Europa heeft veel revoluties meegemaakt; niet zelden begonnen ze in Parijs en sloegen over naar andere landen. Op 18 april 2027 zijn er presidentsverkiezingen in Frankrijk. Spanje heeft parlementsverkiezingen op 29 november dit jaar; Italië stemt volgend jaar. Duitsland telt enkele deelstaatverkiezingen, zoals op 25 april 2027 in het naburige Noordrijn-Westfalen.

De Europese Unie kan wel een onwelgevallige verkiezing in een lidstaat aan, maar Frankrijk is ‘buiten categorie’. En zeker met politiek straatgeweld. De vrees dat een mogelijke overwinning van Marine Le Pen tot een vorm van burgeroorlog leidt, is niet ongegrond. Radicaal-links zal die uitslag niet aanvaarden en de straat opgaan. De politie kan het niet aan en het leger is de laatste redding.

Islamo-socialisme

Frankrijk revolteert en Duitsland blokkeert zichzelf in een politieke impasse. Bondskanselier Friedrich Merz is de weg kwijt en verliest elk aanzien. Nu is Duitse humor beperkt, maar hij maakt een clowneske indruk. Zijn CDU wordt volledig voorbijgestreefd door de rechtse Alternative für Deutschland (AfD) maar sluit elke samenwerking met die partij uit. Daarmee is Merz gevangene van links, zoals zijn coalitiegenoot de sociaaldemocratische SPD, die tegelijk heult met uiterst-links, zowel met de Groenen als Die Linke.

Beide situaties hebben twee oorzaken gemeen: een binnenlandse machtsverschuiving door overmatige immigratie en een onbetaalbaar energie- en klimaatbeleid dat de economie doet stagneren. Méér mensen met een kleinere koek.

Op 21 januari 2015 schreef ik een column in de Volkskrant met de titel: ‘Het islamo-socialisme explodeert in de straten van Europa’. Dit als gevolg van talloze aanslagen in Parijs en Brussel. Een dergelijke titel zou nu niet meer mogen, bij de Volkskrant althans. Desondanks is het probleem groter geworden. Wat is de crux?

Socialistische partijen verloren steeds meer aanhang, vooral kiezers met lagere inkomens, die een proteststem gingen uitbrengen op een rechtse partij zoals destijds het Front National van de familie Le Pen. Om dat stemmenverlies te compenseren gingen socialistische partijen op zoek naar aanhang in het groeiend moslimelectoraat en pasten hun retoriek navenant aan.

Door overmatige immigratie werd een nieuwe bron van stemmen aangeboord. Het seculiere socialisme werd wat meer islamitisch (minder Marx, meer Allah) en zo ontstond het islamo-socialisme. Naarmate groene partijen groeiden, kwamen zij ook in die mix terecht. Men zou in het Frans kunnen spreken van ‘islamo-gauchisme’. Dat gebeurde in landen met een grote en groeiende islamitische gemeenschap; in Frankrijk, Duitsland, België en ook in Nederland.

Antizionisme en antisemitisme

Want ook Pro is het resultaat van zo’n constructie: de sociaaldemocraten van de PvdA werden de facto opgeslokt en het GroenLinks-segment kreeg feitelijk de macht. In Frankrijk is dat La France Insoumise (LFI) van Jean-Luc Mélenchon, een socialist uit het stenen tijdperk. Tweede in de partij is Rima Hassan, een Frans-Palestijnse activiste die het bestaansrecht van Israël betwijfelt. In Duitsland Die Linke, rechtsopvolger van de communistische regeringspartij in de DDR, die nu dicht aanschurkt tegen De Groenen. Bij recente verkiezingen in Berlijn bestond de helft van de kiezers van Die Linke uit moslims.

Een dergelijke symbiose heeft een gemeenschappelijke noemer nodig in de strijdcultuur. Dat werd ‘antizionisme’ en ‘antisemitisme’. Dat is het ideologische bindweefsel van ‘islamo-links’. In grote West-Europese steden, zoals Amsterdam, lopen joden gevaar.

De ‘moslim-visie’ op joden is essentieel voor socialisten en groenen, als legitimatiebasis voor stemmenwinst. Zo islamiseert seculier links in West-Europa zichzelf, wat ook zichtbaar is bij Pro. Dat is een anti-Israël partij geworden, ondanks de joodse wortels van de PvdA. Islamo-links wordt verenigd door de Palestijnen vlag; ook Greta Thunberg zwaait ermee.

In Frankrijk worden presidentsverkiezingen wellicht een tweestrijd tussen nationalistische rechts en het ‘islamo-gauchisme’ waarbij de verliezer de uitslag niet accepteert. De gewelddadigheden van de afgelopen weken lieten zien hoe snel die tweespalt kan groeien. Indien nodig, moet de noodtoestand worden uitgeroepen in grote Franse steden.

De Italiaanse premier Meloni heeft bij gelijksoortige rellen in Milaan onmiddellijk het leger ingezet. Militairen sloegen raddraaiers met stokken uiteen, zodat de kathedraal van Milaan, de Duomo, werd beschermd. Zij kwam in actie, terwijl Macron danste. Meloni heeft met haar ferme aanpak al een goede beurt gemaakt voor de komende verkiezingen.

Parteiverbot

De Duitse christendemocratische zusterpartijen CDU/CSU hebben zichzelf klemgezet. Ze weigeren elk contact met AfD; zelfs een ‘Guten Tag’ kan er niet af. CDU/CSU is helemaal overgeleverd aan coalitiegenoot SPD die echter op de linkerflank wordt bedreigd door Groenen en Die Linke.

Deze partijen eisen zelfs een Parteiverbot van de AfD, want de AfD trekt Merz naar rechts, terwijl de SPD hem naar links trekt. Gevolg is politieke verkramping en economische stagnatie. De ooit zo bloeiende Duitse industrie staat praktisch stil, bedrijven vertrekken en de Duitsers verliezen hun zelfvertrouwen.

Spanje heeft parlementsverkiezingen op 29 november nadat de socialistische premier Pedro Sanchez ontslag nam. Ook hij zette zijn kaarten op het aantrekken van moslimstemmen en besloot om 500.000 illegalen te legaliseren. Dat werden er zelfs 1,2 miljoen, terwijl de werkloosheid onder Spaanse jongeren tot 25 jaar 24 procent bedraagt. Er is dus al massieve jeugdwerkloosheid. De ware reden is het importeren van een nieuw electoraat.

Sanchez ging echter de mist in toen Ceuta, een Spaanse enclave in Noord-Afrika, werd bestormd door circa 50.000 Noord-Afrikanen, vooral Marokkanen. Hij bezocht de enclave, werd weggehoond en ging terstond op vakantie. Een bezoek van de Spaanse koning moest de gemoederen bedaren.

Bij de parlementsverkiezingen maken de conservatieve Partido Popular (PP) en het nog conservatievere Vox goede kans het roer over te nemen. De aanhang van Vox zit vooral in Andalusië en de drie leuzen luiden: patria, familia, reconquista. Heldere taal.

‘We told you so!’

Wat zijn de gevolgen van deze situatie? Zodra Frankrijk in een machtsvacuüm komt, om welke oorzaak dan ook, stijgt de rente op de staatsschuld. Die bedraagt maar liefst 120 procent van het bnp. Frankrijk heeft wel geluk, geen toeval overigens, dat de voorzitster van de Europese Centrale Bank (ECB) een Française is: Christine Lagarde. Frankrijk wordt het grootste probleem, maar het gedeprimeerde Duitsland niet veel minder. In beide landen is Hollands ‘polderen’ niet bijster bekend.

De Amerikanen zullen toekijken met de blik van: ‘we told you so!’ Vicepresident JD Vance heeft in februari 2025 tijdens de internationale veiligheidsconferentie in München (in het Bayerischer Hof Hotel) leidend Europa striemend toegesproken over de gevolgen van overmatige immigratie. Het publiek van oude jongens krentenbrood was geschokt. Amerika zal nu zeggen: zoek het zelf maar uit.

Zelenski de klos

Grootste slachtoffer is de Oekraïense president Volodymyr Zelensky. De Amerikanen vinden hem een ‘sta-in-de-weg’ en verminderen steun. Zelensky klopt daarom aan bij de EU-landen: 70 miljard euro! West-Europese landen raken zelf platzak. De Belgische premier Bart De Wever heeft eerder dit jaar geopperd om te praten met Rusland, omdat Oekraïne ‘de oorlog niet kan winnen’.

Er zijn weinig redenen voor de Russische president Vladimir Poetin om concessies te doen. De rijpe appel valt vanzelf uit de boom. De EU kan enkel onderhandelen vanuit zwakte want Frankrijk ruziet met zichzelf en Duitsland is dolende.

Niet getreurd! Ursula von der Leyen, voorzitster van de Europese Commissie, presenteerde een ‘ambitieuze’ Europese meerjarenbegroting: 2000 miljard euro! Laten we eerst maar even wachten hoe Europa eruitziet na de Franse presidentsverkiezingen.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Wordt 2027 een rechts Europees revolutiejaar? Het begon wel vaker in Parijs verscheen eerst op Wynia's Week.

Want hoe vaak gebeurt het niet dat een discussie wordt afgekapt met de uitroep dat een idee of voorstel ‘in strijd is met de Grondwet’. Alsof het gaat om onfeilbare wetteksten die uit de hemel zijn neergedaald en voor eeuwig vaststaan.

Fundamentele herziening

In werkelijkheid zijn wijzigingen van onze Grondwet al heel lang schering en inslag. Daarbij gaat het niet zelden om fundamentele zaken. Neem de herziening van de Grondwet die in 1983 in werking trad.

Voor het eerst werden toen ‘sociale grondrechten’ aan de tekst toegevoegd. Als ‘voorwerp van zorg der overheid’ golden voortaan ‘bevordering van voldoende werkgelegenheid’ (artikel 19), ‘spreiding van welvaart’ (artikel 20) en ‘verbetering van het leefmilieu’ (artikel 21). Ook diende de overheid ‘voldoende woongelegenheid’ te stimuleren en ‘voorwaarden’ te scheppen voor ‘maatschappelijke en culturele ontplooiing en voor vrijetijdsbesteding’ (artikel 22).

‘Gij zult niet discrimineren’

Grondrechten worden traditioneel vastgelegd om de burger tegen de staat te beschermen en desnoods tegen andere burgers. Met die gewoonte, zo stelden critici vast, werd in 1983 gebroken: grondrechten waren er voortaan vooral om overheidshandelen te legitimeren.

Ook artikel 1 van de herziene Grondwet, waarin ‘gelijke behandeling’ werd geproclameerd, baarde opzien. De eminente historicus E.H. Kossmann schreef dat hem geen andere Europese grondwet bekend was waarin de burger al in het eerste artikel met een verbodsbepaling om de oren wordt geslagen: gij zult niet discrimineren!

In 2023 werden ‘handicap’ en ‘seksuele gerichtheid’ toegevoegd aan de discriminatieverboden in artikel 1. Klare taal, zo op het eerste oog. Maar zouden echt álle seksuele gerichtheden worden bedoeld?

Nee, natuurlijk niet. Illustratief is een voorval uit 2019.

De pedoclub ‘Kinderbevrijdingsfront’ wilde toen meedoen aan de jaarlijkse Canal Parade van Pride Amsterdam. De organisatie bleek dat echter geen goed idee te vinden. Vervolgens greep de politie in toen de pedo’s gingen flyeren in het Vondelpark.

Dat was volkomen in de haak en géén discriminatie, constateerde later het College voor de Rechten van de Mens. ‘We vonden al dat we in ons recht stonden, maar het is goed dat wordt bevestigd dat de eisen van het Kinderbevrijdingsfront niet binnen de wet vallen,’ reageerde Lucien Spee, directeur van Amsterdam Pride.

Politieke gezindheid

Ook discriminatie op grond van politieke gezindheid is volgens artikel 1 onze grondwet niet toegestaan. Wederom lijkt hier sprake van klare taal. Maar worden echt álle politieke gezindheden bedoeld?

Nee, natuurlijk niet. Rechtsextremisten bijvoorbeeld hebben in Nederland nooit op veel bescherming kunnen rekenen. Zo werd na de Tweede Wereldoorlog niet alleen de NSB verboden, maar in 1955 ook de Nationaal Europese Sociale Beweging (NESB), die was bedoeld als doorstart. Een poging om de Nederlandse Volks-Unie (NVU) te verbieden mislukte deels (de rechter verbood de NVU in 1978 wel, maar ontbond haar niet), maar slaagde in 1998 wel bij de Centrumpartij ’86 (CP’86).

Ook het discrimineren van linksextremisten is in Nederland nooit een punt geweest. Zo deed de Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD), de belangrijkste voorloper van de AIVD, decennialang weinig anders dan het permanent bespioneren, infiltreren en ontregelen van de communistische CPN. Paul de Groot alias ‘Stalin aan de Amstel’, partijleider in de jaren 1938-1977, werd zelfs thuis door de BVD afgeluisterd.

Iedereen snapt de nuances die hier een rol spelen. Wat de Grondwet ook mag zeggen: niet álle seksuele gerichtheden zijn even mooi en niet álle politieke gezindheden zijn even humanitair. En dus is gelijke behandeling niet in alle omstandigheden even dringend.

Het rare is dat die nuances vaak meteen uit beeld verdwijnen wanneer het gaat om godsdiensten. Anders dan seksuele gerichtheden en politieke gezindheden schijnen religieuze overtuigingen namelijk wél allemaal even prachtig te zijn.

Dus, zo zeggen progressieve opiniemakers onder verwijzing naar artikel 1 van onze Grondwet, als boa’s geen hoofddoek mogen dragen, dan moet dat verbod ook gelden voor keppeltjes en kruisjes.

Dus, zo zeggen vooruitstrevende politici, als islamitische scholen er een potje van maken, moeten ook katholieke, joodse en protestantse scholen worden gesloten.

Dus, zo vinden linkse columnisten, als het organiseren, faciliteren of bijwonen van iftars in politie-uniform wordt verboden, mag op politiebureaus ook geen kerstboom meer staan.

Curieuze toestand

‘Eén Nederlander is een geloof, twee Nederlanders zijn een kerk en drie Nederlanders zijn een kerkscheuring,’ zo luidt een oude zegswijze. Maar nu onze kerken zijn leeggelopen en de islam onder 18- tot 25-jarigen de grootste godsdienst is – andere leeftijdscohorten zullen naar verwachting later deze eeuw volgen – willen we opeens van verschillen tussen geloofsrichtingen niets meer weten.

Wat een curieuze toestand. Theologen zouden vroeger waarschijnlijk niet hebben geaarzeld om van ‘een wonder’ te spreken.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Jammer voor artikel 1 van onze Grondwet, maar laten we stoppen met de gelijke behandeling van godsdiensten verscheen eerst op Wynia's Week.

In 1994 stond er zo’n talking piece in HP/De Tijd, nu een maandblad, toen nog een weekblad. ‘De bangmakerij rond AIDS’ stond erboven en in de lead werd de kat meteen de bel aangebonden:

‘Uit onderzoek is gebleken dat de Nederlandse hetero de afgelopen jaren 78 keer zoveel kans liep om door een verkeersongeluk om het leven te komen dan om door heteroseksueel contact AIDS op te lopen. Waarom zijn de overheidscampagnes dan juist gericht op deze bevolkingsgroep?’

Angst voor stigmatisering

Daarvoor bestonden volgens HP/De Tijd louter politieke motieven:

‘In de eerste plaats werd gevreesd dat het homo’s zou “stigmatiseren” wanneer AIDS als een pure homoziekte zou worden beschouwd. Een tweede reden waarom de mythe van de heteroseksuele AIDS in het leven is geroepen, is omdat gevreesd werd dat het, zoals bekend zeer egoïstische, heteroseksuele volksdeel anders niet voldoende geld naar AIDS-onderzoek zou laten stromen.’

Nogal wat lezers vonden het een meer dan schandalig verhaal. Toch zou Roel Coutinho, in de jaren tachtig vicevoorzitter van de Nationale Commissie Aids-Bestrijding (NCAB), later erkennen dat homoseksuele mannen inderdaad veel meer risico op besmetting liepen, maar dat ze destijds ‘om emancipatorische redenen’ niet als aparte risicogroep werden behandeld. ‘Niet zuiver’, vond ook Coutinho, bij nader inzien.

Auteur van het geruchtmakende HP-artikel was de jonge filosoof en publicist Bart Croughs, die vooral in libertarische kring bekendheid genoot als oprichter van het tijdschrift Reactie. In 1995 werd een aantal van zijn artikelen door – nota bene – de van oudsher linkse uitgeverij De Arbeiderspers gebundeld onder de titel In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon.

Volgens de flaptekst betrof het een van de politiek meest incorrecte boeken van de laatste decennia. ‘De wegen van politieke taboes die mensen als Bolkestein schroomvallig betreden, stormt Croughs onvervaard op. Met sardonisch genoegen legt deze treiteraar pur sang de paradoxen van het linkse denken bloot.’

Ook omdat Croughs als publicist nauwelijks nog van zich laat horen, heeft het boek inmiddels de status van een bescheiden cult classic gekregen. Liefhebbers herken je onmiddellijk, vooral omdat ze in discussies over multiculturele zaken graag de zogenoemde ‘wetten van Croughs’ te berde brengen.

Het abjecte Westen

Daarvan zijn er twee, zo weten de fans van In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon. De eerste wet van Croughs is ‘de wet van het abjecte Westen’ en luidt: ‘Bij een conflict tussen westers en niet-westers kiest de progressieve intellectueel voor niet-westers.’

Met deze wet kan, aldus Croughs, onder meer het merkwaardige verschijnsel worden verklaard ‘dat verlichte geesten nog dagelijkse emmeren over het schandelijke onrecht van de westerse slavenhandel, terwijl over de slavenhandel door Arabieren nooit met een woord gerept wordt’. En dat terwijl in het Westen de slavenhandel al in de negentiende eeuw is afgeschaft, en verschillende Arabische staten dat pas begonnen te doen in de loop van de vorige eeuw.

De tweede wet van Croughs is ‘de wet van de onderdrukte minderheden’ en luidt: ‘Bij een conflict tussen een minderheid en een meerderheid kiest de progressieve intellectueel voor de minderheid.’

Met behulp van deze wet kan volgens Croughs onder meer de merkwaardige houding van progressief Nederland tegenover joden worden verklaard. Enerzijds is kritiek op joden die binnen de Nederlandse grenzen verblijven volstrekt taboe. Anderzijds is kritiek op joden die zich in de staat Israël bevinden bon ton, ondanks het feit dat Israël, zeker in vergelijking met andere landen in het Midden-Oosten, een oase van recht en rede is.

‘Engel in Nederland, duivel in Israël’: het is een tegenstrijdigheid, schrijft Croughs, die met de wet van de onderdrukte minderheden eenvoudig opgehelderd kan worden. In Nederland vormen joden immers ‘de minderheid’ tegenover ‘de meerderheid’ van Nederlanders; in Israël daarentegen vormen joden ‘de meerderheid’ tegenover ‘de minderheid’ van Palestijnen.

Botsende wetten

Maar, erkent Croughs in zijn boek, de twee wetten kunnen ook met elkaar in botsing komen – en dan wordt het ingewikkeld. Bijvoorbeeld wanneer vrouwen of homo’s (tweede wet) in conflict komen met vrouw- en homovijandige moslims (eerste wet).

Neem de kwestie van de hoofddoekjes, schrijft Croughs. ‘Mogen moslimmeisjes in de scholen dit symbool van vrouwenonderdrukking dragen? Dit gevecht tussen moslims en feministen laait van tijd tot tijd op, en kent nog geen definitieve winnaar.’

Op dit punt – maar dat is na 31 jaar geen schande – is het boek van Croughs niet meer helemaal up to date. De moslims hebben het gevecht om de hoofddoek immers met glans gewonnen. Kennelijk weegt ‘de wet van het abjecte Westen’ zwaarder dan ‘de wet van de onderdrukte minderheden’. Ook steeds meer feministen bleken gek genoeg die mening toegedaan en schaarden zich zo in het islamitische kamp: met hun seksistische, want niet voor mannelijke gelovigen geldende, redenering dat moslimvrouwen door het dragen van een hoofddoek ‘zichzelf’ kunnen worden.

Zoveel religieus-patriarchale malligheid, uitgedost als progressief recept voor ‘ontplooiing’, zag zelfs Bart Croughs in 1995 niet aankomen.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Waarom zijn linkse intellectuelen toch zo vaak de kluts kwijt? In een cultboek uit 1995 staat het antwoord verscheen eerst op Wynia's Week.

Het katholicisme was toen – jaren ’70 – boven de grote rivieren zijn slagtanden al kwijt; er werd met meel in de mond gesproken over zondigheid, en over de hel – toch een dogma van de katholieke geloofsleer – werd discreet gezwegen.

Celibaat

Niettemin, deze pater was één uur per week ingeroosterd om ons het katholieke geloof bij te brengen. Ik herinner me van die lessen vrijwel niets, behalve een moeizaam gesprekje tussen hem en twee of drie van de meest vrijgevochten leerlingen over het merkwaardige feit dat er zo veel godsdiensten waren. Hoe wist hij zo zeker dat het katholicisme de enige ware godsdienst was?

Hij had daar een antwoord op: alle godsdiensten waren in principe gelijkwaardig, maar ze waren niet allemaal even geschikt voor deze tijd. Hij noemde als ik me goed herinner het voorbeeld van ‘primitieve’ Afrikaanse stammen die geloofden dat er geesten in bomen huisden. Het sprak vanzelf dat het katholicisme wel bij uitstek was toegesneden op deze moderne tijd.

Tja, hoor wie het zegt. Hij was lid van een kaste die slaafs onderworpen was aan het gezag van Rome en aan het celibaat. Met name dat laatste heeft sinds de invoering in de twaalfde eeuw, op het Tweede Lateraans Concilie, niets dan ellende veroorzaakt. De voor 99 procent van de priesters, paters en nonnen onhaalbare eis van een strikt aseksueel leven maakt nu al negen eeuwen lang tallozen van hen tot hypocrieten, pedofielen en diep gefrustreerden met sadistische trekjes. Daar heb ik in mijn jeugd op die katholieke scholen legio voorbeelden van meegemaakt, en hoeveel kinderen daar het slachtoffer van geworden zijn is inmiddels algemeen bekend.

Wat dat Concilie in 1139 bezielde om het celibaat in te voeren doet er al eeuwen niets meer toe; het onbegrijpelijke is, dat het nooit meer is afgeschaft. Het celibaat is de voornaamste reden dat bijna niemand meer priester of non wil worden en de traditionele katholieke kerk in rap tempo uitsterft. Maar zelfs dit desastreuze effect kan de leiding niet op andere gedachten brengen. Het is een loepzuiver voorbeeld van suïcidale orthodoxie.

Godsdiensten, maar ook hele culturen zijn daar wonderlijk goed in. Zie bijvoorbeeld de funeste traditie om volle neven en nichten aan elkaar uit te huwelijken. Deze traditie is sterk verweven met de islam, en is mogelijk een gevolg van het islamitische erfrecht, waarin ook dochters erven (hoewel maar de helft van wat zonen krijgen). Dat was in die duistere middeleeuwen in het Midden-Oosten nota bene vooruitgang voor vrouwen.

De reactie daarop was dat er voortaan binnen de eigen kring getrouwd diende te worden om land en vee in de familie te houden. Dit is geen folkloristisch randverschijnsel; tot op de dag van vandaag is in Pakistan meer dan 60 procent van de huwelijken tussen neef en nicht of achterneef en -nicht, en in veel andere islamitische landen is het rond de helft. Menige islamitische minderheid in westerse landen houdt onverkort aan deze traditie vast, zoals Pakistani in Groot-Brittannië. De percentages onder Turken en Marokkanen in Nederland schommelen (afhankelijk van het onderzoek) rond de 25 procent.

Nadelig voor de gezondheid

Consanguiniteit – het nette woord voor inteelt – is noodzakelijk om een tribale maatschappijstructuur in stand te houden, maar de prijs is enorm. Ten eerste leidt het tot talloze liefdeloze, op dwang gebaseerde relaties met endemisch huiselijk geweld. Kinderen uit zulke huwelijken hebben een ruwweg twee keer zo hoge kans op ernstige erfelijke afwijkingen, en ook geestesziekten met een erfelijke component – zoals schizofrenie – komen vaker voor. Het effect van binnen de naaste familie trouwen stapelt trouwens ook op; na vele generaties is zo ongeveer iedereen in de populatie elkaars achterneef en – nicht.

Wat consanguiniteit doet met het algemene intelligentieniveau en de gezondheid van mensen is niet bekend, omdat het taboe is om hier onderzoek naar te doen. Voor andere soorten zoogdieren is men zo preuts niet; directies van dierentuinen verslepen zonder gêne geslachtsrijpe tijgers, leeuwen, olifanten en giraffen over de hele wereld om inteelt tegen te gaan, want voor hen staat buiten kijf dat dit nadelig is voor de gezondheid van de populatie.

Inteelt en eerwraak

Consanguiniteit veroorzaakt nog meer collateral damage. In een opmerkelijk onderzoek uit 2024 in Evolution and Human Behavior blijkt een vrij duidelijk verband tussen hoe consanguin een cultuur is en de acceptatie van eerwraak. De onderzoekers bepaalden op basis van enquêtes van het Pew Research Centre voor 52 etnische groepen in 26 landen (allen islamitisch) in hoeverre die het doden van vrouwen (en mannen) goedkeurden die zich schuldig maakten aan seks voor het huwelijk of overspel. De resultaten staan hieronder:

De percentages zijn schokkend: tweederde van de Irakese Arabieren en de Pashtun (een etnische groep in het grensgebied van Pakistan en Afghanistan) vindt het oké om een vrouw te vermoorden die overspel pleegt. In verreweg de meeste van deze etnische groepen is eerwraak geen zaak van een klein aantal extremisten, maar een opvatting van de meerderheid of een stevige minderheid.

Vervolgens bepaalden de onderzoekers hoe consanguin elk van deze groepen was met SNP-data uit de openbare Human Origins-dataset. Inmiddels zijn van heel veel mensen wereldwijd DNA-profielen opgeslagen, en overeenkomende reeksen SNP’s (varianten van één ‘letter’ in het DNA) tussen individuen in dezelfde populatie geven aan hoeveel inteeltballast die met zich mee draagt.

En dan blijkt er een significante correlatie te bestaan tussen consanguiniteit en hoe meer naar rechts zo’n groep staat in de grafiek hierboven. De correlatie-coëfficient is weliswaar een bescheiden 0,45: best een aardig resultaat in de sociale wetenschappen, maar op het oog, in een grafiek, ziet het verband er flink rommelig uit. Maar het beeld dat opdoemt is: populaties die de genetische ballast van deze huwelijksdwang met zich meedragen, normaliseren ook het vermoorden van vrouwen die zich hiertegen verzetten.

Bureaucratisch hoepeltje

Dit verschijnsel is voer voor evolutiebiologen: hoe kan het evolutionair voordelig zijn om je eigen familieleden te vermoorden? Hoe deze culturele pathologie ooit ontstaan moge zijn, het grootste raadsel is, net als met het celibaat, dat die nog niet is afgeschaft. Uiteraard hoeven we van de Verenigde Naties, dat wereldcentrum voor woke hypocrisie, niets te verwachten. Die juichen bij monde van de WHO inteelt toe als zijnde sociaal kapitaal en culturele en sociale verrijking.

Hoe zit het in Nederland? Zoals gewoonlijk: het wordt gedoogd mits je door een zinloos bureaucratisch hoepeltje springt. Een volle neef en nicht die zich bij de burgerlijke stand melden, moeten beiden een ‘beëdigde verklaring’ afleggen bij de ambtenaar dat ze uit vrije wil met elkaar trouwen. Dit om gedwongen huwelijken te voorkomen.

Ambtenaar, wat denk je zelf? Dat zo’n meisje van 18 dat door een vijftien jaar oudere neef en haar eigen familie wordt meegenomen naar de burgerlijke stand die neef ter plekke gaat afvallen, na een hele voorgeschiedenis van drang, dwang en bedreigingen? Je kunt er donder op zeggen dat daar minstens negen op de tien keer meineed gepleegd wordt, want onder autochtonen of etnische groepen waar die dwang niet heerst, gebeurt het vrijwel nooit dat neef en nicht spontaan verliefd op elkaar worden.

Zijn wij, in onze seculiere, wetenschappelijk georiënteerde westerse cultuur vrij van zulke achterlijke, zelfbeschadigende cultuurverschijnselen? Zijn wij net als al die andere culturen gelijkwaardig, maar beter aangepast aan de moderne tijd? Welnee. Wij hebben onze post-christelijke, schuldbewuste Weg met Ons!-mentaliteit geërfd, en de manie dat je pas deugt als je je ergste vijanden de andere wang toekeert.

Zwarte mummie

Deze week reikte Sarah Mullally, de aartsbisschop van Canterbury, een prijs uit voor religieuze tolerantie en inclusie aan een Pakistaanse imam. Zij is de eerste vrouw in deze functie in de 1400-jarige geschiedenis van de Anglicaanse kerk. Een mijlpaal voor de emancipatie! De imam was er vol trots voor naar Londen gekomen, en had zijn vrouw meegenomen. Op de officiële foto van de uitreiking zien we die vrouw als een in zwarte lappen gehulde mummie tussen haar en de imam in staan. Het is de dikste culturele middelvinger die je kunt opsteken naar een vrouwelijke aartsbisschop van de Church of England, maar Mullally doet net of ze niks ziet.

Inmiddels heeft ze hem die prijs alweer virtueel afgenomen, omdat hij vroeger bepaalde dingen over Osama bin Laden gezegd schijnt te hebben die bij haar niet zo goed vielen. Maar over die zwarte mummie bij haar in de kamer nog steeds geen woord in het bijbehorende persbericht.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!

Het bericht Hoe meer inteelt voorkomt in een cultuur hoe normaler men eerwraak vindt verscheen eerst op Wynia's Week.

Op die memorabele elfde september van het jaar 2001 zat ik in de perstoren van het Tweede Kamergebouw. Het was dinsdag, het begin van de parlementaire week. Dan was je present in het Kamergebouw, lunchte in het restaurant, je vergaderde over de actualiteiten van de week en spoedde je vervolgens naar de vergaderzaal om de ‘regeling van werkzaamheden’ en het wekelijkse vragenuurtje te volgen. In de lift naar beneden trof je beroemdheden als Sjuul Paradijs van De Telegraaf, Syp Wynia van Elsevier en Hans Goslinga van Trouw.

Die dag liep ons overlegje om de een of andere reden uit en zagen we dat het al drie uur was geweest en dat we de beraadslagingen beneden moesten gaan volgen. Om tijd te winnen zette ik de tv aan die op onze redactie stond, om via het eigen kanaal van de Kamer de discussie te kunnen volgen. Per ongeluk drukte ik op een verkeerd knopje en zagen wij geen Kamerleden bij de interruptiemicrofoon maar een grote Boeing zich in de toren van een gebouw boren. Verbaasd keken we elkaar aan: wat was dit?

Memorabele tijden

Nog goed herinner ik me de consternatie, het ongeloof, de lichte paniek en de toenemende verbijstering die zich van alle Binnenhofbewoners meester maakte. Alle vergaderingen werden direct geschorst, iedereen rende naar de televisies die overal in het gebouw hingen. Langzaam maar zeker drong tot ons door dat de Verenigde Staten waren getroffen door een grote aanslag, uitgevoerd door extremistische moslims.

We beleefden toch al memorabele tijden. Het waren de nadagen van het ‘paars’ van Wim Kok (die kort daarvoor zijn vertrek had aangekondigd) en een zekere Pim Fortuyn had net bekend gemaakt dat hij van columnist politicus werd. Maar wat de verbijstering die dag zo groot maakte, was het langzaam maar gestaag indalende besef dat we ons hadden vergist.

We hadden toch met elkaar afgesproken dat de geschiedenis na de val van de Muur was afgelopen? Dat er geen grote ideologische conflicten meer zouden zijn, dat het liberalisme had gewonnen, en dat de wereld alleen maar democratischer, welvarender en vrediger zou worden? We hadden bijna acht jaar naar dat liberalisme zitten kijken: politiek saaie jaren van overvloed, waarin alle geschillen gemakkelijk konden worden afgekocht, hinderlijke christelijke restanten uit de wetgeving werden weggegumd, en alle burgers tevreden en zorgeloos en veilig konden leven. Die vakantie van de geschiedenis was op 11 september 2001, ’s middags om een uur of drie, tot een schokkend einde gekomen.

Als de profeet van ‘het einde van de geschiedenis’ gold de Amerikaanse politicoloog Francis Fukuyama (1952), die in de zomer van 1989 naam had gemaakt met een artikel in The National Interest waarin hij dat einde had gesignaleerd dan wel afgekondigd. Maar dat was een vergissing. Fukuyama was een leerling van Joods-Amerikaanse filosofen als Allan Bloom en Leo Strauss en veel te intelligent voor zo’n oppervlakkige, triomfantelijke analyse.

Wie Fukuyama goed las, kon alleen maar constateren dat hij de nodige, wijze voorbehouden had gemaakt. Hij vergeleek de geschiedenis met treinen onderweg naar hun eindbestemming: de stad van het liberalisme. Maar sommige treinen zouden die stad nooit bereiken, andere reizigers zouden die stad wel bereiken maar het leven daar gaan haten en zich met geweld tegen die stad keren, weer anderen zouden zich in die stad alleen maar vervelen en op zoek gaan naar nieuwe projecten om het leven er te veraangenamen.

De islam zoals die zich op 9/11 tegen het vrije Westen keerde, werd dus gevormd door mensen uit landen die de liberale stad niet hadden bereikt maar die stad wel als een bedreiging zagen, of door mensen die in die stad woonden maar er tegelijk een diepe afkeer en haat tegen koesterden. En die bereid waren die stad met geweld te bestrijden. Een van de stichters van de Moslimbroederschap ontwikkelde zijn ideologie als student in de Verenigde Staten, waar hij zag dat Amerikanen in hun tuinen hun gazons maaiden en hun privacy met hoge heggen afschermden. Dat individualisme en die kleinburgerlijke bezigheden: dat was geen leven, concludeerde hij.

Vijfde colonne

Uit zijn recent verschenen memoires (In the Realm of the Last Man) wordt duidelijk dat Fukuyama de islam niet als de grootste bedreiging van onze toekomst ziet. De islamitische wereld vormt geen monolithisch blok en de dreiging die van dit geloof uitgaat, richt zich vooral op de Sahellanden.

Dat lijkt me al te geopolitiek gedacht. Wie is je vijand? Degene die zich tot jouw vijand uitroept en jou dwingt om na te denken over de vraag wie je eigenlijk zelf bent. Dat is wat op 9/11 is gebeurd. Dezer dagen mogen moslims allerwegen hun klachten uiten over de gevolgen van die dag voor hun leven: ineens waren zij de onbetrouwbare Ander. Dat kwam niet door de aanslagen van 9/11 op zich, maar door taferelen als het groepje Marokkaanse jongens in Ede dat nog op diezelfde elfde september de New Yorkse doden opzichtig vierde. Er was iets van een vijfde colonne onder ons, een groep van radicale moslims die zich wel in de liberale staat hadden gevestigd maar de cultuur ervan haatten. De AIVD heeft er tot op de dag de handen vol aan, en rapporteert jaarlijks over ternauwernood voorkomen aanslagen.

Maar dat is dus niet waar Fukuyama zich de meeste zorgen over maakt. De grootste uitdaging van een menselijke toekomst bestaat volgens Fukuyama in de ontwikkelingen die zich voordoen in de wereld van de biotechnologie. Binnen de stad van het liberalisme is immers nog niet alles volmaakt. De geschiedenis is nog niet af. We zijn nog niet waar we wezen willen. We hebben nog te maken met ziekte, psychische en fysieke onvolkomenheden, met ongemakkelijke kloven tussen hoe we ons voelen en biologische gegevens. En vooral: we gaan nog steeds dood.

Eigen morele regels

De biomedische wetenschappen slagen er steeds meer in menselijk gedrag te modificeren, stelt Fukuyama vast. In navolging van de gedachtegang van C. S. Lewis (De afschaffing van de mens) verwerpt Fukuyama het perspectief op een wereld waarin de biotechnologie de menselijke natuur verandert, want, zo schrijft hij: ‘De natuur zelf, en in het bijzonder de menselijke natuur, heeft een speciale rol in het voor ons definiëren van wat goed en fout is, rechtvaardig en onrechtvaardig, belangrijk en onbelangrijk’.

Het traditionele raamwerk van een vooraf gegeven morele orde is vervangen door het recht om een eigen raamwerk en eigen morele regels te scheppen. En nergens blijkt dat volgens Fukuyama duidelijker dan in de legalisering van abortus en bij ‘het laatste front’: de transgenderbeweging, bestaande uit activisten, gesteund door een aanzienlijk deel van het medische establishment, die een verbod hebben afgedwongen op de gedachte ‘dat er een sterke, onderliggende relatie tussen biologische sekse en genderidentiteit bestaat’.

Naïef en gevaarlijk

Zo zijn er verschillende zaken die onze toekomst bedreigen, geopolitiek en mondiaal, in onze oude arbeiderswijken en in de laboratoria van de wetenschap. Dat zagen we nog niet in de perstoren op 11 september 2001. Maar dat de geschiedenis niet ten einde is maar voortdurend naar nieuwe fronten wordt opgejaagd, is iets waar we ons altijd en overal van bewust moeten zijn. Vakantie nemen van de geschiedenis en wegdromen in een vermeend posthistorische wereld is naïef en gevaarlijk.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Wegdromen kan niet meer: 25 jaar geleden maakte Al-Qaeda een einde aan ‘het einde van de geschiedenis’ verscheen eerst op Wynia's Week.

Benedetti: U hekelt de opkomst van de ‘halal romantiek’, een literair genre op basis van islamitische waarden, vooral gelezen en geschreven door moslimvrouwen. Liefhebbers spreken van ‘inclusieve’ literatuur, maar u acht haar ‘sharia-conform’. Worden, achter schijnbaar neutrale begrippen als ‘diversiteit’ en ‘bescheidenheid’, stiekem islamistische normen ons collectief bewustzijn binnengeloodst?

Bergeaud-Blackler: ‘Ik ben geen klokkenluider, ik analyseer een fenomeen en wijs op de mogelijke gevolgen, liever dan er de staf over te breken. Als onderzoeker van het (Franse Nationale Wetenschappelijke Onderzoeksinstituut) CNRS verzamel ik zoveel mogelijk materiaal zodat iedereen zich een mening kan vormen. Al dertig jaar beschrijf ik het verschijnsel van de ‘halalisering’ van de markt van vraag en aanbod, de meest effectieve methode om in onze consumptiemaatschappijen invloed te krijgen. Ik beschrijf de subtiele logica van wat ik beschouw als een jihad, een bekeringsoffensief om een maatschappij een islamistische norm op te leggen. Zonder dat we er erg in hebben, moet de maatschappij worden voorbereid op de invoering van de sharia, het stelsel van islamitische leefregels dat veel meer dan alleen de rechtspraak betreft.’

Bekeringsijver

‘De ‘halal romantiek’ volgt dezelfde route als de introductie van halalvlees op de wereldmarkt in de jaren tachtig. Ik schreef twintig jaar geleden dat het officieel alleen om vlees ging, maar dat er een alliantie tussen neoliberalisme en neofundamentalisme achter zat die meer wilde. De halal-dynamiek werd uitgebreid tot over de hele economie, want dat is een van de sectoren waarmee de Moslimbroeders aan de macht willen komen, zoals ook met de politiek, het onderwijs en de persoonlijke ontwikkeling. Dat streven heeft zich verspreid over alle continenten.’

‘Tijdens mijn onderzoek werd ik tegengewerkt door een academisch milieu dat, in de sociale wetenschappen, wordt overheerst door radicaal-links, dat zich graag blind toont voor de islamitische bekeringsijver, ook wel aangeduid als da’wah of islamisering. Uitsluitend ‘fascisten’ zouden zich daar druk om maken. Ik had ook last van degenen die zich verliezen in eindeloze discussies over het verschil tussen islam en islamisme. Die zijn, in mijn ogen, volstrekt zinloos. Wat we wél moeten analyseren is de islamisering, de verovering van geesten en gebieden die volgens het salafisme, met het frérisme als moderne variant, de plicht is van elke moslim. (Met frérisme doelt Bergeaud-Blackler op de Frères musulmans, de Moslimbroederschap.)’

‘Mij werd ook de mond gesnoerd door mensen die de islamitische bekeringsijver vergelijkbaar vinden met wat christenen deden en doen. Het prediken van de ware islam zou vanzelf stoppen met de voortschrijdende maatschappelijke ontwikkeling van moslims. Hun toenemende materiële welvaart zou bijdragen aan hun integratie, die nu nog wordt tegengewerkt door de veronderstelde ‘islamofobie’. Die stelling, volgens welke het islamisme wortels heeft in armoede, uitsluiting en racisme, wordt echter elke dag onderuit gehaald. Althans, sinds we ontdekten hoe goed geïntegreerd de terroristen van 11 september waren, gefinancierd door de miljardair Bin Laden.’

Islamisering van de samenleving is een plicht

‘Ondanks al die tegenwerking moet ik constateren dat ik het bij het rechte eind had, Ook de literatuur is logischerwijs aangetast door het proces van halalisering/islamisering. Opvallend aan de halal-literatuur, die ik sharia-conform noem, is dat zij niet behoort tot een apart religieus genre, zoals we zien bij christelijke uitgeverijen, die een nichemarkt bedienen in het onderwijs, onder meer inzake seksuele opvoeding. Het frérisme wil echter niets weten van een nichemarkt, het wil zijn universeel geachte normen opleggen aan alle sectoren en in ieders brein.’

‘Het zit in zijn dna sinds 1928, toen de Moslimbroederschap in Egypte werd opgericht. Een moslim is verplicht zijn normen aan anderen op te leggen, hij kan ‘zijn islam’ niet integraal beleven als de omringende cultuur, lokale tradities en wetgeving hem dat beletten. Het is dus zaak de cultuur, de tradities te islamiseren, dan pas kan een maatschappij ontstaan die de sharia uiteindelijk tot enige geldende norm zal verheffen.’

U maakt een vergelijking met de speciale sport-hidjab die moslimvrouwen geacht worden te dragen bij onder meer hardlopen. U schrijft dat ‘niets het bondgenootschap tussen de vrije markt en het islamisme kan tegenhouden’. Is dat de kracht van die strategie: erin slagen ideologische of religieuze indicatoren om te vormen tot gewone consumptieproducten, totdat die politieke dimensie bijna onzichtbaar wordt?

‘Het idee achter ‘hidjab running’ is dat een moslimvrouw niet kan of mag meedoen aan sportevenementen als ze geen gepaste kleding draagt. Wat ook een manier is om te zeggen dat je geen moslima kunt zijn zonder een hidjab te dragen. Natuurlijk zal de fabrikant of directeur van een winkelketen nooit toegeven dat hij met die spullen invloed heeft, dat hij meehelpt moslima’s een norm op te dringen. Hij of zij zal zeggen dat iedereen nu eenmaal de ‘keus’ heeft die zaken wel of niet te kopen.’

Handelaren als agenten van de islamisering

‘De halalisering verloopt in twee etappes. Eerst met de vaststelling dat iets ‘verboden’ is, vervolgens door een toegestaan, halal, alternatief te bieden. Het ‘haram’, verboden, verklaren van producten of diensten biedt de mogelijkheid een commerciële lijn van halal producten op te zetten. Islamisten zijn experts in het uitvaardigen van geboden en hebben dat idee tot in de perfectie weten te verkopen aan producenten en ondernemers, die steeds op zoek zijn naar nieuwe niches waaraan ze kunnen verdienen.’

‘Wie eenmaal weet hoe het mechanisme werkt, kan met een zeker gemak achterhalen wie erachter zitten. Handelaren moeten spullen verkopen, dat is hun vak. Maar als ze zich strenge normen laten opleggen, zijn ze in de praktijk agenten van de islamitische bekeringsijver, of ze willen of niet.’

‘Ze kunnen zelfs in een val lopen. Een niet-islamitische winkelketen die halal spullen verkoopt, zal vroeg of laat steeds meer bewijzen moeten aandragen dat ze echt voldoet aan de eisen. Die kunnen steeds hoger worden opgeschroefd en ertoe leiden dat een werkgever, bijvoorbeeld, liever moslimpersoneel aanneemt dan christenen of ongelovigen. Wat kan er geruststellender zijn voor een klant die alleen halal producten koopt, als het winkelpersoneel uitsluitend bestaat uit mannen met baarden en gesluierde vrouwen? Ik noem dat “de premie van de baardman”.’

In uw laatste boek (Le Djihad par le Marché) beschrijft u de vrije markt als een krachtig vehikel voor de verspreiding van islamitische normen en waarden. Gaat de ‘halal romantiek’ een stap verder? Het betreft immers verhalen en beelden die uiteindelijk het collectieve bewustzijn beïnvloeden.

‘Na het opleggen van normen aan voedsel en de manier van kleden, kon je de uitbreiding naar de halal romantiek verwachten. Zij zat al in de pijplijn van de islamitische wereldeconomie en de islamitische marketing. De halal media maken al zo’n tien jaar deel uit van de zeven sectoren die zijn gelieerd aan levensstijl en financiën, zoals gedefinieerd in de State of the Global Islamic Economy Report. Dat zijn halal voeding, islamitische financiën, bescheiden mode, halal farmaceutische producten, halal cosmetica en dus de media en vrijetijdsbesteding.’

Houdt u aan de islamitische manier van leven

‘De islamisering van de literatuur begint met een negatieve maatregel: het verwijderen, corrigeren of vermijden van wat geldt als haram, vaak uit naam van respect voor islamitische gevoeligheden. Dan volgt een positieve fase: het gaat niet alleen meer om het schrappen van een bepaalde inhoud, maar om het aandragen van een positief, dus halal, cultureel alternatief. Met de nadruk op eigen normen, personages die in dat beeld passen, zijn of haar belevenissen en gedragingen. Die logica breidt zich via een zuigende werking uit van de literatuur naar boeken voor de jeugd, de media, series, vrije tijd, mode, toerisme, cosmetica, de financiële wereld.

‘Als de vraag eenmaal is vastgesteld, komen producenten en handelaren op de proppen met het bijpassende aanbod, dat op zijn beurt nieuwe gebruiken introduceert, het koperspubliek vergroot en gaandeweg halal omvormt tot de norm op steeds meer gebieden. Moslims op alle continenten worden op die manier opgeroepen zich te houden aan de Islamic Way of Life. Ik verwijs hier naar de titel van een boek van de Indiaas-Pakistaanse schrijver Mawdudi, die deze engineering zo ongeveer in kaart heeft gebracht.’

Dragen westerse ondernemingen en culturele instellingen bij aan dit proces van normalisering, al dan niet bewust? Hoe kunnen we voorkomen dat de logica van de commercie het salafisme helpt om zich in onze maatschappij te nestelen?

‘Het is zonneklaar dat ondernemers mede-verantwoordelijkheid dragen als ze hun activiteiten richten op de halal markt en aan islamitische marketing doen. Maar zijn ze zich daarvan bewust? Ik ben geneigd om ‘ja’ te antwoorden, wat niet wil zeggen dat ze beseffen welke risico’s ze nemen. Die grote spelers op de markt zijn in slaap gesust door de ideologie van het multiculturalisme die blind is voor de islamitischebekeringsijver. Het woord ‘islamisering’ rekenen ze tot het vocabulaire van ‘racisten’. Soms storten ze zich te goeder trouw, en uit winstbejag, op de halal markt die zou bijdragen aan de ‘gelukzalige diversiteit’ van de multiculturele samenleving. Even zo vaak ontkennen ze de religieuze dimensie door de nadruk te leggen op het culturele aspect, dat hun streven naar winst naar de achtergrond dringt.’

‘Maar het ontbreekt deze ondernemers aan inzicht wat ze kan overkomen als ze in de halal markt investeren, zoals ik eerder zei. Noch het ministerie van Landbouw, noch dat van Handel, en zeker niet de universiteiten, die eerder meewerken aan het optimaliseren van de islamitische denkbeelden, zullen hen waarschuwen. De “gahalaliseerde” takken van handel en industrie al helemaal niet.’

‘Toch is die halalisering niet alleen een probleem voor de geseculariseerde democratische maatschappij en haar waarden die onverenigbaar zijn met de islamitische opvattingen. Zij vormt, op termijn, ook een probleem voor zakenmensen die zich op onbekend terrein begeven en niets weten van de daar geldende normen.’

Immense druk op bedrijven

‘Zo kan het gebeuren dat bedrijven die zich op de halal-markt richten en producten verkopen aan moslimminderheden of aan moslimlanden bepaalde garanties moeten geven om een boycot te vermijden. Zie wat er gebeurde met de onderneming Isla Délice, een grote speler op de halal markt in Frankrijk, waarvan de directeur vorig jaar publiekelijk moest verkondigen dat hij nooit zou samenwerken met Israël. Dit na geruchten op sociale media dat een nieuwe aandeelhouder banden zou hebben met Israëlische bedrijven.

‘Die druk is immens, zoals ook Deense producenten ondervonden toen een Deense krant cartoons van de profeet Mohammed had gepubliceerd. Een groot deel van de Arabische en islamitische wereld keerde zich tegen Denemarken. Het is slechts een klein overzicht van de economische oorlog die ons te wachten staat: de jihad via de markt.’

*Arnaud Benedetti is politicoloog, docent aan de Sorbonne en hoofdredacteur van ‘Revue politique et parlementaire’. Hij levert bijdragen aan tal van Franse media.

Dit interview verscheen eerder in de Nouvelle Revue Politique.

Vertaling René ter Steege.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!

Het bericht Florence Bergeaud-Blackler: De Moslimbroederschap gebruikt halal producten en halal romantiek om onze samenleving te islamiseren verscheen eerst op Wynia's Week.

Wie door Den Haag loopt of rijdt, kan posters van de Gemeente Den Haag tegenkomen met de tekst: ‘Met wie drink jij een kop thee?’ De poster maakt deel uit van de campagne Omkijken naar elkaar. Op de afbeelding zitten twee personen samen aan tafel. Een van hen draagt een hoofddoek en schenkt thee uit een traditionele theepot, terwijl de andere persoon haar kopje vasthoudt. Een QR-code verwijst naar informatie over hulp geven en krijgen.

De boodschap lijkt op het eerste gezicht sympathiek en verbindend: samen theedrinken als uitnodiging tot ontmoeting, onderlinge betrokkenheid en het bieden of ontvangen van hulp. Toch roept de gekozen beeldtaal vragen op. De hoofddoek is een duidelijk zichtbaar religieus en cultureel symbool, terwijl op deze poster geen vergelijkbare herkenbare uitingen van andere levensbeschouwelijke gemeenschappen te zien zijn.

Eenzijdigheid

Waar zijn bijvoorbeeld de joodse Hagenaar met een keppel, de christelijke Hagenaar met een zichtbaar kruis of herkenbare vertegenwoordigers van hindoestaanse, koptische en andere religieuze gemeenschappen? Wanneer een lokale overheid één religieuze identiteit nadrukkelijk zichtbaar maakt, zonder dat duidelijk is hoe andere groepen binnen de campagne worden vertegenwoordigd, kan de indruk van eenzijdigheid ontstaan.

De poster kan daardoor door sommige inwoners worden ervaren als een onbedoelde vorm van ‘zachte dawa’: niet als rechtstreekse geloofsverkondiging, maar als de door de overheid ondersteunde zichtbaarheid en normalisering van één specifieke religieuze identiteit in de openbare ruimte. Dat betekent niet noodzakelijk dat dit de bedoeling van de gemeente is. Het laat wel zien dat een goedbedoelde inclusiviteitscampagne verschillend kan worden geïnterpreteerd.

Vanuit mijn ervaring als systeem- en EMDR-therapeut zie ik dat eenzijdige representatie bij mensen gevoelens van vervreemding of uitsluiting kan oproepen. Een campagne die omkijken naar elkaar wil bevorderen, moet daarom niet alleen worden beoordeeld op haar intentie, maar ook op de psychologische en maatschappelijke uitwerking van de gekozen beelden. Werkelijke inclusiviteit vraagt om evenwichtige representatie, zodat verschillende groepen zich in de communicatie van de lokale overheid kunnen herkennen.

Destructieve alliantie 

Binnen de systeemtherapie beschouwen we een samenleving of een stad als een levend, gelaagd systeem. Een gezond systeem floreert bij circulariteit, balans en heldere grenzen. Wanneer de overheid – als het sturende, bovengeschikte systeem – echter structureel en eenzijdig één specifiek subsysteem (de grootste religieuze minderheid) visueel bevoorrecht, raakt de dynamiek fundamenteel verstoord.

Er ontstaat een destructieve alliantie tussen de overheid en de grootste minderheidsgroep. Het gevolg hiervan is dat kleinere minderheidsgroepen impliciet de boodschap krijgen dat zij er visueel niet toe doen. Hun identiteit wordt door de selectieve keuzes van de gemeente naar de marge gedrukt en effectief onzichtbaar gemaakt.

Dit is een vorm van politiek opportunisme en appeasement die de schijn van verbinding wekt, maar in werkelijkheid de interne hiërarchie en polarisatie binnen het grotere Haagse systeem juist verhardt. Ware inclusiviteit eist gelijke visuele representatie van álle groepen; selectieve inclusiviteit is per definitie exclusie.

De openbare ruimte als dwingende trigger

De openbare ruimte is geen neutraal decor; het is de fysieke en psychologische bedding waarin burgers zich vrij en veilig moeten kunnen bewegen. Vanuit de trauma- en EMDR-context weten we dat onze visuele omgeving een directe invloed heeft op ons autonome zenuwstelsel. De hersenen scannen de omgeving continu op signalen van veiligheid, neutraliteit of dreiging.

Wanneer een seculiere overheid de openbare ruimte intensief vult met dwingende, religieuze symbolen, functioneert dit als een constante visuele trigger. Voor burgers die hechten aan een religie-neutrale leefomgeving of voor diegenen die totalitaire religieuze systemen in hun land van herkomst zijn ontvlucht, voelt deze door de gemeente gepromote ‘zachte dawa’ niet als een gezellige uitnodiging tot theedrinken. Ze voelt als een sluipende, door de staat gesanctioneerde inbreuk op hun seculiere vrijheid. Ze tast het fundamentele gevoel van psychologische veiligheid in de openbare ruimte aan, omdat de burger zich niet langer gesteund weet door een neutrale scheidsrechter.

De gemeente negeert liberale, seculiere en cultuurmoslims

De gemeente hanteert een naïef en pragmatisch reductionisme door de islam op deze posters te presenteren als een harmonieus, cultuur-pluriform element dat naadloos past binnen onze westerse democratie. Hiermee besteedt de overheid mogelijk te weinig aandacht aan de spanning die kan bestaan tussen bepaalde orthodox-islamitische opvattingen en seculiere uitgangspunten over gelijkwaardigheid en samenleven.

Bovendien begaat de overheid hiermee een cruciale systeemfout: zij institutionaliseert religie als een collectieve, uiterlijke groepsidentiteit. In een moderne seculiere staat is religie bij uitstek een individuele, persoonlijke en interne aangelegenheid. Door de moslimvrouw uitsluitend mét hoofddoek als het gezicht van de islamitische gemeenschap te presenteren, negeert en marginaliseert de gemeente de grote groep liberale, seculiere of cultuurmoslims die er bewust voor kiezen geen uiterlijke symbolen te dragen. De overheid bevestigt en cultiveert hiermee onbedoeld het conservatieve stereotype dat een ‘echte’ moslim onlosmakelijk verbonden is aan een collectief, zichtbaar dogma.

De democratische seculiere staat faalt hier door kortzichtig, beheersmatig pragmatisme. In een poging de sociale vrede te bewaren en de grootste minderheidsgroep in te kapselen, heeft de overheid haar belangrijkste morele anker opgegeven: strikte neutraliteit.

Herstel de neutrale grens

Een disfunctioneel systeem kan alleen herstellen door het herintroduceren van duidelijke, onwrikbare grenzen. De gemeente Den Haag moet stoppen met het faciliteren van religieuze profilering en propaganda onder de vlag van diversiteit. De politiek moet door haar burgers directer ter verantwoording worden geroepen om deze morele scheefgroei te corrigeren. De enige weg naar een werkelijk inclusieve en psychologisch veilige samenleving is een overheid die religie weer behandelt als iets persoonlijks achter de voordeur. Laat de openbare ruimte weer een neutrale vrijhaven zijn voor iedere burger, juist door haar strikt vrij te houden van religieuze symbolen.

* Kewal Jangbahadoer Sing is systeem- en EMDR-therapeut.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!

Het bericht De gemeente Den Haag normaliseert de islamitische geloofsleer in de openbare ruimte en sluit kleinere minderheidsgroepen uit verscheen eerst op Wynia's Week.

Franse media berichten verbaasd over het meningsverschil in het autoritair geleide RN, dat dus kennelijk net zo min is gevrijwaard van intern geharrewar als de concurrentie. Het dragen van een hoofddoek en andere vormen van islamitische kleding is in Frankrijk al verboden op onder meer scholen, maar het RN wil ze ook daarbuiten niet meer zien.

Toch bepleitte Bardella onlangs het schrappen van de aloude verkiezingsbelofte om te streven naar een geheel hoofddoekvrij Frankrijk.

Verraad

Bij die gelegenheid, een besloten bijeenkomst van kaderleden van de partij, wees Le Pen volgens het weekblad L’Express het voorstel meteen af. Het zou ‘rampzalig’ zijn als ze ook op dit punt water bij de wijn deed bij pogingen haar partij van een extremistisch imago te verlossen. Zo verdwenen gaandeweg haar voorstellen de EU te verlaten, de franc en de doodstraf weer in te voeren en de pensioenleeftijd terug te brengen naar 60 jaar.

Haar kiezers konden daarmee leven, zeker Le Pens lof voor de Brexit was slecht gevallen bij oudere aanhangers, die hechten aan Frankrijks leidende rol in de EU. Maar het loslaten van het ideaal van een ‘Stadtbild’ vrij van hoofddoeken, nikabs en hidjabs zou voor haar kiezers neerkomen op verraad.

Dus is ze de verkiezingscampagne ingegaan met de belofte om na haar zege in mei volgend jaar de kwestie zo snel mogelijk in een referendum voor te leggen aan de kiezers. Mogen we recente peilingen geloven, dan is 66 procent van de Fransen voor een hoofddoekverbod op straat, zelfs 94 procent onder aanhangers van het RN. Le Pen kan nu rekenen op 34 procent van de stemmen, volgens een peiling vorige week van Ifop, tegen 19 procent voor haar ‘naaste’ concurrent, de centrum-rechtse oud-premier Edouard Philippe.

Clash met ‘D66-rechters’

Komt daarmee het ideaal van een ont-islamisering van het straatbeeld in zicht? Niet zo snel… Want het is allerminst zeker of in de République des Juges, waarmee rechts Frankrijk vooral ‘D66-rechters’ bedoelt, het Constitutioneel Hof toestemming geeft voor een volksstemming over een dresscode voor een deel van de vrouwelijke bevolking. Volgens de krant Le Monde is die kans klein, en geldt hetzelfde voor Le Pens veel belangrijker verkiezingsbelofte: het in de constitutie vastleggen dat geboren Fransen voorrang krijgen boven ‘vreemdelingen’ bij het toewijzen van sociale woningen, allerhande subsidies, banen en rechten.

Ook Jordan Bardella vindt dat op termijn de hoofddoek moet verdwijnen uit plaatsen als de Parijse voorstad Saint-Denis, waar hij opgroeide. Maar het actief werken aan een straatverbod, zoals nu alleen geldt voor de boerka, is volgens hem een recept voor ellende. Het staatshoofd zou meteen na haar verkiezingszege in een clash belanden met Frankrijks hoogste rechtsinstantie, vrezen medestanders in de top van de partij. Ze wilden alleen met Le Monde praten als hun naam niet in de krant kwam, zo gevoelig ligt de kwestie kennelijk.

Oorlogsverklaring

Een hoofddoekverbod staat niet alleen op gespannen voet met de grondwet, maar ook met de vrijheid van godsdienst. Bovendien zullen moslims een verbod in het beste geval uitleggen als stigmatisering, in het slechtste als een oorlogsverklaring.

De onlangs gekozen burgemeester van Saint-Denis, Bally Bagayoko, een moslim, voorspelt al een ‘volksopstand’ als Marine Le Pen de verkiezingen wint. Hij is lid van de ultra-linkse partij La France Insoumise van presidentskandidaat Jean-Luc Mélenchon, uiterst populair in voorsteden waar hoofddoeken het straatbeeld mede bepalen. Politie-agenten die daar het verbod zouden moeten handhaven, lopen het risico te worden gelyncht. En een opstand in één banlieue of stad kan zich razendsnel over het hele land verspreiden, zo is de afgelopen jaren herhaaldelijk gebleken.

Scheuring?

Een politieke opponent had Bardella er eerder van beschuldigd dat hij ‘islamitische vrouwen de doek van hun hoofd wil rukken’. Dat was in de jaren dat de premier-in-spe nog voor een algemeen verbod pleitte, voortschrijdend inzicht bracht hem op andere gedachten, puur om praktische redenen.

Heeft de kwestie inderdaad tot een scheuring geleid in het RN, de grootste partij in het parlement? De oppositie ter rechter en linker zijde hoopt dat natuurlijk. Opvallend was hoe koeltjes Bardella onlangs een plaats bezocht waar een RN-burgemeester was gekozen. Waar ‘Marine’ joviaal op de foto ging met fans, liep hij wat sip en gespannen naast haar.

Niet alleen rechts-extremistische Fransen vinden dat de islamitische hoofddoek niet in hun land thuishoort, althans niet zo massaal als nu. Maar liever mijden ze het onderwerp, met het argument dat kledingvoorschriften niet passen in een democratie. Marine Le Pen vindt de hoofddoek niet alleen een symbool van de onderwerping van de vrouw, maar ook van de groeiende invloed van de islamisten die Frankrijk zoveel kwaad hebben berokkend.

Een haar welgezinde columnist schreef dezer dagen in het blad Causeur dat de ‘voile islamique’ ook op basis van bestaande wetgeving kan worden verboden. Het dragen staat volgens hem ‘symbool voor het aanhangen van een sociaal en politiek stelsel waarin de vrouw niet gelijk is aan de man, homoseksualiteit een misdaad is en polygamie legaal’.

Heeft Karel Martel wel echt gewonnen?

De voortschrijdende islamisering en afrikanisering van het straatbeeld treft ook voor Frankrijks identiteit belangrijke plaatsen als de kathedraal van Saint-Denis, voor burgemeester Bagayoko zichtbaar vanuit zijn werkkamer. Hij haalde daar meteen na zijn verkiezing het portret van president Emmanuel Macron van de muur. Dit als straf voor diens onvoldoende geachte inspanningen tegen het racisme.

De Franse koningen liggen in de basiliek begraven, evenals Karel Martel, die volgens de legende in 732 bij Poitiers de noordwaarts oprukkende Arabieren terugsloeg. Douglas Murray schrijft erover in The Strange Death of Europe: ‘Een bezoeker aan de basiliek kan zich afvragen of Karel Martel echt heeft gewonnen, want wie vandaag de dag rondloopt in Saint-Denis waant zich eerder in Noord-Afrika dan in Frankrijk. De markt buiten de basiliek heeft meer weg van een souk. Ze verkopen er hidjabs in alle soorten en maten.…’

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!

Het bericht Zelfs het Franse radicaal-rechts twijfelt of de afkeer van de islamitische hoofddoek wel moet leiden tot een verbod verscheen eerst op Wynia's Week.

Is dat geld nuttig besteed? In 1529 wist Wenen een eerste Turkse belegering te weerstaan. In 1683 stond een veel groter Turks leger (politiek gesteund door Frankrijk) voor de poorten van de stad, maar dat werd verjaagd door de mannen van de Poolse koning Jan III Sobieski die aanvielen zoals de ruiters van Rohan deden bij het beleg van Minas Tirith in In De Ban van de Ring.

Inmiddels hebben veel Nederlanders de Turkse nationaliteit – of de Marokkaanse – en wonen er volgens het CBS ongeveer een miljoen moslims in Nederland. Ik ken van hen enkele heel aardige.

Provocaties en intimidaties

Maar de afgelopen maand moest ik aan mijn voorvaderen denken toen ik op een mooie dag met mijn vrouw naar Zandvoort wilde fietsen voor een etentje bij ons favoriete restaurant. Daar was het ‘onrustig’ hoorde ik op het nieuws. Zandvoort bleek uitgeroepen tot ‘veiligheidsrisicogebied’ omdat de politie grote groepen ‘jongeren’ zag ‘die niet aanspreekbaar waren op hun gedrag en die zich in hoge mate provocerend en intimiderend gedroegen’. De restauranteigenaar begreep goed waarom wij de reservering afzegden.

Diezelfde dag zag ik beelden uit Den Haag. Daar paradeerden duizenden mannen en vrouwen in zwarte gewaden door de straten waar ik ben opgegroeid. Dat doen ze ieder jaar als onderdeel van de viering van Ashura, waar sjiieten de dood van Imam Hussein herdenken, een kleinzoon van Mohammed.

Omdat bij de grondwetherziening van 1983 het processieverbod is opgeheven, geeft de gemeente Den Haag steeds toestemming voor deze godsdienstuiting in de openbare ruimte. Er vinden geen ongeregeldheden plaats, maar ik vind zulke godsdienstige uitingen op de openbare weg net zo intimiderend als de Oranje Marsen in Belfast, waarmee protestanten daar katholieken traditioneel laten zien wie de baas is.

Daarom moet ik de laatste tijd niet alleen denken aan de belasting betaald door mijn voorouders, maar ook aan Marco Polo. Die reisde in het jaar 1271 naar het even tevoren door de Mongolen van Koeblai Khan veroverde China. Onderweg kwam hij in de grote Perzische stad Tabriz, nu in het noordwesten van Iran. De Tabrizi’s, een Turks volk, zijn ‘aanbidders van Mahomet’ volgens Marco Polo..

Hij beschrijft hen als volgt: ‘De Saracenen van Tabriz zijn gemeen en achterbaks. De wet die hun profeet Mahomet hen heeft gegeven bepaalt dat alle kwaad dat ze iemand anders berokkenen geen zonde is als het gaat om iemand die niet hun wet volgt. En dat ze, als ze sterven of gewond raken door toedoen van Christenen, martelaars worden. Om deze reden zouden ze veel kwaad doen als de regering (van de Mongolen – pf) er niet was. Alle andere Saracenen in de wereld handelen op basis van hetzelfde principe. Als ze op sterven liggen dan komt hun priester en vraagt of ze geloven dat Mahomet de ware boodschapper van God was; als ze dan “ja” antwoorden, vertelt hij hen dat ze gered zijn. Dat is waarom de Tartaren en veel andere volkeren zich bekeren tot hun wet, omdat ze dan heel veel ruimte krijgen om te zondigen aangezien volgens hun wet geen enkele zonde verboden is.’

Is er iets mis met de islam?

Het door de Mongolen veroverde Perzië bestond toentertijd uit acht koninkrijken. ‘Onder de inwoners van deze koninkrijken zijn er vele die wreed en bloeddorstig zijn. Ze zijn elkaar de hele tijd aan het afslachten en als ze de regering (de Mongolen – pf) niet zo zouden vrezen, zouden ze grote wandaden begaan tegen reizende handelaren (..) Zelfs ondanks alles wat de regering doet, zijn deze boeven er niet van af te brengen regelmatig overvallen te plegen. Tenzij de kooplieden goed bewapend zijn en uitgerust met bogen, zullen ze hen meedogenloos lastig vallen en doden. En ik kan U verzekeren dat ze allemaal de wet van Mahomet, hun profeet, strikt naleven’, aldus koopman Marco Polo.

Ik heb in 2001, naar aanleiding van de islamitische terreuraanslag op het New Yorkse World Trade Center, in een artikel onder de kop ‘Er is iets mis met de islam’ gesteld dat we zouden moeten onderzoeken of de principes van de islam zich verdragen met de principes van de rechtsstaat. Nu, een kwart eeuw later, is zo’n onderzoek wat mij betreft niet meer nodig. De islam is tegen de moderniteit; tegen het Westen. De islamitische wet, de sharia, verdraagt zich niet met de onze. Het doel van de islam is overal de sharia in te voeren. Geweld is daarbij geen beletsel. Daar hoeven we geen hoofddoekjes om te winden.

Dat doet men daar ook niet. Toen de koning van Saoedi-Arabië in 2007 het Vaticaan bezocht gaf hij de paus als geschenk een zwaard. Een zwaard aan de paus geven is geen steek onder water, het is een bewuste intimidatie. Bijna twintig jaar later geeft de fundamentalistische president van Turkije de Westerse regeringsleiders die bij hem op bezoek komen allemaal een (niet doorgeladen) pistool. Die reageerden slechts schaapachtig op dit onverholen dreigement.

Door een roze bril

De Nederlandse regering heeft geen idee hoe om te gaan met islamisering en immigratie. Het boek Unterwanderung van de Duitse journalist Sachsha Adamek beschrijft de infiltratie van de islam bij onze oosterburen. Calvin Schukkink liet vorige week zien dat het cellentekort in Nederland geheel veroorzaakt wordt door mensen die hier niet geboren zijn: 71 procent van de gedetineerden heeft een immigratie-achtergrond, hoewel de pakkans klein is. Mede omdat als in mijn dorp een 93-jarige dame op straat wordt beroofd door drie buitenlandse types, haar kleinzoon van de politie te horen krijgt dat hij pas over 17 dagen aangifte kan doen.

Maar de voorzitter van onze ministerraad voelde zich slechts geroepen om meteen na de voetbalwedstrijd tussen Nederland en Marokko via X met ons allen zijn impressie te delen dat het geweldig was om te zien ‘hoe de overgrote meerderheid van de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap hun [sic!] verdiende winst op positieve wijze viert’. Dergelijke observaties vormen een wankele basis voor beleid. Analoog is het immers onnodig om miljarden extra aan defensie uit te geven aangezien we opgewekt kunnen constateren dat de overgrote meerderheid van de Russische bevolking niet Oekraïne binnen is gevallen.

Harde feiten

Een paar dagen na de tweet van de voorzitter van onze ministerraad meldde de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) dat Nederland doelwit blijft van ‘jihadisten’. (Dat zijn mensen van islamitische overtuiging – pf). In Duitsland is politiek terrorisme voor ongeveer 90 procent islamitisch. De rest komt van links of rechts. Geen enkele andere godsdienst inspireert tot aanslagen. Volgens de NCTV zijn in Nederland dit jaar aanslagen voorkomen dankzij aanhoudingen in een AZC te Dronten en een AZC te Vlissingen. Het dreigingsniveau blijft 4 uit 5. Dat is code oranje en hier en daar rood in termen van het weerbericht.

Falende poortwachter

Ben ik ouderwets als ik dat veel te hoog vind? Ben ik extreemrechts als ik vind dat het de primaire taak van de regering is om dat dreigingsniveau te verlagen? ABNAmro kreeg onlangs weer een boete omdat de bank zijn bij wet voorgeschreven poortwachtersrol niet naar behoren zou hebben vervuld. Dat ging om ontduiking van sancties of belastingen. Ik ben van mening dat de Nederlandse regering al dertig jaar lang zijn poortwachtersrol niet naar behoren vervult. Daar gaat het om immigratie, met name om islamitische immigratie.

Ik ben blij dat de Tweede Kamer heeft besloten zijn beraadslagingen niet te schorsen in verband met de ‘iftar’-gebruiken. Maar ik zag hoe sommige Kamerleden zo wel weer een stukje meer islamisering probeerden in te voeren. Net als via het hoofddoekje bij politie en boa’s. Ik lees ook dat het militaire regime van Niger een nieuwe strafwet aankondigt die homoseksualiteit strafbaar stelt. Net als Senegal eerder dit jaar heeft gedaan. Dat betekent dat iedere Senegalees of Nigerees die Ter Apel weet te bereiken in aanmerking komt om statushouder te worden, mits hij of zij de IND-ambtenaar – al dan niet met hulp van daartoe in te huren ‘adviseurs’ die helpen met het instuderen van verhalen – weet te overtuigen van een volgens de eigen wet strafbare seksuele voorkeur. Net als de ontelbare inwoners van de meer dan dertig Afrikaanse landen waar homoseksualiteit al langer verboden is. Heeft de regering zich hier al op voorbereid?

De echte wereld

Ik zie ook dat de Islamitische Republiek Pakistan miljoenen Afghaanse vluchtelingen heeft uitgezet naar hun eigen land. Ik zie dat in de antiracistische Republiek Zuid-Afrika woedende menigten immigranten naar buurlanden terug jagen door te dreigen ze in autobanden te verbranden. Ik zie dat onze minister van Justitie ingrijpt bij Ter Apel door twee boa’s extra in te zetten. En dat de ME in Amsterdam de opdracht krijgt niet al te hard op te treden bij rellen van Marokkaanse jongens, want – in de woorden van de commandant – ‘anders wordt het oorlog’.

Ik zie dat ons leger niet eens de moeite neemt om de honderden mannen die iedere week illegaal ons land binnendringen tegen te houden. Ik zie ook dat het moreel maatgevende deel van de nomenklatoera iedereen die het woord remigratie in de mond neemt tot fascist bestempelt maar wentelend in de eigen inconsistentie wel eist dat één groep vluchtelingen koste wat kost moet remigreren: de Palestijnen wier (over)(groot)ouders Israël in 1948 hebben verlaten.

Tot slot zie ik dat steeds meer verstandige mensen de mening raken toegedaan dat het probleem van islamitische immigratie in het Westen niet meer met vreedzame middelen is op te lossen.

De speech van de Amerikaanse vicepresident J.D. Vance in februari vorig jaar op de veiligheidsconferentie in München, veroorzaakte enige ophef. ‘Van alle problemen die de landen hier aanwezig hebben, is volgens mij geen enkel meer urgent dan massa-immigratie. [..] Dat probleem is niet vanzelf ontstaan. Het is een resultaat van beslissingen die politici in alle landen de afgelopen decade hebben genomen’, zei hij.

Die hoorden hem aan, klaagden over zijn toonzetting en gingen over tot de orde van de dag. ‘Migratie is een lastig dossier geweest’, zei VVD-minister Thierry Aartsen vorige week. Wie immigratie een ‘dossier’ noemt (en verhullend de term ‘migratie’ gebruikt) heeft geen benul van wat er aan de hand is.

Een historisch voorbeeld

Dat brengt mij terug bij Marco Polo. Die was in Peking toen daar een opstand uitbrak tegen de door de Mongolen aangestelde islamitische gouverneur Ahmad die een schrikbewind voerde. Iedere aantrekkelijke vrouw die hij zag eiste hij op. De leider van de opstand had zo zijn moeder, zijn vrouw en zijn dochter verloren. De gouverneur werd gedood maar de opstand werd met harde hand neergeslagen.

Vervolgens onderzocht Koeblai Khan wat de oorzaken waren geweest. Toen hij daar achter kwam liet hij het lijk van Ahmad opgraven en aan de honden voeren en zeven van zijn zoons levend villen. ‘En toen hij zich de vervloekte doctrine van de Saracenen herinnerde, volgens welke iedere zonde is toegestaan als een wettige daad, zelfs het doden van een ieder die niet van hun geloof is, en omdat de verwerpelijke Ahmad en zijn zonen zich er niet eens van bewust waren dat ze enige zonde hadden begaan, verwierp hij deze doctrine volledig en verklaarde hem tot een gruwel. Hij riep de Saracenen bijeen en verbood hen uitdrukkelijke vele dingen te doen, die hun wet van hen vereist. In het bijzonder beval hij hen hun vrouwen te zoeken volgens de wet van de Mongolen en niet de kelen van dieren door te snijden, zoals ze gewoon zijn om hun vlees te mogen eten, maar hun buiken over te snijden.’

Marco Polo beschreef de Mongoolse aanpak van het probleem in de 13^de eeuw. China hanteert momenteel nog soortgelijke methoden. Waarschijnlijk kan ook een moderne rechtstaat in de 21^ste eeuw de orde bewaren. Maar dan moet wel bij wet worden vastgesteld welke immigranten in dit land niet welkom zijn en welke godsdiensten in deze rechtsstaat niet worden geaccepteerd. Hoe langer we daarmee wachten, des te draconischer de uiteindelijk te nemen maatregelen zullen worden.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Almaar voortgaande islamisering en immigratie maken heel Nederland tot een veiligheidsrisicogebied verscheen eerst op Wynia's Week.

Zijn boek heet Unterwanderung – Infiltratie – en de openingszin is meteen raak: het boek had net zo goed Onderwerping kunnen heten, schrijft hij. Infiltratie en onderwerping houden elkaar in evenwicht. De politieke islam doet er alles aan om onze vrije samenleving en haar instituties te ondermijnen. Daarbij wordt zij gesteund door een invloedrijke, zich als links definiërende macht, die er een fanatiek, bijna zelfvernietigend idee van tolerantie op nahoudt.

Pali-Dirndl

De voormalige Duitse staatssecretaris Sawsan Chebli (SPD) ontving onlangs de emir van Qatar, tevens Hamas-ondersteuner, op het vliegveld met een keffiyeh om haar schouders. Voor haar was dat kennelijk normaal: haar ouders kwamen als Palestijnse vluchtelingen naar Duitsland. Haar vader werd drie keer uitgezet en kwam drie keer illegaal terug.

Chebli ziet er goed uit, en dat heeft haar carrière vermoedelijk niet geschaad. Ze werkte rechtstreeks samen met Steinmeier en Merkel en was de eerste moslima die in Berlijn woordvoerster werd van de minister voor sportzaken. In Duitsland mag ze dan voor sommigen een ‘Pali-Dirndl’ zijn, in de Arabische media werd haar gebaar met instemming ontvangen. Ze is betrokken bij het prestigeproject Media City in Qatar en schrijft sinds 7 oktober regelmatig over Israëls ‘genocide’ op de Palestijnen.

Het politieke terrorisme in Duitsland is voor ongeveer 90 procent islamitisch. In 2024 telde de hoogste federale aanklager voor veiligheidszaken, de Generalbundesanwalt, vijf acties uit rechtsextremistische hoek, acht uit linksextremistische hoek en 125 acties met een ‘religieuze ideologie’. Dat betrof terroristische bedreigingen. De Binnenlandse Veiligheidsdienst signaleerde in 2024 daarnaast 75 rechtsextremistische dreigingen, twaalf linksextremistische dreigingen en 471 islamistische dreigingen.

Duitse organisaties als Muslim Interaktiv, inmiddels verboden in Duitsland, en Generation Islam, de jongerenvleugel van Gold Coast Masjid, behoren volgens Adamek tot de ‘iconografie’ van de onderwerping. De werving van nieuwe aanhang (da’wah) verloopt digitaal, omdat dat het effectiefste middel is om een jong publiek te bereiken. Aynaz Anni Cyrus noemt het de frontlinie van de missie om nieuw bloed te werven.

Het Vierjarenplan

Een Amerikaans onderzoek uit 2021 laat zien dat het merendeel van deze westerse bekeerlingen, zo’n 70 procent, zich weliswaar tot de islam had bekeerd, maar nog nooit een moslim had ontmoet of zelfs maar gesproken. Adamek verwijst naar de Franse islamdeskundigen Gilles Kepel en Florence Bergeaud-Blackler, die Europa typeren als in feite al behorend tot het gebied van de islam, de Dar al-Islam. De moskee van het islamitisch centrum in München laat weinig ruimte voor misverstand: Duitse wetgeving en sharia zijn onverenigbaar; het doel is, waar mogelijk, de sharia in te voeren.

Tijdens een lopend onderzoek van de Duitse Veiligheidsdienst stuitte men onverwacht op een geheim document van de Moslimbroederschap: het Vierjarenplan 2008-2011. Adamek gaat er uitvoerig op in. Niet de moslim moet zich aanpassen, maar de westerse maatschappij moet integreren met de moslimgemeenschap, de ummah. Overal waar de islam staatsgodsdienst is, richt die zich tegen westerse waarden als mensenrechten, tolerantie tegenover andersdenkenden en democratie.

Dialoog als instrument

Integratie van de sharia in het Westen kan volgens de Broederschap het best verlopen via de interculturele dialoog. In hun eigen formulering: stel een divers team samen waarvan de leden er representatief uitzien – Sawsan Chebli zou zo kunnen meedoen – met multi-etnische, creatieve mensen van verschillende religies, die het mainstreamdiscours rond immigratie kunnen beïnvloeden. Het doel is helder: onderwerping van het Westen. Officieel heet het ‘interreligieuze dialoog’, maar moslims wordt ondertussen verboden deel te nemen aan het kerstfeest.

Islamitisch separatisme noemt Adamek het. De hier, en ook in Duitsland, alom geprezen dialoog is juist het centrale element van de politieke islam. De netwerken vormen de belangrijkste schakel in de onderwerping aan de islam. De Duitse hoofdstad geldt inmiddels als prototype van die onderwerping, aldus Adamek. Amsterdam kunnen we daar zonder moeite bij rekenen.

Die onderwerping wordt ondersteund door enorme geldstromen naar moskeeën, islamitische instellingen en stichtingen in het Westen. Saoedi-Arabië investeerde tussen 1973 en 2002 zo’n 80 miljard dollar in islamitische scholen, moskeeën en andere centra. Die geldstroom is een ware black box. Adamek kreeg er geen greep op. De Veiligheidsdienst rekent 400 moskeeverenigingen van Millî Görüş en nog eens 300 islamitische verenigingen tot de Moslimbroederschap in Duitsland. Daar telt Adamek nog eens 900 moskeeën bij op die onder invloed van de Turkse Diyanet staan. Dan kom je al snel uit op een netwerk van 1600 instellingen.

Een kerk wordt een moskee

Hoe ingewikkeld de islamitische invloed en financiering in elkaar grijpen, blijkt uit de ‘ontmoetingsruimte’ in Berlijn-Neukölln. In september 2007 wordt de transactie geregistreerd: er komt een ontmoetingscentrum waar migranten elkaar kunnen treffen. In de verkoopakte staat niets over een moskee of over de islam. De groep die dit organiseert, kiest Mohammed Taha Sabri als voorzitter van haar vereniging. De verkopende partij is de Nieuw-Apostolische Kerk van Berlijn, die een ontmoetingscentrum een zinvolle bestemming vindt.

Maar in 2011 wordt duidelijk dat het in werkelijkheid gaat om het ‘bevorderen van de islamitische religie’. Adamek zoekt het uit en ontdekt dat de huur 700 euro per maand bedraagt. Inmiddels is de kerk als moskee in gebruik. Duizend vierkante meter voor 700 euro per maand is geen huurprijs, maar een geschenk. Op zijn vragen krijgt Adamek geen rechtstreeks antwoord. Heeft Sabri andere financieringsbronnen? Dat wordt in een uitvoerig interview met Sabri ontkend.

Vernieuwing is ketterij

Op internet vindt Adamek een film waarin Sabri trots poseert met de invloedrijke Mohammed Awadi uit Koeweit, met in zijn hand de brochure van het ‘ontmoetingscentrum’ in Neukölln. Adamek gaat bij Sabri op bezoek, wordt hartelijk ontvangen en volgt diens preek in de moskee. Sabri neemt daarin stelling tegen het wegpesten van een Joodse scholier uit Berlijn-Friedenau. Buitenlandse financiering wordt ontkend, en op de preek valt weinig aan te merken.

Maar er is ook een andere Sabri. Tegen Al Jazeera zegt hij dat vernieuwing van de Koran, bid’a, een doodzonde is. Vernieuwing is ketterij. Hij laat Hamas-aanhanger Raed Fathi preken in zijn moskee, net als andere imams met opvattingen die naadloos aansluiten bij die van de Moslimbroederschap. De cultuur van geheimzinnigheid rond de Broederschap maakt het praktisch onmogelijk zicht te krijgen op wie wat doet en wie wat financiert. Adamek spreekt daarom vaak over ‘de omgeving’ van de Broederschap. De precieze lijnen blijven ook voor hem dikwijls onduidelijk.

De Moslimbroederschap

Ongeveer drie uur rijden ten zuiden van Parijs ligt Château-Chinon, waar het Institut Européen des Sciences Humaines (IESH) is gevestigd. Een riant kasteel, waar studenten meer dan drie jaar verblijven; kost en inwoning zijn gratis. Het instituut is opgezet door de Federatie van Islamitische Organisaties in Europa (FIOE), die in 1989 door de Moslimbroederschap werd opgericht. Volgens de website heeft men honderden links met moslimorganisaties in heel Europa. Het Duitse Millî Görüş stuurde onlangs veertig studenten naar Château-Chinon. Het instituut ziet zichzelf als dialoogpartner van de EU; het hoofdkantoor van de IESH staat in Brussel.

Hier vindt de opleiding tot imam plaats, geheel volgens de ideeën van de onlangs overleden Yusuf al-Qaradawi, de hoofdideoloog van de Broederschap en fanatiek Jodenhater. Het instituut is de eerste, door al-Qaradawi geplande stap naar een islamitische avant-garde. In fase twee wordt gewerkt aan beïnvloeding van de publieke opinie, om vervolgens in fase drie te komen tot wereldwijde acceptatie van de ummah. Lees voor ‘acceptatie’: dominantie. Lees: Dar al-Islam. Al-Qaradawi presenteerde zichzelf graag als vertegenwoordiger van het ‘gouden midden’, maar hij was een rabiate antisemiet en orthodoxe moslim. Adamek typeert hem als tegenstander van pluralisme en aanhanger van islamitisch totalitarisme.

Het probleem is dat de invloed van de Broederschap moeilijk, zo niet onmogelijk, officieel valt vast te stellen. Dat raakt ook de journalistiek. Zelfs de Binnenlandse Veiligheidsdienst heeft beperkt zicht op de activiteiten van de Broederschap. Voor journalisten als Adamek is het daarom buitengewoon moeizaam dit netwerk te ontrafelen.

De belangrijkste organisatie van Duitse moskeeën was tot voor kort de Deutsche Muslimische Gemeinschaft (DMG), die sinds 2018 onder een nieuwe naam opereert: de Islamische Gemeinschaft in Deutschland (IGD). De DMG was te zeer belast geraakt door haar negatieve imago en koos voor een nieuwe vlag. De DMG is ook oprichter van de Council of European Muslims (CEM) en van de Federation of Islamic Organisations in Europe (FIOE).

Ibrahim El-Zayat

De voormalige voorzitter van de IGD, Ibrahim El-Zayat, was tevens oprichter en lange tijd voorzitter van het Forum of European Muslim Youth and Student Organisations (FEMYSO). Die organisatie kennen we in Nederland nog van GroenLinks-Kamerlid Kauthar Bouchallikht, die volhield dat FEMYSO een legitieme organisatie was.

El-Zayat was jarenlang directeur van Islamic Relief Worldwide, van het Engelse Islamic Relief en van Islamic Relief Deutschland. Hij was lid van de Federation of Islamic Organisations in Europe (FIOE) en van de Gesellschaft Muslimischer Sozial- und Geisteswissenschaftler. Hij was adviseur van de Islamic Educational, Scientific and Cultural Organization in Europa en betrokken bij Château-Chinon. Een tijdlang was El-Zayat de Europese vertegenwoordiger van de financieel sterke World Assembly of Muslim Youth (WAMY), gesteund door Saoedi-Arabië. Hij is een van de weinigen die betrokken is bij de European Council for Fatwa and Research (ECFR), waaraan ook Yusuf al-Qaradawi, de voorzitter van de International Union of Muslim Scholars Ali al-Qaradaghi, en Khaled Hanafi deelnemen.

Nevelige geldstromen

El-Zayat was betrokken bij de financiering van ongeveer honderd moskeeprojecten. Adamek legde hem per brief een aantal concrete vragen voor. Het antwoord moet nog komen. Bij een bouwproject in Berlijn-Charlottenburg zei El-Zayat dat het geld uit ‘Arabische bronnen’ kwam. Zodra het over financiering gaat, geeft niemand thuis.

Maar Adamek laat zich niet met een kluitje in het riet sturen. Dat blijkt vooral waar hij het Münchener Forum für Islam van imam Benjamin Idriz bespreekt. Ook daar zijn de geldstromen in nevelen gehuld, maar Adamek neemt in zijn boek letterlijk telefoongesprekken op waarin Idriz met El-Zayat bespreekt hoe zij hier zonder kleerscheuren uit kunnen komen. Bang voor juridische stappen is Adamek niet.

Aydan Özoguz is SPD-lid van de Bondsdag. Ze schopte het zelfs tot plaatsvervanger van Merkel. Ze zegt afstand te nemen van de ideeën van de politieke islam, maar is tegen een boerkaverbod en tegen een algemeen verbod op kindhuwelijken. Wanneer in 2016 een grote razzia wordt gehouden tegen extremistische salafisten en IS-rekruteerders die campagne voeren voor het ware geloof, is Aydan Özoguz de eerste die protest aantekent tegen het politieoptreden, dat volgens haar willekeurig zou zijn geweest. Is dat oprechte bezorgdheid over politieoptreden? Adamek denkt van niet. Hij ziet er een signaal in naar haar eigen groep, haar ‘community’. De boodschap luidt: ik hoor nog steeds bij jullie, maak je geen zorgen. Daarmee rijst onvermijdelijk de vraag waar haar loyaliteiten liggen.

Samen met Sawsan Chebli en Lydia Nofal richt zij binnen de SPD een ‘arbeidsgroep’ voor moslima’s op. Nofal is van huis uit katholiek, maar bekeerde zich in 1991 tot de islam. Ze promoveerde aan de Freie Universität Berlin op een proefschrift met de titel Hamas zwischen Idealismus und Pragmatismus. Alle drie maakten een razendsnelle carrière binnen de SPD.

Naam en toenaam

Adamek is een onderzoeksjournalist die zijn naam waarmaakt. Zijn boek biedt een duizelingwekkende hoeveelheid voorbeelden van lijnen, organisaties en personen die naar de politieke islam voeren: partijpolitieke onwil, de onnozelheid van de linkse coalitie, geslepen infiltratie door moslimorganisaties uit Duitsland en daarbuiten, gesjoemel, halve waarheden en regelrecht bedrog. Ik ben hier wat uitvoeriger ingegaan op Ibrahim El-Zayat als sleutelfiguur, maar zijn boek bevat er veel meer. Adamek houdt het journalistieke principe van hoor en wederhoor hoog, maar krijgt in werkelijkheid vrijwel nergens antwoord. Het boek heeft jaren onderzoek gekost en noemt alles en iedereen bij naam en toenaam.

De overeenkomsten met Nederland zijn talrijk. We zouden er veel van kunnen leren. Maar misschien is de belangrijkste conclusie nog eenvoudiger: Nederland heeft dringend behoefte aan een dergelijk boek.

Sascha Adamek, Unterwanderung, Der Politischen Islam weiter auf dem Vormarsch, Langer Müller Verlag (LMV 2026), 303 p.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Een gedegen onderzoek naar de infiltratie van de politieke islam in Duitsland verscheen eerst op Wynia's Week.