Hoewel dit 219 pagina’s tellende document het grootste zedenschandaal uit de moderne Britse geschiedenis fileert, passeerde de publicatie ervan in de reguliere pers nagenoeg geruisloos. Deze mediastilte is van tijdelijke aard. Om strikt juridische redenen zijn de namen van daders en faciliterende ambtenaren weggelakt. Parlementslid Rupert Lowe heeft echter aangekondigd zijn parlementaire onschendbaarheid te gebruiken om deze namen binnenkort integraal voor te lezen in het Lagerhuis.

De inhoud van het rapport vormt een vernietigende aanval op de institutionele crisis in het Verenigd Koninkrijk. De bevindingen onthullen een diepgeworteld, generatieoverschrijdend falen in 149 lokale districten. Wat het rapport verontrustend maakt, is niet alleen de schaal van de misdrijven, maar het systematische tekortschieten van publieke instellingen. Gestuurd door ideologische dogma’s hebben beleidsmakers en handhavers decennialang bijgedragen aan het in stand houden van deze praktijken.

Oververtegenwoordiging en geografische spreiding

De analytische kern van het rapport ligt bij de demografische oververtegenwoordiging van daders met een Pakistaans-islamitische achtergrond binnen de netwerken van georganiseerd groepsgerelateerd seksueel misbruik (grooming) en mensenhandel (trafficking). Sinds de eerste gedocumenteerde zaak in Bradford in 1955 is dit misbruikfenomeen al zeventig jaar aanwezig in het land.

De statistische onderbouwing is glashelder: tussen 1997 en 2018 droeg maar liefst 87% van de veroordeelden voor groepsgerelateerd zedenmisbruik een traditionele Arabische of Zuid-Aziatische naam. Deze oververtegenwoordiging wordt bevestigd door data van 264 veroordelingen voor georganiseerd kindermisbruik tussen 2005 en 2017: in 84% van de gevallen betrof het daders van Zuid-Aziatische, overwegend Pakistaanse afkomst. Dat autochtone Britse daders in deze specifieke netwerkcriminaliteit significant zijn ondervertegenwoordigd, bewijst dat het probleem zich heeft genesteld binnen specifieke culturele en religieuze kaders.

De geografische spreiding over 149 districten — circa 40% van alle Britse regio’s — illustreert de landelijke omvang. Getuigenissen van overlevenden schetsen de brute en systematische aard van de uitbuiting. Slachtoffers werden systematisch vernederd om hun weerbaarheid te breken. In diverse gevallen werd het misbruik gelegitimeerd en afgedwongen via religieuze instrumenten, zoals gedwongen islamitische huwelijken en sharia-ceremonies.

Het rapport hanteert in haar conclusies een historisch aantal van maar liefst 250.000 slachtoffers. Dit getal is gebaseerd op een statistische extrapolatie van het baanbrekende Rotherham-rapport (het Jay Report uit 2014, dat 1.400 slachtoffers in slechts één middelgrote stad blootlegde) naar de overige 149 geïdentificeerde districten.

Hoewel critici dit aantal soms betwisten, laten de officiële nationale statistieken sindsdien een sterke en onafgebroken stijging van het aantal geregistreerde verkrachtingen zien. Voor een deel betrof dit een administratieve inhaalslag: duizenden minderjarige meisjes die voorheen door de politie louter als ‘weggelopen tiener’ of ‘crimineel’ waren geregistreerd, bleken achteraf simpelweg slachtoffer te zijn van de bendes.

Omdat er naast deze registratiecorrectie echter ook sprake is van een reële toename van de netwerkcriminaliteit, moet het getal van 250.000 niet als een retorische overdrijving worden gezien, maar als een statistische ondergrens. Het werkelijke aantal slachtoffers ligt over de afgelopen decennia verspreid eerder hoger dan lager.

Institutioneel falen en politieke verantwoordelijkheid

Het institutionele falen dat het rapport blootlegt, is omvangrijk. Publieke instanties zoals de politie, ziekenhuizen en scholen worden beschuldigd van het systematisch negeren of vernietigen van bewijsmateriaal. Politieagenten schoven signalen terzijde en criminaliseerden slachtoffers door hen te categoriseren als weglopers of delinquenten.

Medische professionals ontsloegen meisjes van soms slechts 13 jaar oud uit de zorg, ondanks evidente fysieke tekenen van seksueel geweld, zwangerschap of acute zelfmoordpogingen. Scholen lieten na om de indicatoren van misbruik te registreren en verwijderden slachtoffers vaak van school in plaats van hen bescherming te bieden. Zelfs lokale vervoersautoriteiten faalden: taxivergunningen van chauffeurs werden herhaaldelijk verlengd, ondanks concrete signalen van betrokkenheid bij de misbruiknetwerken.

De politieke verantwoordelijkheid hiervoor ligt bij de gezamenlijke gevestigde orde. Zowel Labour als de Conservatieve Partij wordt verweten electorale en partijpolitieke belangen zwaarder te hebben laten wegen dan de openbare veiligheid. Labour-bestuurders waren vroegtijdig op de hoogte, maar kozen voor ontkenning uit angst om de electorale steun binnen de islamitische gemeenschap te verliezen.

Dit leidde tot het actief verwijderen van etniciteitsgegevens om te voorkomen dat het misbruik als raciaal of religieus gemotiveerd geweld zou worden geïdentificeerd. De Conservatieve Partij zette dit beleid in feite voort door na te laten dwingende maatregelen te nemen, zoals het verplicht stellen van etnische registratie bij zedenmisdrijven of het initiëren van een alomvattende parlementaire enquête.

Binnen deze politieke context krijgt de Londense burgemeester Sadiq Khan specifieke kritiek. Khan bleef publiekelijk volhouden dat georganiseerde grooming gangs een exclusief provinciaal fenomeen waren dat in de hoofdstad niet voorkwam. Dit standpunt nam hij in terwijl hij aantoonbaar toegang had tot interne rapportages en operationele documenten van de Metropolitan Police waarin de specifieke patronen van deze netwerken in Londen uitvoerig stonden beschreven.

De ideologische en religieuze component

De getuigenissen tonen aan dat het misbruik niet los kan worden gezien van specifieke culturele en religieuze doctrines. Slachtoffers verklaren dat zij door de daders systematisch werden ontmenselijkt en aangeduid met religieus denigrerende termen zoals ‘sluts’ of ‘kafirs’ (ongelovigen). De daders legitimeerden hun handelen vanuit een patriarchale interpretatie van de islam waarin vrouwen en niet-moslims als inferieur worden beschouwd. Deze ideologische kaders werden binnen gesloten gemeenschappen van generatie op generatie overgedragen, waardoor een cultuur van straffeloosheid ten opzichte van de autochtone bevolking ontstond.

De introductie van deze rigide clan-structuren — gekenmerkt door tribale eercodes — creëerde een dichte barrière voor de opsporing. Terwijl misdrijven binnen de eigen gemeenschap onder grote sociale druk werden bedekt, fungeerde het ontbreken van culturele taboes op de exploitatie van niet-moslimmeisjes (in casu blanke Britse arbeiderskinderen) als een katalysator voor de netwerken.

Het rapport concludeert dat de doctrine van het multiculturalisme en de institutionele obsessie met diversiteit hebben geleid tot een acute blindheid voor de risico’s van culturele segregatie. De systematische inzet van concepten als ‘racisme’ en ‘islamofobie’ functioneerde als een effectief censuurmiddel, waardoor elk kritisch maatschappelijk en politiek debat over de sociologische wortels van dit zedenschandaal in de kiem werd gesmoord.

Van Rotherham tot Henry Nowak: De actualiteit van two-tier policing

Deze institutionele blindheid is geen afgesloten hoofdstuk. Het vormt de directe blauwdruk voor de actuele crisis waarin het Britse handhavingsapparaat zich bevindt. Dit werd in juni 2026 geïllustreerd door de maatschappelijke nasleep rondom de veroordeling van Vickrum Digwa voor de moord op de 18-jarige student Henry Nowak. Digwa stak Nowak op straat dood met een kirpan (een traditioneel Sikh-mes) en claimde een religieuze uitzonderingsgrond. Om zijn daad te maskeren, trok hij tegenover de politie onmiddellijk de ‘racismekaart’ door te liegen dat het slachtoffer hem racistisch had bejegend.

De reactie van de politie legde het failliet van het systeem bloot: de zwaargewonde Nowak werd door agenten direct in de boeien geslagen, terwijl kostbare minuten voor medische noodhulp wegtikten. Deze verlamming is het directe gevolg van het vigerende Race Action Plan, een ideologische doctrine die agenten dwingt proactief te handelen naar vermeend racisme, waardoor de feitelijke slachtofferrealiteit secundair wordt.

De zaak-Nowak heeft het debat over two-tier policing — het meten met twee maten door de overheid — in een stroomversnelling gebracht. De burger constateert een diepe dubbele moraal: politie die met fluwelen handschoenen optreedt tegenover minderheden uit angst voor ideologische reputatieschade, versus onevenredige hardheid tegen de autochtone bevolking.

De parallel met het verkrachtingsschandaal is sluitend: in beide gevallen werd de fysieke bescherming van burgers ondergeschikt gemaakt aan de angst voor de racismekaart. Terwijl de politieke elite in Londen de transitie viert naar Andy Burnham — een vlottere, economisch linksere variant van Starmer die inhoudelijk echter dezelfde multiculturele lijn deelt — blijft de ideologische rot in de instituties onberekend.

De aanbevelingen en conclusie

De aanbevelingen van het rapport zijn ingrijpend. Op strafrechtelijk vlak pleit men voor significant zwaardere gevangenisstraffen. Op beleidsmatig niveau adviseert het rapport stringente immigratiebeperkingen, het intensiveren van uitzettingen en het intrekken van de nationaliteit van buitenlandse netwerkcriminelen. Een cruciale randvoorwaarde is de introductie van een stringente registratieplicht van etniciteit, religie en immigratiestatus binnen álle strafrechtelijke onderzoeken om misdaadpatronen accuraat in kaart te brengen.

Het rapport vormt de ultieme feitelijke onderbouwing van een staat die zijn morele kompas is kwijtgeraakt. Het document toont aan dat de vertrouwenscrisis onder de bevolking stoelt op een decennialang gecultiveerd systeemfalen. Voor de aanstaande regering-Burnham vormt dit dossier een tikkende tijdbom. Het rapport gaat de geschiedenis in als het zwart-op-witbewijs dat een staat die zich laat gijzelen door politieke correctheid, uiteindelijk stopt met het beschermen van zijn burgers.

Wynia’s Week kijkt over de dijken en signaleert in de buurlanden wat ook voor Nederland en de Nederlanders van belang is. Waardeert u deze kritische, onafhankelijke berichtgeving? Maak Wynia’s Week mogelijk. Hartelijk dank!

Het bericht Honderdduizenden misbruikte meisjes: rapport legt de raciale rot in de Engelse multiculturele samenleving bloot verscheen eerst op Wynia's Week.

Onlangs besteedde Wynia’s Week aandacht aan een burgerinitiatief dat de Nationale Postcode Loterij in de huidige vorm wil verbieden. Meer dan drie miljoen Nederlanders spelen maandelijks mee in deze loterij. Velen doen dat niet alleen in de hoop op een prijs, maar ook vanuit de gedachte dat zij daarmee sympathieke, maatschappelijke projecten steunen.

De werkelijkheid is dat de loterijorganisatie is uitgegroeid tot een omvangrijke financier van links politiek activisme. Dit wordt pijnlijk duidelijk binnen het asieldossier. Terwijl de opvang onder zware druk staat, bemoeit een kapitaalkrachtig netwerk van private organisaties zich intensief met de politieke besluitvorming in Den Haag.

Grootschalige lobbycampagne

Toen het parlement zich in 2025 boog over de Asielnoodmaatregelenwet, leek de wens van een grote meerderheid van de Nederlanders om de asielinstroom in te perken te worden omgezet in concreet beleid. Maar direct kwam een netwerk van maatschappelijke organisaties in beweging. Onder leiding van kapitaalkrachtige ngo’s werd een grootschalige lobbycampagne opgezet om de wet in de Eerste Kamer te blokkeren. Met succes, want de wet werd uiteindelijk in de senaat weggestemd.

Om te begrijpen hoe een coalitie van maatschappelijke organisaties de slagkracht heeft om zo’n landelijke campagne te voeren, moet gekeken worden naar de financiële infrastructuur. Het voeren van een dergelijke lobby vereist aanzienlijke middelen. De overheid mag wettelijk geen subsidie verstrekken aan organisaties die lobbyen tegen haar eigen beleid. Dat Stichting VluchtelingenWerk Nederland (VWN) desondanks over de financiële middelen beschikt om op het hoogste politieke niveau invloed uit te oefenen, is grotendeels te danken aan de geldstroom vanuit de Nationale Postcode Loterij.

Hoewel diverse fondsen een rol spelen in dit netwerk, treedt VWN telkens op als de centrale coördinator. De organisatie stond aan de basis van de brandbrieven en de petitie met 117.000 handtekeningen die aan de Eerste Kamer werd aangeboden. Voor haar wettelijke taken, zoals de opvang en begeleiding van asielzoekers, ontvangt VWN overheidsgelden die aan strikte projectvoorwaarden zijn gebonden. Daarnaast is er echter een structurele, jaarlijkse bijdrage van maar liefst 10 miljoen euro van de Postcode Loterij. Het cruciale kenmerk van deze loterijbijdrage is dat deze ‘ongeoormerkt’ is. De organisatie mag deze miljoenen volledig naar eigen inzicht besteden, zonder (overheids)restricties.

De Postcode Loterij fungeert hiermee als de private vermogensbeheerder van de asiellobby. Wie de lijst van ondertekenaars en bondgenoten van de petities analyseert, stuit op een repeterend patroon: een aanzienlijk deel van de organisaties die de asielwetten succesvol hebben bestreden, wordt structureel gefinancierd met miljoenen uit de loterijopbrengsten.

Binnen het brede bondgenootschap ‘Stop de Asielwetten’ vallen direct enkele miljoenenstromen op. Naast de vaste 10 miljoen euro voor VWN, ontvangt Amnesty International – dat de senaat intensief voorzag van juridische bezwaren – structureel ruim 3,1 miljoen euro per jaar. De ‘vredesorganisatie’ PAX en het Kansfonds, dat weer radicalere organisaties financiert, krijgen respectievelijk 2,5 en 2,25 miljoen euro per jaar van de loterij. Ook partijen als Defence for Children en Dokters van de Wereld worden jaarlijks met een half miljoen euro gesteund om lobbybrieven te sturen.

Wanneer de balans wordt opgemaakt van het totale palet aan loterijpartners dat zich bezighoudt met asielrecht en het via juridische procedures aanvechten van het grens- en uitzettingsbeleid, gaat het om een structureel miljoenennetwerk. Dit kapitaal biedt de ngo’s een langdurige financiële onafhankelijkheid die de politieke slagkracht in Den Haag garandeert.

Publicitair succes

Om te begrijpen hoe deze financiële verwevenheid zo groot heeft kunnen worden, moeten we terug naar het oprichtingsjaar van de Postcode Loterij: 1989. In haar boek De mannen van de droomfabriek (2015) beschrijft Ineke Holtwijk treffend de beginjaren van de loterij. Oprichter Boudewijn Poelmann zocht destijds naar ideologische partners, maar stuitte op een cultuurkloof. Veel gevestigde goede doelen vonden een commerciële marketingaanpak destijds ongemakkelijk of zelfs taboe.

VluchtelingenWerk Nederland was destijds nog een bescheiden organisatie, maar het bestuur zag wél de potentie van een commerciële samenwerking. Poelmann begreep dat de problematiek rondom kwetsbare groepen het emotioneel goed doet bij het publiek. Dit leidde in de winter van 1989 tot de allereerste grote gezamenlijke campagne: de Kinderkerstloop.

Hoewel de loop destijds door aanhoudende regen en kou in het water viel, was het publicitaire succes enorm. Met drie prime time uitzendingen op de publieke omroep wist de Postcode Loterij zichzelf in één klap op de kaart te zetten als een maatschappelijk betrokken organisatie. De volledige opbrengst ging naar VluchtelingenWerk. Het bleek het fundament van een historische symbiose: de loterij en de vluchtelingenorganisatie hebben elkaar in de decennia die volgden in feite wederzijds groot gemaakt.

Inmiddels is de situatie totaal veranderd. Zoals Wouter Roorda al eerder in Wynia’s Week constateerde, is VluchtelingenWerk inmiddels uitgegroeid tot een omvangrijk instituut dat diep in alle haarvaten van de Nederlandse asielketen zit. Voor haar reguliere taken ontvangt de organisatie miljoenen aan overheidsgeld.

De politieke slagkracht van deze organisatie reikt tot diep in het bestuurlijke centrum van de macht. Zo is voormalig D66-Kamerlid Sjoerd Warmerdam de directeur Public Affairs en Strategie van de organisatie, terwijl oud-D66-minister van Justitie Winnie Sorgdrager de Raad van Toezicht voorzit. Dankzij de steun van een netwerk van asiel- en mensenrechtenadvocaten is VluchtelingenWerk in staat om het gewenste asielbeleid via de rechter af te dwingen op het moment dat de politiek niet meewerkt.

Omdat de overheid geen belastinggeld verstrekt voor politieke trajecten tegen haar eigen beleid, vult de Postcode Loterij dit gat op. Het gaat hier om een bewuste ideologisch gemotiveerde strategie, bedoeld – zoals Poelmann in 2018 vertelde aan Trouw – om een ‘tegenmacht’ te financieren. Desnoods buiten het parlement om, via de rechter.

Bedrogen burgers

Onder de Nederlanders die in meerderheid vinden dat de asielinstroom moet worden ingeperkt, zullen zich ook veel van de drie miljoen deelnemers aan de Postcode Loterij bevinden. Zij kopen maandelijks trouw een lot in de veronderstelling dat zij zo bijdragen aan sportveldjes, natuurbehoud of armoedebestrijding. De werkelijkheid is dat de Postcode Loterij met het geld tevens organisaties financiert die een strenger asielbeleid actief tegenhouden.

Daarmee is de cirkel rond: burgers kopen aan de voordeur een lot voor het goede doel, maar financieren via de achterdeur de blokkade van de politieke koerswijziging waarvan ze massaal voorstander zijn.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Wie meespeelt in de Postcode Loterij financiert linkse activisten die een strenger asielbeleid tegenhouden verscheen eerst op Wynia's Week.

Hier loop ik de belangrijkste resultaten in Engeland, Wales en Schotland na, maar kijk ik verder dan de zetelverdeling alleen. De verschuivingen aan de stembus zijn de weerslag van drie dieperliggende crises: een erosie van het morele gezag binnen de politieke top, een overheid die de grip op haar basistaken — zoals openbare veiligheid en handhaving — lijkt te verliezen, en een aanhoudende economische malaise waarbij de werkende burger de prijs betaalt voor de gestegen kosten van levensonderhoud. De Britse kiezer heeft de rekening gepresenteerd; de vraag is of Westminster de boodschap begrijpt.

Wales: Einde van een tijdperk

De verkiezingen voor de Senedd in Wales betekenden niets minder dan een politieke aardbeving. Voor het eerst in meer dan honderd jaar is de hegemonie van Labour gebroken. In de nieuwe, naar 96 zetels uitgebreide Senedd, werd de partij van Keir Starmer gedegradeerd tot de derde plaats. De vernedering was compleet toen premier Eluned Morgan haar eigen zetel verloor en direct haar ontslag indiende. De Britse pers spreekt van een ‘electorale executie’ van een bestuurlijke elite die de voeling met de burger volledig was kwijtgeraakt.

De grote winnaar is de nationalistische partij Plaid Cymru, die met 43 zetels de grootste werd. Hoewel zij net tekortkomen voor een absolute meerderheid, claimde leider Rhun ap Iorwerth direct een mandaat voor een ‘nieuwe dageraad’. Maar de werkelijke schokgolf kwam van Reform UK. Met 34 zetels brak de partij van Nigel Farage definitief door in de voormalige industriële valleien, ten koste van de Conservatieven (slechts 7 zetels) en Labour.

De uitslag in Wales is het ultieme bewijs van de Keltische opstand tegen de ‘Westminster-bubbel’. Waar Labour rekende op loyaliteit, kozen de Welshmen voor partijen die de eigen cultuur en nationale soevereiniteit vooropstellen. Voor de lezer in Nederland is de les duidelijk: zelfs de diepst gewortelde politieke instituten storten in zodra zij hun morele gezag en focus op de burger verliezen.

Schotland: Reform breekt de deur open

Ook in Schotland is de politieke orde van de afgelopen decennia hardhandig door elkaar geschud. Hoewel de SNP onder John Swinney voor de vijfde keer op rij als grootste partij uit de bus kwam, is de glans van de overwinning verdwenen. Met 58 zetels komt de partij zeven zetels tekort voor een absolute meerderheid, waardoor Swinney nu gedwongen is tot een wankel minderheidskabinet. De SNP-leider behield weliswaar zijn eigen zetel, maar moet toezien hoe zijn partij de greep op de Schotse kiezer verliest.

De meest opmerkelijke uitkomst van deze verkiezingen is echter de vernedering van Labour. De partij van Keir Starmer eindigde op een schamele 17 zetels en werd daarmee in één klap voorbijgestreefd door de nieuwkomer: Reform UK. Dat de partij van Nigel Farage vanuit het niets op gelijke hoogte komt met de gevestigde Labour-partij (eveneens 17 zetels), wordt in de Britse pers omschreven als een ‘tektonische verschuiving’ binnen het Schotse nationalisme. In vissersplaatsen zoals Banffshire en langs de noordoostkust werd pijnlijk duidelijk dat de arbeidersklasse de rug keert naar de groen-progressieve koers van Edinburgh en Londen.

Terwijl de Conservatieven wegzakten naar slechts 12 zetels, boekten de Scottish Greens een recordwinst met 15 zetels, inclusief hun eerste directe overwinningen in stedelijke bolwerken als Edinburgh en Glasgow. De Keltische randen van het Verenigd Koninkrijk hebben gesproken: de kiezer zoekt zijn heil niet langer bij de partijen van het midden, maar bij bewegingen die een radicaal ander geluid laten horen over cultuur, klimaat en soevereiniteit.

Engeland: De geboorte van de ‘Reform Wall’

In Engeland is het politieke landschap niet alleen verschoven, het is opengescheurd. De zogenaamde ‘Red Wall’ – de industriële hartlanden in het noorden en de Midlands die traditioneel aan Labour toebehoorden – is getransformeerd in een ‘Reform Wall’. Reform UK behaalde een monsterzege van meer dan 1.400 raadszetels en greep de macht in symbolische bolwerken als Sunderland, Hartlepool en Barnsley. Zelfs in de Londense borough Havering en de conservatieve graafschappen als Essex en Suffolk werd de gevestigde orde weggevaagd. De Britse pers spreekt van een ‘electorale executie’ van zowel de Conservatives als Labour door een burger die zich niet langer laat negeren.

Binnen de stedelijke gebieden werd Labour van de andere flank aangevallen: de Gaza-revolte. In wijken waar meer dan 30% van de bevolking moslim is, kelderde de Labour-stem naar een historisch dieptepunt van 36%. De Green Party profiteerde hier optimaal van door de burgemeestersposten in Hackney en Lewisham te veroveren. Analisten in The Spectator merken echter cynisch op dat de Groenen hiervoor hun progressieve LHBTI-agenda tijdelijk in de koelkast hebben gezet om ruimte te maken voor een puur sektarische pro-Palestijnse retoriek.

De meest intrigerende ontwikkeling vond plaats in Norfolk. Daar bewees Rupert Lowe dat zijn nieuwe beweging, Restore Britain, meer is dan een proteststem. Door een clean sweep in Great Yarmouth is Lowe nu de ‘kingmaker’ in de regio. Hij positioneert zich rechts van Nigel Farage: waar Reform UK een asielstop eist, bepleit Lowe een actief remigratiebeleid als kern van zijn ‘nationale restauratie’. Voor veel kiezers loopt de weg naar soevereiniteit niet langer via de bubbel van Westminster, maar via de High Street.

De uitslag van 7 mei is dan ook geen toeval, maar het resultaat van een giftige cocktail van moreel gezagsverlies, bestuurlijk onvermogen en een economisch beleid dat de werkende burger in de kou laat staan.

Het morele verval: De integriteit van Starmer in scherven

Keir Starmer trad aan met de belofte van een ‘schone politiek’, maar de Britse pers spreekt inmiddels van de meest schandalige start van een regering in decennia. Het dieptepunt is de zaak rond Lord Mandelson. Dat Starmer de dwingende negatieve adviezen van de veiligheidsdiensten negeerde om zijn politieke bondgenoot op een topfunctie te krijgen, heeft zijn morele geloofwaardigheid vernietigd. Voor de kiezer is het beeld duidelijk: de leden van de elite dekken elkaar toe, terwijl de burger de wet moet volgen.

De ‘Rape Gang Inquiry‘ van Rupert Lowe raakt hier een open zenuw; hij toont aan dat de overheid liever daders uit bepaalde groepen ontziet om de ‘ideologische vrede’ te bewaren, dan dat zij opkomt voor de meest kwetsbare slachtoffers.

De Staat als gedachtepolitie

Terwijl de veiligheid op de Britse High Street verdampt, ontpopt de staat zich tot een ideologische gedachtepolitie. De prioriteiten zijn scheef: de politie verricht talloze arrestaties voor ‘kwetsende’ social media-posts, terwijl winkeldiefstallen nagenoeg onbestraft blijven. Hét symbool hiervan is de ontslagen Waitrose-medewerker; na 17 jaar trouwe dienst vloog hij eruit omdat hij een dief fysiek tegenhield. Volgens strikte protocollen is ingrijpen verboden. In de pers werd dit de ‘dood van het gezond verstand’ genoemd: de burger wordt gestraft voor zijn burgerzin, terwijl criminaliteit loont.

Deze morele ontkoppeling is zichtbaar bij ‘Prevent‘, een anti-radicaliseringsinstantie die inmiddels vooral kritiek op migratie vervolgt. Begin dit jaar lanceerde zij het spel ‘Pathways‘, waarin het personage ‘Amelia’ kritische vragen stelt over immigratie. Het doel was haar als gevaarlijke extremist neer te zetten, maar de campagne werkte averechts. De Britse jeugd zag haar als een heldin die hun zorgen verwoordde. Tijdens de verkiezingen gebruikte Reform UK ‘Amelia’ succesvol als mascotte van het verzet tegen een overheid die de eigen burger als vijand ziet.

Ten slotte is er de rauwe economische werkelijkheid. De beeldvorming dat alleen mensen met een uitkering worden gecompenseerd, wordt door de harde cijfers ondersteund. Terwijl de overheid miljarden uittrekt voor inflatiecorrecties op uitkeringen (3,8%) en staatspensioenen (4,8%), ziet de werkende middenklasse — de High Street — haar besteedbaar inkomen krimpen door bevroren belastingschijven en wegvallende toeslagen. De onthulling dat 600.000 huishoudens meer ontvangen aan uitkeringen dan een modaal salaris, heeft bij de werkende klasse in de ‘Red Wall’ voor een ongekende woede gezorgd. Voor hen is het simpel: werken loont niet meer, terwijl de overheid hun belastinggeld besteedt aan ideologische hobby’s.

Einde van de consensus

De winst van de ‘buitenstaanders’ van Reform UK en de doorbraak van Rupert Lowe in Norfolk markeren het einde van de Westminster-consensus. De Britse burger eist zijn land terug: niet alleen de grenzen, maar ook het recht op een veilige straat, een eerlijke economie en een overheid die zijn eigen vlag weer durft te laten wapperen.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!

Het bericht De Britten hebben de Conservatieven en Labour electoraal geëxecuteerd en eisen hun land terug met grenzen, veiligheid en een eerlijke economie verscheen eerst op Wynia's Week.

Broers wil een einde maken aan de ‘onethische’ activiteiten van de Nationale Postcode Loterij (NPL). ‘Meer dan drie miljoen Nederlanders nemen niet alleen deel in de hoop op een geldprijs, maar ook onder sociale druk en uit angst om dit geld mis te lopen. De Postcode Loterij is immers de enige loterij waarbij deelnemers achteraf vernemen dat hun postcode in de prijzen had kunnen vallen,’ zo meldt de website van het burgerinitiatief. ‘Dit systeem stimuleert ongelijkheid en draagt bij aan problematisch gokgedrag. Daarnaast worden consumenten geconfronteerd met agressieve reclamecampagnes en ongewenste post. Wij pleiten daarom voor een verbod op de huidige opzet van de Postcode Loterij. De loterij mag blijven bestaan, mits zij een alternatief systeem ontwikkelt waarin de prijstoekenning niet langer afhankelijk is van de woonlocatie van de deelnemers.’

En inderdaad: het is de nachtmerrie van elke ex-deelnemer dat de straatprijs op de eigen postcode valt, net nadat je hebt opgezegd. Toch is de kans op een grote prijs bij de NPL niet groot: ongeveer één op 3,5 miljoen voor een prijs van 100.000 euro. Het zijn vooral de kleine of promotionele prijzen, zoals handdoeken of korting- en voordeelbonnen, die de binding versterken: zo wordt het brein ‘beloond’ en blijven deelnemers ‘klaar voor de grote klap’ – die bijna nooit komt.

Complexe verstrengeling

Het opzegproces bij de NPL is ingewikkeld. Het consumentenprogramma Radar deed al eens uit de doeken dat je meerdere keren wordt verleid om te blijven meespelen. Telefonisch opzeggen is lastig: mensen worden langdurig in de wacht gezet met mededelingen als ‘probeert u het later nog eens’. Als je eindelijk iemand aan de lijn krijgt, wordt een script gevolgd dat aanbiedingen combineert met het inspelen op de angst voor het missen van een grote prijs.

De complexe verstrengeling met de politieke en filantropische elite maakt de NPL een uniek instituut. De loterij is niet alleen een kansspel, maar ontwikkelt zich steeds meer tot de drijvende kracht achter wat wel de ‘schaduwstaat’ van ngo’s wordt genoemd.

Organisaties met ideeën en doelstellingen die niet in overeenstemming zijn met de progressieve ideologie van de NPL, gericht op klimaat, migratie en sociale rechtvaardigheid, maken nauwelijks kans op financiële steun van de zogenoemde Toekenningenraad. Daarnaast speelt het strategisch personeelsbeleid een grote rol. Oud-bewindslieden en kopstukken van gesteunde ngo’s rouleren vaak naar toezichthoudende functies binnen de loterij, waardoor de lobbykracht in Den Haag en Brussel nauwelijks is te weerstaan.

Het selecteren van goede doelen die financiering ontvangen, is een streng gestructureerd proces, opgetuigd om de schijn van willekeur te vermijden. Toch is de selectie ideologisch gekleurd. De ‘Postcode Lottery Group’ voert via haar management de eerste screening uit. Novamedia is de private eigenaar en bedenker van het loterijconcept, terwijl de Postcode Lottery Group in internationaal verband fungeert als de operationele vlag waaronder de diverse nationale loterijen worden beheerd. De organisatie beoordeelt of een aanvrager past bij de missie van de loterij en of deze aansluit bij de thema’s die de NPL belangrijk vindt.

De loterij werkt vooral met meerjarige partners. Nieuwe organisaties kunnen niet zomaar een aanvraag indienen; ze moeten vaak eerst jarenlang aantonen dat ze ‘impact maken’ binnen de relevante thema’s. De Toekenningenraad brengt advies uit over de verdeling en beslist over eventuele verlengingen of eenmalige bijdragen.

De positie van de doorgewinterde politieke veteraan Paul Rosenmöller, voorzitter van de Eerste Kamerfractie van GroenLinks-PvdA, illustreert de nauwe verwevenheid tussen politieke macht en privaat loterijgeld. Rosenmöller zit in de Toekenningenraad die beslist over de verdeling van de circa 378 miljoen euro die de NPL in 2025 en 2026 uitdeelt. Hoewel de Raad van Bestuur uiteindelijk de besluiten neemt, gebeurt dat op basis van het advies en met goedkeuring van de Toekenningenraad.

Minder kansspelbelasting

Stichting DOEN ontvangt in 2026 de hoogste bijdrage, ongeveer 24,3 miljoen euro, inclusief het Buurtfonds. Via DOEN worden veel kleinere, vaak activistisch ingestelde start-ups gefinancierd. Daarnaast ontvangen organisaties als Oxfam Novib, Artsen zonder Grenzen, Natuurmonumenten, Unicef en WNF elk een stabiel bedrag van circa 13,5 miljoen euro. Via extra projectbijdragen, onder de noemer ‘Droomfonds’, wordt daarnaast structureel geld geïnvesteerd in links-activistische organisaties als Urgenda en Milieudefensie.

In november 2024 nam de Tweede Kamer een motie aan waarin het kabinet werd verzocht in kaart te brengen wat de verschillende opties en uitvoeringsimplicaties zijn voor tariefdifferentiatie in de kansspelbelasting. Het doel was om loterijen die een groot deel van hun opbrengsten aan goede doelen schenken, zoals de NPL, te ontzien bij de geplande verhoging van de kansspelbelasting naar 37,8 procent per 2026.

Opvallend was dat de steun voor deze motie niet alleen kwam van de linkse partijen, maar ook van VVD, JA21 en BBB. Laatstgenoemde partijen steunden de motie vooral om de lokale verenigingen en breedtesport te ontzien. Daarnaast zagen zij in de differentiatie een kans om de belastingdruk op de loterijdeelnemers te matigen.

Onaantastbare status

Dit wierp een interessant licht op onaantastbaarheid van de Nationale Postcode Loterij, die er kennelijk in slaagt om partijen met totaal verschillende achtergronden en agenda’s samen in één kamp te krijgen. Politici voelen zich gedwongen om de NPL te ontzien omdat elke ingreep in de werkwijze direct wordt vertaald naar: ‘Dan krijgen de sportclubs en de voedselbanken minder geld.’

Dit is het ‘gijzelmiddel’ dat ook bij het burgerinitiatief van Rick Broers centraal staat. Hoewel een verbod op de NPL politiek onhaalbaar lijkt, zit de winst in het doorbreken van de stilte. Want wanneer op 12 mei zou blijken dat het burgerinitiatief voldoende wordt ondersteund – de lat ligt bij 40.000 handtekeningen – dan komt het onderwerp op de agenda van de Tweede Kamer. Voor het eerst wordt de Nationale Postcode Loterij dan niet alleen beoordeeld op haar vriendelijke tv-spotjes, maar ook op het harde mechanisme dat haar macht financiert.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Eindelijk discussie over de twijfelachtige praktijken van de Nationale Postcode Loterij verscheen eerst op Wynia's Week.

De situatie rondom de asielopvang in Nederland is glashelder: het is totaal vastgelopen. De kern van het probleem is de voortdurende hoge instroom van asielzoekers. Jaarlijks komen ruim 40.000 mensen Nederland binnen, inclusief nareizigers. Veel asielzoekers komen uit landen als Eritrea, Somalië, Syrië en Afghanistan en andere landen met een grote culturele afstand tot Nederland. Opvallend is ook het grote aantal asielzoekers met onbekende herkomst.

Wereldvreemd advies

Daarnaast komen er ook nog duizenden studiemigranten en arbeidsmigranten binnen, die ook ergens moeten wonen: er is een migratieoverschot van 100.000 personen per jaar, dat wil zeggen dat er jaarlijks 100.000 personen meer naar Nederland komen dan er weggaan.

Alsof Nederland al niet vol genoeg is, kwam de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) in november vorig jaar ook nog met het volstrekt wereldvreemde advies om meer arbeidsmigranten uit Afrika en Azië te werven.

De Spreidingswet, die op 1 februari 2024 is ingevoerd, moet op termijn zorgen voor een betere verdeling van asielzoekers over Nederland en meer structurele opvangplekken. De wet legt gemeenten een wettelijke taak op om asielzoekers op te vangen, iets wat voorheen vooral afhankelijk was van vrijwillige medewerking. De doelstelling is dat vóór 2028 88.000 opvangplekken gerealiseerd moeten zijn, inclusief 5.600 voor alleenreizende jongeren.

Deze wet zou moeten zorgen voor een meer evenwichtige spreiding van asielzoekers en een betere voorbereiding op de toekomst. Maar in de praktijk loopt het proces vast door het tekort aan beschikbare locaties en de grote druk op de woningmarkt. Bovendien roept de Spreidingswet steeds meer weerstand op.

Toename geweld en intimidatie

De maatschappelijke onvrede wordt versterkt door een toename van incidenten en misdrijven rondom asielzoekerscentra (AZC’s). Onderzoek laat zien dat met de groei van de asielpopulatie ook het aantal gewelddadige incidenten en intimidaties toeneemt. Binnen de AZC’s worden vooral LHBTI- en bekeerlingasielzoekers slachtoffer van geweld en seksueel misbruik. Veel slachtoffers willen verhuizen naar veiliger locaties, maar er zijn onvoldoende veilige accommodaties beschikbaar.

Dit wijst op een fundamenteel cultureel probleem: Nederland laat toe dat jonge mannen uit culturen waar vrouwen en LHBTI-personen onderdrukt worden, in grote aantallen binnenkomen. Het is begrijpelijk dat slachtoffers bescherming zoeken, maar het onderliggende probleem ligt in de grote schaal waarop migratie uit bepaalde regio’s plaatsvindt.

Rondpompen belastinggeld

Buiten de AZC’s zijn er talrijke voorbeelden van overlast, geweld en intimidatie door asielzoekers. Berucht is het AZC Budel: omwonenden en winkeliers klaagden over overlast, inbraak en diefstal, de bushalte werd tijdelijk gesloten en zelfs de NS dreigde om niet langer te stoppen bij het nabij gelegen station Maarheeze als de beveiliging van het station niet verbeterde.

Een ander voorbeeld is AZC Hardenberg. Na tien jaar overlast en klachten van omwonenden zou dit AZC dit jaar sluiten, maar omdat het COA geen alternatief ziet, blijft het toch open. In dit AZC zitten nog 426 mensen, van de oorspronkelijke groep van 700 bewoners. Voor deze situatie moet het COA een dwangsom betalen van 55.000 euro per dag, met een maximum van 4,95 miljoen euro. Eigenlijk is dit gewoon rondpompen van belastinggeld, net als de boetes die het COA geregeld krijgt van de gemeente Westerwolde, waar het aanmeldcentrum in Ter Apel onder valt.

Een groot knelpunt is het ontbreken van voldoende sociale huurwoningen. Gemeenten streven ernaar binnen tien weken na het verkrijgen van een verblijfsvergunning een woning toe te wijzen, maar de woningmarkt is zo krap dat dit haast onmogelijk is.

Elk jaar komen er ongeveer 165.000 sociale huurwoningen vrij, maar de meeste daarvan gaan naar mensen die al een sociale huurwoning hebben. Het kan daarbij gaan om verhuizing van de ene sociale huurwoning naar de andere of om mensen die geen sociale huurwoning achterlaten, omdat hun huis gesloopt of gerenoveerd wordt. Uiteindelijk blijven er zo’n 40.000 woningen over voor mensen die nog geen huis hebben.

Woningnood

In het eerste half jaar van 2026 moeten gemeenten 15 duizend statushouders aan een woning helpen (dat komt neer op ongeveer 9 duizend woningen), terwijl er in een half jaar maar 20 duizend woningen vrijkomen voor nieuwkomers op de woningmarkt. Er zijn bovendien ook nog andere voorkeursgroepen, zoals het project ‘Een thuis voor iedereen’, waarbij kwetsbare personen (zoals mensen met een beperking) aan een woning geholpen moeten worden. En om de re-integratie van ex-gevangen en ex-psychiatrische patiënten te stimuleren hebben woningbouwverenigingen ook afspraken gemaakt met de reclassering en de geestelijke gezondheidszorg om deze mensen aan een sociale huurwoning te helpen.

Ondertussen worden de wachtlijsten voor jongeren met een laag inkomen steeds langer. Dit heeft ook grote demografische gevolgen. Uit een recent onderzoek van het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut (NIDI) bleek dat Nederlandse jongeren steeds minder kinderen krijgen: vanwege de woningnood kunnen zij geen gezin stichten en blijven zij tot in lengte van jaren bij hun ouders wonen.

Tijdens de recente gemeenteraadsverkiezingen was dit een belangrijk thema, en in veel gemeenten kwam de wens naar voren dat de eigen inwoners voorrang moeten krijgen bij het toewijzen van sociale huurwoningen.

Wordt de instroom wel beperkt?

De Nederlandse regering erkent op papier dat er iets moet gebeuren aan de instroom van asielzoekers. Minister Van den Brink schrijft in zijn brief aan de burgemeesters dat het kabinet zich inzet om de instroom te beperken door nieuwe wet- en regelgeving en Europese afspraken. Maar of dat voldoende is, is twijfelachtig.

De grootste regeringspartij, D66, heeft al aangegeven in de Eerste Kamer tegen de Asielnoodmaatregelenwet en de wet invoering tweestatusstelsel te stemmen. Dat schept natuurlijk ook een precedent voor andere partijen.

Vooral richting CDA is er een sterke lobby van ‘maatschappelijke organisaties’ (lees: met belastinggeld en de Postcodeloterij gesubsidieerde NGO’s) om tegen de wetsvoorstellen te stemmen. Onlangs voegden de ombudsmannen, die blijkbaar niets beter te doen hadden, zich bij de lobby. Dat na goedkeuring een reeks instroombeperkende maatregelen met onmiddellijke ingang van kracht wordt, zoals de minister schrijft, is dan ook een loze belofte.

EU-pact dreigt te mislukken

Verder bestaan er grote twijfels over de haalbaarheid en effectiviteit van het nieuwe Europese Asiel- en migratiepact dat op 12 juni 2026 in werking treedt. In februari berichtte de NOS dat het pact volgens de ‘invloedrijke denktank European Stability Initiative (ESI)’ dreigt uit te draaien op een grote mislukking vanwege onvoldoende voorbereiding. Dit werd bevestigd door Europarlementariërs van verschillende fracties. Vooral de praktische en logistieke problemen zijn groot: het opzetten van een nieuw systeem kost tijd en geld, terwijl de druk op de grenslanden toeneemt.

Dit pact moet de solidariteit binnen de EU versterken en de verantwoordelijkheid verdelen, maar de werking ervan hangt af van de bereidwilligheid van lidstaten. Zo kent het pact de mogelijkheid om de verplichting om asielzoekers uit andere EU-lidstaten op te nemen af te kopen voor slechts 20 duizend euro per asielzoeker. Alleen al de opvangkosten zijn fors hoger, laat staan de totale maatschappelijke kosten. In april 2024 nam de Tweede Kamer met een nipte meerderheid een motie aan om van die mogelijkheid gebruik te maken als het pact ingaat. De woordvoerder van D66 reageerde ‘ontdaan’. Landen als Polen en Hongarije zullen daar minder moeite mee hebben.

Dweilen met de kraan open

De minister eindigt zijn brandbrief met de dreiging van dwangmaatregelen. Bij medebewind geldt een zogenaamde escalatieladder: gemeenten die niet aan de taakstellingen voldoen (zowel bij opvang van asielzoekers als huisvesting van statushouders) moeten eerst per brief verantwoording afleggen en als ze hun verplichting blijvend niet nakomen kan het Rijk overgaan tot dwang.

Maar gemeenten kunnen geen ijzer met handen breken. Het tekort aan woningen kunnen zij niet wegtoveren en als de Rijksoverheid op nationaal niveau geen maatregelen neemt om de instroom van asielzoekers en andere migranten drastisch te beperken, blijft het dweilen met de kraan open.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Asielopvang loopt volledig vast door aanhoudend hoge instroom. En uitzicht op verbetering is er niet. verscheen eerst op Wynia's Week.

Toch zijn gemeenten verantwoordelijk voor veel thema’s die direct invloed hebben op het dagelijks leven van bewoners, zoals woningbouw, veiligheid, milieu, zorg en armoedebestrijding. Ook op het gebied van asiel en migratie staan gemeenten voor een enorme opgave. Zij worden op grond van landelijke regelgeving verantwoordelijk voor het opvangen van een grote stroom asielzoekers en het huisvesten van statushouders. Tegelijkertijd kampen veel gemeenten met een tekort aan sociale huurwoningen en een afnemend draagvlak voor asielzoekers onder bewoners.

Banale werkelijkheid

Het migratiesaldo blijft onverminderd hoog. Sinds het piekjaar 2022 is het iets gedaald, maar ook in 2025 kwamen er 100.000 mensen meer naar Nederland dan er vertrokken. Zowel in 2024 als in 2025 arriveerden meer dan 40.000 asielzoekers en nareizigers in Nederland. Verder valt op dat van een aanzienlijk deel van de asielzoekers het herkomstland onbekend is. In veel andere Europese landen komen ze zonder identiteitsbewijs binnen.

Vluchtelingenwerk laat dan tv-spotjes zien van kinderen die op de vlucht slaan terwijl de bommen en granaten overal om hen heen inslaan. De werkelijkheid is echter veel banaler. Vaak gaat het om mensen die al heel wat veilige landen zijn doorgereisd en dan hun papieren weggooien omdat ze als ongedocumenteerde meer kans maken in Nederland.

De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) moet aan strenge zorgvuldigheidseisen voldoen bij de beoordeling van een asielaanvraag. Zelfs als de ongedocumenteerde een vluchtverhaal ophangt waarvan de IND medewerker weet dat het niet klopt, zijn de eisen dusdanig opgeschroefd dat de facto de bewijslast bij de IND-medewerker komt te liggen.

Het afwijzen van asielaanvragen kost de dienst veel tijd, omdat die afwijzingen uitgebreid moeten worden gemotiveerd. Volgens de wet komen aanvragers bovendien in aanmerking voor een vergoeding als de IND niet op tijd beslist. In 2025 heeft de IND 79 miljoen euro aan dwangsommen betaald aan asielzoekers omdat de dienst niet op tijd besliste over aanvragen voor een verblijfsvergunning. Dat is een verdubbeling ten opzichte van 2024, toen de dienst 36,8 miljoen euro aan dwangsommen moest betalen.

Sinds begin 2024 is de Spreidingswet van kracht, waardoor gemeenten verantwoordelijk zijn geworden voor het opvangen van asielzoekers. Dit is een gevolg van het tekort aan opvangplekken en overbevolking in het aanmeldcentrum in Ter Apel. De hoeveelheid asielzoekers die elke gemeente moet opvangen, wordt bepaald op basis van de grootte en sociaal-economische draagkracht van die gemeente.

Hoewel gemeenten weinig invloed hebben op de beslissing om überhaupt asielzoekers op te vangen, kunnen ze wel bepalen hoe de opvang wordt ingericht. Ze kunnen bijvoorbeeld kiezen voor grote opvanglocaties met veel plaatsen of voor meerdere kleinere locaties.

Voor halverwege 2027 wordt verwacht dat Nederland 88.000 opvangplekken voor asielzoekers nodig heeft. Begin februari waren er ongeveer 77.500 plekken, maar ruim 27.000 daarvan vervallen de komende tijd. Dat betekent dat er de komende anderhalf jaar bijna 38.000 plekken bij moeten komen, wat een bijna onmogelijke opgave is.

Maatschappelijke spanningen

Deze opgave wordt nog moeilijker door de onderliggende maatschappelijke spanningen. In veel gemeenten, vooral op het platteland en in kleinere dorpen, bestaat er grote weerstand tegen de komst van azc’s. Volgens Vluchtelingenwerk komt overlast door vluchtelingen nauwelijks voor en gaat het vooral om onderbuiksgevoelens. Daarbij wordt verwezen naar onderzoek van het Wetenschappelijk Onderzoek en Documentatie Centrum (WODC).

Het is niet duidelijk op welk onderzoek gedoeld wordt, maar onderstaande grafiek uit het rapport ‘Incidenten en misdrijven 2017-2024’ van het WODC laat duidelijk zien dat met de toename van het aantal asielzoekers ook het aantal incidenten en misdrijven toeneemt.

Uit een onderzoek van Regioplan uit 2021 bleek dat er met enige regelmaat signalen komen van intimidatie en geweld tegen LHBTI- en bekeerlingasielzoekers op de opvangcentra. Bij die laatste categorie gaat het meestal om moslims die tot het christendom zijn bekeerd.

Uit een recente reportage van EenVandaag bleek dat het er sindsdien nauwelijks beter op geworden is. Vooral vluchtelingen uit de lhbti-gemeenschap die in azc’s verblijven, zijn vaak slachtoffer van geweld en seksueel misbruik. Van hen wil 90 procent overgeplaatst worden naar veilige units, maar die zijn er onvoldoende. Het is begrijpelijk dat de slachtoffers een veilige ruimte willen, maar een fundamenteler probleem is dat Nederland op grote schaal jonge mannen toelaat uit culturen waar vrouwen niets te vertellen hebben en lhbti taboe is.

Naast de opvang van asielzoekers speelt ook de huisvesting van statushouders een grote rol in de lokale politiek. Zodra mensen die in ons land asiel hebben aangevraagd een verblijfsvergunning krijgen, hebben zij recht op huisvesting.

De rijksoverheid bepaalt op grond van het aantal inwoners hoeveel mensen per gemeente aan een woning geholpen moeten worden, maar het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) bepaalt welke personen aan welke gemeente worden gekoppeld.

Gemeenten streven ernaar binnen tien weken na de koppeling woonruimte aan te bieden aan mensen met een verblijfsvergunning. Vanwege de krapte op de woningmarkt is dat echter in de meeste gevallen niet haalbaar en zijn er langere wachttijden.

De sociale huursector telt ongeveer 2,3 miljoen woningen. Elk jaar komen er ongeveer 165.000 sociale huurwoningen vrij, maar de meeste daarvan gaan naar mensen die al een sociale huurwoning hebben. Het kan daarbij gaan om verhuizing van de ene sociale huurwoning naar de andere of om mensen die geen sociale huurwoning achterlaten, omdat hun huis gesloopt wordt. Uiteindelijk blijven er zo’n 40.000 woningen over voor mensen die nog geen huis hebben.

In het eerste halfjaar van 2026 moeten volgens de landelijke taakstelling 15.000 statushouders aan een woning worden geholpen. Dat komt neer op ongeveer 9.000 woningen. Dat betekent dat bijna een kwart van de beschikbare woningen naar statushouders gaat.

Migratiekritische partijen

Hoe de gemeenten met de consequenties van het landelijke beleid op gebied van asiel en migratie omgaan, zal voor een belangrijk deel afhangen van de uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart.

Van de landelijke partijen komt het verzet tegen de spreidingswet en de taakstellingen voor huisvesting van statushouders vooral van FvD en PVV. Zij doen echter in veel van de 342 gemeenten niet mee. Forum voor Democratie is present in 104 gemeenten, de PVV in veertig. Ook andere migratiekritische partijen ontbreken op de meeste stembiljetten: de BBB doet mee in 29 en JA21 in slechtst zeven gemeenten. Het gevolg is dat volgens een recente peiling van Ipsos I&O deze vier partijen samen op zo’n 7 procent blijven steken, terwijl ze in landelijke peilingen goed zijn voor zo’n 30 procent van de stemmen. Winst wordt vooral verwacht voor de lokale partijen: 34,5 procent volgens de peiling van Ipsos I&O, maar ook Maurice de Hond verwacht dat de stijgende trend voor lokale partijen verder doorzet.

De gemeenten worden opgezadeld met een vrijwel onmogelijke taak. Doordat de landelijke overheid onvoldoende maatregelen treft om de asielinstroom te beperken, moeten de gemeenten steeds meer asielzoekers opvangen en statushouders huisvesten, terwijl er een tekort is aan sociale huurwoningen. Toch hebben burgers op 18 maart de mogelijkheid om hun stem te laten horen. Ze kunnen kiezen voor partijen die vanuit politieke correctheid meer asielzoekers willen opvangen en willen vasthouden aan het voorrangsbeleid voor statushouders, of voor (lokale) partijen die meer oog hebben voor de belangen van de eigen lokale gemeenschap.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Asielopvang zet gemeenten klem. Maar de kiezers hebben woensdag het laatste woord verscheen eerst op Wynia's Week.

Schandalen en controverses

Het eerste jaar van zijn premierschap werd echter gekenmerkt door een reeks schandalen en controverses die het moreel gezag van zijn regering ernstig ondermijnden. Om te beginnen hield zijn stafchef, Sue Gray, er in oktober 2024 mee op, omdat er te veel negatieve aandacht voor haar was in de media. Ze vond dat alle roddels en kritiek over haar persoonlijkheid en haar salaris het werk van de regering in de weg zaten.

Starmer zelf had dure geschenken voor zichzelf en zijn vrouw geaccepteerd van Lord Waheed Alli, een multimiljonair en belangrijke donateur, die kort na de verkiezingen een zeldzame tijdelijke toegangspas kreeg voor 10 Downing Street.

Ook andere politici kwamen in het nieuws door wangedrag of controversiële acties. Zo werd het toenmalige lid van het Lagerhuis, Mike Amesbury, veroordeeld voor het slaan van een inwoner van Frodsham.

Onderminister van Financiën Tulip Siddiq trad op 14 januari 2025 af. Haar vertrek kwam na druk uit de publieke en politieke sfeer, vanwege haar nauwe familiebanden met Sheikh Hasina, de toenmalige premier van Bangladesh, en een corruptieonderzoek dat daarmee verband hield.

Onderminister Rushanara Ali trad in augustus 2025 af. Zij zou huurverhogingen hebben doorgevoerd en huurders uit hun woningen hebben gezet, terwijl zij zelf verantwoordelijk was voor het beleid dat dakloosheid moest verminderen.

Een maand later volgde de val van vicepremier en minister van Huisvesting, Angela Rayner. Bij de aankoop van een appartement had ze te weinig overdrachtsbelasting betaald.

De grootste crisis kwam echter in september 2025, toen de onthullingen over de vriendschap tussen Peter Mandelson, een invloedrijk Labour-politicus en voormalig lid van de regering, en Jeffrey Epstein, de beruchte zedendelinquent, naar buiten kwamen. Het bleek dat Mandelson, jarenlang een sleutelfiguur in de Labour-politiek, e-mails had gestuurd naar Epstein en steun had uitgesproken voor diens vervroegde vrijlating.

Verschillende berichten uit 2008 lieten zien dat Mandelson zelfs in het vriendenboek van Epstein stond, waarin hij hem zijn ‘beste vriend’ noemde. De Britse media brachten naar buiten dat Mandelson contact had gehad met Epstein, zelfs nadat deze was veroordeeld voor mensenhandel en seksuele misdrijven.

Ambtsmisbruik

In januari 2026 komen weer nieuwe onthullingen naar buiten. Deze waren nog schadelijker omdat ze wezen op strafbare feiten. Waar het eerst ging over een moreel twijfelachtige vriendschap, toonden de nieuwe documenten aan dat Mandelson als minister (onder Gordon Brown) mogelijk misbruik van zijn publieke ambt had gemaakt door vertrouwelijke informatie over de bankencrisis te delen. De Britse politie startte hierop een strafrechtelijk onderzoek en doorzocht zijn woningen.

Stafchef Morgan McSweeney trad op 8 februari 2026 af en nam de ‘volledige verantwoordelijkheid’ voor het advies om Mandelson aan te stellen. Hij fungeerde hiermee als politieke bliksemafleider voor Starmer.

In het Lagerhuis moest Starmer diep door het stof. Zo wilde hij zelf bepalen welke documenten over de zaak Mandelson werden vrijgegeven, maar op voorstel van de conservatieve leider Kemi Badenoch en met steun van een groot deel van de Labourfractie wordt er een onafhankelijke commissie benoemd die daar over gaat.

Het Britse verkrachtingsschandaal

Kwetsbare meisjes en tieners, sommigen niet ouder dan 13 jaar, werden het slachtoffer van grooming (kinderlokken), misbruik en verkrachting door groepen oudere mannen, voornamelijk van Brits-Pakistaanse afkomst. Sommige meisjes raakten zwanger, anderen werden verslaafd aan de drugs die hun werden toegediend.

De eerste artikelen over dit schandaal verschenen in 2003, hoewel er vanaf de jaren ’90 al de eerste signalen waren. In 2014 verscheen een rapport van professor Alexis Jay, waarin werd geconcludeerd dat tussen 1997 en 2013 naar schatting 1.400 kinderen in Rotherham het slachtoffer waren geworden van seksuele uitbuiting. Maar ook kwamen er steeds meer signalen uit andere steden, zoals Manchester, Rochdale en Oxford. Veel slachtoffers wachten nog steeds op gerechtigheid.

De Amerikaanse techmiljardair Elon Musk heeft het onderwerp vanaf eind december 2024 onder de aandacht gebracht van zijn meer dan 200 miljoen volgers op X. Volgens Musk hebben de Britse autoriteiten, waaronder voormalig premier Keir Starmer (die eerder hoofd was van het Openbaar Ministerie), weggekeken.

Snoeiharde conclusies

Aanvankelijk reageerde Starmer zeer afwijzend op de berichten van Musk. Maar omdat ook binnen de Britse samenleving zelf de roep om gerechtigheid toenam kondigde Starmer in februari 2025 een ‘snelle audit’ aan: een korte, intensieve doorlichting van de situatieom binnen drie maanden een helder beeld te schetsen van de schaal van het misbruik en de gegevensverzameling tot dan toe. Deze audit moest vooral actiegericht zijn en werd geleid door barones Louise Casey.

Casey en haar team voerden een onderzoek uit dat in juni 2025 een uitgebreid rapport opleverde met de titel Audit on Group-based Child Sexual Exploitation and Abuse. De conclusies van het rapport waren snoeihard. Slachtoffers waren niet serieus genomen en de autoriteiten hadden systematisch weggekeken. Er waren meer dan 800 zaken ten onrechte gesloten. Die moesten opnieuw bekeken worden. Er moest eindelijk recht gedaan worden.

Nationale enquête

De dataverzameling was ruim onvoldoende. In tweederde van de gevallen was de culturele achtergrond van de verdachten niet vermeld. Uit de gegevens die wel volledig waren bleek een duidelijke oververtegenwoordiging van Brits-Pakistaanse mannen. Daarom was er een nationale enquête nodig om de volle omvang van het schandaal in kaart te brengen en maatregelen te kunnen nemen.

Verder werden er een aantal concrete juridische maatregelen voorgesteld, zoals een aanscherping van de verkrachtingswet. Ook moesten taxibedrijven aangepakt worden die door de bendes gebruikt waren om de jonge meisjes te vervoeren.

Onenigheid

Na de publicatie van het rapport beloofde minister van Binnenlandse Zaken Yvette Cooper dat de aanbevelingen snel zouden worden opgepakt.Barones Anne Longfield werd aangesteld om leiding te geven aan de Nationale Enquête. Maarhet is inmiddels een half jaar later en het onderzoek is nog steeds niet van de grond gekomen. Het enige dat naar buiten is gekomen is dat er onenigheid is binnen de begeleidingscommissie over de terminologie rondom de daders en de reikwijdte van het onderzoek.

Het onafhankelijke parlementslid Rupert Lowe had weinig vertrouwen in een onderzoek dat afhankelijk is van financiering door de overheid en is zelf een door crowdfunding gefinancierd onderzoek gestart: de ‘Rape Gang Inquiry’. Slachtoffers en klokkenluiders spelen een leidende rol in dat onderzoek. Op 2 februari 2026 zijn hoorzittingen begonnen in Londen.

Het doel van het onderzoek is niet alleen waarheidsvinding, maar ook het voorbereiden van private vervolgingen tegen functionarissen en daders die door de staat ongemoeid zijn gelaten.

In recente debatten in het Lagerhuisgeeft Starmer weinig blijk van zelfreflectie. Hij blijft er op hameren dat hij met een politieke aardverschuiving de verkiezingen van 2024 heeft gewonnen en dat de Conservatieven er in de jaren daarvoor een puinhoop van hadden gemaakt. De kiezers hebben hem een mandaat van vijf jaar gegeven om orde op zaken te stellen en het vertrouwen te herwinnen en Starmer gelooft nog steeds dat hij op de goede weg is.

Electorale test

Ondertussen is de internetvrijheid onder Starmer verder afgenomen.

Na de steekpartij in Southport op 29 juli 2024, waarbij drie jonge meisjes omkwamen, waren er niet alleen rellen maar kwamen er ook op internet veel verontwaardigde reacties. Dit leidde tot een sterke toename van strafrechtelijke vervolgingen wegens online uitlatingen.

Op donderdag 7 mei 2026 vindt in het Verenigd Koninkrijk een belangrijke en omvangrijke reeks verkiezingen plaats. In Schotland en Wales zijn er dan parlementaire verkiezingen, in Engeland een groot aantal lokale verkiezingen. Samen vormen zij de grootste electorale test voor Keir Starmer sinds zijn overwinning in 2024. Hij gaat het moeilijk krijgen.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee?Hartelijk dank! 

Het bericht Onder Keir Starmer is het moreel gezag van de overheid in Groot-Brittannië nog verder verzwakt verscheen eerst op Wynia's Week.

De rol van het GFMD krijgt meer diepte wanneer we kijken naar de figuur van Peter Sutherland (1946-2018), een icoon binnen de globalistische beweging. Sutherland was een Ierse diplomaat, zakenman en voorvechter van een wereld zonder grenzen.

Als zakenman was hij topman van Goldman Sachs, British Petroleum en de Royal Bank of Scotland.

Als politicus en diplomaat was hij onder meer commissaris voor Internationaal Handel en Investeringen bij de Europese Commissie, voorzitter van de WTO en lid van de Trilaterale Commissie.

In 2006 werd hij door Kofi Annan, die in dat jaar opstapte als secretaris-generaal van de Verenigde Naties, aangesteld als speciale vertegenwoordiger voor internationale migratie. In die hoedanigheid richtte hij het GFMD op, dat zich richtte op het bevorderen van beleidsvorming rond migratie en ontwikkeling. Sutherland zag migratie als een kracht voor economische groei en pleitte voor een open wereld waarin grenzen niet langer de bepalende factor zouden zijn. Hij was een overtuigd kosmopoliet die multiculturele samenlevingen als onvermijdelijk en wenselijk beschouwde, vooral in Europa, waar de demografische krimp en vergrijzing volgens hem alleen konden worden opgelost door onbeperkte immigratie uit Afrika en andere regio’s.

Groeiende weerstand

Zijn taalgebruik kon nogal confronterend zijn; hij sprak over het ‘vernietigen’ van nationale identiteit en benadrukte dat de grensloze wereld de ultieme bestemming was voor een open en welvarende samenleving. ‘Any idiot that come in to me telling me that I’m determined to destroy the homogeneity of peoples, are dead bloody right. I’m up for that. If I could do it tomorrow I would,’ zei Sutherland in 2015 op een persconferentie.

Ondertussen was er onder de lokale bevolking in veel landen sprake van een groeiende weerstand tegen massale migratie, omdat velen het gevoel hadden dat hun leefwereld onherkenbaar werd door de snelle veranderingen en de instroom van nieuwkomers. Deze gevoelens van onzekerheid en verlies van controle leidden tot een toenemende afkeer van de globalistische ideeën die pleitten voor het loslaten van strikte nationale grenzen en het streven naar een wereld zonder grenzen.

De Britse journalist en schrijver David Goodhart heeft deze tegenstelling verder uitgewerkt. Hij onderscheidt in de samenleving twee groepen, die hij Anywheres en Somewheres noemt. De Anywhere-types zijn doorgaans hoger opgeleid, mobiel en hechten waarde aan autonomie, openheid en wereldwijde verbondenheid. Ze zien de wereld als grenzeloos en voelen zich minder verbonden met lokale of nationale tradities. Aan de andere kant staan de Somewhere-types, die meer verbonden zijn met hun regio, minder hoog zijn opgeleid en veel waarde hechten aan groepsbindingen, familiariteit en stabiliteit. Zij identificeren zich sterk met hun lokale of nationale identiteit en voelen zich niet vertegenwoordigd door de veranderingen die de Anywhere-groep voorstaat. Goodhart benadrukt dat, hoewel de Anywheres in de minderheid zijn, zij de politieke en maatschappelijke leiders leveren.

In 2016 kwamen de Somewheres in opstand. Het is het jaar dat Trump werd gekozen, nadat de Amerikaanse Somewheres door de Democratische presidentskandidaat Hillary Clinton ‘deplorables’ werden genoemd. Het was ook het jaar van het Brexit-referendum.

De Nederlandse Somewheres – waarover D66-politica Sigrid Kaag zei ‘Wie zijn toch die mensen?’- kozen in de jaren daarna in toenemende mate voor anti-establishment partijen. Het leidde tot overwinningen voor achtereenvolgens Forum voor Democratie (Provinciale Statenverkiezingen 2019), BBB (Provinciale Statenverkiezingen 2023) en de PVV (Tweede Kamerverkiezingen 2023). Ook in andere Europese landen begonnen als ‘rechts-populistisch’ aangeduide partijen op te rukken.

Ondanks alle weerstand ging de GFMD stug door met de voorbereiding van het VN Migratiepact oftewel het ‘Global Compact for Safe, Orderly and Regular Migration’. Voor Peter Sutherland zich om gezondheidsredenen terugtrok uit de GFDM, schreef hij nog een rapport waarin de contouren van het migratiepact werden geschetst. Hij heeft de ondertekening van het pact niet meer mogen meemaken, want hij overleed in januari 2018.

Het pact streeft ernaar dat migratiestromen zo ordelijk en veilig mogelijk verlopen en benadrukt dat alle migranten, ongeacht hun status, universele mensenrechten genieten zonder onderscheid tussen legaal en illegaal. Hoewel het pact ‘niet-bindend’ is, zijn Europese landen via de indirecte weg van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens (EVRM) daar wel aan gebonden.

Voorrang bij huisvesting

Het pact stelt dat migranten niet langer bij voorbaat mogen worden geweigerd aan de grens. Het illegaal Europa binnenkomen via mensensmokkel mag niet langer strafbaar worden gesteld, en de detentie van asielzoekers zou slechts in zeer uitzonderlijke gevallen toegestaan moeten zijn.

Ontvangende landen moeten aanvraagprocedures vereenvoudigen en migranten hebben recht op

gratis juridische ondersteuning. In Nederland betekent dat gratis hoger beroep tegen de afwijzing van een asielaanvraag. Ook hebben migranten volgens het pact recht op basisvoorzieningen. In Nederland komt het er op neer dat migranten aanspraak kunnen maken op alle sociale voorzieningen. Bij sociale huisvesting in het geval van statushouders zelfs met voorrang.

Eén van de meest controversiële doelstellingen van het pact (om precies te zijn doelstelling 17, 33c) gaat over de rol van de media. Het pact stelt enerzijds dat de berichtgeving gebaseerd moet zien op feiten, maar anderzijds xenofobie en racisme niet mag stimuleren op straffe van financiële sancties. In de praktijk betekent het dat de berichtgeving vooral positief moet zijn: de oververtegenwoordiging van niet-westerse migranten bij seksueel geweld en criminaliteit werd in verschillende Europese landen jarenlang onder de pet gehouden.

Het was de bedoeling dat alle 193 lidstaten van de Verenigde Naties het pact zouden ondertekenen. Maar omdat na de Verenigde Staten en Hongarije ook andere landen zoals Oostenrijk en Chili afhaakten, hebben uiteindelijk 164 landen, waaronder Nederland en België, dat gedaan – in december 2018, tijdens een bijeenkomst in Marrakesh.

In België leidde de discussie over het pact tot de val van het kabinet. Maar omdat de toenmalige Belgische premier Charles Michel links en rechts in het parlement voldoende steun bij elkaar wist te scharrelen, kon hij toch afreizen naar Marrakesh om zijn handtekening te zetten.  

Verdragen systematisch doorgelicht

Dat de regering Trump in 2026 uit de GFMD stapt, past in het bredere narratief dat hij al sinds zijn campagne van 2016 uitstraalt. Tijdens die campagne werkte hij samen met conservatieve prominenten als Ann Coulter, die in haar boek ¡Adios, America! The Left’s Plan to Turn Our Country Into a Third World Hellhole (2015) de negatieve effecten van massale immigratie en globalisering benadrukte. Het beperken van immigratie en het terugdringen van outsourcing waren centrale thema’s in Trumps retoriek. Hij stelde dat massale immigratie banen had laten verdwijnen en dat het Amerikaanse volk zijn nationale identiteit verloor.

In 2024 presenteerde Trump zijn Agenda 47, met prioriteiten als immigratiebeperking en nationale veiligheid. Om die doelen te realiseren, had hij echter Project 2025 nodig, een strategisch plan van de Heritage Foundation. Deze organisatie bereidde een grondige herziening van de Amerikaanse overheid voor, met als doel een beleid dat beter aansloot bij de conservatieve ideologie. De medewerkers van Project 2025 werden getraind en voorbereid om de beleidsdoelen van Trump effectief uit te voeren. Ook werd alle internationale samenwerking, gebaseerd op het idee dat verdragen zakelijke contracten zijn, systematisch doorgelicht.

De terugtrekking uit het Global Forum on Migration and 65 andere organisaties past in deze herziening, gericht op nationale soevereiniteit en America First!

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee, ook in het nieuwe jaar? Doneren kan zo. Hartelijk dank!

Het bericht Wie goed kijkt, ziet dat Donald Trump bezig is met het ontmantelen van de erfenis van hyperglobalist Peter Sutherland verscheen eerst op Wynia's Week.

Crul introduceerde in Nederland het begrip ‘superdiversiteit’, ontleend aan een artikel van de Britse sociaal wetenschapper  Steven Vertovec uit 2007, dat niet alleen de kwantitatieve toename van migranten beschrijft, maar ook de kwalitatieve complexiteit door verschillen in herkomst, nationaliteit, migratiemotief, geslacht, leeftijd, religie en cultuur.

Crul was in 2013 co-auteur van Superdiversiteit. Een nieuwe visie op integratie. In het boek werd benadrukt dat in grote steden geen duidelijke meerderheden meer bestaan, waardoor iedereen zich aan elkaar moet aanpassen en diversiteit de norm wordt. Iedereen, maar vooral autochtone Nederlanders. ‘Superdiversiteit biedt een nieuw vergezicht in het integratiedebat door de voorwaarden te schetsen van een grootstedelijk toekomstscenario van hoop,’ zo heette het.

In lijn met de critical race theory

In de door Sunny Bergman gemaakte documentaire Wit is ook een kleur (2016) zei Crul dat ‘witte’ mensen op sociaal vlak vaak kiezen voor segregatie, bijvoorbeeld bij woon- en schoolkeuzes. In een recent artikel koppelde Crul ‘witheid’ aan macht en privileges, in lijn met de critical race theory.

Crul wijst erop dat de etnische diversiteit in Europese steden sterk toeneemt. In Amsterdam bijvoorbeeld heeft momenteel 60 procent van de bevolking een migratieachtergrond; bij jongren onder de 15 jaar is dat twee derde. Ook in andere Europese steden zien we vergelijkbare patronen. Crul betoogt dat deze trend onomkeerbaar is. Migranten zijn namelijk gemiddeld jonger en bovendien ligt hun geboortecijfer hoger.

Daarbij komt dat Crul voorstander is van opengrenzenbeleid. Met enig leedvermaak constateerde hij in een recente lezing in Osnabrück dat het ook het ‘rechtse’ kabinet-Schoof met de PVV niet is gelukt om de asielmigratie terug te dringen. Hij verzuimde daarbij te vermelden dat Nederland een krachtige lobby kent die zich daartegen verzet.

Vergeten groep

Crul stelt dat mensen zonder migratieachtergrond die wonen in wijken waar zij niet langer een meerderheid vormen, een ‘vergeten groep’ zijn in het integratiedebat. Hij heeft daarom nader onderzoek gedaan naar de levens van deze mensen. Voor de financiering van het project – met de naam ‘Becoming a Minority’ (BAM) – diende Crul in 2016 een aanvraag in bij het European Research Council (ERC). Hij ontving de maximale bijdrage van  2,5 miljoen euro.

Onderzoeksprojecten moeten volgens de ERC politiek neutraal zijn, maar ook maatschappelijk relevant. Het is niet altijd even duidelijk waar de grens ligt. Zo schreef Crul in zijn aanvraag voor financiering: ‘Ik stel dat het veld van migratie- en etnische studies stagneert vanwege de eenzijdige focus op migranten en hun kinderen. Dit is des te urgenter gezien de toename van het anti-immigratistenstemgedrag.’

Het onderzoek liep van 2017 tot 2023 en vond plaats in zes Europese steden waar de meerderheid van de inwoners een migratieachtergrond heeft, zowel havensteden (Rotterdam, Antwerpen, Malmö) als steden met een grote dienstverlenende sector (Amsterdam, Hamburg, Wenen).

Aan respondenten werd onder meer gevraagd of zij ‘migratiegerelateerde diversiteit’ in hun wijk als bedreiging of verrijking zien en of zij zelf vrienden en kennissen met een migratieachtergrond hebben. Hoger opgeleiden, zo bleek, zien diversiteit vaker als verrijking, maar slechts een klein deel heeft veel vrienden en kennissen met een migratieachtergrond. Lager opgeleiden zien diversiteit vaker als bedreiging, maar hebben juist een hoger percentage migrantenvrienden.

De onderzoekers stelden vast dat mensen die diversiteit omarmen en zelf veel migranten kennen, fungeren als ‘verbinders’ in de buurt. Zij zoeken actief contact, bemiddelen bij conflicten en bevorderen sociale cohesie, vaak omdat ze zelf in gemengde relaties zitten of betrokken zijn bij buurtactiviteiten. Ook werd geconstateerd dat burgers die de toegenomen diversiteit als bedreiging zien, ‘significant meer ontevreden zijn over hun leven in het algemeen dan de respondenten die de diversiteit in de buurt omarmen’.  

In zijn lezing in Osnabrück benadrukte Crul dat ook mensen zonder migratieachtergrond moeten leren omgaan met diversiteit. Crul pleitte daarom voor het actief organiseren van gemengde interacties, zoals sportclubs en werkteams, om begrip en verbondenheid te vergroten. De grootste winst ligt volgens hem in aanpassen en integreren: wie dat niet doet, loopt het risico te vervreemden. Het is ‘in ieders belang’ om actief deel te nemen aan deze maatschappelijke verandering, voor een sterkere en veerkrachtigere samenleving.

Normatieve aanpak

Bij de bevindingen van Crul – ondanks verscheen zijn nieuwe, samen met VU-onderzoeker Frans Lelie geschreven boek Een samenleving van minderheden – vallen veel kritische kanttekeningen te plaatsen. Zijn integratiemodel is sterk normatief: gij zult integreren! Of het nu om de grondwettelijk gegarandeerde vrije schoolkeuze gaat of om je persoonlijke vriendenkring, álles wordt door Crul langs de meetlat van integratie in diversiteit gelegd.

Ook vergelijkt Crul mensen zonder migratieachtergrond met kinderen van immigranten die in Nederland zijn opgegroeid, oftewel de tweede generatie. Maar volgens het CBS telt Nederland ook ruim drie miljoen inwoners die in het buitenland zijn geboren. Deze ‘nieuwe eerste generatie’ is bij Crul een (zeer omvangrijke) vergeten groep.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee, ook straks in het nieuwe jaar? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Donateurs kunnen ook reageren op recente artikelen, video’s en podcasts en ter publicatie in Wynia’s Week aanbieden. Stuur uw reacties aan reacties@wyniasweek.nl Vergeet niet uw naam en woonplaats te vermelden (en, alleen voor de redactie: telefoonnummer en adres). Niet korter dan 50 woorden, niet langer dan 150 woorden. Welkom! 

Het bericht ‘Superdiversiteit’: alweer een nieuw begrip om het multiculturele drama toe te dekken verscheen eerst op Wynia's Week.

De commissie hanteert drie toetsingscriteria : een betrouwbare en voorspelbare overheid, het respecteren van rechten van burgers en de waarborging van de toegang tot het recht. Bij de beoordeling wordt een stoplicht gehanteerd. Groen staat voor plannen die de rechtsstaat kunnen verbeteren, geel voor plannen die mogelijk een risico vormen voor de rechtsstaat en rood voor plannen die regelrecht met de rechtsstaat in strijd zijn. Partijen met ‘gele plannen’ krijgen een waarschuwing dat ze zich op een hellend vlak begeven. Partijen met ‘rode plannen’ voldoen niet aan de minimale eisen van rechtsstatelijkheid.

‘Geen stemadvies’

In 2012, toen de commissie voor het eerst de verkiezingsprogramma’s beoordeelde, stond in slechts twee programma’s een voorstel dat de commissie als rechtsstatelijk problematisch beschouwde. Inmiddels is dat aantal gestegen naar elf van de vijftien programma’s. Bij de perspresentatie op 20 oktober werd gesproken van twaalf partijen, maar men had over het hoofd gezien dat DENK ook geen ‘rode plannen’ had. Op 21 oktober is een gecorrigeerde versie van de bevindingen gepubliceerd

De commissie stelt nadrukkelijk dat ze geen stemadvies geeft, maar wanneer alleen DENK, de Partij voor de Dieren, GroenLinks-PvdA en Volt geen ‘rode plannen’ hebben en alle andere partijen niet aan de minimale eisen van rechtsstatelijkheid voldoen, dan is dat toch een aanleiding om wat nader op deze beoordeling in te gaan.

Volgens het eerste criterium moet een betrouwbare overheid zich houden aan haar eigen wetten, inclusief internationale verdragen. Dat laatste is precies waar partijen, vooral ter rechterzijde, voortdurend tegen aan lopen als ze bijvoorbeeld een strenger asielbeleid willen of meer grip op migratie of een meer realistisch klimaatbeleid. Daarom even een klein historisch uitstapje.

Internationale verdragen kregen een belangrijke rol in de Nederlandse Grondwet door de wijzigingen van 1953 en 1956, toen de artikelen 93 en 94 werden toegevoegd. Deze artikelen regelen dat verdragsbepalingen die zich richten op personen in plaats van op staten voorrang hebben op nationale regels, zonder dat de nationale staat daar nog tussen hoeft te komen. Nederland gaat daarin verder dan veel andere Europese landen. We volgen namelijk het zogeheten monistische model, waarbij internationale normen automatisch deel uitmaken van de nationale rechtsorde. Het dualistische model daarentegen, dat bijvoorbeeld door Duitsland wordt gehanteerd, vereist dat internationale verdragen eerst in nationale wetten worden omgezet voordat ze rechtsgeldig worden.

Daar komt nog bij dat de internationale regelgeving op gebied van mensenrechten buitengewoon complex is. We hebben dan te maken met het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM), het Europees Sociaal Handvest (ESH), het Internationaal verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (IVBPR), het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten (IVESCR), het Vrouwenverdrag, het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind en het Vluchtelingenverdrag van 1951 met bijbehorend protocol uit 1967. Voorstellen om verdragen te wijzigen of zelfs op te zeggen zijn volgens de commissie juridisch niet mogelijk vanwege de onderlinge verwevenheid van de diverse verdragen.

FvD scoort het slechtst

Forum voor Democratie kiest daarom voor de radicale weg. Deze partij stelt een grondwetswijziging voor waarbij de artikelen 93 en 94 geschrapt worden en gekozen wordt voor een dualistisch stelsel. Dit voorstel wordt echter door de commissie genegeerd en maar liefst 24 voorstellen van FvD krijgen een ‘rode kaart’ omdat ze strijdig zijn met Europese regels. FvD is daarmee nog minder rechtsstatelijk dan de PVV, die het met 23 rode voorstellen moet doen.

De commissie signaleert dat vooral op het gebied van asiel en migratie veel voorstellen in strijd zijn met rechtsstatelijke beginselen en internationale verplichtingen. Zo worden plannen van partijen als BBB, FVD, JA21 en PVV voor een volledige asielstop of een maximale instroom als onverenigbaar met het beginsel van non-refoulement beoordeeld. Dit beginsel, dat voorkomt dat iemand wordt teruggestuurd naar een land waar hij risico loopt op vervolging of mishandeling, is vastgelegd in onder andere het EU-Handvest, het VN-Vluchtelingenverdrag en het IVBPR. Daarbij gaat de commissie echter voorbij aan het feit dat Nederland niet aan bijvoorbeeld Afghanistan of Somalië grenst, zodat asielzoekers uit die landen al tal van veilige landen zijn doorgereisd voor zij in Nederland aankomen. Volgens de Dublinverordening moet in het eerste veilige land asiel worden aangevraagd.

Maar ook daar heeft de commissie in navolging van de afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State wat op gevonden. Indien asielzoekers vrezen voor vervolging of onmenselijke of vernederende behandeling in onze buurlanden, dan moet hun asielverzoek hier worden behandeld. De commissie wijst dan naar België

Bij het verabsoluteren van het asielrecht houdt de commissie geen enkele rekening met de maatschappelijke gevolgen. Een politieke partij moet dat natuurlijk wel doen. Een grote instroom van asielzoekers heeft immers grote gevolgen voor huisvesting, opvang, sociale voorzieningen en de sociale cohesie in buurten en wijken. Personen met een grote culturele afstand tot Nederland zijn bovendien oververtegenwoordigd als het gaat om criminaliteit, femicide en seksueel geweld.

Het voorstel van meerdere rechtse partijen om statushouders bij sociale huisvesting geen voorrang meer te geven, kan eveneens op een rode kaart rekenen. Gelijke behandeling betekent namelijk voorrang volgens de interpretatie van de commissie van artikel 1 van de Grondwet. Ook het recht op gezinsvorming (gebaseerd op een ruime interpretatie van artikel 8 van het EVRM) geldt blijkbaar niet voor jonge autochtone burgers die al jaren op een wachtlijst voor een sociale huurwoning staan

De SP, die bij de toetsing van 2023 als enige partij alleen groene voorstellen in het verkiezingsprogramma had staan, krijgt nu ook een rode kaart. De partij stelt namelijk voor om striktere taaleisen te stellen aan arbeidsmigranten in potentieel gevaarlijke sectoren. De advocatencommissie heeft weer een Europese regel gevonden dat dit niet mag: het recht van de EU staat het niet toe om taal- of inburgeringseisen in te voeren voor burgers op wie het vrij verkeer van personen van toepassing is. Daar vallen ook werknemers uit Polen, Roemenië en Bulgarije onder, waarvan er volgens een onderzoek van het Economisch Bouwinstituut (EIB) veel in de bouw werken. Een verplichte cursus Nederlands op de werkvloer lijkt dan heel nuttig om bedrijfsongevallen te voorkomen.

Duidelijk patroon

Bij de grondrechten komt ook het demonstratierecht aan de orde. Sommige partijen willen niet langer gezichtsbedekkende kleding toestaan. Als demonstranten met bivakmutsen de boel kort en klein slaan, kun je de schade immers niet verhalen. Maar de advocatencommissie trekt weer meteen de rode kaart.

Ook het verbieden van het blokkeren van vitale infrastructuur levert een rode kaart op. Hetzelfde lot treft het voorstel van meerdere partijen om belangenorganisaties voortaan niet meer tegen de staat te laten procederen: zo zou ‘de toegang tot het recht’ worden beperkt. Het voorstel van JA21 dat rechters zich niet langer uitspreken over zaken waar regering en parlement over gaan, levert een gele kaart op. Partijen die goede betrekkingen met Israël willen onderhouden, zoals de PVV en de SGP, krijgen een rode kaart in verband met het aan alle kanten rammelende ‘onafhankelijke’ VN-onderzoek naar genocide.

Het is een lijvig rapport geworden van meer dan 180 pagina’s, dus ik heb me moeten beperken tot een aantal voorbeelden. Maar het patroon is duidelijk: wat rechtse partijen willen kan juridisch allemaal niet, maar de wensen van linkse partijen passen netjes binnen de rechtsstaat. In de aanloop naar 29 oktober is dat voor links een prachtig cadeautje.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Rechtsstaat versus democratie (2): hoe bonafide zijn de keurmeesters van de Orde van Advocaten? verscheen eerst op Wynia's Week.