‘Banken weten alles van u, maar als klant weet je niets van de bank. Bankklanten hebben er belang bij dat een conflict snel wordt opgelost, maar banken hebben niet alleen een informatievoorsprong, maar ook alle tijd. En als je het toch wint van de bank, is er alle kans dat je toch verlies lijdt, omdat niet alle proceskosten worden vergoed.’

De eigen klant dwarsgezet

Bos vertelt over een slepende zaak met een Pakistaans-Nederlandse zakenvrouw die er maar niet in slaagt een zakenrekening te openen bij haar eigen bank, ABN Amro. Zonder dat duidelijk wordt waarom, traineert haar bank het openen van die rekening.

Het heeft er alle schijn van dat het tegenwerken van deze eigen klant een prestigekwestie is voor ABN Amro, nog steeds een staatbank nota bene. ‘En dan verwijten de advocaten die door de bank zijn ingeschakeld mijn cliënt nota bene dat zij de reputatie van de bank schaadt.’ Je zou er moedeloos van worden, ware het niet dat Bos en zijn cliënte niet opgeven. Bos heeft na jaren van traineren zijn hoop nu gevestigd op een van de bazen van de bank. ‘Ik hoop dat iemand daar wakker wordt.’

Banken zijn door het sluiten van filialen vrijwel onbereikbaar geworden voor hun klanten, correspondentie wordt anonieme bankmedewerkers afgehandeld. Alles moet digitaal, terwijl een groot deel van de Nederlanders daar niet handig mee is. Ondertussen is een leven zonder bankrekening nauwelijks mogelijk, maar banken ontzeggen burgers zo’n rekening zonder dat ze zich daarover verantwoorden.

Tijdens de bankencrisis (2008-2011) werden bijna alle Nederlandse banken gered door de Nederlandse overheid, onder het mom dat ze een nutsfunctie hebben en ze een zorgplicht hebben jegens hun klanten. Maar Hendrik Jan Bos heeft niet de ervaring dat die mooie woorden diep worden gevoeld door de banken. ‘Die zorgplicht klinkt mooi, maar die leeft niet erg bij de banken is mijn ervaring. En die nutsfunctie? Ze zeggen het wel, maar het is vooral een rituele aangelegenheid.’

Inmiddels doet zo’n 15 procent van het Nederlandse bankenpersoneel niets anders dan het controleren van de eigen klanten. Daar zijn ze toe overgegaan nadat ze grote boetes kregen vanwege te weinig controles door banken op witwassen. Inmiddels vindt zelfs de overheid die op die controles heeft aangedrongen dat het eindeloos controleren van bankklanten is doorgeslagen, maar dat heeft tot dusver niet tot noemenswaardige verbeteringen geleid. Bos: ‘De echte boeven worden door dat gecontroleer niet gepakt, maar de prijs wordt betaald door de nette burgers en bedrijven.’

Economie lijdt onder de banken

Bos heeft de stellige indruk dat het Nederlandse ondernemersklimaat lijdt onder de rem die de bankencultuur legt op de Nederlandse economie. Ondernemers klagen al over de regels en de kosten van klimaatbeleid en stikstofbeleid, maar daar zou je de rem van de banken op de economie aan kunnen toevoegen. Bos: ‘Als ik jonger was en ik zou een onderneming beginnen zou ik uit Nederland vertrekken.’

Er zijn eigenlijk maar drie grote banken in Nederland: ING, Rabo en ABN Amro. In feite spelen ze elkaar de bal toe, zoals ook blijkt uit het feit dat de spaarrentes en de hypotheekrentes altijd volledig samen op en neer bewegen. Het illustreert dat de banken ongestraft kartelafspraken blijken te maken, die altijd in het nadeel van de klanten zijn: te lage spaarrentes, te hoge hypotheekrentes. Hendrik Jan Bos: ‘Ik ben geen socialist. Ik ben ook geen bankenbasher. Maar ze hebben teveel macht. En niemand geeft vrijwillig de macht op.’

Wynia’s Week is er 156 keer per jaar, met iedere week ook een nieuwe video annex podcast. Onze opzet is uniek: iedereen mag alles gratis lezen, kijken en beluisteren. De betalende supporters maken dat mogelijk. Doet u al mee? Hartelijk dank!

Het bericht ‘Ons rechtssysteem bevoordeelt de banken en benadeelt burgers en bedrijven’ verscheen eerst op Wynia's Week.

Samen met Uitgeverij Blauwburgwal werken we aan een nieuwe reeks actuele boeken die vanaf 1 september gaandeweg zullen verschijnen — van zowel vertrouwde als nieuwe stemmen, onder wie Edwin van de Haar, Hans van Willigenburg, Eric Vrijsen, Hildebrand Bijleveld, Benno de Jongh, Maaike van Charante en Wouter Roorda. Later meer!

Voortbouwen op vertrouwen

Wynia’s Week investeert in de toekomst, in het vertrouwen dat onze lezers, kijkers en luisteraars het belang blijven zien van ons eigenzinnige en nuchtere project: onafhankelijke en ongebonden berichtgeving in Nederland. Om die reden zijn we ook bezig een Vereniging van Vrije Media (VVM) op te richten, om onafhankelijke geluiden te beschermen tussen het geweld van internationale concerns, dan wel van belastinggeld betaalde mediabedrijven. Later meer!

Met deze zomerse boodschap doen we dan ook een beroep op iedereen die Wynia’s Week een warm hart toedraagt, maar er nog niet toe gekomen is donateur te worden. Onze unieke formule garandeert vrije toegang tot alle artikelen, columns, video’s en podcasts. Wij doen niet aan betaalmuren. Die open toegang is alleen mogelijk dankzij de steun van onze donateurs.

Hoe kan ik doneren?

Dat kan op verschillende manieren — via een terugkerende bijdrage of een eenmalige donatie, via internetbankieren of via Backme. Klik daarvoor HIER.

Wat is een passend bedrag?

Die vraag krijgen we regelmatig. Uiteraard bepaalt u zelf wat u wilt bijdragen — en of dat maandelijks, per kwartaal of jaarlijks is. Ter indicatie: Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar. In dat licht zijn bijdragen van bijvoorbeeld €150 per jaar, €25 per kwartaal of €10 per maand naar ons idee heel redelijk. Kleinere of grotere bijdragen zijn vanzelfsprekend ook zeer welkom. Dank u wel!

Is mijn donatie aftrekbaar van de belasting?

Sinds september 2023 zijn donaties aan Wynia’s Week en aanverwante projecten ook fiscaal aftrekbaar. Dat kan door te geven via Stichting De Vrije Pers, die door de Belastingdienst is erkend als ANBI (Algemeen Nut Beogende Instelling). Meer informatie vindt u op de website van de stichting.

Bij voorbaat dank voor uw betrokkenheid en steun!

Het bericht Wij bouwen voort, met uw support! verscheen eerst op Wynia's Week.

Voor alle vormen van migratie is er in Nederland een heel actieve lobby, stelt Van de Beek. Al die lobby’s samen zijn machtiger dan de uitslag van verkiezingen. Bovendien kunnen die pressiegroepen (zoals VluchtelingenWerk, asieladvocaten, universiteiten, uitzendbureaus, grote bedrijven) gebruik maken van internationale wetgeving en rechters die genegen zijn extra immigratie te steunen.

Daar komt nog eens bij dat zowel linkse als christelijke lobby’s met name asielmigratie en illegalen door dik en dun steunen, zowel in als buiten het parlement. Al met al kan de bevolking wel minder immigratie (vooral van asielmigranten) willen, maar de lobbycratie blijkt sterker dan de democratie.

Daar betaalt Nederland een hoge prijs voor, stelt Jan van de Beek. Want als Nederland geen koploper maar een achterblijven is qua asielbeleid, lopen asielzoekers buurlanden voorbij en gaan ze naar Nederland. En wat is het geval: het strengere België heeft al wel minder asielzoekers, Nederland niet. Het kabinet-Schoof functioneerde nauwelijks en het kabinet-Jetten is niet overtuigend als het gaat om de inperking van immigratie. Die verlamming maakt Nederland wel tot koploper, maar dan van extra immigratie, vooral van mensen uit verre landen zonder veel vooruitzichten op integratie en werk.

Van de Beek voorziet diverse scenario’s. In Noord-Europese landen hebben kiezers migratiekritische partijen aan de macht gebracht. In Nederland gaat het ook die kant op, juist omdat regerende politici niets bereiken. Maar andere scenario’s zijn ook denkbaar, zoals overheden en rechtbanken die zich nog minder dan nu al het geval is van de bevolking aantrekken.

Wynia’s Week is er het hele jaar door, 156 keer per jaar, met iedere week nieuwe video’s en podcasts. De donateurs maken dat mogelijk. Doe mee! Hartelijk dank!

Het bericht Jan van de Beek: als je in Europa niet meedoet aan strenger asielbeleid krijg je juist extra asielzoekers verscheen eerst op Wynia's Week.

Dat schreef ik in september 2015 voor het toenmalige weekblad Elsevier (nu: EW) in een vooruitblik op het jaar 2025. Het waren de dagen dat het Turkije van Erdogan massaal Syriërs en andere tijdelijke inwoners in bootjes naar Griekenland liet afvaren en zo de Europese Unie in crisis bracht.

Het waren ook de dagen dat de toenmalige Duitse bondskanselier Angela Merkel ‘Wir schaffen das’ zei, de Duitse grenzen openzette en zo tevens een einde maakte aan de Europese afspraak dat asielzoekers terug moeten naar het land van eerste aankomst. Van miljoenen Oekraïners die uit hun land zouden worden weggebombardeerd en hun heil zochten in landen van de Europese Unie hadden we toen nog geen weet.

Het zou in 2016 wel helpen dat de Turkse president Erdogan in ruil voor miljarden aan Brusselse euro’s een einde maakte aan het cynische op wankele bootjes zetten van Syriërs en andere asielzoekers voor Europa. Maar de toestroom bleef hoog. Al die nieuwkomers, hun nareizigers en hun nakomelingen konden worden toegevoegd aan wat in de statistieken eerder ‘niet-westerse allochtonen’ heette.

Dat was ook in 2015 een relatief nieuw begrip dat al gauw weer werd gecanceld omdat deze groep de vervelende statistieken domineert: ‘Ze spreken – ook de tweede generatie vaak – de taal slechter, zijn niet of laag of in elk geval gemiddeld lager opgeleid dan de rest van de bevolking, ­vaker werkloos, hebben een lager inkomen en ze komen gemiddeld ­vaker in aanraking met de strafrechter.’

De islam wordt sterker in Nederland

Een groot deel van de niet-westerse allochtonen in Nederland en ook de toestroom van asielzoekers was in 2015, maar is nu zeker, minstens van huis uit moslim. Ook toen al vonden de meeste autochtonen, maar ook veel andere allochtonen, de islam geen verrijking voor Nederland: niet voor het straatbeeld, niet voor het samenleven.

‘De hoge dreigingsniveaus voor terrorisme worden onveranderd in verband gebracht met de aanwezigheid van moslims die zich tegen het Westen kanten. Zoals alle immigranten potentieel conflictstof uit het herkomstland meenemen, zo geldt dat zeker ook voor moslims. Dat is precies de reden waarom Saudi-Arabië geen Syriërs binnenlaat. Maar de meeste Europese leiders deinzen ervoor terug om de redenering van de Saudi’s tot de hunne te maken.’

Ik schreef elf jaar geleden dat het opleidingsniveau van de Syriërs ook helemaal niet zo veelbelovend was als overheidsfunctionarissen, BN’ers en andere talkshowtafelbewoners ons voorspiegelden.

En: ‘Zelfs van hoogopgeleide Syriërs staat allerminst vast dat zij aansluiting bij de samenleving en de arbeidsmarkt vinden. Taalvaardigheid is vrijwel altijd een probleem. In Kabul, Bagdad of Damascus behaalde diploma’s sluiten zelden aan op wat in Nederland aan kennis en vaardigheden wordt verwacht. Feit is dat veel niet-westerse immigranten leven van de bijstand.’

In de praktijk van de afgelopen tien jaar ging het met de Syrische asielzoekers als met andere asielzoekers met grote afstand tot arbeidsmarkt en samenleving: als ze al werk kregen was het doorgaans laagbetaald. Voor de meesten was er de uitkering.

Al veel eerder, in 2003, rekende het Centraal Planbureau uit dat de niet-westerse allochtone populatie per persoon de Nederlandse verzorgingsstaat per saldo gemiddeld 3.000 euro per jaar kostte. Dat is een gevolg van een gemiddeld geringere bijdrage aan belasting en premies en een gemiddeld hoger gebruik van zorg, sociale huisvesting, uitkeringen en dergelijke.

Volgens berekeningen die ik zelf in 2009 maakte zou dit ‘verzorgingsstaattekort’ ruwweg moeten worden verdubbeld als ook andere onevenredige kosten (asiel, integratie, onderwijs, criminaliteit, ­enzovoort) worden meegerekend. Later onderzoek van Jan van de Beek en anderen komt nog hoger uit.

‘Er is dus alle aanleiding om bij een voortgezette, relatief massale en voortgaande toestroom van vooral niet-westerse immigranten rekening te houden met hoge kosten. Het is twijfelachtig of de Nederlandse bevolking die wil en kan ­opbrengen. Het gaat al gauw om miljarden per jaar. De vraag is of de verzorgingsstaat houdbaar blijft bij een voortgaande, relatief grote instroom.’

‘Een nationaal arrangement’

Niet dat het een onbekend gegeven was. Uitgerekend PvdA’ers als Wouter Bos en Karin Adelmund benadrukten in de jaren na de eeuwwisseling al dat de verzorgingsstaat met de royale voorzieningen en rechten van Nederland ‘een nationaal arrangement’ is. Ook PvdA-leider Diederik Samsom zag de verzorgingsstaat omvallen als de asielmigratie niet werd getemperd.

Samsoms opvolger Lodewijk Asscher keek zelfs in Denemarken, waar de asielmigratie met succes is teruggedrongen en de sociaaldemocraten in belangrijke mate het beleid van de ‘populistische’ Deense Volkspartij en andere niet-linkse partijen overnamen en zo relevant bleven. Maar Asschers partij wilde er niets van weten en inmiddels is de PvdA gefuseerd met GroenLinks, dat niets wil weten van het dichten van de lekken aan de Europese buitengrenzen in het algemeen en de Nederlandse grens in het bijzonder.

Nederlandse politici blijken trouwens in meerderheid uit te blinken in onmacht en onwil als het gaat om het inperken van de asielmigratie. Sinds 2016 is er geen enkele maatregel ingevoerd die ook maar één asielzoeker of nareiziger minder naar Nederland heeft laten komen.

Buurlanden waren daar iets beter in: de Belgische regering van Bart de Wever nam wel maatregelen, met als gevolg dat de instroom daar de afgelopen maanden met tientallen procenten afnam. Dat is goed nieuws voor België, maar niet per se voor Nederland: West-Europese landen zijn immers concurrenten. De smokkelaars laten hun cliëntèle doorreizen naar Nederland als België lastiger wordt.

Diversiteit kost welvaart en welzijn

De – linkse – Amerikaanse wetenschapper Robert Putnam stelde eind vorige eeuw al vast wat iedereen die zijn ogen open houdt ook zelf kan bedenken: mensen kruipen in hun schulp naarmate de samenleving diverser wordt. Etnische, religieuze en soortgelijke verschillen ondermijnen de vertrouwensbasis.

Putnam voegde eraan toe dat als er veel sociaal kapitaal is, mensen gelukkiger zijn en langer leven. Het is veiliger en de democratie en de economie functioneren beter. Wie dat op het spel zet door aanzienlijke immigratiestromen toe te staan, moet rekenen op een land met minder sociale samenhang, minder onderling vertrouwen, een slechtere infrastructuur, minder geluk en een samen­leving waarin mensen op zichzelf leven.

‘Pas betrekkelijk recent verworven moderniteiten, zoals de gelijkheid van man en vrouw, van heteroseksuelen en homoseksuelen en transgenders, kunnen al snel de klos worden bij grootscheepse immigratie uit gebieden waar die moderniteiten niet bon ton zijn,’ voegde ik daar in 2015 aan toe.

‘Bepaalde minderheden – Joden, vooral – zullen het extra lastig krijgen met grootscheepse immigratie uit gebieden waar de bevolking het niet op Joden heeft. Nederland zal een harder, onaangenamer en vrijwel zeker ook armer land worden door de komst van grote groepen immigranten – al helemaal als ze uitsluitend worden geselecteerd op het feit dat ze uit oorlogsgebied of uit een onaangenaam land komen.’

En wie waren toen en zijn nu de eerst getroffenen van de ongeregelde immigratie van kansarmen met een grote afstand tot de Nederlandse samenleving? ‘De mensen die nu al aan de onderkant van de samen­leving verkeren. De laagst opgeleiden, de minst verdienenden, de slechtst wonenden, onder wie ook veel eerdere immigranten en hun kinderen, zullen de meeste concurrentie ondervinden, de zwaarste lasten dragen en maatschappelijke spanningen ervaren. En bij gelegenheid in opstand komen. Ook interetnische spanningen, meegenomen uit het herkomstland of niet, liggen op de loer.’

Kritiek op de critici

Ook in 2015 keerden traditionele politici, zelf onmachtig of onwillig om de immigratie van welke aard dan ook in te perken zich tegen de tegenstanders van die instroom. Dat is in de werkelijkheid van 2026 niets nieuws: net als veel universitaire migratiewetenschappers zien zij niet de asielinstroom als het probleem, maar richten ze hun pijlen op eenieder die zich ertegen keert.

Als migratiecritici – terecht of niet – al niet als ‘populist’ worden weggezet heten ze wel rechts, extreem, radicaal of zelfs fascist. Het begrippenapparaat is de afgelopen tien jaar verhard en er is geen reden aan te nemen dat het de komende tien jaar anders zal zijn. Dat heet ook wel ‘polarisatie’, wat alweer een begrip is dat eerder de boodschapper dan de bron bestrijdt.

‘Voordat het overstroomt’

Ik citeerde in 2015 Maja Mischke, die op haar blog schreef: ‘Ik werk op een vmbo en wantrouw dus de politici, wetenschappers, activisten en BN’ers die ons voorspiegelen dat er “gemakkelijk” nog veel meer mensen uit het Midden-Oosten en Afrika kunnen worden opgevangen in Nederland. Nederland is heus geen glas water waar heus nog wel een scheutje water bij kan, voordat het overstroomt.’

Ik voegde daar zelf aan toe: ‘Waar ouders van nu al bezorgd zijn over de toekomst van hun kinderen omdat die het wellicht minder goed zullen hebben dan zijzelf, hebben die ouders al helemaal reden om zich zorgen te maken over het opgroeien van hun kinderen in een omgeving die minder vertrouwen uitstraalt, minder veilig is, minder welvarend en vooral: harder. Maar de volksverhuizingen die zich aftekenen, belichamen voor de bestaande bevolking van een land als Nederland geen vooruitgang. Integendeel.’

Dat was toen. Is het zo gegaan? In grote lijnen zeker. Nederland is de afgelopen tien jaar harder geworden, de welvaart is geremd door de kosten van asiel en andere vormen van laaggekwalificeerde immigratie, het draagvlak voor sociale voorzieningen staat onder druk – zij het ook omdat er geld vrijgespeeld moet worden voor de krijgsmacht.

Onderlinge verhoudingen zijn verscherpt, als er al debat was is het weggevallen doordat de deelnemers in bloksgewijze schuttersputjes zijn gaan zitten. ‘Gaza’ is een splijtzwam die tien jaar geleden op die manier nog niet bestond en dat kan niet los worden gezien van de import van conflictstof uit het Midden-Oosten, zoals ook de invloed van islamitische groepen en landen op de Nederlandse samenleving groter is geworden. Vooralsnog is er geen reden aan te nemen dat het de komende tien jaar beter wordt. Wel dat het erger wordt.

Gaat het helpen?

Het aandeel van de asielmigratie in de Nederlandse bevolkingsgroei en de immigratie als aanjager van zowel woningtekort als oorzaak van druk op natuur en milieu worden van overheidswege en aan de talkshowtafels voortdurend ontkend dan wel gebagatelliseerd.

Maar, zoals Jan van de Beek ook niet nalaat te melden, de asielmigratie was – ook omdat asielzoekers vaker blijvers zijn dan andere immigranten – in de periode 2013-2022 ongeveer een kwart en als je de Oekraïners meerekent zelfs oorzaak van een derde van de bevolkingsgroei door immigratie. En dat is nagenoeg de enige bron van bevolkingsgroei in Nederland. Daar helpt geen Spreidingswet tegen. En een Europees Migratiepact, naar gevreesd moet worden, evenmin.

Wynia’s Week is even onafhankelijk als onmisbaar. De unieke formule – betalen hoeft niet, maar is wel heel welkom – maakt Wynia’s Week mogelijk: 156 edities per jaar, plus video’s en podcasts. Doet u al mee? Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Nederland over tien jaar? De asielmigratie maakt Nederland voller, onaangenamer, harder en armer verscheen eerst op Wynia's Week.

En dat terwijl het kabinet geen meerderheid heeft in de Tweede Kamer en al helemaal niet in de Eerste Kamer en al evenmin in het land. Burgers willen een inperking van de instroom van asielzoekers, maar krijgen kritiek als ze tegen de aanhoudende instroom en de Spreidingswet protesteren. De vakbonden staan op het punt om landelijke stakingen tegen bezuinigingen op de uitkeringen voor werknemers te beginnen. En de boeren zullen weer uitrijden als duidelijk wordt dat het D66-stikstofbeleid wordt voortgezet.

Een hete zomer dreigt, ook al omdat de spanningen binnen de coalitie en het kabinet onoplosbaar lijken. FNV-vakbondsleider Hans Spekman (GroenLinks/PvdA) heeft een een-tweetje met Jesse Klaver (fractieleider GroenLinks/PvdA) tegen de bezuinigingen op uitkeringen voor werkloosheid en arbeidsongeschiktheid die het kabinet nodig heeft om de verhoging van de NAVO-uitgaven te kunnen betalen. Het kabinet gaat met Spekman praten, ook om zo een meerderheid in de Kamer te kunnen krijgen. Dat kan alleen door grote concessies te doen aan links. Accepteert de VVD dat?

Maar de coalitie van D66, VVD en CDA doet niets om steun te vergaren, heeft zich niets aangetrokken van de laatste verkiezingsuitslagen en gaat gewoon door met het beleid van de kabinetten-Rutte, zoals het peperdure en niet te verantwoorden klimaat- en stikstofbeleid. Het verzet tegen het asielbeleid wordt dankbaar geframed als opgejut door extreemrechts, terwijl Nederland al decennia minder immigratie en meer integratie wil en terwijl Den Haag al tien jaar niets heeft gedaan om de asielinstroom te verminderen.

Ook deze video van WWTV is te beluisteren als podcast

Wynia’s Week is er het hele jaar door en stopt nooit: niet met Kerst, niet met Hemelvaartsdag en niet met Pinksteren. Bent u supporter van Wynia’s Week en van Wynia’s Week TV? We hebben een unieke opzet: alles is gratis, vrij voor iedereen. De donateurs maken dat mogelijk. Doneren kan zo. Hartelijk dank!

Het bericht Nergens steun: het wordt nog een hete zomer voor het kabinet-Jetten verscheen eerst op Wynia's Week.

Dat is de kern van het betoog van WOUTER VAN EMBDEN in gesprek met SYP WYNIA. Van Embden is voorzitter van de Stichting Autobelangen die is opgericht om de belangen te dienen van zakelijke ‘Youngtimer’-rijders, maar inmiddels ook van andere autorijders vraag krijgt om hen bij te staan.

Absurde autobelastingverhoging

De laatste maanden is Van Embden druk met een nieuwe aanval van de overheid op zakelijke rijders in auto’s van 15 tot 25 jaar oud. In november van het afgelopen jaar besloot de Tweede Kamer plotseling om bij de bijtelling van zakelijke rijders van deze oudere (‘youngtimers’) auto’s niet meer uit te gaan van de actuele waarde, maar van de nieuwwaarde. In het heel gemiddelde voorbeeld van onze cameraman, zzp’er Renko, betekent dat een verhoging van 1900 naar 15000 euro per jaar, oftewel netto zo’n 500 euro in de maand.

Pijnlijk is dat de Tweede Kamer 17 jaar geleden ook al eens zo’n onnadenkend nachtelijk besluit nam dat daarna weer moest worden teruggedraaid – toen de reden voor het oprichten van de Stichting Autobelangen. Toevallig kwam het omstreden voorstel ook toen van een Tweede Kamerlid van de ChristenUnie, zoals nu van het CU-Kamerlid Pieter Grinwis, die steun kreeg van een (kleine) Kamermeerderheid, maar ook al snel spijt kreeg. Van Embden vraagt enig mededogen voor Grinwis, omdat die op het dwaalspoor werd gezet door ambtenaren van het ministerie van Financiën, nadat Grinwis op zoek was naar financiële dekking voor een groen ideetje.

Wouter van Embden – zelf sympathisant van elektrische auto’s – ziet een repeterend patroon: een handjevol Kamerleden, doorgaans van een paar grotere partijen, veranderen – al dan niet onder druk van succesvolle lobby’s – in een vloek en een zucht een wet, zonder de gevolgen goed te overzien en eventueel geadviseerd door ambtenaren van Financiën.

Daarbij is opvallend dat die ambtenaren al te vaak geen idee hebben van gedragseffecten: hoe reageren burgers en bedrijven op lastenverzwaringen, waardoor de netto-opbrengst voor de staat net zo goed nul of negatief kan zijn. En, zegt Van Embden: ze doen het steeds weer, want ze leren nooit van hun vorige fouten over gedragseffecten.

De burger als automobilist telt niet mee

Een rode draad in dit videogesprek: wie niet aan tafel zit is de sjaak. In dat opzicht komen belangenclubs als Bovag en ANWB er niet best af. Van Embden noemt ze trouwens eerder ‘politieke organisaties’, die wel meepraten in de polder, maar zelden oog hebben voor de belangen van deelgroepen als zakelijke youngtimer-rijders (toch nog 200.000 in getal) of camper-bezitters. En heel vaak zijn zij het die moeten opdraaien voor groene plannetjes (waarvan de effectiviteit niet bij voorbaat vaststaat).

Van Embden heeft in de 17 jaar dat hij nu automobilistenbelangen dient geleerd dat heel veel slechte en schadelijke wetgeving ontstaat vanuit willekeur en wispelturigheid bij de overheid: is het niet de regering, dan wel de Tweede Kamer. ‘En dan gaat het ook om nog veel grotere bedragen en belangen dan van een groep autorijders.’

Ondertussen beraadt Van Embden zich op een betere, bredere belangenbehartiging voor de Nederlandse automobilist, waar een organisatie als de ANWB het naar zijn oordeel teveel laat lopen, waardoor de automobilist steevast de melkkoe van de overheid is: ‘Die maken zich dan bijvoorbeeld drukker over de elektrische fiets dan over de automobilist.’

Wynia’s Week TV is er ook als podcast

Wynia’s Week is helemaal gratis, en wel dankzij de duizenden donateurs die dat mogelijk maken: duizend verhalen en video’s per jaar, drie keer in de week, 156 keer per jaar. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Bijna niemand komt op voor de automobilist, de melkkoe van de staat verscheen eerst op Wynia's Week.

Nog onlangs heeft voorzitter Ursula von der Leyen van de Europese Commissie een handelsakkoord getekend met India, waarin India heeft bedongen dat er royale emigratie naar Europa mag plaatsvinden.

Roopram constateert dat er binnen India zelf grote etnische en religieuze spanningen bestaan, met name tussen de 80 procent hindoes en de rest – vooral moslims. Die spanningen nemen de emigranten mee naar Europa en dat schuurt ook met de eveneens groeiende islamitische populatie hier. Roopram wijst op de ernstige spanningen die er in Engeland nu al zijn tussen moslims en hindoes, oorspronkelijk afkomstig uit India en Pakistan.

Volgens Roopram wordt er in de EU, maar ook in Nederland, te lichtzinnig gedacht over de integratieperspectieven van migranten uit India. Vooral als die in grote aantallen bij elkaar wonen kunnen er opnieuw parallelle samenlevingen ontstaan.

Waarom allochtonen rechts stemmen

Roopram onderzoekt al langere tijd het stemgedrag van niet-westerse allochtonen in Nederland en probeert vooral antwoord te vinden op de vraag waarom zoveel immigranten (zo’n 10 procent van de allochtone kiezers, vaak nauwelijks minder dan autochtonen) op rechtse anti-migratiepartijen als de PVV stemmen.

Dat verrassende stemgedrag ziet Roopram bij Surinamers (de oorspronkelijk uit India afkomstige Hindoestanen in het bijzonder, maar niet alleen zij), maar ook onder Antillianen is Wilders heel populair. Onder Turken zijn het vooral de seculiere ‘Kemalisten’ die voor de PVV kiezen.

Bijzonder is dat de Marokkanen in Nederland die voor rechts kiezen eerder uitkomen bij Forum voor Democratie, omdat die partij zich als conservatief profileert, wat bij de vaak conservatief-religieuze Marokkanen goed valt. Bovendien is de partij van Thierry Baudet zich nogal anti-Israël aan het profileren, in tegenstelling tot de Israël-gezinde PVV.

Wynia’s Week TV is er ook als podcast

Wynia’s Week is er iedere week drie keer (di-do-za), iedere week met een nieuwe video/podcast. We zijn er duizend keer per jaar. De supporters maken dat mogelijk. Doneren kunt u HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Shashi Roopram: ‘Migratie uit India kan in Nederland tot spanningen leiden’ verscheen eerst op Wynia's Week.

Daarover gaat het in dit WWTV-gesprek van SYP WYNIA met PATRICK VAN SCHIE, de directeur van de Teldersstichting, ‘wetenschappelijk bureau en liberale denktank van de VVD’. Het gesprek is ook te beluisteren als podcast.

Vrijzinnig, maar niet liberaal

Er is heel wat liberaals in de Nederlandse samenleving geslopen, maar tegelijkertijd is er geen enkele Nederlandse partij voluit als liberaal te kenschetsen, zo blijkt uit het gesprek met Van Schie. Zelfs de VVD is niet alleen maar liberaal. Zo was P. J. Oud, de bekendste oprichter – en langere tijd partijleider – van de VVD, eigenlijk géén liberaal, maar een vrijzinnig-democraat. En vrijzinnig-democraten wilden weliswaar geen socialist zijn, maar ook zeker geen liberaal, benadrukt Patrick van Schie, die promoveerde op het vooroorlogse liberalisme in Nederland.

Frits Bolkestein – VVD-leider in de jaren ’90 – was dan wel voluit liberaal, maar nadien en ook in de Ruttejaren bladderde het liberale gehalte van de VVD af, geeft Van Schie toe. Hij zegt dat voor veel VVD’ers ‘besturen’ vaak belangrijker is dan het eigen beginselprogramma uitdragen. Daar wordt een prijs voor betaald, zeker toen door VVD-bewindslieden als Sophie Hermans en Christianne van der Wal een klimaat- en stikstofbeleid werd doorgevoerd dat moeilijk liberaal kan worden genoemd.

Van Schie: ‘Klimaatbeleid dat zich vertaalt in een planmatig stelsel dat de burger voorschrijft hoe te leven met dwang en met verplichte warmtepompen is niet liberaal, maar eerder onliberaal. Het stikstofbeleid heeft eveneens de kenmerken van een planeconomie met van bovenaf gedicteerde doelen.’

Dan heeft de VVD de laatste jaren bovendien een afgetekende vleugel van D66-gezinde kaderleden – ‘Dijkhoffianen’ – die zich scherp afzetten tegen alles wat ‘populistisch’ zou zijn en bijvoorbeeld gekant waren tegen de keuze van de huidige partijleider Dilan Yesilgöz om te gaan regeren met de PVV.

Een liberalere VVD is een succesvollere VVD

Van Schie stelt dat de VVD succesvoller zou kunnen zijn door minder opportunistisch te zijn en zich nadrukkelijker als liberaal te presenteren. Hij illustreert dat door de successen van Frits Bolkestein, die van de VVD bij de Statenverkiezingen van 1995 voor het eerst de grootste partij van het land maakte. Van Schie: ‘Het willen besturen zonder herkenbare liberale reflexen heeft juist voorkomen dat de VVD verder groeide.’

D66 noemt zichzelf de laatste kwart eeuw – overigens zeer tegen de zin van de PvdA-gezinde partij-oprichter Hans van Mierlo – ook liberaal, zij het dan ‘sociaalliberaal’. Patrick van Schie vindt D66 echter geen liberale partij. Als zelfbenoemde opvolgers van de vooroorlogse vrijzinnig-democraten – die geen liberaal wilden zijn – en na de oorlog onder leiding van P. J. Oud aanvankelijk opgingen in de PvdA – is D66 al niet liberaal, zegt Van Schie. ‘D66 is zich sinds 1998 dan wel sociaalliberaal gaan noemen. En die liberale stroming heeft wel degelijk bestaan. Maar het is nooit gebleken wat dat voor D66 betekende.’

Macron liberaal?

In Europees verband werken VVD en D66 trouwens samen in de partij ‘Renew’ dat vooral het stempel draagt van de Franse president Macron, wiens carrière begon in de Socialistische Partij. Van Schie: ‘Liberale wortels, die heeft Macron niet.’

Als zelfs de liberale vezels van de VVD niet altijd even helder zijn, wat is er dan over van de – tot ruim een eeuw geleden – vaak machtige liberale zuil? Het valt niet mee, moet ook Patrick van Schie toegeven. ‘Ik denk dat ook niet ieder VVD-lid en zelfs niet ieder VVD-kaderlid geheel doordrongen is van het liberalisme.’

Wat ook niet helpt, is dat het liberalisme heden ten dage onder druk staat van zowel links, rechts als midden en tegelijk verwarrend genoeg geclaimd wordt door ‘opiniemakers’ en politici die er allemaal hun eigen betekenis aan geven. Zo keert links zich tegen ‘neo-liberalen’ die in zoverre niet bestaan dat nog nooit iemand zich zo heeft genoemd – het bestaat dus slechts als scheldwoord. Conservatieven verzetten zich op hun beurt tegen ‘links-liberaal’, doorgaans eveneens zonder dat duidelijk wordt wat daaronder dient te worden verstaan.

Opmerkelijk is dat een middenpartij als het CDA zich bij monde van leiders als Hugo de Jonge en Henri Bontenbal zo afzet tegen liberalen en tegen het liberalisme. Van Schie sluit niet uit dat het te maken heeft met het feit dat het CDA de laatste decennia steeds meer een gereformeerde partij is geworden en dat de machtige oprichter van de gereformeerde ARP, Abraham Kuyper, een geharnaste rivaal van de toenmalige liberalen was.

De grootste begripsverwarring over wat liberaal is komt echter uit de Verenigde Staten. Daar is het begrip ‘liberal’ in de loop van de 20^ste eeuw steeds meer naar links opgeschoven en wordt het vaak op één lijn gesteld met socialisme en zelfs met woke. En daar is weinig liberaals aan.

Wynia’s Week is er drie keer per week en iedere donderdag met een nieuwe WWTV. De donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Patrick van Schie: ‘De VVD kan wel wat meer liberalisme gebruiken’ verscheen eerst op Wynia's Week.

Zo wordt in het eerste hitlijstje van dit jaar, over het eerste kwartaal, duidelijk dat het buitenlandse nieuws, oorlog en wapengekletter dé bepalende thema’s zijn geworden. In eerdere jaren was het vaak binnenlands nieuws, zoals ergernis over het pensioen-, klimaat- en stikstofbeleid dat de hitlijsten van Wynia’s Week domineerde, nu is er een opvallende verschuiving naar buitenland en oorlog.

Geflopte straaljager

Bovenaan staat een artikel van Eric Vrijsen met opvallend nieuws over het floppen van een prestigieus Europees wapenproject waarbij uitgerekend de Fransen en de Duitsers tegenover elkaar staan. Als je dit stuk leest wordt wel duidelijk dat het nog heel lang kan duren voordat de Europese Unie een eigen alternatief voor de NAVO heeft. We kunnen aan deze kant van de oceaan domweg niet zonder een overheersende factor als de Verenigde Staten.

Het was overigens niet het enige populaire artikel van Vrijsen. Zo interviewde hij in dit verhaal de inkoper van de landmacht, die hele magere tijden heeft meegemaakt en nu miljarden kan besteden. Ook verhalen over moderne wapens, zoals deze en deze zaten hoog in de hitparade van het eerste kwartaal.

Zelfs over immigratie keken we in Wynia’s Week in de eerste maanden van dit jaar naar het buitenland. Tweede van de Top Tien werd dit verhaal van Alexander van der Meer over de bankroete Duitse steden als gevolg van het open grenzenbeleid van de eervorige bondskanselier, Angela Merkel.

De binnenlandse pensioenzorgen zijn ondertussen allerminst voorbij, zoals ook mag blijken uit dit artikel van Menno Tamminga. Tamminga schreef meer veelgelezen artikelen, zoals ook deze en deze.

Op plaats 4 van onze hitlijst is het weer Nederland en het buitenland, met dit verhaal van Arnout Nuijt, over een klein land dat graag met de vinger wijst naar grote landen, maar daar zelf zelden beter van wordt.

Op Plaats 5 staat Johannes Vervloed met een Europees thema dat Nederland in menig opzicht raakt, te weten het klimaatbeleid. Interessant is dat de Europese Unie als gevolg van kiezersuitspraken in landen als Duitsland en Italië op terreinen als asiel en klimaat de touwtjes verder aantrekt dan een land als Nederland doet. Nu Europa ‘rechtser’ aan het worden is, zakt de eurofiele liefde van links voor Europa weg, zo laat het zich aanzien.

Op plaats 6 in onze hitlijst staat een verhaal van Calvin Schukkink, waaruit ten overvloede mag blijken dat de pensioenzorgen in eigen land niet voorbij zijn. De eerste rechtszaken over het nieuwe pensioenstelsel staan op de rol.

Probleemgeval biomassa

Op plaats 7 staat dit verhaal van Arnout Jaspers over het debacle van het Nederlandse klimaat- en energiebeleid. En op plaats 8 een onuitroeibaar probleemgeval, het Nederlandse biomassabeleid, op de hielen gezeten door Maarten van Andel.

Op plaats 9 in onze hitlijst staat verrassenderwijs een boekbespreking van Hans Wansink, maar dan wel over een boek over generaals en oorlog, te weten het in scène gezette einde van de Tweede Wereldoorlog in Nederland.

Neven, nichten en tributebands

Op plaats 10 tenslotte zijn we weer helemaal terug in de meest de aandacht trekkende oorlog van nu, te weten de Amerikaans-Israëlische oorlog tegen Iran, de houding van de Europese landen en de gevolgen voor energie en economie. Dit veel gelezen actuele verhaal is van Han de Jong.

Natuurlijk is er een grote variëteit in artikelen, columns en video’s in Wynia’s Week. Het gaat niet allemaal over wapentuig. Om twee voorbeelden van eveneens veel gelezen verhalen te noemen: econoom Eduard Bomhoff schreef deze column over een beladen thema waar te weinig over wordt gepubliceerd, te weten het neef-nichthuwelijk. En Hans van Willigenburg, chroniqueur van het dagelijks leven, berichtte over iets dat wel heel erg van deze tijd is, te weten de hausse aan tributebands, die soms populairder zijn dan de artiesten die ze kopiëren.

Tot de volgende Top Tien!

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de donateurs. Zonder u en de andere donateurs kan onze onafhankelijke, ongebonden en broodnodige journalistiek niet bestaan. Doneren kan HIER

Het bericht Buitenland, oorlog en wapengekletter bepalen het nieuws in de eerste maanden van 2026 verscheen eerst op Wynia's Week.

‘Je kunt allerlei maatregelen nemen om je binnensteden en winkelcentra leefbaar te maken, maar als mensen van buiten niet met de auto kunnen komen gaan ze naar elders,’ zegt Van Tellingen. Als gemeenten de leefbaarheid willen bevorderen door de auto te weren schieten ze dus in eigen voet. Vaak hebben plaatselijke politici niet door, welke schade ze aanrichten door de auto te weren, zegt Van Tellingen. ‘Het is puur ideologisch gestuurd. En in brede colleges van B en W buigt de VVD dan vaak weer mee met GroenLinks.’

‘Geen regioklanten zonder autovriendelijke binnenstad’

Vooral kleine en middelgrote plaatsen van 30 à 80.000 inwoners hebben het moeilijk als ze hun winkelgebieden helemaal autovrij willen maken of het parkeren duur maken, zegt Van Tellingen. Hij noemt als voorbeeld zijn geboorteplaats Meppel. ‘Het is een leuke stad. Maar ook daar hebben ze een stringent parkeerbeleid. En dan gaan de mensen uit de regio naar Steenwijk of Hoogeveen, met misschien minder leuke binnensteden die wel vriendelijker zijn voor de automobilist. En als je de winkelende consument niet hebt, verlies je ook de daghoreca.’

Van Tellingen ziet vooral in de grotere plaatsen de winkels herstellen van de neergang ten tijde van de Corona-lockdowns, toen de internetwinkels juist extra omzet boekten. Maar die zijn nu terug bij af: ‘E-commerce had in 2019 10 procent van de retail, dat groeide tijdens Corona naar 15 procent, maar is nu weer terug naar tien, elf procent.’ Van Tellingen ziet de stenen winkels weer winnen van de internetwinkels. ‘Winst maken met internetwinkels blijkt heel moeilijk, zoals je ook ziet met bol.com en Picnic. Bol verliest honderden miljoenen per jaar, Picnic ook.’

‘Internetwinkels zijn een piramidespel’

Van Tellingen legt uit waarom investeerders toch geld in internetketens blijven steken. ‘Het is een soort piramidespel. Investeerders hopen op enig moment een hogere prijs te kunnen vragen, mede door marktaandeel te vergroten. Maar structureel winst maken zonder stenen winkels gaat bijna niet. Je hebt dan wel geen winkelhuur, maar de bezorgkosten zijn hoog. En klanten die twintig jurkjes bestellen en dragen en die dan terugsturen kosten ook geld.’

Van Tellingen noemt Nederland ‘een middensegmentland’. Waar de prijsvechters in een land als Duitsland een groot deel van de markt in handen hebben, maar er ook een heel rijk deel is, gaan in Nederland zelfs beter betaalden naar relatief goedkope winkels en is er betrekkelijk weinig echte luxe. ‘Zo zijn er maar 7 Bijenkorf-winkels in Nederland. Nederland is een Hema-land: redelijk goede kwaliteit voor een redelijk lage prijs.’

Wynia’s Week TV is er ook als podcast

Wynia’s Week is er drie keer per week. Doet u mee?

Het bericht Steden en dorpen die leefbaarder willen worden door de auto te weren ondermijnen die leefbaarheid juist verscheen eerst op Wynia's Week.