Wat ging daaraan vooraf?
Op 28 mei 2024 werd in het water bij de Knardijk in Lelystad het levenloze lichaam van Ryan gevonden. Haar handen en voeten waren met 18 meter ducttape vastgebonden en ook haar mond was zo afgeplakt. Zij vertoonde wurgsporen maar was door verdrinking om het leven gekomen. Zij moet dus levend in het water zijn gegooid. Een grootschalig rechercheonderzoek kwam daarna op gang.

Wie was Ryan?

Ryan is in Syrië geboren en kwam in 2016 als tienjarig meisje met het hele gezin (vader, moeder en 7 andere broers en zusters) in het kader van gezinshereniging vanuit Turkije naar Nederland. Voorafgaand was haar 15-jarige oudste broer Muhanad met mensensmokkelaars naar Nederland gestuurd die met hulp van de stichting Nidos deze gezinshereniging had geregeld. Het gezin kreeg een ruime, voor de grootte van het gezin aangepaste woning in Joure, Friesland toegewezen.

Ryan kwam voor veiligheid naar Nederland, maar veilig was ze hier nooit. Ze groeide op in een streng-islamitisch gezin, maar zag uiteraard op school en in de buurt hoe Nederlandse kinderen opgroeiden.

Begin 2023 toen Ryan 16 jaar oud was, zocht zij hulp. Op blote voeten en in een roze huispak belde zij volledig in paniek bij buurtgenoten aan. Haar vader mishandelde haar en had gedreigd haar te vermoorden. Zij zou worden uitgehuwelijkt, wat zij niet wilde.

Deze buurtgenoten reageerden adequaat. De politie en Veilig Thuis werden ingeschakeld. Er volgden een ondertoezichtstelling en uithuisplaatsing. Ryan kwam in een gesloten jeugdinrichting. Desondanks kwam ze nog regelmatig naar het ouderlijk huis. Zij weigerde de hijab nog te dragen en begon make-up te gebruiken.
Op 20 mei 2024 werd Ryan 18 jaar en eindigde de ondertoezichtstelling. Ook kwam een einde aan de politiebemoeienis. Een week later was zij dood.

Het rechercheonderzoek en de rechtszaak

Haar verjaardag viert Ryan nog thuis. Daarna duikt zij onder bij een vriend in Rotterdam die geen moslim is. Aan haar broers appt zij: ‘Mijn gedachtewijze en die van jullie botsen. Het is voor mij heel moeilijk deze leefwijze vol te houden. Het is klaar.’

Voor de familie is dit letterlijk onbestaanbaar. Uit veel apps van vader, moeder, broers én zussen blijkt dat Ryan dood moet. Haar dood zou halal (rein) zijn. De oudste broers Muhanad en Mohamed achterhalen haar adres, nemen haar op 27 mei met een smoes mee in hun auto en rijden naar de Knardijk in Lelystad waar vader Khaled hen opwacht.

Vader Khaled vlucht naar Syrië

Uit het onderzoek blijkt dat DNA van vader Khaled op het ducttape zit en onder de nagels van Ryan; zij moet zich dus hebben verzet. De mobiele telefoons van Ryan, Muhanad en Mohamed blijken dezelfde weg te hebben afgelegd tot aan de moordplaats.

Muhanad en Mohamed worden gearresteerd. Vader Khaled vlucht voordien terug naar Syrië waar hij nog steeds in vrijheid verblijft. In een email aan de Telegraaf bekent vader Khaled de moord en schrijft daarvoor alleen verantwoordelijk te zijn.

Alle schuld op de huistiran

In de meeste islamitische landen is eergerelateerd geweld breed geaccepteerd en kunnen daders door het aanvoeren van ‘eerschending’ als motief voor moord, strafvermindering of vrijspraak krijgen. Voor dat anker koos de verdediging in Nederland niet. Bij de rechtszitting pleitten Muhanad en Mohamed onschuldig te zijn, zij waren niet bij de moord aanwezig.

In een spreekrechtverklaring stelden twee zussen dat vader Khaled altijd gewelddadig in de opvoeding was en dat zij doodsbang voor hem zijn en altijd in spanning en angst leven zolang hij nog op vrije voeten is. De strategie was duidelijk: alle schuld moest naar de ongrijpbare huistiran Khaled, die ook zijn zoons regelmatig met een riem afranselde, wat hen ook min of meer tot slachtoffers maakte.

Welke lessen zijn uit deze zaak te leren?=

In 2006 zette toenmalig minister Rita Verdonk eergerelateerd geweld op de politieke agenda. Deze vorm van geweld importeren we in belangrijke mate met de immigratie vanuit moslimlanden. Sindsdien zijn er de nodige rapporten verschenen en aanbevelingen gedaan voor politie, hulpverleners en onderwijs. Dat laatste is een kwestie van lange adem.

Om het probleem niet (verder) uit de hand te laten lopen moeten we terughoudender zijn met het vrijwillig binnenhalen van mensen met een zo grote culturele afstand tot de Nederlandse samenleving. Daarvoor hoeft geen wet of verdrag te worden aangepast. Art. 7 lid 2 van de EU Gezinsherenigingsrichtlijn biedt daarvoor onder andere ruimte.

Dat artikel bepaalt dat EU-lidstaten kunnen verlangen dat onderdanen van derde landen aan integratievoorwaarden voldoen. Ook het Kinderrechtenverdrag verbiedt in artikel 19 expliciet geweld tegen en mishandeling en verwaarlozing van kinderen.

Gezinshereniging in Nederland door een alleenstaande minderjarige vreemdeling (AMV) met zijn buiten de EU wonende gezin zou dan ook nooit meer als automatisme of als meest voor de hand liggende mogelijkheid moeten gelden. Ook hiervoor hoeft geen wet of verdrag te worden aangepast. Met een juiste toepassing van de huidige regels kan veel ellende worden voorkomen. Ik schreef hierover eerder al in Wynia’s Week dit artikel.

Loterijticket

Toegespitst op deze casus moge duidelijk zijn dat bij een serieus onderzoek ter plaatse naar de gezinssituatie van de familie Al Najjar de ouders nooit de kwalificatie van verantwoordelijke ouders zouden hebben verdiend.

Een eerste indicatie daarvoor was al het vooruitsturen van hun 15-jarige zoon met mensensmokkelaars op een krakkemikkig bootje op de Middellandse Zee als een soort ‘loterijticket’. Haalt hij het niet, dan (heeft hij) pech gehad. Haalt hij het wel, dan krijgt het hele gezin veilig en vrij toegang tot EU en Nederland.

Ontzetting uit ouderlijk gezag

Belangrijker nog is dat bij een serieus onderzoek ter plaatse naar de gezinssituatie aan het licht zou zijn gekomen dat vader Khaled zeer gewelddadig was (die gewelddadigheid zal echt niet in Joure zijn ontstaan), wat later in Nederland leidde tot de ondertoezichtstelling en uithuisplaatsing van Ryan.

Naar Nederlandse maatstaven is vader Khaled geen goede vader gebleken. Bij aankomst van Muhanad in Nederland en bij zijn aanvraag tot gezinshereniging had dat behoorlijk moeten worden onderzocht. De uitkomst had dan moeten zijn dat de ouders van Muhanad uit het ouderlijk gezag zouden moeten worden ontzet en dat vervolgens – door het verbreken van de juridische band – er geen sprake meer kon zijn van gezinshereniging in Nederland.

Aankomsten AMV’s in Nederland

Volgens de jaarlijks door het ministerie van Justitie gepubliceerdeStaat van Migratie bedroeg het aantal in Nederland aankomende AMV’s:
in 2021            2191
in 2022            4207
in 2023            5804
in 2024            3940 (waarvan 50% Syrische AMV’s).

De stichting Nidos

Deze stichting is exclusief bevoegd en verantwoordelijk voor de (gezins)voogdij, opvang en begeleiding van jonge vluchtelingen die zonder hun ouders in Nederland verblijven. Dat betekent dat iedere AMV’s onder de hoede van Nidos komt.

Nidos wordt volledig gesubsidieerd met een open einde subsidieregeling. Dus hoe meer AMV’s des te meer subsidies, des te belangrijker de organisatie en des te meer personeel (gegevens uit de jaarverslagen van Nidos). De subsidies aan Nidos bedroegen:
in 2021            63 miljoen euro
in 2022            112 miljoen euro
in 2023            205 miljoen euro
in 2024            274 miljoen euro.

Het aantal medewerkers van Nidos hield daarmee gelijke tred. Per 31/12 was dat aantal:
eind 2021        484 medewerkers waarvan 21 gezinsherenigingsfunctionarissen
eind 2022        708 medewerkers waarvan 37 gezinsherenigings functionarissen
eind 2023        965 medewerkers waarvan 69 gezinsherenigingsfunctionarissen
eind 2024        1286 medewerkers.

Blinde vlek

In de jaarverslagen van Nidos wordt geen woord gewijd aan het fenomeen dat AMV’s worden vooruitgestuurd met mensensmokkelaars om voor de rest van het gezin gezinshereniging in Nederland aan te vragen. Dat is kennelijk een blinde vlek bij de organisatie en natuurlijk vreemd omdat hier overduidelijk sprake is van een groeiend probleem.

Wél melden de jaarverslagen met trots dat Nidos een eigen leerstoel heeft bij de Rijksuniversiteit Groningen, die momenteel vervuld wordt door prof. dr. Monica Smit.

Ik heb zowel aan Nidos als aan prof. Smit gevraagd of er onderzoek is of wordt gedaan naar het fenomeen van vooruitgestuurde AMV’s voor gezinshereniging in Nederland en zo nee waarom niet. Prof. Smit weigerde commentaar. Nidos antwoordde dat er een lopend WODC-onderzoek is naar de beweegredenen van AMV’s om naar Nederland te komen. Daaruit wordt men voorlopig nog niets wijzer.

Maar hopelijk leidt de moord op Ryan nu wel tot een grotere bewustwording en een denkomslag bij Nidos. Dan is haar dood niet helemaal zinloos geweest.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee, ook in het nieuwe jaar? Doneren kan zo. Hartelijk dank!

Het bericht Hopelijk leidt de moord op Ryan al Najjar tot een beter besef van het probleem van vooruitgestuurde minderjarige vreemdelingen verscheen eerst op Wynia's Week.

De Staat van Migratie 2023 van het ministerie van Justitie (gratis te downloaden) biedt een schat aan informatie, al moet kritisch met de gegevens worden omgegaan. Zo wordt in het rapport als feit vermeld dat 11 procent van de totale immigratie uit asielimmigranten bestaat. Dat klopt niet. Broers en zussen van een alleenstaande minderjarige vreemdeling (AMV) die gezinshereniging aanvragen, worden bijvoorbeeld niet als asielimmigranten meegeteld, maar zijn dat natuurlijk wel. In 2022 ging het om 7870 aanvragen en net als het aantal AMV’s zal ook het aantal broers en zussen in 2023 flink zijn toegenomen. Zo wordt de oppervlakkige lezer op het verkeerde been gezet.

De mainstream media hebben aan die 11 procent ruime bekendheid gegeven om de asielimmigratie te bagatelliseren. Dat de kiezer zich niet een rad voor ogen heeft laten draaien, bleek bij de Tweede Kamerverkiezingen van 22 november.

Er is nog iets anders: studie- en arbeidsmigranten keren voor een groot deel terug naar het land van herkomst. Asielmigranten veel minder. Vandaar dat het percentage asielmigranten van jaar op jaar toeneemt. Zoals blijkt uit het volgende staatje zorgde asielmigratie inclusief volgmigratie in de periode 2012–2016 voor circa een derde van de totale bevolkingstoename door immigratie.

Immigratie moet fors omlaag

Sindsdien is de problematiek alleen maar groter geworden. De steeds verdere toename van de asielinstroom vormt meer en meer een bedreiging voor Nederland als sociale welvaartsstaat. Zie ook het rapport Grenzeloze Verzorgingsstaat van Jan van de Beek.

Uit een recent onderzoek van Maurice de Hond blijkt dat een overgrote meerderheid van de Nederlanders (74 procent) het eens is met de stelling ‘De immigratie in Nederland moet fors omlaag’.

Hoe kan dat gerealiseerd worden?

Asielzoekers hebben recht op internationale bescherming, maar hebben niet het recht om zelf te bepalen in welk land zij die bescherming wensen te genieten. Op dit moment is dat in de EU wel de praktijk. Omdat in 27 Schengenlanden de binnengrenscontroles zijn afgeschaft, reizen illegaal binnen de EU gekomen asielzoekers (voornamelijk uit Griekenland, Italië, Spanje) massaal door naar door hen gewenste asielopvanglanden, waaronder Nederland.

Daarover zijn binnen de EU afspraken gemaakt en vastgelegd in de Dublin III Verordening. Die houdt in dat de lidstaat waar de asielzoeker illegaal de EU is binnen gereisd gedurende 12 maanden verantwoordelijk is voor diens verzoek om internationale bescherming en daarna is de lidstaat verantwoordelijk waar de asielzoeker onafgebroken vijf maanden verblijf heeft gehad.

Die Dublin III Verordening werkt slecht. Zuidelijke landen registreren vaak niet goed (om duidelijke redenen), asielzoekers duiken vaak langdurig onder en/of vragen in meerdere Schengenlanden asiel aan. Als een asielzoeker zich meldt in Ter Apel wordt hij/zij nu altijd in procedure genomen, hij/zij krijgt van Nederland opvang, maaltijden, leefgeld, een gratis advocaat en zelfs de reiskosten naar de advocaat worden vergoed. En als dan na weken of maanden blijkt dat een ander Schengenland verantwoordelijk is, wordt een overnameverzoek aan dat land gedaan waarvoor ook weer regels gelden en waartegen procedures kunnen worden gevoerd. De gemiddelde doorlooptijd van de uitstroom Dublinclaimanten is 26 weken, zo meldt De Staat van Migratie 2023, en al die tijd zijn de kosten ten laste van ’s lands schatkist.

Dat kan heel anders als er een daadkrachtige staatssecretaris op dit dossier zou zitten. De gehele asielprocedure in Ter Apel moet zo snel mogelijk op de schop. Hiervoor hoeft geen wet te worden gewijzigd, maar moeten wel de instructies van bovenaf en de mentaliteit van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) restrictiever worden.

Wie over land komt, wordt toegang ontzegd

Bij aankomst van een asielzoeker in Ter Apel vindt onmiddellijk een eerste gehoor plaats, daarvoor moet veel capaciteit worden vrijgemaakt: IND-ambtenaren, tolken, politie. Na de identificatie (vingerafdrukken) is de eerste en enige vraag die in dat gehoor moet worden beantwoord: hoe bent u in Nederland aangekomen? Volgens De Staat van Migratie 2023 reizen de meeste asielzoekers via land, dus via Duitsland of België naar Nederland. Is de asielzoeker inderdaad over land Nederland binnengekomen, dan wordt hem volgens de Dublin III Verordening direct de toegang tot de asielprocedure in Nederland en de opvang in Ter Apel geweigerd en de toegang tot Nederland ontzegd (juridisch: het asielverzoek wordt niet-ontvankelijk verklaard).

Met de huidige middelen moet het mogelijk zijn dat de potentiële asielzoeker in Ter Apel binnen een uur met een schriftelijke niet-ontvankelijkverklaring weer op straat staat. De consequentie van zo´n niet-ontvankelijkverklaring is dat de asielzoeker niet in Nederland wordt opgevangen en dat betekent dat deze asielzoeker moet terugreizen via zijn laatste grensovergang (naar Duitsland of België).

Daarmee overtreedt Nederland niet het terugstuur-verbod. Het is beter dat de asielzoeker zelf terugreist naar de lidstaat die verantwoordelijk is dan dat hij/zij maandenlang (soms jarenlang) de opvang in Nederland onterecht bezet houdt terwijl hij/zij op kosten van de Nederlandse staat procedure op procedure stapelt.

Maak wijziging bekend, dat werkt preventief

Uitsluitend asielzoekers die zich in Nederland via een EU-buitengrens aanmelden (lucht- of zeehavens) en dat aan de hand van reispapieren kunnen aantonen, kunnen in Ter Apel als asielzoeker in de procedure en opvang worden genomen. Dat zal direct een grote verlichting van de opvangproblemen geven.

Uiteraard maakt Nederland deze beleidswijziging ruimschoots in de media bekend. Daar gaat een grote preventieve werking vanuit voor nieuwe asielzoekers. De eerste weken staat er nog een bus van het ministerie van Justitie bij Ter Apel klaar om de asielzoekers eenmaal daags terug te brengen naar de grensovergangen, daarna moeten ze zelf terugreizen naar de grens. In alle gevallen krijgen ze (in alle talen) de schriftelijke beslissing dat en waarom hen de toegang tot Nederland is ontzegd.

Houd er overigens rekening mee dat de asielindustrie (Vluchtelingenwerk, asieladvocaten en de Leo Lucassens) samen met Groenlinks-PvdA en D66 op hun achterste benen zullen staan om zo’n maatregel en de bedenkers/uitvoerders ervan te demoniseren.

Een tweede punt is een minder soepele beoordeling van asielaanvragen door de IND. Ook dat zal een beleidswijziging moeten zijn zonder dat daarvoor de wet hoeft te worden veranderd. Tot nu toe wordt aan asielzoekers (ook zonder documenten) doorgaans het voordeel van de twijfel gegund. Nederland heeft inmiddels een toelatingspercentage dat vér boven het EU gemiddelde uitkomt. Door de achterstanden en overbelasting bij de IND blijken asielaanvragen nu ook niet zelden schriftelijk te worden afgehandeld. Beoordelaars van asielaanvragen die met positieve toelatingen ruim boven het EU-gemiddelde van 40 procent komen (Nederland zit ongeveer op het dubbele), zullen in een nieuw systeem moeten uitleggen waarom zoveel asielaanvragers door hem/haar zijn toegelaten.

Gezinshereniging van AMV’s

Een derde punt is dat een nieuwe staatssecretaris ook de gezinshereniging van alleenstaande minderjarige vreemdelingen (AMV’s) met hun ouders en broers en zussen moet heroverwegen. AMV’s zijn onbegeleide minderjarige asielzoekers, die niet kunnen worden teruggestuurd. In 2021 kwamen er in Nederland 2191 AMV’s aan, in 2022 waren het er 4207 en in 2023 5804, vrijwel altijd meteen met het verzoek tot gezinshereniging in Nederland met hun naaste familieleden.

Een AMV die in Nederland aankomt, krijgt een voogd van het Nidos toegewezen. Volgens het huidige systeem in Nederland vraagt de AMV samen met zijn/haar voogd in Nederland gezinshereniging met zijn/haar naaste familie in het buitenland aan. In het ons omringende buitenland moeten de ouders van een AMV gezinshereniging met hun vooruitgestuurde kind aanvragen, waarna door de ambassade onderzoek in de woonplaats van de ouders naar de gezinssituatie plaatsvindt, iets wat node ontbreekt in het Nederlandse systeem.

Ontzet ouders uit ouderlijke macht

Dit klemt te meer omdat de vraag beantwoord moet worden hoe verantwoordelijk de ouders waren bij het vooruitsturen van hun kind. Er is een groot verschil tussen een meisje van 6 of 7 jaar dat met mensensmokkelaars op een wrak bootje over de Middellandse Zee is gezet en een jongeman van 17 jaar die samen met zijn oom over land naar Nederland is gereisd.

Het beeld dat overheerst is: ouders sturen een minderjarig kind met mensensmokkelaars naar Nederland en komen hier vervolgens ook zélf, via gezinshereniging. Dé manier om aan deze praktijken een einde te maken is de ontzetting van ouders uit het ouderlijk gezag. Daarvoor hoeft geen wet te worden gewijzigd. Als alleen al bekend wordt gemaakt in landen van herkomst dat in Nederland niet automatisch gezinshereniging volgt maar ook ontzetting uit het ouderlijk gezag mogelijk is, dan gaat daar een preventieve werking vanuit. Van deze wettelijke mogelijkheid is tot nu toe geen gebruik gemaakt.

Artikel 19 van het Kinderrechtenverdrag bepaalt uitdrukkelijk dat kinderen beschermd moeten worden tegen alle vormen van geweld, mishandeling en verwaarlozing en dat dit in de eerste plaats een verantwoordelijkheid is van de ouders. Ouders hebben de plicht hun kinderen te verzorgen en op te voeden. Van die plicht komt natuurlijk niets terecht als zij hun minderjarig kind met mensensmokkelaars op een gevaarvolle reis naar Nederland sturen in de hoop daar zelf beter van te worden.

Er zijn zonder enige twijfel in de afgelopen jaren situaties geweest, waarbij een Nidos-voogd van een AMV zich moet hebben afgevraagd of gezinshereniging met de ouders wel de beste optie was. Zo’n Nidos-voogd zou zich ook bewust moeten zijn van de mogelijkheid om aan de kinderrechter ontzetting uit het ouderlijk gezag te vragen en dat, wanneer door ontzetting uit het ouderlijk gezag de juridische banden tussen ouders en kind zijn doorgesneden, er ook geen wettelijke grond meer is om gezinshereniging aan te vragen. Sowieso ligt in de rede om net als ons omringende landen het verzoek om gezinshereniging door de ouders te laten plaatsvinden. Die wetswijziging lijkt mij sinds de verkiezingsuitslag van 22 november zeker haalbaar.

Op lange termijn

Ook moet er een wijziging van de Vreemdelingenwet plaatsvinden voor de invoering van het tweestatussenstelsel in lijn met andere EU-landen. Er moet dan een onderscheid worden gemaakt tussen echte vluchtelingen en mensen die niet persoonlijk vervolgd worden maar wel tijdelijk humanitaire bescherming nodig hebben. Bij die laatste groep ligt gezinshereniging in Nederland minder in de rede.

Op lange termijn zijn er meerdere opties:

1.  Meewerken met het EU Migratiepact, waarbij ervoor gewaakt moet worden niet teveel nationale bevoegdheden uit handen te geven. Het is overigens de vraag of dit ooit effectief zal worden gezien de tegenstellingen tussen de lidstaten.
2. Bij een EU Verdragswijziging een opt-out bedingen à la Denemarken. Nederland kan dan zonder bezwaar zijn eigen asielregels invoeren.
3. Of eerder al een eigen asielimmigratiewet maken à la Hongarije. Dat is niet de koninklijke weg, maar zoals Hongarije laat zien wel effectief. In deze wet komt in artikel 1 te staan dat asielaanvragen voor Nederland uitsluitend kunnen worden ingediend bij een Nederlandse ambassade of consulaat-generaal buiten het Schengengebied. De IND behoudt zijn functie en beoordeelt hier de via de buitenlandse asielloketten binnengekomen asielaanvragen volgens door de politiek bepaalde normen. Het zogenoemde ‘gehoor’ met de asielaanvragers vindt per videoverbinding plaats.

Hoeveel asielzoekers Nederland toelaat, wordt jaarlijks door het kabinet vastgesteld, rekening houdend met de beschikbare mogelijkheden voor opvang, huisvesting, scholing en integratie. Tegelijk gaat Nederland zijn bijdrage aan de UNHCR (in 2022  113 miljoen euro) structureel verhogen met name ten behoeve van landen van eerste opvang. Dat is beter dan de miljarden die nu in Nederland aan opvang worden besteed.

In een informatiecampagne door de Nederlandse ambassades en consulaten-generaal moet benadrukt worden dat iedereen die in Nederland wil werken een legale status nodig heeft, inclusief BSN-nummer. In deze nieuwe asielimmigratiewet moet ook als belangrijke bepaling worden opgenomen dat een asielaanvraag automatisch komt te vervallen als tijdens de aanvraagperiode zonder toestemming al naar Nederland wordt gereisd. Alleen op deze wijze wordt de perverse prikkel om via illegale routes de EU en Nederland binnen te komen weggehaald en het verdienmodel van mensensmokkelaars onmogelijk gemaakt.

Verleen niet zo snel de Nederlandse nationaliteit

In alle opties verdient ook een punt van aandacht de termijn voor het verwerven van de Nederlandse nationaliteit door asielzoekers. Deze kan nu al na een vijfjarig verblijf worden verleend. Grote groepen Eritreeërs die zeggen te zijn gevlucht voor oorlog of geweld daar, blijken na vijf jaar met hun Nederlandse paspoort in Eritrea op vakantie te gaan. Als tegelijkertijd in Nederland grote geweldsuitbarstingen en vernielingen plaatsvinden tussen Eritreeërs tegen het regime aldaar en Eritreeërs pro het regime, moet toch op zijn minst de vraag gesteld worden of niet meer voorwaarden (waaronder een langere periode) aan het Nederlanderschap moeten worden gesteld.

Als deze korte termijn-maatregelen zijn ingevoerd en een strategie voor de lange termijn is ingezet, zal het vertrouwen in de politiek op dit beleidspunt snel worden hersteld.

*Joost Schepel was directeur en eigenaar van reisbureaus en advocaat en staat op plek 16 van de BBB-verkiezingslijst bij de komende verkiezingen voor het Europees Parlement.

Wynia’s Week verschijnt twee keer per week en is vrij toegankelijk, voor iedereen. Dat wordt mogelijk gemaakt door de vrijwillige abonnementen. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Wijs asielzoekers die over land zijn gekomen direct af en beperk gezinshereniging van alleenstaande minderjarige vreemdelingen verscheen eerst op Wynia's Week.