Franse media berichten verbaasd over het meningsverschil in het autoritair geleide RN, dat dus kennelijk net zo min is gevrijwaard van intern geharrewar als de concurrentie. Het dragen van een hoofddoek en andere vormen van islamitische kleding is in Frankrijk al verboden op onder meer scholen, maar het RN wil ze ook daarbuiten niet meer zien.

Toch bepleitte Bardella onlangs het schrappen van de aloude verkiezingsbelofte om te streven naar een geheel hoofddoekvrij Frankrijk.

Verraad

Bij die gelegenheid, een besloten bijeenkomst van kaderleden van de partij, wees Le Pen volgens het weekblad L’Express het voorstel meteen af. Het zou ‘rampzalig’ zijn als ze ook op dit punt water bij de wijn deed bij pogingen haar partij van een extremistisch imago te verlossen. Zo verdwenen gaandeweg haar voorstellen de EU te verlaten, de franc en de doodstraf weer in te voeren en de pensioenleeftijd terug te brengen naar 60 jaar.

Haar kiezers konden daarmee leven, zeker Le Pens lof voor de Brexit was slecht gevallen bij oudere aanhangers, die hechten aan Frankrijks leidende rol in de EU. Maar het loslaten van het ideaal van een ‘Stadtbild’ vrij van hoofddoeken, nikabs en hidjabs zou voor haar kiezers neerkomen op verraad.

Dus is ze de verkiezingscampagne ingegaan met de belofte om na haar zege in mei volgend jaar de kwestie zo snel mogelijk in een referendum voor te leggen aan de kiezers. Mogen we recente peilingen geloven, dan is 66 procent van de Fransen voor een hoofddoekverbod op straat, zelfs 94 procent onder aanhangers van het RN. Le Pen kan nu rekenen op 34 procent van de stemmen, volgens een peiling vorige week van Ifop, tegen 19 procent voor haar ‘naaste’ concurrent, de centrum-rechtse oud-premier Edouard Philippe.

Clash met ‘D66-rechters’

Komt daarmee het ideaal van een ont-islamisering van het straatbeeld in zicht? Niet zo snel… Want het is allerminst zeker of in de République des Juges, waarmee rechts Frankrijk vooral ‘D66-rechters’ bedoelt, het Constitutioneel Hof toestemming geeft voor een volksstemming over een dresscode voor een deel van de vrouwelijke bevolking. Volgens de krant Le Monde is die kans klein, en geldt hetzelfde voor Le Pens veel belangrijker verkiezingsbelofte: het in de constitutie vastleggen dat geboren Fransen voorrang krijgen boven ‘vreemdelingen’ bij het toewijzen van sociale woningen, allerhande subsidies, banen en rechten.

Ook Jordan Bardella vindt dat op termijn de hoofddoek moet verdwijnen uit plaatsen als de Parijse voorstad Saint-Denis, waar hij opgroeide. Maar het actief werken aan een straatverbod, zoals nu alleen geldt voor de boerka, is volgens hem een recept voor ellende. Het staatshoofd zou meteen na haar verkiezingszege in een clash belanden met Frankrijks hoogste rechtsinstantie, vrezen medestanders in de top van de partij. Ze wilden alleen met Le Monde praten als hun naam niet in de krant kwam, zo gevoelig ligt de kwestie kennelijk.

Oorlogsverklaring

Een hoofddoekverbod staat niet alleen op gespannen voet met de grondwet, maar ook met de vrijheid van godsdienst. Bovendien zullen moslims een verbod in het beste geval uitleggen als stigmatisering, in het slechtste als een oorlogsverklaring.

De onlangs gekozen burgemeester van Saint-Denis, Bally Bagayoko, een moslim, voorspelt al een ‘volksopstand’ als Marine Le Pen de verkiezingen wint. Hij is lid van de ultra-linkse partij La France Insoumise van presidentskandidaat Jean-Luc Mélenchon, uiterst populair in voorsteden waar hoofddoeken het straatbeeld mede bepalen. Politie-agenten die daar het verbod zouden moeten handhaven, lopen het risico te worden gelyncht. En een opstand in één banlieue of stad kan zich razendsnel over het hele land verspreiden, zo is de afgelopen jaren herhaaldelijk gebleken.

Scheuring?

Een politieke opponent had Bardella er eerder van beschuldigd dat hij ‘islamitische vrouwen de doek van hun hoofd wil rukken’. Dat was in de jaren dat de premier-in-spe nog voor een algemeen verbod pleitte, voortschrijdend inzicht bracht hem op andere gedachten, puur om praktische redenen.

Heeft de kwestie inderdaad tot een scheuring geleid in het RN, de grootste partij in het parlement? De oppositie ter rechter en linker zijde hoopt dat natuurlijk. Opvallend was hoe koeltjes Bardella onlangs een plaats bezocht waar een RN-burgemeester was gekozen. Waar ‘Marine’ joviaal op de foto ging met fans, liep hij wat sip en gespannen naast haar.

Niet alleen rechts-extremistische Fransen vinden dat de islamitische hoofddoek niet in hun land thuishoort, althans niet zo massaal als nu. Maar liever mijden ze het onderwerp, met het argument dat kledingvoorschriften niet passen in een democratie. Marine Le Pen vindt de hoofddoek niet alleen een symbool van de onderwerping van de vrouw, maar ook van de groeiende invloed van de islamisten die Frankrijk zoveel kwaad hebben berokkend.

Een haar welgezinde columnist schreef dezer dagen in het blad Causeur dat de ‘voile islamique’ ook op basis van bestaande wetgeving kan worden verboden. Het dragen staat volgens hem ‘symbool voor het aanhangen van een sociaal en politiek stelsel waarin de vrouw niet gelijk is aan de man, homoseksualiteit een misdaad is en polygamie legaal’.

Heeft Karel Martel wel echt gewonnen?

De voortschrijdende islamisering en afrikanisering van het straatbeeld treft ook voor Frankrijks identiteit belangrijke plaatsen als de kathedraal van Saint-Denis, voor burgemeester Bagayoko zichtbaar vanuit zijn werkkamer. Hij haalde daar meteen na zijn verkiezing het portret van president Emmanuel Macron van de muur. Dit als straf voor diens onvoldoende geachte inspanningen tegen het racisme.

De Franse koningen liggen in de basiliek begraven, evenals Karel Martel, die volgens de legende in 732 bij Poitiers de noordwaarts oprukkende Arabieren terugsloeg. Douglas Murray schrijft erover in The Strange Death of Europe: ‘Een bezoeker aan de basiliek kan zich afvragen of Karel Martel echt heeft gewonnen, want wie vandaag de dag rondloopt in Saint-Denis waant zich eerder in Noord-Afrika dan in Frankrijk. De markt buiten de basiliek heeft meer weg van een souk. Ze verkopen er hidjabs in alle soorten en maten.…’

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!

Het bericht Zelfs het Franse radicaal-rechts twijfelt of de afkeer van de islamitische hoofddoek wel moet leiden tot een verbod verscheen eerst op Wynia's Week.

Is dat geld nuttig besteed? In 1529 wist Wenen een eerste Turkse belegering te weerstaan. In 1683 stond een veel groter Turks leger (politiek gesteund door Frankrijk) voor de poorten van de stad, maar dat werd verjaagd door de mannen van de Poolse koning Jan III Sobieski die aanvielen zoals de ruiters van Rohan deden bij het beleg van Minas Tirith in In De Ban van de Ring.

Inmiddels hebben veel Nederlanders de Turkse nationaliteit – of de Marokkaanse – en wonen er volgens het CBS ongeveer een miljoen moslims in Nederland. Ik ken van hen enkele heel aardige.

Provocaties en intimidaties

Maar de afgelopen maand moest ik aan mijn voorvaderen denken toen ik op een mooie dag met mijn vrouw naar Zandvoort wilde fietsen voor een etentje bij ons favoriete restaurant. Daar was het ‘onrustig’ hoorde ik op het nieuws. Zandvoort bleek uitgeroepen tot ‘veiligheidsrisicogebied’ omdat de politie grote groepen ‘jongeren’ zag ‘die niet aanspreekbaar waren op hun gedrag en die zich in hoge mate provocerend en intimiderend gedroegen’. De restauranteigenaar begreep goed waarom wij de reservering afzegden.

Diezelfde dag zag ik beelden uit Den Haag. Daar paradeerden duizenden mannen en vrouwen in zwarte gewaden door de straten waar ik ben opgegroeid. Dat doen ze ieder jaar als onderdeel van de viering van Ashura, waar sjiieten de dood van Imam Hussein herdenken, een kleinzoon van Mohammed.

Omdat bij de grondwetherziening van 1983 het processieverbod is opgeheven, geeft de gemeente Den Haag steeds toestemming voor deze godsdienstuiting in de openbare ruimte. Er vinden geen ongeregeldheden plaats, maar ik vind zulke godsdienstige uitingen op de openbare weg net zo intimiderend als de Oranje Marsen in Belfast, waarmee protestanten daar katholieken traditioneel laten zien wie de baas is.

Daarom moet ik de laatste tijd niet alleen denken aan de belasting betaald door mijn voorouders, maar ook aan Marco Polo. Die reisde in het jaar 1271 naar het even tevoren door de Mongolen van Koeblai Khan veroverde China. Onderweg kwam hij in de grote Perzische stad Tabriz, nu in het noordwesten van Iran. De Tabrizi’s, een Turks volk, zijn ‘aanbidders van Mahomet’ volgens Marco Polo..

Hij beschrijft hen als volgt: ‘De Saracenen van Tabriz zijn gemeen en achterbaks. De wet die hun profeet Mahomet hen heeft gegeven bepaalt dat alle kwaad dat ze iemand anders berokkenen geen zonde is als het gaat om iemand die niet hun wet volgt. En dat ze, als ze sterven of gewond raken door toedoen van Christenen, martelaars worden. Om deze reden zouden ze veel kwaad doen als de regering (van de Mongolen – pf) er niet was. Alle andere Saracenen in de wereld handelen op basis van hetzelfde principe. Als ze op sterven liggen dan komt hun priester en vraagt of ze geloven dat Mahomet de ware boodschapper van God was; als ze dan “ja” antwoorden, vertelt hij hen dat ze gered zijn. Dat is waarom de Tartaren en veel andere volkeren zich bekeren tot hun wet, omdat ze dan heel veel ruimte krijgen om te zondigen aangezien volgens hun wet geen enkele zonde verboden is.’

Is er iets mis met de islam?

Het door de Mongolen veroverde Perzië bestond toentertijd uit acht koninkrijken. ‘Onder de inwoners van deze koninkrijken zijn er vele die wreed en bloeddorstig zijn. Ze zijn elkaar de hele tijd aan het afslachten en als ze de regering (de Mongolen – pf) niet zo zouden vrezen, zouden ze grote wandaden begaan tegen reizende handelaren (..) Zelfs ondanks alles wat de regering doet, zijn deze boeven er niet van af te brengen regelmatig overvallen te plegen. Tenzij de kooplieden goed bewapend zijn en uitgerust met bogen, zullen ze hen meedogenloos lastig vallen en doden. En ik kan U verzekeren dat ze allemaal de wet van Mahomet, hun profeet, strikt naleven’, aldus koopman Marco Polo.

Ik heb in 2001, naar aanleiding van de islamitische terreuraanslag op het New Yorkse World Trade Center, in een artikel onder de kop ‘Er is iets mis met de islam’ gesteld dat we zouden moeten onderzoeken of de principes van de islam zich verdragen met de principes van de rechtsstaat. Nu, een kwart eeuw later, is zo’n onderzoek wat mij betreft niet meer nodig. De islam is tegen de moderniteit; tegen het Westen. De islamitische wet, de sharia, verdraagt zich niet met de onze. Het doel van de islam is overal de sharia in te voeren. Geweld is daarbij geen beletsel. Daar hoeven we geen hoofddoekjes om te winden.

Dat doet men daar ook niet. Toen de koning van Saoedi-Arabië in 2007 het Vaticaan bezocht gaf hij de paus als geschenk een zwaard. Een zwaard aan de paus geven is geen steek onder water, het is een bewuste intimidatie. Bijna twintig jaar later geeft de fundamentalistische president van Turkije de Westerse regeringsleiders die bij hem op bezoek komen allemaal een (niet doorgeladen) pistool. Die reageerden slechts schaapachtig op dit onverholen dreigement.

Door een roze bril

De Nederlandse regering heeft geen idee hoe om te gaan met islamisering en immigratie. Het boek Unterwanderung van de Duitse journalist Sachsha Adamek beschrijft de infiltratie van de islam bij onze oosterburen. Calvin Schukkink liet vorige week zien dat het cellentekort in Nederland geheel veroorzaakt wordt door mensen die hier niet geboren zijn: 71 procent van de gedetineerden heeft een immigratie-achtergrond, hoewel de pakkans klein is. Mede omdat als in mijn dorp een 93-jarige dame op straat wordt beroofd door drie buitenlandse types, haar kleinzoon van de politie te horen krijgt dat hij pas over 17 dagen aangifte kan doen.

Maar de voorzitter van onze ministerraad voelde zich slechts geroepen om meteen na de voetbalwedstrijd tussen Nederland en Marokko via X met ons allen zijn impressie te delen dat het geweldig was om te zien ‘hoe de overgrote meerderheid van de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap hun [sic!] verdiende winst op positieve wijze viert’. Dergelijke observaties vormen een wankele basis voor beleid. Analoog is het immers onnodig om miljarden extra aan defensie uit te geven aangezien we opgewekt kunnen constateren dat de overgrote meerderheid van de Russische bevolking niet Oekraïne binnen is gevallen.

Harde feiten

Een paar dagen na de tweet van de voorzitter van onze ministerraad meldde de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) dat Nederland doelwit blijft van ‘jihadisten’. (Dat zijn mensen van islamitische overtuiging – pf). In Duitsland is politiek terrorisme voor ongeveer 90 procent islamitisch. De rest komt van links of rechts. Geen enkele andere godsdienst inspireert tot aanslagen. Volgens de NCTV zijn in Nederland dit jaar aanslagen voorkomen dankzij aanhoudingen in een AZC te Dronten en een AZC te Vlissingen. Het dreigingsniveau blijft 4 uit 5. Dat is code oranje en hier en daar rood in termen van het weerbericht.

Falende poortwachter

Ben ik ouderwets als ik dat veel te hoog vind? Ben ik extreemrechts als ik vind dat het de primaire taak van de regering is om dat dreigingsniveau te verlagen? ABNAmro kreeg onlangs weer een boete omdat de bank zijn bij wet voorgeschreven poortwachtersrol niet naar behoren zou hebben vervuld. Dat ging om ontduiking van sancties of belastingen. Ik ben van mening dat de Nederlandse regering al dertig jaar lang zijn poortwachtersrol niet naar behoren vervult. Daar gaat het om immigratie, met name om islamitische immigratie.

Ik ben blij dat de Tweede Kamer heeft besloten zijn beraadslagingen niet te schorsen in verband met de ‘iftar’-gebruiken. Maar ik zag hoe sommige Kamerleden zo wel weer een stukje meer islamisering probeerden in te voeren. Net als via het hoofddoekje bij politie en boa’s. Ik lees ook dat het militaire regime van Niger een nieuwe strafwet aankondigt die homoseksualiteit strafbaar stelt. Net als Senegal eerder dit jaar heeft gedaan. Dat betekent dat iedere Senegalees of Nigerees die Ter Apel weet te bereiken in aanmerking komt om statushouder te worden, mits hij of zij de IND-ambtenaar – al dan niet met hulp van daartoe in te huren ‘adviseurs’ die helpen met het instuderen van verhalen – weet te overtuigen van een volgens de eigen wet strafbare seksuele voorkeur. Net als de ontelbare inwoners van de meer dan dertig Afrikaanse landen waar homoseksualiteit al langer verboden is. Heeft de regering zich hier al op voorbereid?

De echte wereld

Ik zie ook dat de Islamitische Republiek Pakistan miljoenen Afghaanse vluchtelingen heeft uitgezet naar hun eigen land. Ik zie dat in de antiracistische Republiek Zuid-Afrika woedende menigten immigranten naar buurlanden terug jagen door te dreigen ze in autobanden te verbranden. Ik zie dat onze minister van Justitie ingrijpt bij Ter Apel door twee boa’s extra in te zetten. En dat de ME in Amsterdam de opdracht krijgt niet al te hard op te treden bij rellen van Marokkaanse jongens, want – in de woorden van de commandant – ‘anders wordt het oorlog’.

Ik zie dat ons leger niet eens de moeite neemt om de honderden mannen die iedere week illegaal ons land binnendringen tegen te houden. Ik zie ook dat het moreel maatgevende deel van de nomenklatoera iedereen die het woord remigratie in de mond neemt tot fascist bestempelt maar wentelend in de eigen inconsistentie wel eist dat één groep vluchtelingen koste wat kost moet remigreren: de Palestijnen wier (over)(groot)ouders Israël in 1948 hebben verlaten.

Tot slot zie ik dat steeds meer verstandige mensen de mening raken toegedaan dat het probleem van islamitische immigratie in het Westen niet meer met vreedzame middelen is op te lossen.

De speech van de Amerikaanse vicepresident J.D. Vance in februari vorig jaar op de veiligheidsconferentie in München, veroorzaakte enige ophef. ‘Van alle problemen die de landen hier aanwezig hebben, is volgens mij geen enkel meer urgent dan massa-immigratie. [..] Dat probleem is niet vanzelf ontstaan. Het is een resultaat van beslissingen die politici in alle landen de afgelopen decade hebben genomen’, zei hij.

Die hoorden hem aan, klaagden over zijn toonzetting en gingen over tot de orde van de dag. ‘Migratie is een lastig dossier geweest’, zei VVD-minister Thierry Aartsen vorige week. Wie immigratie een ‘dossier’ noemt (en verhullend de term ‘migratie’ gebruikt) heeft geen benul van wat er aan de hand is.

Een historisch voorbeeld

Dat brengt mij terug bij Marco Polo. Die was in Peking toen daar een opstand uitbrak tegen de door de Mongolen aangestelde islamitische gouverneur Ahmad die een schrikbewind voerde. Iedere aantrekkelijke vrouw die hij zag eiste hij op. De leider van de opstand had zo zijn moeder, zijn vrouw en zijn dochter verloren. De gouverneur werd gedood maar de opstand werd met harde hand neergeslagen.

Vervolgens onderzocht Koeblai Khan wat de oorzaken waren geweest. Toen hij daar achter kwam liet hij het lijk van Ahmad opgraven en aan de honden voeren en zeven van zijn zoons levend villen. ‘En toen hij zich de vervloekte doctrine van de Saracenen herinnerde, volgens welke iedere zonde is toegestaan als een wettige daad, zelfs het doden van een ieder die niet van hun geloof is, en omdat de verwerpelijke Ahmad en zijn zonen zich er niet eens van bewust waren dat ze enige zonde hadden begaan, verwierp hij deze doctrine volledig en verklaarde hem tot een gruwel. Hij riep de Saracenen bijeen en verbood hen uitdrukkelijke vele dingen te doen, die hun wet van hen vereist. In het bijzonder beval hij hen hun vrouwen te zoeken volgens de wet van de Mongolen en niet de kelen van dieren door te snijden, zoals ze gewoon zijn om hun vlees te mogen eten, maar hun buiken over te snijden.’

Marco Polo beschreef de Mongoolse aanpak van het probleem in de 13^de eeuw. China hanteert momenteel nog soortgelijke methoden. Waarschijnlijk kan ook een moderne rechtstaat in de 21^ste eeuw de orde bewaren. Maar dan moet wel bij wet worden vastgesteld welke immigranten in dit land niet welkom zijn en welke godsdiensten in deze rechtsstaat niet worden geaccepteerd. Hoe langer we daarmee wachten, des te draconischer de uiteindelijk te nemen maatregelen zullen worden.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Almaar voortgaande islamisering en immigratie maken heel Nederland tot een veiligheidsrisicogebied verscheen eerst op Wynia's Week.

Zijn boek heet Unterwanderung – Infiltratie – en de openingszin is meteen raak: het boek had net zo goed Onderwerping kunnen heten, schrijft hij. Infiltratie en onderwerping houden elkaar in evenwicht. De politieke islam doet er alles aan om onze vrije samenleving en haar instituties te ondermijnen. Daarbij wordt zij gesteund door een invloedrijke, zich als links definiërende macht, die er een fanatiek, bijna zelfvernietigend idee van tolerantie op nahoudt.

Pali-Dirndl

De voormalige Duitse staatssecretaris Sawsan Chebli (SPD) ontving onlangs de emir van Qatar, tevens Hamas-ondersteuner, op het vliegveld met een keffiyeh om haar schouders. Voor haar was dat kennelijk normaal: haar ouders kwamen als Palestijnse vluchtelingen naar Duitsland. Haar vader werd drie keer uitgezet en kwam drie keer illegaal terug.

Chebli ziet er goed uit, en dat heeft haar carrière vermoedelijk niet geschaad. Ze werkte rechtstreeks samen met Steinmeier en Merkel en was de eerste moslima die in Berlijn woordvoerster werd van de minister voor sportzaken. In Duitsland mag ze dan voor sommigen een ‘Pali-Dirndl’ zijn, in de Arabische media werd haar gebaar met instemming ontvangen. Ze is betrokken bij het prestigeproject Media City in Qatar en schrijft sinds 7 oktober regelmatig over Israëls ‘genocide’ op de Palestijnen.

Het politieke terrorisme in Duitsland is voor ongeveer 90 procent islamitisch. In 2024 telde de hoogste federale aanklager voor veiligheidszaken, de Generalbundesanwalt, vijf acties uit rechtsextremistische hoek, acht uit linksextremistische hoek en 125 acties met een ‘religieuze ideologie’. Dat betrof terroristische bedreigingen. De Binnenlandse Veiligheidsdienst signaleerde in 2024 daarnaast 75 rechtsextremistische dreigingen, twaalf linksextremistische dreigingen en 471 islamistische dreigingen.

Duitse organisaties als Muslim Interaktiv, inmiddels verboden in Duitsland, en Generation Islam, de jongerenvleugel van Gold Coast Masjid, behoren volgens Adamek tot de ‘iconografie’ van de onderwerping. De werving van nieuwe aanhang (da’wah) verloopt digitaal, omdat dat het effectiefste middel is om een jong publiek te bereiken. Aynaz Anni Cyrus noemt het de frontlinie van de missie om nieuw bloed te werven.

Het Vierjarenplan

Een Amerikaans onderzoek uit 2021 laat zien dat het merendeel van deze westerse bekeerlingen, zo’n 70 procent, zich weliswaar tot de islam had bekeerd, maar nog nooit een moslim had ontmoet of zelfs maar gesproken. Adamek verwijst naar de Franse islamdeskundigen Gilles Kepel en Florence Bergeaud-Blackler, die Europa typeren als in feite al behorend tot het gebied van de islam, de Dar al-Islam. De moskee van het islamitisch centrum in München laat weinig ruimte voor misverstand: Duitse wetgeving en sharia zijn onverenigbaar; het doel is, waar mogelijk, de sharia in te voeren.

Tijdens een lopend onderzoek van de Duitse Veiligheidsdienst stuitte men onverwacht op een geheim document van de Moslimbroederschap: het Vierjarenplan 2008-2011. Adamek gaat er uitvoerig op in. Niet de moslim moet zich aanpassen, maar de westerse maatschappij moet integreren met de moslimgemeenschap, de ummah. Overal waar de islam staatsgodsdienst is, richt die zich tegen westerse waarden als mensenrechten, tolerantie tegenover andersdenkenden en democratie.

Dialoog als instrument

Integratie van de sharia in het Westen kan volgens de Broederschap het best verlopen via de interculturele dialoog. In hun eigen formulering: stel een divers team samen waarvan de leden er representatief uitzien – Sawsan Chebli zou zo kunnen meedoen – met multi-etnische, creatieve mensen van verschillende religies, die het mainstreamdiscours rond immigratie kunnen beïnvloeden. Het doel is helder: onderwerping van het Westen. Officieel heet het ‘interreligieuze dialoog’, maar moslims wordt ondertussen verboden deel te nemen aan het kerstfeest.

Islamitisch separatisme noemt Adamek het. De hier, en ook in Duitsland, alom geprezen dialoog is juist het centrale element van de politieke islam. De netwerken vormen de belangrijkste schakel in de onderwerping aan de islam. De Duitse hoofdstad geldt inmiddels als prototype van die onderwerping, aldus Adamek. Amsterdam kunnen we daar zonder moeite bij rekenen.

Die onderwerping wordt ondersteund door enorme geldstromen naar moskeeën, islamitische instellingen en stichtingen in het Westen. Saoedi-Arabië investeerde tussen 1973 en 2002 zo’n 80 miljard dollar in islamitische scholen, moskeeën en andere centra. Die geldstroom is een ware black box. Adamek kreeg er geen greep op. De Veiligheidsdienst rekent 400 moskeeverenigingen van Millî Görüş en nog eens 300 islamitische verenigingen tot de Moslimbroederschap in Duitsland. Daar telt Adamek nog eens 900 moskeeën bij op die onder invloed van de Turkse Diyanet staan. Dan kom je al snel uit op een netwerk van 1600 instellingen.

Een kerk wordt een moskee

Hoe ingewikkeld de islamitische invloed en financiering in elkaar grijpen, blijkt uit de ‘ontmoetingsruimte’ in Berlijn-Neukölln. In september 2007 wordt de transactie geregistreerd: er komt een ontmoetingscentrum waar migranten elkaar kunnen treffen. In de verkoopakte staat niets over een moskee of over de islam. De groep die dit organiseert, kiest Mohammed Taha Sabri als voorzitter van haar vereniging. De verkopende partij is de Nieuw-Apostolische Kerk van Berlijn, die een ontmoetingscentrum een zinvolle bestemming vindt.

Maar in 2011 wordt duidelijk dat het in werkelijkheid gaat om het ‘bevorderen van de islamitische religie’. Adamek zoekt het uit en ontdekt dat de huur 700 euro per maand bedraagt. Inmiddels is de kerk als moskee in gebruik. Duizend vierkante meter voor 700 euro per maand is geen huurprijs, maar een geschenk. Op zijn vragen krijgt Adamek geen rechtstreeks antwoord. Heeft Sabri andere financieringsbronnen? Dat wordt in een uitvoerig interview met Sabri ontkend.

Vernieuwing is ketterij

Op internet vindt Adamek een film waarin Sabri trots poseert met de invloedrijke Mohammed Awadi uit Koeweit, met in zijn hand de brochure van het ‘ontmoetingscentrum’ in Neukölln. Adamek gaat bij Sabri op bezoek, wordt hartelijk ontvangen en volgt diens preek in de moskee. Sabri neemt daarin stelling tegen het wegpesten van een Joodse scholier uit Berlijn-Friedenau. Buitenlandse financiering wordt ontkend, en op de preek valt weinig aan te merken.

Maar er is ook een andere Sabri. Tegen Al Jazeera zegt hij dat vernieuwing van de Koran, bid’a, een doodzonde is. Vernieuwing is ketterij. Hij laat Hamas-aanhanger Raed Fathi preken in zijn moskee, net als andere imams met opvattingen die naadloos aansluiten bij die van de Moslimbroederschap. De cultuur van geheimzinnigheid rond de Broederschap maakt het praktisch onmogelijk zicht te krijgen op wie wat doet en wie wat financiert. Adamek spreekt daarom vaak over ‘de omgeving’ van de Broederschap. De precieze lijnen blijven ook voor hem dikwijls onduidelijk.

De Moslimbroederschap

Ongeveer drie uur rijden ten zuiden van Parijs ligt Château-Chinon, waar het Institut Européen des Sciences Humaines (IESH) is gevestigd. Een riant kasteel, waar studenten meer dan drie jaar verblijven; kost en inwoning zijn gratis. Het instituut is opgezet door de Federatie van Islamitische Organisaties in Europa (FIOE), die in 1989 door de Moslimbroederschap werd opgericht. Volgens de website heeft men honderden links met moslimorganisaties in heel Europa. Het Duitse Millî Görüş stuurde onlangs veertig studenten naar Château-Chinon. Het instituut ziet zichzelf als dialoogpartner van de EU; het hoofdkantoor van de IESH staat in Brussel.

Hier vindt de opleiding tot imam plaats, geheel volgens de ideeën van de onlangs overleden Yusuf al-Qaradawi, de hoofdideoloog van de Broederschap en fanatiek Jodenhater. Het instituut is de eerste, door al-Qaradawi geplande stap naar een islamitische avant-garde. In fase twee wordt gewerkt aan beïnvloeding van de publieke opinie, om vervolgens in fase drie te komen tot wereldwijde acceptatie van de ummah. Lees voor ‘acceptatie’: dominantie. Lees: Dar al-Islam. Al-Qaradawi presenteerde zichzelf graag als vertegenwoordiger van het ‘gouden midden’, maar hij was een rabiate antisemiet en orthodoxe moslim. Adamek typeert hem als tegenstander van pluralisme en aanhanger van islamitisch totalitarisme.

Het probleem is dat de invloed van de Broederschap moeilijk, zo niet onmogelijk, officieel valt vast te stellen. Dat raakt ook de journalistiek. Zelfs de Binnenlandse Veiligheidsdienst heeft beperkt zicht op de activiteiten van de Broederschap. Voor journalisten als Adamek is het daarom buitengewoon moeizaam dit netwerk te ontrafelen.

De belangrijkste organisatie van Duitse moskeeën was tot voor kort de Deutsche Muslimische Gemeinschaft (DMG), die sinds 2018 onder een nieuwe naam opereert: de Islamische Gemeinschaft in Deutschland (IGD). De DMG was te zeer belast geraakt door haar negatieve imago en koos voor een nieuwe vlag. De DMG is ook oprichter van de Council of European Muslims (CEM) en van de Federation of Islamic Organisations in Europe (FIOE).

Ibrahim El-Zayat

De voormalige voorzitter van de IGD, Ibrahim El-Zayat, was tevens oprichter en lange tijd voorzitter van het Forum of European Muslim Youth and Student Organisations (FEMYSO). Die organisatie kennen we in Nederland nog van GroenLinks-Kamerlid Kauthar Bouchallikht, die volhield dat FEMYSO een legitieme organisatie was.

El-Zayat was jarenlang directeur van Islamic Relief Worldwide, van het Engelse Islamic Relief en van Islamic Relief Deutschland. Hij was lid van de Federation of Islamic Organisations in Europe (FIOE) en van de Gesellschaft Muslimischer Sozial- und Geisteswissenschaftler. Hij was adviseur van de Islamic Educational, Scientific and Cultural Organization in Europa en betrokken bij Château-Chinon. Een tijdlang was El-Zayat de Europese vertegenwoordiger van de financieel sterke World Assembly of Muslim Youth (WAMY), gesteund door Saoedi-Arabië. Hij is een van de weinigen die betrokken is bij de European Council for Fatwa and Research (ECFR), waaraan ook Yusuf al-Qaradawi, de voorzitter van de International Union of Muslim Scholars Ali al-Qaradaghi, en Khaled Hanafi deelnemen.

Nevelige geldstromen

El-Zayat was betrokken bij de financiering van ongeveer honderd moskeeprojecten. Adamek legde hem per brief een aantal concrete vragen voor. Het antwoord moet nog komen. Bij een bouwproject in Berlijn-Charlottenburg zei El-Zayat dat het geld uit ‘Arabische bronnen’ kwam. Zodra het over financiering gaat, geeft niemand thuis.

Maar Adamek laat zich niet met een kluitje in het riet sturen. Dat blijkt vooral waar hij het Münchener Forum für Islam van imam Benjamin Idriz bespreekt. Ook daar zijn de geldstromen in nevelen gehuld, maar Adamek neemt in zijn boek letterlijk telefoongesprekken op waarin Idriz met El-Zayat bespreekt hoe zij hier zonder kleerscheuren uit kunnen komen. Bang voor juridische stappen is Adamek niet.

Aydan Özoguz is SPD-lid van de Bondsdag. Ze schopte het zelfs tot plaatsvervanger van Merkel. Ze zegt afstand te nemen van de ideeën van de politieke islam, maar is tegen een boerkaverbod en tegen een algemeen verbod op kindhuwelijken. Wanneer in 2016 een grote razzia wordt gehouden tegen extremistische salafisten en IS-rekruteerders die campagne voeren voor het ware geloof, is Aydan Özoguz de eerste die protest aantekent tegen het politieoptreden, dat volgens haar willekeurig zou zijn geweest. Is dat oprechte bezorgdheid over politieoptreden? Adamek denkt van niet. Hij ziet er een signaal in naar haar eigen groep, haar ‘community’. De boodschap luidt: ik hoor nog steeds bij jullie, maak je geen zorgen. Daarmee rijst onvermijdelijk de vraag waar haar loyaliteiten liggen.

Samen met Sawsan Chebli en Lydia Nofal richt zij binnen de SPD een ‘arbeidsgroep’ voor moslima’s op. Nofal is van huis uit katholiek, maar bekeerde zich in 1991 tot de islam. Ze promoveerde aan de Freie Universität Berlin op een proefschrift met de titel Hamas zwischen Idealismus und Pragmatismus. Alle drie maakten een razendsnelle carrière binnen de SPD.

Naam en toenaam

Adamek is een onderzoeksjournalist die zijn naam waarmaakt. Zijn boek biedt een duizelingwekkende hoeveelheid voorbeelden van lijnen, organisaties en personen die naar de politieke islam voeren: partijpolitieke onwil, de onnozelheid van de linkse coalitie, geslepen infiltratie door moslimorganisaties uit Duitsland en daarbuiten, gesjoemel, halve waarheden en regelrecht bedrog. Ik ben hier wat uitvoeriger ingegaan op Ibrahim El-Zayat als sleutelfiguur, maar zijn boek bevat er veel meer. Adamek houdt het journalistieke principe van hoor en wederhoor hoog, maar krijgt in werkelijkheid vrijwel nergens antwoord. Het boek heeft jaren onderzoek gekost en noemt alles en iedereen bij naam en toenaam.

De overeenkomsten met Nederland zijn talrijk. We zouden er veel van kunnen leren. Maar misschien is de belangrijkste conclusie nog eenvoudiger: Nederland heeft dringend behoefte aan een dergelijk boek.

Sascha Adamek, Unterwanderung, Der Politischen Islam weiter auf dem Vormarsch, Langer Müller Verlag (LMV 2026), 303 p.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Een gedegen onderzoek naar de infiltratie van de politieke islam in Duitsland verscheen eerst op Wynia's Week.

Hoewel dit 219 pagina’s tellende document het grootste zedenschandaal uit de moderne Britse geschiedenis fileert, passeerde de publicatie ervan in de reguliere pers nagenoeg geruisloos. Deze mediastilte is van tijdelijke aard. Om strikt juridische redenen zijn de namen van daders en faciliterende ambtenaren weggelakt. Parlementslid Rupert Lowe heeft echter aangekondigd zijn parlementaire onschendbaarheid te gebruiken om deze namen binnenkort integraal voor te lezen in het Lagerhuis.

De inhoud van het rapport vormt een vernietigende aanval op de institutionele crisis in het Verenigd Koninkrijk. De bevindingen onthullen een diepgeworteld, generatieoverschrijdend falen in 149 lokale districten. Wat het rapport verontrustend maakt, is niet alleen de schaal van de misdrijven, maar het systematische tekortschieten van publieke instellingen. Gestuurd door ideologische dogma’s hebben beleidsmakers en handhavers decennialang bijgedragen aan het in stand houden van deze praktijken.

Oververtegenwoordiging en geografische spreiding

De analytische kern van het rapport ligt bij de demografische oververtegenwoordiging van daders met een Pakistaans-islamitische achtergrond binnen de netwerken van georganiseerd groepsgerelateerd seksueel misbruik (grooming) en mensenhandel (trafficking). Sinds de eerste gedocumenteerde zaak in Bradford in 1955 is dit misbruikfenomeen al zeventig jaar aanwezig in het land.

De statistische onderbouwing is glashelder: tussen 1997 en 2018 droeg maar liefst 87% van de veroordeelden voor groepsgerelateerd zedenmisbruik een traditionele Arabische of Zuid-Aziatische naam. Deze oververtegenwoordiging wordt bevestigd door data van 264 veroordelingen voor georganiseerd kindermisbruik tussen 2005 en 2017: in 84% van de gevallen betrof het daders van Zuid-Aziatische, overwegend Pakistaanse afkomst. Dat autochtone Britse daders in deze specifieke netwerkcriminaliteit significant zijn ondervertegenwoordigd, bewijst dat het probleem zich heeft genesteld binnen specifieke culturele en religieuze kaders.

De geografische spreiding over 149 districten — circa 40% van alle Britse regio’s — illustreert de landelijke omvang. Getuigenissen van overlevenden schetsen de brute en systematische aard van de uitbuiting. Slachtoffers werden systematisch vernederd om hun weerbaarheid te breken. In diverse gevallen werd het misbruik gelegitimeerd en afgedwongen via religieuze instrumenten, zoals gedwongen islamitische huwelijken en sharia-ceremonies.

Het rapport hanteert in haar conclusies een historisch aantal van maar liefst 250.000 slachtoffers. Dit getal is gebaseerd op een statistische extrapolatie van het baanbrekende Rotherham-rapport (het Jay Report uit 2014, dat 1.400 slachtoffers in slechts één middelgrote stad blootlegde) naar de overige 149 geïdentificeerde districten.

Hoewel critici dit aantal soms betwisten, laten de officiële nationale statistieken sindsdien een sterke en onafgebroken stijging van het aantal geregistreerde verkrachtingen zien. Voor een deel betrof dit een administratieve inhaalslag: duizenden minderjarige meisjes die voorheen door de politie louter als ‘weggelopen tiener’ of ‘crimineel’ waren geregistreerd, bleken achteraf simpelweg slachtoffer te zijn van de bendes.

Omdat er naast deze registratiecorrectie echter ook sprake is van een reële toename van de netwerkcriminaliteit, moet het getal van 250.000 niet als een retorische overdrijving worden gezien, maar als een statistische ondergrens. Het werkelijke aantal slachtoffers ligt over de afgelopen decennia verspreid eerder hoger dan lager.

Institutioneel falen en politieke verantwoordelijkheid

Het institutionele falen dat het rapport blootlegt, is omvangrijk. Publieke instanties zoals de politie, ziekenhuizen en scholen worden beschuldigd van het systematisch negeren of vernietigen van bewijsmateriaal. Politieagenten schoven signalen terzijde en criminaliseerden slachtoffers door hen te categoriseren als weglopers of delinquenten.

Medische professionals ontsloegen meisjes van soms slechts 13 jaar oud uit de zorg, ondanks evidente fysieke tekenen van seksueel geweld, zwangerschap of acute zelfmoordpogingen. Scholen lieten na om de indicatoren van misbruik te registreren en verwijderden slachtoffers vaak van school in plaats van hen bescherming te bieden. Zelfs lokale vervoersautoriteiten faalden: taxivergunningen van chauffeurs werden herhaaldelijk verlengd, ondanks concrete signalen van betrokkenheid bij de misbruiknetwerken.

De politieke verantwoordelijkheid hiervoor ligt bij de gezamenlijke gevestigde orde. Zowel Labour als de Conservatieve Partij wordt verweten electorale en partijpolitieke belangen zwaarder te hebben laten wegen dan de openbare veiligheid. Labour-bestuurders waren vroegtijdig op de hoogte, maar kozen voor ontkenning uit angst om de electorale steun binnen de islamitische gemeenschap te verliezen.

Dit leidde tot het actief verwijderen van etniciteitsgegevens om te voorkomen dat het misbruik als raciaal of religieus gemotiveerd geweld zou worden geïdentificeerd. De Conservatieve Partij zette dit beleid in feite voort door na te laten dwingende maatregelen te nemen, zoals het verplicht stellen van etnische registratie bij zedenmisdrijven of het initiëren van een alomvattende parlementaire enquête.

Binnen deze politieke context krijgt de Londense burgemeester Sadiq Khan specifieke kritiek. Khan bleef publiekelijk volhouden dat georganiseerde grooming gangs een exclusief provinciaal fenomeen waren dat in de hoofdstad niet voorkwam. Dit standpunt nam hij in terwijl hij aantoonbaar toegang had tot interne rapportages en operationele documenten van de Metropolitan Police waarin de specifieke patronen van deze netwerken in Londen uitvoerig stonden beschreven.

De ideologische en religieuze component

De getuigenissen tonen aan dat het misbruik niet los kan worden gezien van specifieke culturele en religieuze doctrines. Slachtoffers verklaren dat zij door de daders systematisch werden ontmenselijkt en aangeduid met religieus denigrerende termen zoals ‘sluts’ of ‘kafirs’ (ongelovigen). De daders legitimeerden hun handelen vanuit een patriarchale interpretatie van de islam waarin vrouwen en niet-moslims als inferieur worden beschouwd. Deze ideologische kaders werden binnen gesloten gemeenschappen van generatie op generatie overgedragen, waardoor een cultuur van straffeloosheid ten opzichte van de autochtone bevolking ontstond.

De introductie van deze rigide clan-structuren — gekenmerkt door tribale eercodes — creëerde een dichte barrière voor de opsporing. Terwijl misdrijven binnen de eigen gemeenschap onder grote sociale druk werden bedekt, fungeerde het ontbreken van culturele taboes op de exploitatie van niet-moslimmeisjes (in casu blanke Britse arbeiderskinderen) als een katalysator voor de netwerken.

Het rapport concludeert dat de doctrine van het multiculturalisme en de institutionele obsessie met diversiteit hebben geleid tot een acute blindheid voor de risico’s van culturele segregatie. De systematische inzet van concepten als ‘racisme’ en ‘islamofobie’ functioneerde als een effectief censuurmiddel, waardoor elk kritisch maatschappelijk en politiek debat over de sociologische wortels van dit zedenschandaal in de kiem werd gesmoord.

Van Rotherham tot Henry Nowak: De actualiteit van two-tier policing

Deze institutionele blindheid is geen afgesloten hoofdstuk. Het vormt de directe blauwdruk voor de actuele crisis waarin het Britse handhavingsapparaat zich bevindt. Dit werd in juni 2026 geïllustreerd door de maatschappelijke nasleep rondom de veroordeling van Vickrum Digwa voor de moord op de 18-jarige student Henry Nowak. Digwa stak Nowak op straat dood met een kirpan (een traditioneel Sikh-mes) en claimde een religieuze uitzonderingsgrond. Om zijn daad te maskeren, trok hij tegenover de politie onmiddellijk de ‘racismekaart’ door te liegen dat het slachtoffer hem racistisch had bejegend.

De reactie van de politie legde het failliet van het systeem bloot: de zwaargewonde Nowak werd door agenten direct in de boeien geslagen, terwijl kostbare minuten voor medische noodhulp wegtikten. Deze verlamming is het directe gevolg van het vigerende Race Action Plan, een ideologische doctrine die agenten dwingt proactief te handelen naar vermeend racisme, waardoor de feitelijke slachtofferrealiteit secundair wordt.

De zaak-Nowak heeft het debat over two-tier policing — het meten met twee maten door de overheid — in een stroomversnelling gebracht. De burger constateert een diepe dubbele moraal: politie die met fluwelen handschoenen optreedt tegenover minderheden uit angst voor ideologische reputatieschade, versus onevenredige hardheid tegen de autochtone bevolking.

De parallel met het verkrachtingsschandaal is sluitend: in beide gevallen werd de fysieke bescherming van burgers ondergeschikt gemaakt aan de angst voor de racismekaart. Terwijl de politieke elite in Londen de transitie viert naar Andy Burnham — een vlottere, economisch linksere variant van Starmer die inhoudelijk echter dezelfde multiculturele lijn deelt — blijft de ideologische rot in de instituties onberekend.

De aanbevelingen en conclusie

De aanbevelingen van het rapport zijn ingrijpend. Op strafrechtelijk vlak pleit men voor significant zwaardere gevangenisstraffen. Op beleidsmatig niveau adviseert het rapport stringente immigratiebeperkingen, het intensiveren van uitzettingen en het intrekken van de nationaliteit van buitenlandse netwerkcriminelen. Een cruciale randvoorwaarde is de introductie van een stringente registratieplicht van etniciteit, religie en immigratiestatus binnen álle strafrechtelijke onderzoeken om misdaadpatronen accuraat in kaart te brengen.

Het rapport vormt de ultieme feitelijke onderbouwing van een staat die zijn morele kompas is kwijtgeraakt. Het document toont aan dat de vertrouwenscrisis onder de bevolking stoelt op een decennialang gecultiveerd systeemfalen. Voor de aanstaande regering-Burnham vormt dit dossier een tikkende tijdbom. Het rapport gaat de geschiedenis in als het zwart-op-witbewijs dat een staat die zich laat gijzelen door politieke correctheid, uiteindelijk stopt met het beschermen van zijn burgers.

Wynia’s Week kijkt over de dijken en signaleert in de buurlanden wat ook voor Nederland en de Nederlanders van belang is. Waardeert u deze kritische, onafhankelijke berichtgeving? Maak Wynia’s Week mogelijk. Hartelijk dank!

Het bericht Honderdduizenden misbruikte meisjes: rapport legt de raciale rot in de Engelse multiculturele samenleving bloot verscheen eerst op Wynia's Week.

Migratie is het allesbepalende thema bij het wegzakken van de PvdA, zegt Monasch. ‘Het begon er rond 1990 mee, dat allochtonen moesten worden voorgetrokken, want men wilde ‘’positieve discriminatie’’. ‘Het was woke avant la lettre. De zoon van een trambestuurder kon niet meer op de tram, want daar moest nu een Surinaamse zitten. Maar je moet nooit groepen voorrang geven. Daarmee begon het verlies van de traditionele aanhang.’

Asscher ging naar Denemarken

Er zijn vervolgens wel degelijk diverse PvdA-leiders geweest die een realistisch asiel- en integratiebeleid wilden, zegt Monasch. Hij noemt de namen van Wouter Bos, Jeroen Dijsselbloem en Lodewijk Asscher. ‘Maar allemaal liepen ze stuk op minder machtigen die er met morele verhalen een stokje voor staken. Asscher is begin 2018 naar Denemarken gegaan om te leren hoe de sociaaldemocraten daar succesvol waren met een strenger asielbeleid en een beter integratiebeleid. Maar Asscher strandde bij het partijbestuur. Hij heeft het moeten intrekken. Eeuwig zonde.’

En nu ziet Monasch – zelf telg uit een deels Joodse familie die zwaar werd getroffen tijdens de Duitse bezetting – hoe politici en bestuurders van PvdA-huize buigen voor de invloed van het Midden-Oosten, van moslims en de islam in Nederland: ‘Zij rollen de loper uit.’

Monasch was nooit zo bezig met zijn joodse identiteit, maar daar kwam een einde aan met de Palestijnse aanslag van 7 oktober 2023 en door de nasleep, waarna niet Hamas, maar Israël in de verdachtenbank belandde. Dat vervolgens de PvdA de motie-Piri mogelijk maakte – Israël mocht zich niet verdedigen tegen aanvallen van Iran – deed de deur dicht. Monasch hoopt dat zijn vroegere partijgenoten erop terugkomen, maar vreest het ergste. ‘Ik ben mijn verbijstering nog niet te boven. Die motie-Piri is moreel corrupt.’

Ondertussen zijn rechts en centrumrechts wel groot in Nederland, maar rechts is versplinterd en daardoor krachteloos. En als de VVD niet kiest voor een lijn die lijkt op die van toenmalig partijleider Frits Bolkestein in de jaren negentig gaat die partij de weg die CDA en de PvdA zijn gegaan, zegt Monasch. ‘Als de VVD zich niet in het centrum van de beweging op rechts weet te nestelen, gaan die ook de bietenbrug op.’

Deze video van WWTV is er ook als podcast! Wynia’s Week is er elke week drie keer, op dinsdag, donderdag en zaterdag, met iedere week een nieuwe video annex podcast. De lezers, kijker en luisteraars maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Jacques Monasch: ‘De ondergang van de PvdA begon met het voortrekken van allochtonen.’ verscheen eerst op Wynia's Week.

Het is een passage uit de bekende c’est ça-tirade van Pim Fortuyn in de Hilversumse bovenwoning van zijn spindocter Kay van de Linde. Zoals wel vaker legde Fortuyn de vinger op de zere plek: jongemannen met een islamitische achtergrond zorgen voor een aanzienlijk deel van de criminaliteit, die bovendien zelden is gericht op de eigen islamitische broeders en zusters.

Een praktische en een religieuze reden

Waarom beroven islamitische jongemannen nooit islamitische bejaarden? Waarom zijn islamitische vrouwen zelden of nooit doelwit van zedendelicten?

Dat heeft allereerst een praktische reden. Als je in Amsterdam als 17-jarige Marokkaan een oude vrouw uit je eigen gemeenschap berooft, is de kans vrij groot dat je herkend wordt. Deze 17-jarige heeft vermoedelijk meer vrees voor bestraffing in eigen kring dan door de Nederlandse rechterlijke macht.

De hoofdreden is echter religieus van aard. De islam is een expansieve godsdienst die voorschrijft dat niet-moslims minderwaardig zijn en een legitiem doelwit vormen bij de verovering van de publieke ruimte, ofwel de ‘ongelovige’ samenleving. Dat uitgangspunt leeft niet alleen onder streng gelovige moslims; vrijwel de gehele islamitische cultuur in West-Europa is ermee doordrenkt.

Uitdagend en agressief

Timon Dias, psycholoog en GeenStijl-redacteur, schreef enkele opiniestukken over islamitische straatterreur, die hij de ‘gangsterislam’ noemt. Hij geeft de volgende definitie: ‘(drugs)criminaliteit, straatovervallen, aanrandingen en verkrachtingen, rellen, vandalisme en brandstichtingen gericht tegen niet-moslims, de niet-islamitische samenleving en niet-islamitisch gezag zoals politie en hulpverleners.’ Om daar aan toe te voegen: ‘Criminelen met een islamitische achtergrond gedragen zich wellicht allesbehalve vroom, maar niettemin zien ze zichzelf als onderdeel van de wereldwijde islamitische gemeenschap. Ze zijn vaak schaamteloos in hun minachting voor autoriteiten, maar als zij een autoriteit wel respecteren, dan is deze religieus van aard: een imam of islamitische organisatie.’ 

Als je bedenkt dat het aantal moslims in Nederland groeit en de gemeenschap ook nog eens orthodoxer wordt, kan je je voorstellen dat ook het criminele gedrag van islamitische jongemannen op straat steeds frequenter en extremer wordt. Bijna elke Nederlander kent het typische gedrag van deze mannen, dat je het beste als uitdagend en agressief kan omschrijven. ‘Ze zijn constant met hun omgeving bezig’, zegt Dias. ‘Ik kan hun gedrag niet meer los zien van hun religieuze achtergrond.’

Timon Dias: ‘Als een situatie escaleert hoeven deze jongeren maar een belletje te plegen en er staan opeens 15, 20 man om hen heen. En ze weten: autochtone slachtoffers worden niet op dezelfde wijze gedragen door de gemeenschap. Nederlanders willen vertrouwen op de zwaardmacht. Maar wat als het gezag de bevolking niet meer kan beschermen?’

Hoe ontwrichtend en ondermijnend hun criminele activiteiten ook mogen zijn, schrijft Dias in zijn grotendeels nog actuele stuk uit 2014, ‘islamitische criminelen zullen zich nooit minachtend over de islam uitlaten of de “islamitische zaak” tegenwerken’. Hij wijst erop dat ‘de culturele uitdrukkingen van criminele en straatjongeren met een islamitische achtergrond doortrokken zijn van islamitische thema’s en symbolen’.

Criminele Syriërs

De term ‘gangsterislam’ is bedacht door Ibrahim Wijbenga. Het voormalige CDA-raadslid in Eindhoven en ontvanger van meerdere jihadistische doodsbedreigingen werd bijgevallen door Edwin Bakker, hoogleraar terrorisme en contraterrorisme, die het net als Wijbenga waarschijnlijk achtte dat terugkerende Syrië-gangers hier in plaats van aanslagen overvallen zullen plegen om de jihad te financieren. Ook deze dynamiek werkt de verdere vervlechting van criminaliteit en religie in de hand. Islamitische straatterreur – ofwel de gangsterislam – en de islamitische preken op vrijdag in de moskee kunnen dus gezien worden als twee kanten van dezelfde medaille.

Deze dagen is de discussie over de Syrië-gangers grotendeels verlegd naar de Syrische jongemannen die te jong zijn om namens IS te hebben gevochten en sinds 2014 in grote getale naar Nederland zijn gekomen. Medio 2026 wonen er ongeveer 200.000 Syriërs in Nederland, ruim 1 procent van de totale Nederlandse bevolking. Een groep bovendien die door gezinshereniging en aanhoudende hoge immigratiecijfers snel doorgroeit. ‘Professionals in de asielketen’ waarschuwen in Trouw dat deze jongeren voor veel criminaliteit zorgen: ‘De Syrische jongeren die nu komen, zijn niet zozeer direct op de vlucht voor oorlog maar zoeken vooral een beter leven. Ze zijn onthecht van hun thuissituatie en van elk systeem van regels. Ze vertonen ingewikkelder gedrag dan Syrische jongeren die rond 2015 asiel aanvroegen.’

Hier staat in nette bewoording dat er veel criminele Syriërs naar ons land komen die niet vluchten voor oorlog en die maar weinig in de weg wordt gelegd hier hun criminele praktijken te ontplooien.

Minachting voor het gezag

Het zijn dus niet alleen tweede en derde generatie-Marokkanen en -Turken die de gangsterislam vertegenwoordigen, ook nieuwe groepen als Irakezen, Afghanen en dus Syriërs. Onlangs kwam daar nog een nieuwe groep bij: asielzoekers ‘met onbekende herkomst’, zoals ze in de immigratiestatistieken worden omschreven. In de praktijk gaat het hier in veel gevallen om Palestijnen. Ook van deze groep is gemiddeld gesproken geen al te positieve bijdrage aan de Nederlandse maatschappij te verwachten, zoals eerder Deens onderzoek heeft laten zien. Voor veel Joden in Nederland zal in tijden van oplaaiend antisemitisme de massale instroom van mensen uit Gaza, de Westbank en Syrische Palestijnen in de eerste helft van 2026 als niets minder dan verraad door de eigen overheid worden gezien: Palestijnen krijgen de Jodenhaat met de paplepel ingegoten.

Beroepscriminelen beschouwen de labiele, jonge Syriërs als makkelijke prooi om te ronselen voor criminele praktijken. Ook een ander mogelijk toekomstbeeld doemt op: dat van gevechten tussen verschillende islamitische groepen. Nu al bestrijden groepen islamitische Syriërs – van verschillende clans – elkaar in Nederlandse stadscentra, op fatbikes rondrijdend met pistolen en messen op zak. Je kan je voorstellen dat in de toekomst bijvoorbeeld Marokkaanse en Syrische gangs strijden om territorium of simpelweg omdat ze elkaar niet aanstaan. Strikt genomen kunnen we dan niet meer van gangsterislam spreken, de slachtoffers zijn dan immers moslims. Maar ook dit beeld is een mogelijk voortvloeisel van de minachting voor het gezag dat breed in die kringen leeft. In Zweden, een land dat qua immigratie een dik decennium op ons voorloopt, is straatterreur in de grote steden al aan de orde van de dag.

De jongste cijfers uit Denemarken bevestigen het beeld van een zeer problematische groep jonge Syriërs. In de verkrachtingscijfers van het Deens Statistiekbureau zien we dat Syriërs 16 keer vaker veroordeeld worden voor verkrachting dan Denen. Alleen bij Somaliërs is dit vaker: 20 keer. Andere islamitische landen staan ook hoog in deze statistiek: Irakezen 9 en Afghanen 11 keer vaker. Vergelijkbaar onderzoek in Nederland van Jan van de Beek op basis van CBS-cijfers toont soortgelijke cijfers: Somaliërs zijn 20 keer vaker dan autochtone Nederlanders veroordeeld voor verkrachting, Afghanen 11 keer, Irakezen acht keer en Syriërs ruim 4 keer.

Het beeld dat massale islamitische immigratie een gevaar oplevert voor vrouwen, wordt nog eens bevestigd door de stijging van de aangiften van verkrachting in verschillende Europese landen sinds het jaar 2000. Dat blijkt uit nationale politiedata en cijfers van Eurostat. Het aantal aangiften van verkrachting in Engeland en Wales steeg van 8.593 (2000) naar 68.109 gevallen (2023, +692 %), in Duitsland tot 39.029 (+380 %) en in Frankrijk tot 42.400 (+465 %). In Polen, een land met nagenoeg geen immigratie van buiten Europa, daalde daarentegen het aantal van 2.399 naar 1.127 (–53 %).

Islamisten en criminele moslims

Dias ziet, naast het feit dat ze zich als moslim identificeren, drie belangrijke overeenkomsten tussen orthodoxe moslims of ‘islamisten’ en criminele moslims: ‘Ten eerste koesteren zij subversieve intenties jegens de maatschappijen waarin zij wonen. Islamisten hebben een historisch geworteld en gedetailleerd geloofssysteem dat hun voorschrijft niet in gastsamenlevingen te integreren, en deze zo mogelijk middels zending te bekeren. Islamitische criminele jongeren voelen een meer diffuse, areligieuze en onhistorische antipathie jegens hun samenlevingen.

Ten tweede verheerlijken beide groepen geweld. Islamisten verheerlijken religieus gemotiveerd geweld, terwijl islamitische criminele jongeren gang- en criminaliteit-gerelateerd geweld verheerlijken. Toch is het niet ongewoon dat islamitische straatjongeren ook religieus gemotiveerd geweld, meestal gericht tegen de VS, Israël of sjiieten, verheerlijken. Ten derde hebben beide groepen een zeer sterke neiging tot het minachten of haten van Joden.’

Ondermijning van gastsamenleving

Volgens Dias is deze synthese tussen criminaliteit, straatleven en de islam een ‘uniek Europees probleem’, met de toevoeging – 12 jaar na publicatie – dat ook andere westerse landen die hoge populaties moslims kennen zoals Canada en Australië er inmiddels last van hebben. Hij schrijft dat het opvallend is dat ‘islamisten’ of orthodoxe moslims ‘zelden of nooit islamitische jongeren aanspreken op of veroordelen om hun subversieve gedrag, ook als hun criminaliteit niet dient ter financiering van de jihad’. Vanuit islamitisch oogpunt is dit logisch, want ‘terwijl islamisten hun gastsamenlevingen op hun religieus geïnspireerde manier ondermijnen, doen criminelen en straatjongeren met een islamitische achtergrond het op hun eigen areligieuze en ‘aardse’ manier door intimidatie van wijkbewoners, overvallen en drugshandel etc’.

Hoewel er ongetwijfeld ook de nodige ergernis zal zijn onder veel normale Marokkanen in Nederland over het gedrag van het straattuig, hoor je ook hen deze onvrede niet publiekelijk uiten. Mogelijk speelt angst hier ook een rol en het verschil tussen een Berberse en islamitische eercultuur enerzijds en de protestantse, Nederlandse schaamtecultuur anderzijds.

De kans dat het opiniestuk van Dias uit 2014 vandaag de dag ook in de Volkskrant geplaatst zou worden, lijkt miniem. Met het groter worden van de problemen rondom de gangsterislam, belandt de discussie door politiekcorrecte media en instituties steeds vaker in de taboesfeer. In links-academische kringen en bijvoorbeeld ook de rechterlijke macht, is nog steeds de heersende gedachte dat crimineel gedrag door islamitische jongeren vooral te verklaren is uit economische achterstand en discriminatie. In de ogen van deze cultuurrelativisten zijn alle culturen immers gelijk en dus kan de religieuze achtergrond nooit reden zijn voor crimineel gedrag.

Waarom mensen uit andere culturen en met dezelfde economische achtergrond niet even hoog zijn vertegenwoordigd in de criminaliteitscijfers, daarop hebben deze geleerden geen antwoord. De vraag is ook: waarom veroorzaken Hindoes in Nederland nooit rellen, waarom belagen Chinezen nooit massaal vrouwen? En waarom zijn bijvoorbeeld Jezidi’s, ook vaak afkomstig uit Syrië, of Iraniërs die gevlucht zijn voor het islamistische regime veel minder vaak betrokken bij misdaden dan hun islamitische landgenoten?

Naïef

Het is waar: niet alle criminaliteit wordt door mannen met een islamitische achtergrond gepleegd. In ons land zijn bijvoorbeeld ook Antillianen sterk oververtegenwoordigd in de misdaadcijfers. Maar andersom is het wel waar: elke nationaliteit waarvan de inwoners overwegend moslim zijn, is sterk oververtegenwoordigd in de misdaadcijfers.

Ook vaak gehoord: de nogal naïeve bewering dat er geen probleem is omdat de criminaliteit helemaal niet toeneemt in Nederland. Volgens oud-politiecommissaris Sander Schaepman klopt dat niet, zo zei hij bij PowNed: ‘Als jij geen aangifte doet, dan is dat volgens de statistieken niet gebeurd.’ Volgens Schaepman wordt daarmee een deel van de werkelijkheid structureel gemist, zeker als het gaat om geweld en intimidatie onder jongeren.

Hij stelt bovendien: ‘Er is heel veel geweld door vooral Marokkaanse jongens.’ Schaepman vindt dat in analyses alles benoemd moet kunnen worden. ‘In een analyse is alles relevant, dus ook kleur en etniciteit.’

‘Er gebeurt veel waarvan geen aangifte wordt gedaan’

Volgens Schaepman zijn bepaalde vormen van islamitische beleving niet verenigbaar met westerse vrijheden. ‘Ik denk dat het totaal niet compatibel is met de West-Europese samenleving.’ Hij waarschuwt dat het inperken van vrijheden al zichtbaar is in sommige wijken en dat het gebrek aan intern tegengeluid hem stoort. ‘Waarom zou ik mij moeten uitspreken over het gedrag van anderen’, hoor je dan. Voor hem begint alles met erkenning van het probleem.

Naar aanleiding van de rellen aan Nederlandse en Belgische kustplaatsen, waarbij met name Marokkaanse jongeren geweld gebruiken, dagjesmensen en horecapersoneel intimideren en agenten bedreigen zegt Schaepman: ‘Wij weten uit verschillende bronnen dat er heel veel gebeurt waar geen melding of aangifte van wordt gedaan. Dat is vooral met deze doelgroep nog vele malen hoger.’

De kans dat de islamitische straatterreur vanzelf stopt is nihil. Veel waarschijnlijker is dat er de komende decennia sprake is van een exponentiële groei van de gangsterislam. In 2050 zal naar schatting de Nederlandse populatie uit 3 à 4 miljoen moslims bestaan, onder wie relatief veel jongeren. Op dit moment zijn dat ongeveer 1 miljoen tot 1,2 miljoen moslims, volgens het CBS zo’n 6 procent van de Nederlandse bevolking.

Volgens de Canadese evolutionair gedragswetenschapper Gad Saad kan je behoorlijk goed voorspellen wat er gebeurt als de moslimbevolking een bepaald percentage van een samenleving bereikt. Voor 6 tot 10 procent zegt hij dat er – mede als gevolg van toenemende criminaliteit – no-go zones ontstaan, zoals nu al het geval is in Groot-Brittannië en Frankrijk. In die no-go zones klinkt de roep om de sharia, islamitische wetgeving, steeds luider. Er gelden vooral de wetten van de straat; criminelen zijn er de baas en de politie komt er niet meer.

‘Suïcidale empathie’

Je zou denken dat de Nederlandse overheid zich volop aan het voorbereiden is op deze vrijwel onafwendbare demografische toekomst en de gevolgen. Straatterreur met een sterk islamitische signatuur vraagt om een aanpak die niet lijkt op de huidige. Maar niets is minder waar: onze politici doen alsof onze samenleving niet aan de vooravond staat van grote maatschappelijke veranderingen. Zo komen nog steeds elke week 1000 Syriërs, Palestijnen en andere islamitische jongemannen – waarvan vermoedelijk slechts een klein percentage daadwerkelijk vlucht voor oorlog –ons land binnen zonder dat ze een noemenswaardige screening krijgen om te kijken of het terroristen zijn.

Volgens Saad ligt het probleem bij de houding van het Westen, die hij ‘suïcidale empathie’ noemt. Als het om de islam gaat stelt het westerse establishment mededogen, begrip en empathie boven logica en langetermijngevolgen. Slachtofferschap is heilig verklaard en hard straffen wordt gezien als onrechtvaardig. Volgens Saad is het Westen met deze houding gedoemd om zichzelf op te heffen.

Timon Dias is het eens met deze analyse. ‘Het probleem is psychologisch. Deze generatie politici is niet serieus. Zij gaan dit probleem niet oplossen.’

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Islamitische straatterreur wordt ernstiger en zichtbaarder en de politiek is niet in staat er iets aan te doen verscheen eerst op Wynia's Week.

Dat schreef ik in september 2015 voor het toenmalige weekblad Elsevier (nu: EW) in een vooruitblik op het jaar 2025. Het waren de dagen dat het Turkije van Erdogan massaal Syriërs en andere tijdelijke inwoners in bootjes naar Griekenland liet afvaren en zo de Europese Unie in crisis bracht.

Het waren ook de dagen dat de toenmalige Duitse bondskanselier Angela Merkel ‘Wir schaffen das’ zei, de Duitse grenzen openzette en zo tevens een einde maakte aan de Europese afspraak dat asielzoekers terug moeten naar het land van eerste aankomst. Van miljoenen Oekraïners die uit hun land zouden worden weggebombardeerd en hun heil zochten in landen van de Europese Unie hadden we toen nog geen weet.

Het zou in 2016 wel helpen dat de Turkse president Erdogan in ruil voor miljarden aan Brusselse euro’s een einde maakte aan het cynische op wankele bootjes zetten van Syriërs en andere asielzoekers voor Europa. Maar de toestroom bleef hoog. Al die nieuwkomers, hun nareizigers en hun nakomelingen konden worden toegevoegd aan wat in de statistieken eerder ‘niet-westerse allochtonen’ heette.

Dat was ook in 2015 een relatief nieuw begrip dat al gauw weer werd gecanceld omdat deze groep de vervelende statistieken domineert: ‘Ze spreken – ook de tweede generatie vaak – de taal slechter, zijn niet of laag of in elk geval gemiddeld lager opgeleid dan de rest van de bevolking, ­vaker werkloos, hebben een lager inkomen en ze komen gemiddeld ­vaker in aanraking met de strafrechter.’

De islam wordt sterker in Nederland

Een groot deel van de niet-westerse allochtonen in Nederland en ook de toestroom van asielzoekers was in 2015, maar is nu zeker, minstens van huis uit moslim. Ook toen al vonden de meeste autochtonen, maar ook veel andere allochtonen, de islam geen verrijking voor Nederland: niet voor het straatbeeld, niet voor het samenleven.

‘De hoge dreigingsniveaus voor terrorisme worden onveranderd in verband gebracht met de aanwezigheid van moslims die zich tegen het Westen kanten. Zoals alle immigranten potentieel conflictstof uit het herkomstland meenemen, zo geldt dat zeker ook voor moslims. Dat is precies de reden waarom Saudi-Arabië geen Syriërs binnenlaat. Maar de meeste Europese leiders deinzen ervoor terug om de redenering van de Saudi’s tot de hunne te maken.’

Ik schreef elf jaar geleden dat het opleidingsniveau van de Syriërs ook helemaal niet zo veelbelovend was als overheidsfunctionarissen, BN’ers en andere talkshowtafelbewoners ons voorspiegelden.

En: ‘Zelfs van hoogopgeleide Syriërs staat allerminst vast dat zij aansluiting bij de samenleving en de arbeidsmarkt vinden. Taalvaardigheid is vrijwel altijd een probleem. In Kabul, Bagdad of Damascus behaalde diploma’s sluiten zelden aan op wat in Nederland aan kennis en vaardigheden wordt verwacht. Feit is dat veel niet-westerse immigranten leven van de bijstand.’

In de praktijk van de afgelopen tien jaar ging het met de Syrische asielzoekers als met andere asielzoekers met grote afstand tot arbeidsmarkt en samenleving: als ze al werk kregen was het doorgaans laagbetaald. Voor de meesten was er de uitkering.

Al veel eerder, in 2003, rekende het Centraal Planbureau uit dat de niet-westerse allochtone populatie per persoon de Nederlandse verzorgingsstaat per saldo gemiddeld 3.000 euro per jaar kostte. Dat is een gevolg van een gemiddeld geringere bijdrage aan belasting en premies en een gemiddeld hoger gebruik van zorg, sociale huisvesting, uitkeringen en dergelijke.

Volgens berekeningen die ik zelf in 2009 maakte zou dit ‘verzorgingsstaattekort’ ruwweg moeten worden verdubbeld als ook andere onevenredige kosten (asiel, integratie, onderwijs, criminaliteit, ­enzovoort) worden meegerekend. Later onderzoek van Jan van de Beek en anderen komt nog hoger uit.

‘Er is dus alle aanleiding om bij een voortgezette, relatief massale en voortgaande toestroom van vooral niet-westerse immigranten rekening te houden met hoge kosten. Het is twijfelachtig of de Nederlandse bevolking die wil en kan ­opbrengen. Het gaat al gauw om miljarden per jaar. De vraag is of de verzorgingsstaat houdbaar blijft bij een voortgaande, relatief grote instroom.’

‘Een nationaal arrangement’

Niet dat het een onbekend gegeven was. Uitgerekend PvdA’ers als Wouter Bos en Karin Adelmund benadrukten in de jaren na de eeuwwisseling al dat de verzorgingsstaat met de royale voorzieningen en rechten van Nederland ‘een nationaal arrangement’ is. Ook PvdA-leider Diederik Samsom zag de verzorgingsstaat omvallen als de asielmigratie niet werd getemperd.

Samsoms opvolger Lodewijk Asscher keek zelfs in Denemarken, waar de asielmigratie met succes is teruggedrongen en de sociaaldemocraten in belangrijke mate het beleid van de ‘populistische’ Deense Volkspartij en andere niet-linkse partijen overnamen en zo relevant bleven. Maar Asschers partij wilde er niets van weten en inmiddels is de PvdA gefuseerd met GroenLinks, dat niets wil weten van het dichten van de lekken aan de Europese buitengrenzen in het algemeen en de Nederlandse grens in het bijzonder.

Nederlandse politici blijken trouwens in meerderheid uit te blinken in onmacht en onwil als het gaat om het inperken van de asielmigratie. Sinds 2016 is er geen enkele maatregel ingevoerd die ook maar één asielzoeker of nareiziger minder naar Nederland heeft laten komen.

Buurlanden waren daar iets beter in: de Belgische regering van Bart de Wever nam wel maatregelen, met als gevolg dat de instroom daar de afgelopen maanden met tientallen procenten afnam. Dat is goed nieuws voor België, maar niet per se voor Nederland: West-Europese landen zijn immers concurrenten. De smokkelaars laten hun cliëntèle doorreizen naar Nederland als België lastiger wordt.

Diversiteit kost welvaart en welzijn

De – linkse – Amerikaanse wetenschapper Robert Putnam stelde eind vorige eeuw al vast wat iedereen die zijn ogen open houdt ook zelf kan bedenken: mensen kruipen in hun schulp naarmate de samenleving diverser wordt. Etnische, religieuze en soortgelijke verschillen ondermijnen de vertrouwensbasis.

Putnam voegde eraan toe dat als er veel sociaal kapitaal is, mensen gelukkiger zijn en langer leven. Het is veiliger en de democratie en de economie functioneren beter. Wie dat op het spel zet door aanzienlijke immigratiestromen toe te staan, moet rekenen op een land met minder sociale samenhang, minder onderling vertrouwen, een slechtere infrastructuur, minder geluk en een samen­leving waarin mensen op zichzelf leven.

‘Pas betrekkelijk recent verworven moderniteiten, zoals de gelijkheid van man en vrouw, van heteroseksuelen en homoseksuelen en transgenders, kunnen al snel de klos worden bij grootscheepse immigratie uit gebieden waar die moderniteiten niet bon ton zijn,’ voegde ik daar in 2015 aan toe.

‘Bepaalde minderheden – Joden, vooral – zullen het extra lastig krijgen met grootscheepse immigratie uit gebieden waar de bevolking het niet op Joden heeft. Nederland zal een harder, onaangenamer en vrijwel zeker ook armer land worden door de komst van grote groepen immigranten – al helemaal als ze uitsluitend worden geselecteerd op het feit dat ze uit oorlogsgebied of uit een onaangenaam land komen.’

En wie waren toen en zijn nu de eerst getroffenen van de ongeregelde immigratie van kansarmen met een grote afstand tot de Nederlandse samenleving? ‘De mensen die nu al aan de onderkant van de samen­leving verkeren. De laagst opgeleiden, de minst verdienenden, de slechtst wonenden, onder wie ook veel eerdere immigranten en hun kinderen, zullen de meeste concurrentie ondervinden, de zwaarste lasten dragen en maatschappelijke spanningen ervaren. En bij gelegenheid in opstand komen. Ook interetnische spanningen, meegenomen uit het herkomstland of niet, liggen op de loer.’

Kritiek op de critici

Ook in 2015 keerden traditionele politici, zelf onmachtig of onwillig om de immigratie van welke aard dan ook in te perken zich tegen de tegenstanders van die instroom. Dat is in de werkelijkheid van 2026 niets nieuws: net als veel universitaire migratiewetenschappers zien zij niet de asielinstroom als het probleem, maar richten ze hun pijlen op eenieder die zich ertegen keert.

Als migratiecritici – terecht of niet – al niet als ‘populist’ worden weggezet heten ze wel rechts, extreem, radicaal of zelfs fascist. Het begrippenapparaat is de afgelopen tien jaar verhard en er is geen reden aan te nemen dat het de komende tien jaar anders zal zijn. Dat heet ook wel ‘polarisatie’, wat alweer een begrip is dat eerder de boodschapper dan de bron bestrijdt.

‘Voordat het overstroomt’

Ik citeerde in 2015 Maja Mischke, die op haar blog schreef: ‘Ik werk op een vmbo en wantrouw dus de politici, wetenschappers, activisten en BN’ers die ons voorspiegelen dat er “gemakkelijk” nog veel meer mensen uit het Midden-Oosten en Afrika kunnen worden opgevangen in Nederland. Nederland is heus geen glas water waar heus nog wel een scheutje water bij kan, voordat het overstroomt.’

Ik voegde daar zelf aan toe: ‘Waar ouders van nu al bezorgd zijn over de toekomst van hun kinderen omdat die het wellicht minder goed zullen hebben dan zijzelf, hebben die ouders al helemaal reden om zich zorgen te maken over het opgroeien van hun kinderen in een omgeving die minder vertrouwen uitstraalt, minder veilig is, minder welvarend en vooral: harder. Maar de volksverhuizingen die zich aftekenen, belichamen voor de bestaande bevolking van een land als Nederland geen vooruitgang. Integendeel.’

Dat was toen. Is het zo gegaan? In grote lijnen zeker. Nederland is de afgelopen tien jaar harder geworden, de welvaart is geremd door de kosten van asiel en andere vormen van laaggekwalificeerde immigratie, het draagvlak voor sociale voorzieningen staat onder druk – zij het ook omdat er geld vrijgespeeld moet worden voor de krijgsmacht.

Onderlinge verhoudingen zijn verscherpt, als er al debat was is het weggevallen doordat de deelnemers in bloksgewijze schuttersputjes zijn gaan zitten. ‘Gaza’ is een splijtzwam die tien jaar geleden op die manier nog niet bestond en dat kan niet los worden gezien van de import van conflictstof uit het Midden-Oosten, zoals ook de invloed van islamitische groepen en landen op de Nederlandse samenleving groter is geworden. Vooralsnog is er geen reden aan te nemen dat het de komende tien jaar beter wordt. Wel dat het erger wordt.

Gaat het helpen?

Het aandeel van de asielmigratie in de Nederlandse bevolkingsgroei en de immigratie als aanjager van zowel woningtekort als oorzaak van druk op natuur en milieu worden van overheidswege en aan de talkshowtafels voortdurend ontkend dan wel gebagatelliseerd.

Maar, zoals Jan van de Beek ook niet nalaat te melden, de asielmigratie was – ook omdat asielzoekers vaker blijvers zijn dan andere immigranten – in de periode 2013-2022 ongeveer een kwart en als je de Oekraïners meerekent zelfs oorzaak van een derde van de bevolkingsgroei door immigratie. En dat is nagenoeg de enige bron van bevolkingsgroei in Nederland. Daar helpt geen Spreidingswet tegen. En een Europees Migratiepact, naar gevreesd moet worden, evenmin.

Wynia’s Week is even onafhankelijk als onmisbaar. De unieke formule – betalen hoeft niet, maar is wel heel welkom – maakt Wynia’s Week mogelijk: 156 edities per jaar, plus video’s en podcasts. Doet u al mee? Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Nederland over tien jaar? De asielmigratie maakt Nederland voller, onaangenamer, harder en armer verscheen eerst op Wynia's Week.

Een vooraanstaand Duits magazine beschrijft hoe de strenge religieuze voorschriften van de islam in sommige openbare scholen almaar meer de toon zetten. Ze veroorzaken spanningen die leerkrachten en directies naar eigen zeggen maar moeilijk kunnen beheersen.

Het artikel verscheen op 14 mei 2026 in Der Spiegel onder de kop ‘Religieuze conflicten in het klaslokaal: Gebeden, geboden, groepsdwang – wanneer religie het schoolleven beheerst’. Der Spiegel is het grootste nieuwsweekblad van Duitsland. Het heeft een papieren oplage van 700.000 exemplaren en bereikt wekelijks meer dan twaalf miljoen lezers via print en digitale kanalen. Het is een van de invloedrijkste publicaties van Europa en staat bekend om haar onderzoeksjournalistiek. Politiek gezien wordt het blad algemeen als links of centrumlinks beschouwd.

Geen salami en geen muziek

Het artikel draait om het verhaal van de directeur van een ‘Gesamtschule’ (‘middelbare school’) in Noord-Duitsland. Zij schetst de transformatie die zich op haar school – nu ja, ‘haar’ school – voltrok: een kleine groep islamitische leerlingen oefent er een onevenredig grote invloed uit op de meerderheid, waardoor de klasomgeving meer vormgegeven wordt door informele religieuze regels dan door de officiële (en seculiere) richtlijnen van de school.

Voorbeelden maken een en ander duidelijk. De islamitische studenten vellen openlijk hun oordeel over wat anderen eten en verbieden producten die niet halal zijn, zoals salamibroodjes. Ze wijzen ook kerstversiering of muzieklessen af.

Enormiteiten

Bemoeienissen met kleding en uiterlijk zijn inmiddels routine: meisjes krijgen vanaf het eerste jaar te horen dat ze zich moeten bedekken om aan de islamitische verwachtingen te voldoen. Ze zijn dan tien of elf. Er ontstond en er bestaat een klimaat van groepsdruk dat voor sommige meisjes ondraaglijk is. Een aantal van hen is van school veranderd om eraan te ontsnappen.

De directeur noemt de dagelijkse incidenten ‘ungeheuerlichkeiten’ (‘ongehoorde enormiteiten’) en stelt dat de vroeger open en tolerante schoolcultuur ‘vorbei’ is. Wat initieel individuele geloofsuitingen waren, groeiden volgens haar uit tot een uiting van dominantie die het hele schoolklimaat beïnvloedt.

Het onderwijzend personeel zit klem, schrijft Der Spiegel. Wie bezwaar maakt tegen de islamitische druk, riskeert te worden beschuldigd van racisme of extreemrechtse sympathieën. Niets doen laat de situatie evenwel verder escaleren. Directies en leerkrachten aarzelen bovendien om openlijk over het probleem te spreken, uit angst dat ze hun school reputatieschade bezorgen of dat de kwestie wordt opgepikt — lees: misbruikt — door uiterst rechtse groeperingen.

Der Spiegel speculeert dat de Noord-Duitse school misschien geen geïsoleerd geval is. ‘In veel klaslokalen in het land botsen seculiere, pluralistische onderwijsidealen almaar vaker met religieuze claims’, aldus het magazine. Het gevolg is een merkbare verandering in het schoolleven: religie is niet langer een privézaak die tussen de muren van het ouderlijk huis wordt beoefend, maar bepaalt meer en meer wat er op school gezegd, gedragen, gegeten en gevierd mag worden.

Een belletje

Dat een van de meest gezaghebbende, overwegend linkse publicaties van Duitsland aan de islamisering van Duitse scholen aandacht besteedt, is op zichzelf veelzeggend. Voor lezers buiten Duitsland doet het Der Spiegel-bericht allicht ook een belletje rinkelen. Een kleine maar overtuigde minderheid ziet haar exotische eisen ingewilligd wanneer een diffuse, apathische meerderheid haar laat begaan.

*Roan Asselman is journalist, opinieredacteur en Amerika-columnist van Doorbraak.be.   

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank! 

Het bericht De islam neemt de Duitse klaslokalen over verscheen eerst op Wynia's Week.

Voor alle moslims wereldwijd is de ‘Palestijnse zaak’ nauwelijks van belang. De Arabische staten zijn van mening dat de islam door het Westen aangevallen kan worden om de ummah (de wereldwijde gemeenschap van moslims) te verzwakken. En Israël, dat gezien wordt als westers land, zit in de frontlinie. Het land wordt in de hele islamitische wereld gedemoniseerd, het wordt gezien als het ultieme kwaad, als de grote vijand van Allah.

Islamitische wereld accepteert Palestijnen niet

Burmawi groeide op in Jordanië, was zelf overtuigd moslim tot hij zich in 2007 bekeerde tot het christendom. In Jordanië woonde hij op een steenworp afstand van de Palestijnse vluchtelingenkampen, waar niemand naar omkeek. In Libanon zien we hetzelfde: Er wonen bijna 489.000 geregistreerde Palestijnen die geen eigendom mogen hebben, niet mogen werken en geen ziektekostenverzekering hebben. Syrië geeft hetzelfde beeld. In Egypte en Irak wordt er alles aan gedaan om integratie van Palestijnen in de bevolking te voorkomen. In feite is niemand geïnteresseerd in de Palestijnse zaak. Nergens worden Palestijnen als gelijke burger geaccepteerd. Behalve in Israël waar moslims samenleven met Joden en dezelfde rechten hebben.

De huidige situatie verschilt sterk met die aan het einde van de 19de eeuw. Toen bouwden de eerste Joodse pioniers de eerste nederzettingen: Pewtah Tikva in 1878, Rishon LeZion in 1882, Zikhron Ya’akov in 1882. Tel Aviv ontstond in 1909. De Joodse aanwezigheid in ‘Palestina’ was in die tijd geen probleem voor de islamitische landen, ze werden getolereerd en hun aanwezigheid werd zelfs toegejuicht omdat de Joden de woestijn vruchtbaar maakten en de moerassen drooglegden. Ziektes namen af. In Haifa werd de haven gemoderniseerd.

Joden werden getolereerd zolang ze onder het banier van de islam leefden. ‘Palestina’ was een open geografisch gebied met meerdere stammen, geen staat, geen parlement en geen vlag. Palestina als staat is een uitvinding achteraf, van na de oorlog van 1948. In die oorlog wilden Egypte, Syrië, Jordanië, Irak en Libanon niet ‘Palestina’ bevrijden maar de pas gestichte Joodse staat vernietigen.

Het Westen en de Palestijnse zaak

Twee dagen na die beruchte 7 oktober 2023 toen Hamas Israël binnenviel en een bloedbad aanrichtte, werd de ‘Palestijnse zaak’ gevierd in het Westen. De campussen van de Amerikaanse Ivy League-universiteiten werden overstroomd met vlaggenzwaaiende studenten die ‘intifada’ roepend Israël van de kaart wilden vegen. In de Nederlandse universiteitssteden hetzelfde beeld, overal bezettingen en vlaggen voor de ‘Palestijnen’.

De Syrische burgeroorlog kostte een half miljoen levens, Jemen lijdt onder een burgeroorlog, Libië gaat ten onder aan tribale conflicten, Soedan heeft intern oorlog en in Nigeria worden christenen afgeslacht, maar voor het Westen is dat alles geen probleem, niemand heeft het er over. Maar het bestaan van Israël is voor deze mensen wel een probleem.

De Hamaslobby

Dit komt niet onverwacht, de sociale faculteiten waren al jaren bezig met dekolonisatie-studies, de Human Rights NGO’s en de media dragen hetzelfde verhaal uit. De AIVD schrijft dat het Hamas-netwerk in Nederland al jaren actief is met propaganda en pro-Palestina- en anti-Israël-protesten organiseert. Carel Brendel had dit jaren geleden al geconstateerd, en nu werd het bevestigd door de AIVD.

De Palestijnse Gemeenschap Nederland (PGNL) is onderdeel van de politieke Hamaslobby. Niet Hamas is in hun ogen schuldig, maar Israël. De als ‘gematigd’ bekendstaande Al-Azhar universiteit in Cairo ziet dat net zo. De Grand Imam Ahmed al-Tayeb sprak na 7 oktober de gedenkwaardige woorden: Hamas heeft de ziel teruggegeven aan de islamitische ummah.

Verbond tussen links en islam

Het Westen heeft inmiddels een desastreuze marxistische revolutie achter de rug, de kritische theorie heeft de kritiek van de politieke economie van Marx uitgebreid naar cultuur, politiek en wetenschap. Het postmodernisme heeft in de westerse cultuur een sterk egaliserende werking gehad. Woke, genderstudies en de-kolonisatiestudies zijn populair aan de universiteiten. Radicaal links en islam hebben inmiddels een hechte band ontwikkeld, de Palestijnse zaak is een desastreus wapen geworden waarmee het intellectueel fundament van het Westen ondermijnd wordt.

Er was wel een probleem, schrijft Burmawi. Na 9/11 pleegde de islam ongeveer 64.000 terroristische aanslagen in meer dan zeventig landen, ook veelal gericht tegen de eigen geloofsgenoten. Dat maakte het voor links wat lastig om een bondgenootschap mee aan te gaan. Maar daarvoor werd het islamisme uitgevonden, schrijft hij. Islamisme is geen neutraal woord maar dient als scheidslijn om de ‘gewone moslim’, uw buurman, te scheiden van de politieke en militante groepen die aanslagen plegen. Dat gaf de mogelijkheid voor de sociale wetenschappen en met name de politici om een verbond met de islam aan te gaan. Het is inmiddels EU-beleid, en in het VK kan Keir Starmer niet ophouden de moslims in zijn land te prijzen.

Burmawi is radicaal in zijn kritiek, hij ziet zijn boek als een forensisch onderzoek naar de ideologische architectuur van wat hij noemt ‘een politieke theologie die zich voordoet als religie’. Het doel van zijn boek is niet een uitleg van een geloofsartikel, maar een onderzoek naar wat de islam psychologisch en geopolitiek produceert. Het zal geen verbazing wekken dat hij zijn boek in eigen beheer heeft uitgegeven. Geen Engelstalige uitgever die er aan begint. Hij past in het rijtje van Ruud Koopmans die ook geen Engelstalige uitgever vindt voor zijn laatste boeken, de linkse wetenschapper Simon Elmer wiens uitgever zijn boek over The Great Replacement uit het fonds heeft gehaald en Jan van de Beek die in Nederland geboycot wordt met zijn empirische studie naar de kosten van immigratie.

Kan het Westen samenleven met moslims?

Danny Burmawi noemt de islam een politieke theologie van het zwaard die zich voordoet als religie. Daarom is vreedzaam samenleven tussen christenen en moslims in Libanon onmogelijk gebleken. Hezbollah heeft het land grotendeels overgenomen met het doel er een sjiietisch-islamitische staat van te maken.

Als het in Libanon niet lukt, kunnen wij in Europa dan wel samenleven met moslims? Is het Westen wel alert genoeg en wel goed geïnformeerd over de religieuze en politieke praktijk van de islam? Volgens Burmawi heeft het Westen nauwelijks richting. Met het opgeven van het christelijk geloof en de ontkerkelijking is een leegte ontstaan die wordt opgevuld met veelal fanatiek activisme. Als Nietzsche gelijk heeft, en met het christendom ook de moraliteit verdwijnt, dan houden we een lege troon over, aldus Burmawi. En lege tronen worden altijd bezet, leert de geschiedenis.

Voor Burmawi ligt het morele kader van het Westen verankerd in het christelijk geloof. Het christendom heeft ook de Verlichting mogelijk gemaakt. Burmawi is niet blind voor de terreur van de katholieke kerk in de Middeleeuwen, maar hij constateert dat de kerk die fase zelf heeft overwonnen. De westerse religie heeft een zelfreinigend vermogen, zei Pim Fortuyn. Precies dat ontbreekt bij de islam. Daarom zijn christendom en islam onverenigbaar.

Dit onderwerp is actueler dan u denkt. Een jaar geleden zei Richard Dawkins, overtuigd atheïst, dat hij zich een ‘culturele christen’ voelde. Hij kon niet langer ontkennen dat de religie die hij een groot deel van zijn leven bestreed, een onuitwisbare culturele invloed heeft gehad in het Westen. En Ayaan Hirsi Ali, onvermoeibaar strijdster voor westerse waarden, bekeerde zich een paar jaar geleden tot het christelijk geloof.

Slot

Hoe nu verder? Zijn we verblind door de actiegroepen voor de ‘Palestijnse zaak’ en laten we Israël vallen? De islam is niet in staat te veranderen. Feiten doen er niet toe. Daarom maakt de geschiedenis van het Israëlisch-Palestijnse conflict geen indruk in de islamitische wereld. Israël heeft vele malen aangeboden land af te staan. Tevergeefs.

Na lezing van zijn boek, neig ik sterk naar Burmawi’s opvatting: We hebben te maken met een politieke theologie van het zwaard. En dat heeft vergaande consequenties. Een van de belangrijkste is dat de waarden van de Verlichting in ere moeten worden hersteld en dat de staat die met veel meer assertiviteit moet verdedigen. Wat we nodig hebben, is een nieuw midden, schrijft Burmawi. Een midden waar de ratio heerst en afstand wordt genomen van de ideologische bevangenheid van de laatste decennia.

Danny Burmawi, Islam, Israel and the West. A Former Muslim’s Analysis, Gerasa Books, 2025, 225 pp.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!

Het bericht Danny Burmawi: De islam is een politieke theologie van het zwaard waarmee moeilijk valt samen te leven verscheen eerst op Wynia's Week.

In Europa is de innige band tussen linkse partijen en de moslimkiezer al langer een electorale realiteit. Maar ook in de Verenigde Staten eisen moslims een steeds prominentere plaats op in de vaderlandse politiek.

Moslims in Europa stemmen een stuk linkser dan niet-moslims. In 2024 koos zo’n 70 procent van de Britse moslims voor de Labourpartij van Sir Keir Starmer of voor de nog linksere Green Party. Tijdens de Europese verkiezingen van datzelfde jaar stemde 62 procent van hun Franse geloofsgenoten op het marxistische La France Insoumise (LFI) van Jean-Luc Mélenchon. En in Duitsland was volgens een exitpoll de postcommunistische partij Die Linke (29 procent) in 2025 de grootste formatie onder moslimkiezers, gevolgd door de sociaaldemocratische SPD (28 procent) en het links-conservatieve BSW (16 procent), goed voor een links totaal van bijna 75 procent.

Als context: onder alle kiezers haalden Labour en de Green Party samen 40 procent, het Franse LFI 10 procent en de drie Duitse linkse partijen gezamenlijk zo’n 35 procent. Deze percentages zijn inclusief de moslimstem, wat betekent dat niet-moslims nóg minder op linkse partijen stemmen. De intussen stevige aandelen moslims in Europa – Groot Brittannië: 6 procent, Frankrijk: 10 procent, Duitsland: 6,5 procent – zorgen ervoor dat deze nieuwe(re) Europeanen een sterke impact hebben op de politiek van het oude continent.

Tactische samenwerking

De 4,5 miljoen moslims in de Verenigde Staten zijn goed voor nog geen anderhalf procent van de bevolking. Heel wat minder dan in West-Europa dus. Ook gaat het in de VS om ‘andere’ moslims: bij ons liggen hun wortels meestal in Turkije en de Arabische wereld, terwijl de meeste Amerikaanse moslims uit Zuid(-Oost)-Azië komen of deel uitmaken van de zwarte gemeenschap. Arabieren zijn in de VS goed voor minder dan 20 procent van de moslimpopulatie, Turken voor nog veel minder.

Ze zijn dus anders en – vooral – met minder. Toch slagen de volgelingen van Mohammed erin om politiek boven hun gewicht te boksen. Dat doen ze in de eerste plaats door één lijn te trekken en, wanneer nuttig, tactisch samen te werken met andere groepen.

Een recent voorbeeld. In 2024 stemde een meerderheid van de Amerikaanse moslims voor Jill Stein, de presidentskandidate van de uiterst linkse Green Party. Vier jaar eerder had acht op de tien moslims nog gekozen voor de Democraat Joe Biden.

Waarom? Kamala Harris, de Democratische kandidaat in 2024, werd door islamitische kiezers weggezet als onvoldoende toegewijd aan de Palestijnse zaak. Tijdens de campagne hadden prominenten uit de gemeenschap al duidelijk gemaakt dat de moslimstem geen garantie was voor de Democratische presidentskandidaat als die zich niet achter een boycot van Israël schaarde. Die boodschap werd overgebracht door onder meer islamitische congresleden Rashida Tlaib en Ilhan Omar. Harris wou best ver gaan – verder dan Biden – maar niet ver genoeg, en dus keerden moslimkiezers haar de rug toe.

Sinds 2024 wisten islamitische politici hun invloed verder te vergroten. Op het nationale niveau, maar vooral deelstatelijk en lokaal. Vier leden van het Congres zijn (openlijk) moslim, onder wie Tlaib en Omar. Drie van hen werden verkozen in de laatste tien jaar – twintig jaar eerder waren er nog nul islamitische parlementsleden. Dat hoeft niet te verbazen, aangezien de Amerikaanse moslimpopulatie in 2006 maar half zo groot was. De toename sindsdien is, overigens, zo’n acht keer groter dan die van de Amerikaanse bevolking in haar geheel.

New York en Michigan

De deelstaat met de meeste moslims is New York, ze vormen daar 3,5 procent van bevolking. Meer dan 80 procent van hen woont in New York City. Zij speelden daar in 2025 een belangrijke rol bij de verkiezing van de uiterst linkse moslim Zohran Mamdani als burgemeester: hij kreeg 51 procent van de stemmen, maar werd gesteund door liefst negen op de tien islamitische kiezers.

Percentueel is niet New York de deelstaat met het hoogste aandeel moslims, maar Illinois (3,7 procent), een Democratische staat in het Midden-Westen, tevens bekend als thuishaven van Barack Obama. In dezelfde regio tellen ook Minnesota en Michigan een bovengemiddeld aandeel islamitische inwoners. De laatste van die twee mag zich misschien zelfs opmaken voor een islamitische senator.

Uit de stal van Bernie Sanders

Dat zou een primeur zijn, want nooit eerder zetelde een moslim in de Amerikaanse Senaat (de vier eerder genoemde islamitische congresleden zitten in het Huis van Afgevaardigden). De man die de primeur moet gaan verzorgen heet Abdul El-Sayed, een 41-jarige arts, academicus en ambtenaar uit de stal van de socialist Bernie Sanders, en zoon van Egyptische ouders.

El-Sayed is momenteel nog verwikkeld in de strijd om de Democratische partijnominatie. Drie kandidaten peilen rond de 20 procent (‘onbeslist’ is de grootste groep), maar het is El-Sayed die een eerste kloofje lijkt te slaan met zijn twee partijgenoten. Dat is vervelend voor de Democraten in Washington, want de islamitische socialist peilt het slechtst tegen de meest waarschijnlijke Republikeinse tegenstander. Met andere woorden: de kandidaat die het populairst is bij de partijbasis, is het minst populair bij de kiezer.

De islamisering van de Verenigde Staten is niet morgen al aan de orde. Maar daar waar moslims zich verenigen, laten ze zich gelden. Dat is waar voor Londen, Parijs en Berlijn, maar ook voor New York en Michigan.

*Roan Asselman is analist, redacteur en Amerika-columnist van Doorbraak.be.   

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Moslimkiezers worden voor links steeds belangrijker – in Europa maar ook in de Verenigde Staten verscheen eerst op Wynia's Week.