Die maandagavond deed namelijk het Court for Intergenerational Climate Crimes (CICC) uitspraak tegen de Staat der Nederlanden. Die was voor het CICC gedaagd door vier Waarheidszoekers uit Mongolië, Bolivia, Peru, en Bart-Jaap Verbeek uit Nederland. Als vertegenwoordigers van de Staat der Nederlanden waren gedagvaard (voormalig) minister Stef Blok en (voormalig) staatssecretaris Tom de Bruijn, die vreemd genoeg niet waren komen opdagen.

De koopman heeft het gedaan

In het vonnis werd de Staat opgedragen de wettelijke status van alle corporate entities (grote bedrijven) in te trekken, en alle internationale contracten die deze bedrijven hebben afgesloten te herroepen. Immers, alle moderne bedrijven en instituties zijn instrumenten van het ‘racistisch eco-cidale kapitalisme’ en dienen ontbonden te worden, en hun bezittingen verbeurd verklaard.

‘Het juridische systeem is een uitvinding van de koopman en brengt slechts verwoesting’, aldus Radha D’Souza, zelf jurist aan een universiteit in Londen en een van de rechters van het CICC. ‘De natuur geeft niemand ‘rechten’ ‘ oreerde zij. ‘Het idee van ‘rechten’ is verbonden met het concept van het contract, wat de basis is van de koopmanslogica. Het verandert land in eigendom en mensen in objecten. Dit heeft ons tot op de rand van de uitsterving gebracht.’

De remedie is, nog altijd volgens D’Souza, dat de mensheid zich voortaan slechts mag organiseren in place based communities, kleine, lokale, landgebonden gemeenschappen.

Toen hadden we het integraal voorlezen van het vonnis door D’Souza al achter de rug – bepaald geen sinecure, aangezien dit 27 pagina’s juridisch jargon omvatte. Daarna volgde de evenzeer in juridisch jargon gestelde Intergenerational Climate Crimes Act, waarbij de microfoon rondging door de zaal en mensen uit het publiek bij toerbeurt een op het scherm geprojecteerd artikel van die wet hardop moesten voorlezen. Deze subtiel afgedwongen medeplichtigheid kwam uit de koker van organisator en moderator Jonas Staal.

Staal is een performancekunstenaar die graag provoceert: in 2007 maakte hij een serie altaartjes ter nagedachtenis aan Geert Wilders, die dit opvatte als doodsbedreiging en aangifte deed. Tot een veroordeling van Staal kwam het niet.

Rare Jehova’s

Het gedwongen, stuntelige voorlezen van maar half begrepen wetsteksten deed me sterk denken aan de Bijbellezing op een bijeenkomst van Jehova’s Getuigen die ik lang geleden eens heb bijgewoond. Gelukkig was er ook tijd voor discussie.

Maar net als de Jehova’s Getuigen destijds, vielen de kunstenaars en artistiekelingen in de zaal, – zoals het cliché wil toch bij uitstek onafhankelijke geesten – vooral op door hun serviele houding. Nederig glimlachend waagde een enkeling het om na de nodige plichtplegingen (‘fascinating!’, ‘very interesting!’) een vraagje te stellen dat voor D’Souza een welkome aanleiding was voor nog een minuut of zeven oreren. De enig aanwezige mij Bekende Nederlander was Adriaan van Dis, die zich niet in de discussie mengde, maar alles vroom in zich op nam.

Tegen die tijd had ik al zoveel baarlijke nonsens moeten aanhoren, dat ik mentaal nog slechts in staat was geweest het woord te nemen met een luidkeels geschreeuwd ‘YOU ARE FULL OF SHIT!’ aan het adres van D’Souza. Maar zoiets doe je niet in een Tempel der Wetenschap.

Geobsedeerd door ‘witte schuld’

Uiteraard hebben die Intergenerational Climate Crimes Act en dat CICC geen enkele rechtsgeldigheid; het is een bedenksel van een groepje door westerse witte schuld geobsedeerden die zichzelf de Comrades noemen. Hoewel deze rechtszaak met een loden plechtstatigheid en langdradigheid werd afgehandeld, liet ook D’Souza zich op het eind ontvallen, dat het slechts een artistieke ‘performance’ betrof.

Je zou er dan ook je schouders over op kunnen halen, ware het niet dat dit gebeurde in het Trippenhuis, onder auspiciën van de Academie van Kunsten, die bij de KNAW inwoont. Zulke bijeenkomsten worden ook door de KNAW gepromoot als een dialoog tussen de kunsten en de wetenschappen.

Alles is de erfschuld van het westen

Liesbeth Bik, voorzitter van de Academie van Kunsten, mocht helemaal op het eind haar duit in het zakje doen, en verklaarde ‘nederig’ te zijn geworden van dit evenement. Logisch: hoewel de rechtszaak ging over de klimaatcrisis, moeten we ‘klimaat’ veel breder opvatten, legde Staal uit.

‘Klimaat’ slaat namelijk niet alleen maar op de industriële periode – waarin we al die extra broeikasgassen hebben uitgestoten – maar ook op de koloniale periode tot vijfhonderd jaar geleden. Want één ding moest duidelijk zijn: alle ellende in de wereld is de erfschuld van het westen, van het westerse concept van ‘recht’ en van  westerse techniek en wetenschap. Zelfs het uit de grond halen van fossielen van diersoorten die al miljoenen jaren uitgestorven zijn, werd geframed als een uiting van westers imperialisme.

Rotsblokken hebben ook rechten

Het roomblanke, zeer westerse middenklasse-publiek liet zich gewillig kastijden door dit weg-met-ons evangelie. Kenmerkend voor dit soort warhoofdigheid is, dat inconsistenties niet worden opgemerkt of worden genegeerd. Terwijl D’Souza aan het begin nog stelde ‘De natuur geeft niemand rechten’, werd later juist gesteld dat alles en iedereen rechten moest hebben: niet alleen mensen, maar ook dieren, planten, rivieren, rotsblokken, meertjes en stranden.

D’Souza zelf is een wandelende contradictie van het met de mond beleden principe van place based communities. Immers, zo te zien zijn haar Aziatische voorouders door de grilligheden van het kolonialisme eerst in West-Indië terecht gekomen, wat D’Souza uiteindelijk de kans gaf om in wereldstad Londen haar zeer kosmopolitische baan als docent rechten aan een universiteit te krijgen.

Van daaruit vliegt D’Souza de wereld rond om ons te vertellen hoe slecht het Westen is, en dat we allemaal thuis horen te blijven in onze place based communities. Het doet denken aan de directeur van Greenpeace die elk weekend op en neer vloog van zijn kantoor in Luxemburg naar zijn huis in Amsterdam.

Het woekert maar voort

Dit is maar één bijeenkomst in zijn soort, en deze heeft de meeste voorpagina’s niet gehaald. Maar dit weg-met-ons evangelie wordt op talloze plekken en praatprogramma’s uitgedragen. Het verbijsterende is, hoe breed het idee al is doorgewoekerd onder beschaafde, weldenkende mensen, en in eerbiedwaardige instituties als de KNAW, dat de van origine westerse, maar intussen mondiaal geworden cultuur van mensenrechten, techniek en wetenschap de bron van alle kwaad in de wereld is.

Alleen in het Schuldige Westen kun je op een bijeenkomst van intelligente, ‘hoogopgeleide’ mensen onweersproken beweren, dat we om de problemen van de mensheid op te lossen alle moderne instituties moeten afschaffen en weer op basis van de wijsheid van inheemse volkeren in kleine plattelandsgemeenschappen moeten gaan leven. 

Zoals George Orwell ooit schreef: ‘There are some ideas so absurd that only an intellectual could believe them.’  (Sommige ideeën zijn zó absurd, dat alleen een intellectueel die kan geloven). Het hele evenement is hier terug te zien.

Wynia’s Week is ongebonden en onafhankelijk. De donateurs maken dat mogelijk. Wordt u ook sponsor van Wynia’s Week? Dat kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Een hoogmis van feitenvrije mythes in de Tempel der Wetenschap verscheen eerst op Wynia's Week.

Robin DiAngelo is zelf blank, en haar identificatie met zwart totaal. Blank is voor haar een monolithische categorie, die systematisch zwart onderdrukt. Ze ziet blank als een ongedifferentieerde groep, die per definitie verkeerd is gesocialiseerd.

Mocht je hier tegen in het geweer willen komen, dan ontken je je ware racistische aard. Het lijkt wat op het ‘vals bewustzijn’ zoals Marx dat zag. Ook daar was geen ontkomen aan. Maar er is nog een overeenkomst. ‘Blank’ is niet alleen een monolithische groep, maar een groep van ‘zondaren’. Socialisatie van blank leidt per definitie tot racisme.

Black Lives Matter

Veel van dit denken lijkt afkomstig van de Black Lives Matter (BLM) beweging in Amerika die zich uitdrukkelijk als Marxistisch presenteert. ‘Zwart’ heeft de plaats van Marx’ proletariaat ingenomen. Als je het kapitalisme wilt afschaffen, dan betekent dat volgens hem ook de vernietiging van het kerngezin.

Het kerngezin is dus niet populair, verbonden als het is met het kapitalisme. BLM is voorstander van een extended family, een ondersteunende groep, niet per se familie, die gezamenlijk kinderen opvoedt en elkaar helpt.

Ze verwerpen de Western-prescribed nuclear family, en zoeken hun heil in ‘dorpen’ die voor elkaar, en in het bijzonder voor hun kinderen, opkomen. Dat heeft overigens weinig te maken met het Sovjet-communistische opvoedingsideaal, maar meer met het grote aantal zwarte eenouder gezinnen in Amerika.

Dit standpunt over het kerngezin is overigens later weer van de website gehaald, kennelijk schrok het te veel af. Volgens BLM hebben de zwarte bevrijdingsbewegingen vooral goed uitgepakt voor de zwarte heteroseksuele, cisgender man. Vrouwen, queer en transgenders hebben er volgens BLM weinig aan gehad. BLM wil zich uitdrukkelijk inzetten voor deze groepen.

Reflexiviteit

Ook wetenschappelijk denken is verdacht, want typisch iets voor Westerse blanken. Aziaten horen daar overigens ook bij, die zijn ‘white adjacent’. Bij Ibram Kendi is het niet veel anders, mocht je het in je hoofd halen je racisme te ontkennen, dan is dat karakteristiek voor je racisme. Diversiteit wordt op die manier een tweedeling, die iedere vorm van reflexieve diversiteit onmogelijk maakt.

Wat we op dit moment nodig hebben, is dat laatste; reflexieve diversiteit. Een meervoudigheid aan ideeën, opvattingen en open discussies. Maar daar lijkt het nog niet van te komen. ‘Diversiteitscursussen’ schieten als paddenstoelen uit de grond. Bedrijven en overheid zijn de grote afnemers. Zelfs Defensie lijkt er niet aan te ontkomen.

Europa

Hoe is het gesteld met de politieke correctheid en de woke ideologie op de Europese universiteiten? De invloed van woke uit de Verenigde Staten is rampzalig voor het huidige hoger onderwijs. De voorbeelden zien we iedere dag op het internet, Twitter is er druk mee. De situatie aan de Amerikaanse universiteiten is verontrustender dan hier in Europa. Maar je hoeft tegenwoordig niet ver te zoeken.

In Engeland ging Kathleen Stock onlangs voor de bijl. Kathleen Stock, filosofie-professor aan de Universiteit van Sussex trad terug, nadat de studenten haar het leven zuur hadden gemaakt met posters en graffiti omdat ze gezegd had dat genderidentiteit niet per se belangrijker is dan de biologische sekse als het over wetgeving en politiek gaat. Hoewel de faculteit haar steunde vertrok ze.

De trans-studenten zien dat als een ‘massive win for Sussex LGBTQ+ students’. De Labour MP Taiwo Owatemi was ‘concerned’ over Stock’s rol voor de LGB-alliantie. Maar, ze wilde geen oordeel vellen over haar werk. En zo kun je wachten op de volgende die de universiteit kan verlaten.

De KNAW

In een discussie met Josse de Voogd zegt KNAW-president en hoogleraar Griekse taal- en letterkunde Ineke Sluiter dat zij positieve kanten aan het ‘woke’ denken ziet op de Universiteiten. Ze ziet een zelfbewust nadenken van de jongere generatie. Bestuderen we de goede dingen en doen we dat op de goede manier, vraagt ze zich af? De Voogd oppert voorzichtig of de goede dingen ook kunnen omslaan in hun tegendeel. Het ‘bestuderen van de goede dingen’ is een inhoudsloze opmerking, wat is dat precies?

Als je te maken krijgt met deze uit Amerika overgewaaide ideologie, dan mag je toch meer verwachten van een KNAW-bestuurder dan het ‘bestuderen van de goede dingen’. Met een vage verwijzing naar zelfbewust nadenken ben je er niet.

Sluiter komt niet verder dan dat studenten zich zelfbewust moeten ontwikkelen. Er is helemaal niemand die het daar mee oneens zal zijn. Maar het gaat volledig voorbij aan alles wat woke in feite is, een dichtgetimmerde ideologie, van ‘wij’ tegen ‘zij’.

Islam

Toen Ruud Koopmans, hoogleraar aan de Berlijnse Humboldt Universiteit, twee jaar terug zijn boek over de invloed van de fundamentalistische interpretatie van de Islam publiceerde, kreeg hij te maken met kritiek van binnenuit. De reacties van de Trotskistische studenten aan de Humboldt Universiteit op zijn sociologisch onderzoek beloofden niet veel goeds. Je kunt er overigens van uit gaan dat ze alleen de achterflap gelezen hebben. Dat is meestal standaardprocedure bij activisten.

Koopmans’ onderzoek behelst empirische sociologie. Empirische sociologie heeft een toetsing in de empirie (statistische analyse) – je veronderstellingen of theorieën worden verworpen, of niet. Literatuur, oude en nieuwe talen, genderstudies, antropologie, filmwetenschap, MBA’s etc. toetsen echter niet, maar zijn verhalend.

Het lijkt op filosofie, filosofie heeft altijd ‘het gelijk aan haar zijde’. Zolang het binnen haar conceptueel veld blijft. Er is geen empirische toets mogelijk. Filosofen strijden (over het algemeen) met elkaar, niet met empirische wetenschappen. Bij wetenschapsfilosofen ligt dat anders. De exacte wetenschappen zijn empirisch beter uitgerust, de verhalende wetenschappen zijn veel moeilijker te controleren op validiteit. Nonsens loopt er makkelijk naar binnen.

Gender

Met discussies over gender is het niet veel anders. Gender is zelfs een onbespreekbaar onderwerp geworden door de uitzinnige politisering, biologisch verschil wordt weggepoetst door genderideologen. Toen J.K. Rowling, de auteur van de Harry Potter serie, Maya Forstater steunde in haar uitspraak dat onze biologische seks niet veranderd kon worden, ontstond er een storm op Twitter.

Forstater werd uiteindelijk ontslagen, en Rowling verloor een groot deel van haar fanclub. Vervolgens verloor Sasha White van de Tobias Literary Agency haar baan omdat zij een ondersteunende tweet voor Rowling plaatste.

Genetische differentiatie

Dat genetische differentiatie tussen grote cohorten mensen een rol speelt is aan de orde in Charles Murray’s recente boek, Human Diversity (2020). Er heeft een wetenschappelijke revolutie plaats gevonden op het gebied van genetisch onderzoek; in 2008 veranderde het Human Genome Diversity Project de wereld van de genetici. Het onderzoeksproject liep van 1990 tot 2003, een internationale groep wetenschappers legde voor het eerst het menselijk genoom vast. Voor Murray is het een van de belangrijkste ontwikkelingen die zijn huidige inzichten mogelijk maken.

Genetica en neuroscience hebben de 1970/80  denkbeelden onderuitgehaald waar gender en ras volledig sociaal bepaald zijn. Dit blijkt maar ten dele te kloppen, er is sprake van een belangrijke genetische component. Onze biologie is uit het verhaal weggeschreven. Murray’s boek wordt geboycot, zowel hier als in Amerika.

Evenals Koopmans is dit ook een empirische studie, Murray brengt in dit boek een ongekende hoeveelheid genetisch onderzoek bij elkaar. Meer nog dan bij Koopmans moet je in staat zijn grafieken en tabellen te lezen, statistische kennis te hebben, complexe relaties te volgen, en bovenal open staan voor een dramatisch ander perspectief op ‘nurture’ en ‘nature’ dan je gewend bent.

Dit soort onderzoek kan inderdaad misbruikt worden. Maar de weerstand tegen dit soort onderzoek zit vooral bij de academische intelligentsia, de politiek en de journalistiek die zelf de hele wereld over reizen en overal op hun congressen en partijen anderen tegenkomen die van hem of haar verschillen. En die verschillen zondermeer accepteren en altijd even interessant vinden.

Meer artikelen van Arie Graafland over de Amerikaanse bronnen voor de woke-invasie in West-Europa vindt u HIER. Steunt u de broodnodige,  nuchtere berichtgeving over de hypes die over de westerse samenlevingen rollen? Wordt dan donateur van Wynia’s Week. Dat kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht ‘The Great Awokening’ – de verschuiving van klasse naar ras verscheen eerst op Wynia's Week.