De tarievenoorlog is slechts een middel om de dominante positie van de VS in de wereld veilig te stellen. Onderhandelen met de VS over alleen maar tarieven heeft dan ook weinig zin. De VS zal ook op andere terreinen dan handel tegemoet gekomen moeten worden. Zo zal de EU partij moeten kiezen in het conflict tussen de VS en China.

Trump wil Chinees machtsblok zo klein mogelijk houden

Met het uitstel tot 9 juli van de aangekondigde 50%-tarieven op alle producten van de EU – na een telefoontje van Von der Leyen met Trump – is er een mogelijkheid om tot een akkoord te komen met de VS. De onderhandelingen zullen zich echter niet kunnen beperken, zoals de EU wil, tot een deal over tarieven. De EU zal ook op diverse andere terreinen de Amerikanen tegemoet moeten komen.

Met de dreiging van hoge importtarieven probeert Trump bondgenoten te laten afzien van gebruikmaking van BRICS-Pay en andere door China opgezette alternatieve financiële systemen. Hij hoopt daarmee het door de Amerikaanse dollar gedomineerde internationale financiële systeem te behouden en te bewerkstelligen dat de bondgenoten de dollar blijven gebruiken als internationaal betalingsmiddel en reservemunt.

Zijn ultieme doel is de wereld in twee machtsblokken te verdelen, waarbij het blok China en bondgenoten zo klein mogelijk moet worden gehouden.

Voor de EU is het zaak de onderhandelingen te verbreden. Het telefoongesprek van Von der Leyen is een begin. De EU zal een delegatie moeten optuigen die de bevoegdheid heeft om over alle door Trump gewraakte zaken te onderhandelen. Dus niet slechts volstaan met voortzetting van het tarievengesprek tussen EU Trade Commissioner Maroš Šefčovič en zijn VS-counterparts Howard Lutnick and Jamieson Greer.

Onderwerpen die aan de orde zullen komen:

1. Handelstarieven en barrières.

Trump vindt dat de EU ‘oneerlijke handelspraktijken’ hanteert, waaronder hoge invoerheffingen op Amerikaanse producten en ‘machtige handelsbarrières’ die Amerikaanse bedrijven benadelen.

BTW-regels: Trump stoort zich aan het Europese BTW-systeem. Hij vindt dat Amerikaanse bedrijven hierdoor op achterstand staan, omdat EU-producenten bij export de BTW kunnen terugvragen, terwijl Amerikaanse bedrijven met een sales tax dat voordeel niet hebben.

2. Klimaatbeleid.

Trump heeft een uitgesproken afkeer van het strenge Europese klimaatbeleid. Hij ziet Europese klimaatregels als belemmerend voor Amerikaanse bedrijven en – saillant detail – als oorzaak van persoonlijke frustraties, zoals het niet kunnen bouwen van een zeewering bij zijn golfbaan in Ierland.

Klimaatbeleid is handelsbelemmerend

Het EU-klimaatbeleid, en specifiek het Carbon Border Adjustment Mechanism (CBAM), vormt een uitdaging voor Amerikaanse bedrijven omdat het een extra kostenpost oplevert voor export naar de EU van koolstofintensieve producten zoals staal, aluminium, cement, elektriciteit, kunstmest en waterstof. Vanaf 2026 moeten Amerikaanse exporteurs aantonen hoeveel CO₂ er bij de productie is uitgestoten en daarvoor CBAM-certificaten kopen, zodat hun producten niet goedkoper zijn dan Europese alternatieven die al onder het EU-emissiehandelssysteem vallen.

Dit beleid zorgt voor:

        •       Hogere kosten voor Amerikaanse exporteurs richting de EU.

        •       Extra administratieve lasten en rapportageverplichtingen.

        •       Druk op Amerikaanse bedrijven om te verduurzamen, willen ze concurrerend blijven op de Europese markt.

Hoewel het beleid bedoeld is om ‘carbon leakage’ te voorkomen en wereldwijd schonere productie te stimuleren, ervaren Amerikaanse bedrijven het als handelsbelemmerend en kostenverhogend.

Rapportageverplichtingen

Maar Amerikaanse bedrijven hebben ook last van de EU Corporate Sustainability Reporting Directive (CSRD) die rapportageverplichtingen oplegt aan bedrijven. Deze richtlijn verplicht grote en beursgenoteerde bedrijven om te rapporteren over hun impact op klimaat, mens en maatschappij, en geldt gefaseerd vanaf 2024 voor steeds meer bedrijven.

Amerikaanse bedrijven ondervinden gevolgen van de CSRD als zij substantiële activiteiten in de EU hebben. Dit geldt bijvoorbeeld voor bedrijven met een EU-dochteronderneming die voldoet aan bepaalde drempels (zoals ≥250 werknemers, €40 miljoen omzet, of €20 miljoen activa), of als het moederbedrijf een omzet van meer dan €150 miljoen in de EU behaalt.

3. Digitale regelgeving en tech-belastingen.

Trump en zijn aanhangers verzetten zich tegen Europese regels voor Amerikaanse techbedrijven, zoals strengere privacywetten en digitale dienstenbelastingen, die volgens hen vooral Amerikaanse bedrijven raken.

Met name de Digital Services Act (DSA) van de EU is Trump een doorn in het oog, omdat deze wet grote Amerikaanse techbedrijven, zoals Meta, Apple en X (voorheen Twitter), streng reguleert en verantwoordelijk houdt voor online content en gebruikersrechten. Dit raakt vooral Amerikaanse bedrijven, die vinden dat de regels hen oneerlijk benadelen en hun marktdominantie in Europa ondermijnen.

De Trump-regering ziet de DSA als een vorm van ‘protectionisme’ en ‘overseas extortion’ die Amerikaanse innovatie en vrije meningsuiting schaadt.

4. EU-bureaucratie.

Trump ziet de omvangrijke EU-bureaucratie als een rem op handel en innovatie, en vergelijkt deze zelfs met de Sovjet-Unie. Hij staat daar overigens niet alleen in, er zijn wel meer mensen die de EU steeds meer als een EUSSR zien.

5. NAVO-bijdrage van 5%.

Hoewel de EU niet over defensie gaat, zal ongetwijfeld ook defensie op het onderhansdelingsmenu van de Amerikanen staan.

Trump ziet de relatie met de EU, beter gezegd met Europa, als een geopolitieke verhouding en niet alleen als een handelsrelatie. Geen enkel onderwerp is in zijn beleving van de geopolitieke relatie uitgesloten. Waar hij op aanstuurt is niets minder dan een reset van de relatie VS – Europa.

Dollar devalueert maar blijft reservevaluta

Samengevat zijn het de handelsregels, het klimaatbeleid, de digitale regelgeving, het Europese belastingstelsel en de relatief kleine bijdrage van Europa aan de NAVO, die Trump een doorn in het oog zijn. Hij beschouwt deze als obstakels voor Amerikaanse belangen en gebruikt ze als rechtvaardiging voor harde maatregelen zoals hoge importtarieven.

Daarnaast wil Trump de positie van de dollar en het op Amerikaanse leest geschoeide financiële ‘Bretton Woods’-systeem veiligstellen. De EU zal moeten beloven niet mee te doen aan het door China en de BRICS in het leven geroepen alternatieve financiële systeem en de handel met China te beperken. De Europese Centrale Bank (ECB) zal worden uitgenodigd de euro de facto te revalueren. Als de EU verschoond wil blijven van importtarieven dient de ECB akkoord te gaan met het omzetten van hun korte termijn T-Bills (dollarreserves in de ECB) in zeer lange termijn Treasury Bonds (Amerikaanse staatsobligaties). De dollar devalueert daarmee, maar blijft een reservevaluta.

Trump wil staatsschuld verkleinen

Met een goedkopere dollar kan het Amerikaanse bedrijfsleven beter concurreren op de wereldmarkt. Samen met het binnenhalen van buitenlandse investeringen en vermindering van regel- en belastingdruk in de VS zelf kan de Amerikaanse economie groeien. Trump zet in op economische groei om de gigantische overheidsschuld relatief (ten opzichte van het bnp) kleiner te maken en daarmee het aandeel in de begroting van de rente en afbetaling op de schuld te verminderen. Dat aandeel is momenteel al groter dan de totale defensiebegroting van de VS en zal zonder harde ingrepen verder toenemen.

De onderhandelingsruimte voor de EU is beperkt. Tot de deadline van 9 juli is het kort dag. In die tijd zal de EU met de VS in ieder geval op hoofdlijnen tot een akkoord moeten komen. Uitwerking kan later geschieden. Een dergelijke gang van zaken was ook met het akkoord tussen de VS en het Verenigd Koninkrijk (VK) het geval. Trump is een resultaatgericht persoon, een dealmaker. Hij heeft richting zijn achterban aansprekende successen nodig. Na het akkoord met het VK zou hij een overeenkomst met de EU als een tweede succes kunnen uitventen.

Als EU meewerkt trekt Trump 50%-tarief in

Ik schat in dat Trunp het aangekondigde 50%-tarief op EU-producten intrekt als de EU zich bereid toont af te zien van gebruikmaking van de BRICS-systemen, de handel met China tot een minimum beperkt, de handelsbalans tussen de EU en de VS meer in evenwicht brengt, de wetgeving die Amerikaanse techfirma’s boetes oplegt versoepelt en de ECB de euro laat revalueren.

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. U maakt dat samen met de andere donateurs mogelijk. Doet u weer mee? Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Voor Trump is de tarievenoorlog slechts een middel om de relatie met de EU op alle terreinen te herzien verscheen eerst op Wynia's Week.

Met de dreiging van hoge importtarieven probeert Trump bondgenoten te laten afzien van gebruikmaking van BRICS-Pay en andere door China opgezette alternatieve financiële systemen. Hij hoopt daarmee het door de Amerikaanse dollar gedomineerde internationale financiële systeem te behouden.

Zijn ultieme doel is de wereld in twee machtsblokken te verdelen, waarbij het blok China en bondgenoten zo klein mogelijk wordt gehouden.

Importtarieven als drukmiddel

President Trump beoogt met de handelsoorlog tegen China verschillende doelen te bereiken. Een belangrijk doel is het stimuleren van de Amerikaanse economie door productie terug te halen naar de VS en de afhankelijkheid van buitenlandse goederen te verminderen. De hoge importheffingen op Chinese producten, die inmiddels oplopen tot 145%, zijn bedoeld om druk uit te oefenen op China om gunstiger handelsvoorwaarden te accepteren en oneerlijke handelspraktijken aan te pakken, zoals vermeende diefstal van intellectueel eigendom en staatssubsidies aan Chinese bedrijven.

Maar tevens probeert hij de economische invloed van China in te perken door de bondgenoten af te laten zien van gebruik van de door China opgezette BRICS betalings- en andere financiële systemen en de dollar te blijven gebruiken als internationaal betalingsmiddel en reservemunt.

Hij zet daartoe ook richting bondgenoten importtarieven in. Als zij afzien van gebruikmaking van de BRICS-systemen en ook op andere manieren tegemoet komen aan de wens om het VS-handelstekort te verminderen, trekt hij de importtartieven weer in.

Met de opkomst van China en in zijn kielzog de overige BRICS-landen is de dominante positie van de VS in de wereld aangetast. Met het Belt & Road Initiative werden handelsstromen ten nadele van de VS verlegd. Maar ook op de Amerikaanse economie zelf had China een enorme invloed. Veel producten die voordien in de VS werden geproduceerd komen nu uit China, met een gigantisch handelstekort en verdwijning van de maakindustrie in de VS als gevolg. Ongeveer een miljoen maakindustrie-banen verdwenen in de VS. In zijn eerste termijn probeerde Trump met een geforceerde handelsoorlog en decoupling daar iets aan te doen, maar slechts met gedeeltelijk succes.

De opkomst van de BRICS had niet alleen tot gevolg dat handelsstromen werden verlegd, ook de financiering van die handelsstromen veranderde. Niet alle transacties werden meer in dollars afgerekend. De klap op de vuurpijl was het verlies van de petrodollar, toen Saoedi-Arabië besloot voor de levering van olie aan China yuans te accepteren.

De oorlog in Oekraïne versnelde het proces van de-dollarisatie. Veel landen gingen niet mee in de sancties tegen Rusland of omzeilden deze door in andere valuta Russische olie, gas en andere grondstoffen te importeren. India was het notoire voorbeeld. Het land nam bijna de gehele voormalige Russische export naar de EU over.

Overwaardering dollar

Het grootste probleem voor de VS is de overwaardering van de dollar, vooral ten opzichte van de Chinese yuan. Hoewel de dollar door genoemde ontwikkelingen minder als betaalmiddel wordt gebruikt, is de Amerikaanse munt nog steeds dé internationale reservevaluta. Hetgeen betekent dat de vraag naar dollars immer groter is dan het aanbod en derhalve de prijs opdrijft. Het maakt de Amerikaanse bedrijven non-competitief op de wereldmarkt en moedigt de Amerikaanse consument aan met hun koopkrachtige dollar buitenlandse producten te kopen in plaats van in de VS gefabriceerde.

Om het tij te keren is het Mar-a-Lago plan bedacht. Als landen verschoond willen blijven van importtarieven dienen zij akkoord te gaan met het omzetten van hun korte termijn T-Bills (dollarreserves in de Centrale Bank) in zeer lange termijn Treasury Bonds (Amerikaanse staatsobligaties). Daarmee wordt de liquiditeit van dollars verminderd, wat inflatoir werkt en de waarde van de dollar verlaagt. De dollar devalueert, maar blijft een reservemunt. Althans voor die landen die tekenen. De Amerikaanse handelstekorten verdwijnen door meer export met een goedkopere dollar (ca. 20%).

Gigantische schuldenberg

Het plan kent drie drukmiddelen. Het hanteert hoge tarieven voor landen die niet willen deelnemen. Het heft de Amerikaanse veiligheidsparaplu op voor niet-deelnemers en het heft belasting op rentebetalingen van Treasury Bonds die in het bezit zijn van niet-deelnemers.

Een extra reden voor het Mar-a-Lago plan is de gigantische schuldenberg van de VS. Aan rente en afbetaling moet een steeds groter bedrag worden besteed. Een bedrag dat inmiddels is opgelopen tot de hoogte van de jaarlijkse defensie-uitgaven.

Trump ziet in dat dit niet houdbaar is en tracht de schuldpositie te verminderen met de DOGE-aanpak, de kettingzaag van Elon Musk, waarmee de federale overheid wordt verkleind en gestroomlijnd. Daarmee moeten de federale uitgaven afnemen.

Met Trumps plan van deregulering en belastingverlaging moet de economie sterk gaan groeien en het aandeel van de schuld op de begroting verminderen. Met het Mar-a-Lago plan hoopt Trump uiteindelijk de rente te verlagen, zodat ook de rentekosten op de schuld afnemen.

De aanpak van Trump kent verschillende risico’s. De importheffingen op niet-deelnemende landen en de opzettelijke verzwakking van de dollar leiden tot hogere prijzen voor geïmporteerde goederen en grondstoffen in de VS. Dit kan de inflatie aanwakkeren en de koopkracht van de consument verminderen.

Afnemend vertrouwen en tegenmaatregelen

Door landen te dwingen kortlopend schuldpapier te verkopen en over te stappen op langlopende obligaties, kan het vertrouwen in de dollar als wereldreservemunt afnemen. Een aanzienlijke groep landen zou zich af kunnen keren van het wereldwijde door de dollar gedomineerde financiële systeem en de alternatieve financiële BRICS-systemen kunnen adopteren. Sommige landen zouden zelfs hun toevlucht kunnen nemen tot Bitcoins als alternatief voor de Amerikaanse reservevaluta. Dit zou de financieringskosten voor de Amerikaanse overheid verhogen en de stabiliteit van de financiële markten verder onder druk zetten.

De unilaterale aanpak, inclusief druk op handelspartners via tarieven en defensiebeleid, kan leiden tot tegenmaatregelen van andere landen. Dit kan handelsrelaties schaden en wereldwijde toeleveringsketens verstoren.

Hoewel sommige Amerikaanse industrieën kunnen profiteren van minder buitenlandse concurrentie, worden andere geconfronteerd met hogere kosten voor geïmporteerde grondstoffen. Dit kan hun concurrentievermogen aantasten, vooral in sectoren die afhankelijk zijn van complexe toeleveringsketens, zoals de auto-industrie.

Kortom, hoewel het akkoord bedoeld is om de Amerikaanse industrie te versterken en het handelstekort te verminderen, brengt het aanzienlijke risico’s met zich mee, die zowel de binnenlandse economie als de wereldwijde financiële stabiliteit kunnen beïnvloeden.

Doen er wel genoeg landen mee?

De hamvraag is echter welke landen meedoen en welke niet. Volgens het Witte Huis hebben meer dan 75 landen al gereageerd op de aangekondigde importheffingen en de wens geuit te onderhandelen.

Specifieke aanbiedingen zijn al gedaan door 15 landen, die momenteel door Washington worden bestudeerd.

Als de groep landen die meedoet kleiner is dan voorzien, valt het plan in duigen. Het heeft alleen kans van slagen als de groep qua economische kracht tenminste even groot wordt als het andere machtsblok: China met een aantal van de BRICS en geassocieerden.

Mar-a-Lago akkoord ligt moeilijk voor EU

De EU heeft bij monde van de Europese Commissie voorzichtig gereageerd op de aangekondigde importtarieven. Het heeft bereidheid getoond te onderhandelen over een nultarief op industriële goederen, waaronder chemische producten, machines, farmaceutische goederen en auto’s, en om meer LNG uit de VS te importeren. In de door Trump afgekondigde 90 dagen pauze kunnen nadere onderhandelingen worden gevoerd.

Of de EU ook bereid is een Mar-a-Lago akkoord te ondertekenen is de vraag. Dat ligt op het eerste gezicht niet voor de hand. Het zou een vrijwillige inperking zijn van de soevereiniteit van de Europese Centrale Bank om haar eigen beleid te voeren. Aan de andere kant zal men de Amerikaanse veiligheidsparaplu niet willen opgeven. In ieder geval niet op de korte termijn. Het opzetten van een eigen Europese defensie die zonder de VS een voldoende afschrikking genereert gaat jaren kosten, als die er überhaupt al komt.

Wat de EU uiteindelijk besluit is onzeker. Men is onderling verdeeld. Zo is Spanje onder de huidige socialistische regering van Pedro Sanchez vóór het handhaven en liefst uitbreiden van de economische relatie met China. Sanchez zette deze opstelling kracht bij met zijn recente bezoek aan China.

Italië kiest met premier Meloni een andere weg. Het wil de relatie met de VS ten koste van alles goed houden. Meloni gaat daartoe deze week naar Washington. Frankrijk vindt een verslechterde relatie met de VS geen probleem. Het ziet daarin zelfs een kans voor een eigen Europese defensie-industrie en leger, uiteraard onder Franse leiding en mét de Franse ‘frappe de force’ atoomparaplu voor de gehele EU.

EU kan geen neutrale positie innemen

Duitsland met Merz als inkomende kanselier neemt een ambivalente houding in. Enerzijds is de Franse atoomparaplu niet onwelkom en wil Merz de Duitse defensie versterken, maar een NAVO of welke Europese defensieorganisatie dan ook zónder de VS is voor de Duitsers een brug te ver.

De EU heeft zoals het er naar uitziet 90 dagen de tijd om tot een gemeenschappelijke positie te komen. Een neutrale positie om zowel met China en de BRICS zaken te kunnen doen als met de VS lijkt niet haalbaar. Gekozen zal moeten worden tussen hoge VS-importtarieven en het opgeven van de Amerikaanse veiligheidsparaplu of aansturen op een handelsakkoord met de VS en behoud van de veiligheidsparaplu, met als tegenprestatie het accepteren van de voorwaarden van een Mar-a-Lago akkoord.

Johannes Vervloed was gedurende bijna vier decennia verbonden aan het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken, met als standplaatsen onder meer Jakarta, Sint-Petersburg en Parijs.  

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Trump dwingt de EU te kiezen voor de VS of voor China verscheen eerst op Wynia's Week.

Zo bekeken zou de dollar moeten verzwakken omdat dictators wereldwijd zijn geschrokken van de acties tegen Putin en hun overzeese dollars beter snel kunnen  inruilen voor veilig papier. Maar het tegendeel is waar. Sinds de start van de Russische aanval op Oekraïne is de dollar 6 procent sterker geworden jegens de euro en 11 procent tegenover de Japanse yen.

Één verklaring voor een sterkere dollar heeft niet te maken met oorlog en dictators; de dollar hoort logisch sterker te worden wanneer de Amerikaanse rente stijgt, terwijl Europa en Japan aarzelen om hun eigen rentestanden in de pas met de dollar ook te verhogen (zie ook mjn voorspelling in Wynia’s Week van 19 maart).

Met dollar-reserves biedt China zekerheid aan buitenlandse investeerders

Een mooie, nieuwe verklaring voor de sterkere dollar kwam vorige week van drie van mijn ex-collega’s bij het Research Department van het Internationale Monetaire Fonds (IMF), Michael Dooley, David Folkerts-Landau en Peter Garber. Zij zien de enorme en stabiele wens om dollars aan te houden in de Chinese internationale reserves als de enige manier voor China om een geloofwaardig nationaal onderpand op te bouwen en zo buitenlandse investeerders meer zekerheid te bieden.

Als China zich plotseling zou manifesteren als ongewenste, onmogelijke partner voor westerse bedrijven – onwettelijke nationalisaties, grootscheepse diefstal van intellectueel eigendom, ernstige cybercrime op buitenlands grondgebied, een aanval op Taiwan of agressie tegen Korea of Japan, dan weet president Xi dat hij daarmee het risico loopt dat zijn internationale dollar-reserves worden bevroren of zelfs, zoals in het geval van Rusland, afgepakt.

Bij gebrek aan een rechtsstaat willen investeerders een onderpand

De hervormingen van Deng Xiaoping hadden alleen kans van slagen met grote buitenlandse investeringen, maar buitenlandse investeerders konden niet zo maar aannemen dat hij en de andere opvolgers van dictator Mao Zedong ruim baan zouden maken voor de vrije markt en voor internationaal zaken doen. Tijdens Mao’s Culturele Revolutie waren bij voorbeeld alle juridische faculteiten in China gesloten en afgeschaft omdat Mao zeker wist dat zijn vorm van communisme geen behoefte had aan wetboeken en advocaten.  

Eigendomsrechten van buitenlandse investeerders hebben wél behoefte aan een rechtsstaat en aan rechtbanken die onafhankelijk staan van de politiek. Dat is in China nog steeds niet het geval, en dus willen buitenlandse investeerders dan ten minste een vorm van onderpand op de nationale schaal. De Chinese internationale dollar-reserves groeiden mee met de buitenlandse investeringen en vervullen nog steeds die rol van nationaal onderpand.

China wil internationaal blijven meespelen

Dit jaar vertraagt de economisch groei in China tot 4,4 procent, niet genoeg voor de acht miljoen Chinese studenten die dit jaar hun diploma krijgen en een baan moeten vinden. Het land moet meer exporteren om de werkgelegenheid in de Chinese industrie te beschermen. En China moet ook met die export de vreemde valuta verdienen om te betalen voor de invoer van veevoer voor al die Chinese varkens. President Xi is dus beter af door zijn nationale onderpand in de vorm van dollar-reserves gewoon aan te houden en daarmee een signaal af te geven dat China internationaal mee wil blijven spelen.

Of beschouw het dilemma voor president Xi van zijn kant. Stel dat China snel de dollar-reserves afstoot en belegt in goud en die goudschat veilig opslaat in de verboden stad in Beijing. Omdat goud geen rente betaalt terwijl buitenlandse staatsschuld jaarlijks rendement biedt, brengt hij daarmee een enorm offer, en het Westen zou dat offer interpreteren als de aanloop tot een oorlog met Taiwan. Dan zouden westerse bedrijven en westerse importeurs besluiten om hun exposure op China zo veel mogelijk terug te brengen. En dat kan China zich niet veroorloven.

Xi is huiverig geworden

Diezelfde logica geldt ook voor andere landen waar eigendomsrechten van internationale ondernemingen bloot staan aan politieke risico’s. Landen willen nu nog meer dan vroeger internationale investeerders een signaal geven dat hun bezit niet zo maar zal worden genationaliseerd. Dooley c.s. concluderen dat daarom de inval in Oekraïne ‘de rol van de dollar als de voornaamste internationale reserve-valuta nog verder zal versterken’.

Vanuit ons westers perspectief is het ook mooi dat president Xi niet van tevoren weet waar hij mee weg kan komen en welke agressieve acties van zijn kant zouden leiden tot confiscatie van de Chinese dollar-reserves. Daarom helpt het de vrede in Oost-Azië dat het Westen snel en hardhandig tegen Rusland heeft ingegrepen – ook naar verluidt tot verrassing van president Poetin. Dat moet Xi huiveriger maken om zijn nationale onderpand op het spel te zetten en dat maakt het weer makkelijker voor het Westen om zaken te blijven doen met China.

Oekraïense verschrikkingen hebben wereld wellicht iets veiliger gemaakt

China heeft – lijkt mij – geen internationale ambities met de digitale yuan en mikt daarmee alleen op retail-gebruik in eigen land en in de regio. Zhou Xiaochuan, oud-president van de People’s Bank of China, gaf eerder deze maand ook toe dat het in België gevestigde Swift-netwerk voor internationale betalingen grote schaalvoordelen combineert met vertrouwen en veiligheid voor de deelnemende banken, en daarom ook niet zo snel concurrentie zal krijgen vanuit China.

Het internationale monetaire systeem blijft daarom asymmetrisch met een comfortabele eerste plaats voor de dollar, en op afstand een tweede tot vierde plaats voor de euro, de yen en de yuan. Dus maar hopen dat bij toekomstige conflicten alle partijen zich van te voren realiseren hoe snel, hard en verantwoordelijk de VS heeft ingegrepen na de Russische inval in Oekraïne. Zo kunnen de verschrikkingen van Oekraïne wellicht een factor zijn om de toekomst van de wereld iets veiliger te maken.

Het bericht Door snel en hard optreden van het Westen tegen Rusland blijft China op de dollar steunen verscheen eerst op Wynia's Week.