In ieder geval met een groep opstandelingen in Jemen. We doen immers zowel mee aan de Amerikaanse Operation Prosperity Guardian als aan de militaire EU-missie Aspides. In maart vorig jaar hebben we  het luchtverdedigings- en commandofregat Zr. Ms. Tromp naar de Rode Zee gestuurd om die Houthi’s mores te leren. Ook Zr. Ms. Karel Doorman maakte daar zijn opwachting.

Een vrouwenzaak

We zijn niet in oorlog met Rusland. Wel sturen we alle munitie, wapens, tanks en vliegtuigen die we kunnen vinden naar het front, opdat Oekraïense soldaten daarmee de binnengevallen Russen kunnen wegjagen. Als ik een Rus was, zou ik denken dat ik in oorlog was met Nederland, maar dat is niet zo volgens ons.

Oorlog is ambigu geworden en lijkt meer een zaak voor vrouwen dan voor mannen. Volgens Telegraaf-columnist Lale Gül en Ayaan Hirsi Ali zijn we (al jaren) in oorlog met de islam. Volgens andere ferme dames zoals de Italiaanse premier Giorgia Meloni, de van haar passief kiesrecht ontdane Franse oppositieleider Marie Le Pen en de achter een sanitaire muur geplaatste Duitse oppositieleider Alice Weidel zijn we in oorlog met een onafzienbare stroom van immigranten.

In Nederland is het beeld zoals gebruikelijk minder helder. ‘Zodra zich een hoofdzaak aandient, barst in dit land de discussie over bijzaken los’, constateerde Gerrit Komrij al en het debat spitst zich hier inderdaad toe op de vraag of de duizenden mensen die hier maandelijks ongenood binnen reizen zonder dat onze grenswacht het in de gaten heeft wel of niet recht hebben op bezoek aan een sprookjespark.

Al Jazeera

Misschien moeten we bij mogelijke tegenstanders te rade gaan om te weten of we in oorlog zijn. Een probleem daarbij is dat wij alleen naar hen luisteren als ze Engels spreken. Wat ze in hun eigen taal zeggen, interesseert ons niet. Een veelzeggend voorbeeld is dat de Palestijnse Autoriteit, de regering van de bezette Westelijke Jordaanoever, begin dit jaar de Qatarese nieuwszender Al Jazeera verbood, wegens het verspreiden van desinformatie en het aanwakkeren van verdeeldheid. Maar bij Nederlandse media gaan de Engelstalige berichten van Al Jazeera uit Gaza er nog steeds gewoon in als Gods woord in een ouderling.

Laten we dan maar eens luisteren naar de vertaling van een toespraak die de hoogste man van het leger van Pakistan, generaal Asim Munir, vorige maand hield. Die sprak in de hoofdstad Islamabad (nomen est omen) de jaarlijkse bijeenkomst toe van Pakistani die in het buitenland werken.

Lof voor het Pakistaanse leger

Deze conferentie begon ermee dat de bezoekers met z’n allen luid juichten: Lang leve het Pakistaanse leger. Ondanks de brede steun voor een hogere NAVO-norm zie ik de genodigden op de Koningsdag-recepties die Nederlandse ambassades overal ter wereld houden, nog niet zo ons leger loven.

De Pakistaanse legerleider zei tot zijn gehoor: ‘Jullie zijn niet alleen de ambassadeurs voor Pakistan, jullie zijn de strijders, de soldaten van Pakistan. Jullie zijn het licht van Pakistan dat schijnt in vele landen. En doordat jullie geld en investeringen langs allerlei wegen terugsturen, tonen jullie hoeveel jullie houden van je vaderland.’ Applaus.

Onze laksheid

Hij vervolgde: ‘Beste landgenoten, omdat jullie in andere beschavingen verkeren, moet je nooit vergeten dat je behoort tot een superieure ideologie en een superieure cultuur.’ De generaal wees erop dat er maar twee echt islamitische landen ter wereld zijn: Het rijk gesticht door Mohammed en – 1300 jaar later – Pakistan, beide op de dezelfde grondslag.

Wij in Nederland, die slechts één maal per jaar onze vrijheid herdenken, zouden ook eens moeten herdenken dat onze laksheid Pakistan de kernwapens heeft bezorgd, die generaal Munir nu tot zijn beschikking heeft. En dat het Pakistaanse leger Osama bin Laden jarenlang onderdak bood.

Vanuit Pakistan wordt de Nederlandse oppositieleider al vele jaren bedreigd. De Russen beperken hun tegenacties tot het doorsnijden van telefoonkabels op de zeebodem elders en schijnen computers te willen hacken van allerlei bedrijven en instellingen. Van de Houthi’s hebben we hier in Nederland nog niks terug gehoord. Ten aanzien van de islam hebben we te maken met mensen die ‘Allah is groot’ roepend om zich heen beginnen te steken.

Dat gebeurt niet vaak. Vorig jaar werd op 19 september in Rotterdam een persoon met messen gedood en een ander verwond. Dankzij een moedige omstander vielen er niet meer slachtoffers. Dat was de eerste terroristische aanslag in Nederland, sinds die in een tram in Utrecht op 18 maart 2019. En er zijn ook gekken die zonder Allah aan te roepen om zich heen steken. Om onze nationale veiligheidswebsite te citeren: ‘Daders plegen een aanslag alleen of met een groep. Bijvoorbeeld omdat ze bepaalde politieke of religieuze motieven hebben. Een dader kan ook psychische of sociale problemen hebben.’

Daar is geen speld tussen te krijgen. Alles is inderdaad mogelijk.

Dreigingsniveau

Ambtelijk gezien zijn we dan ook niet in oorlog, maar wel hebben we een dreigingsniveau. De Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) publiceert twee keer per jaar het actuele dreigingsbeeld. Ondanks de weinige aanslagen is in december 2023  het dreigingsniveau verhoogd naar 4 uit 5 en staat het daar nog steeds. Dat betekent dat er een reële kans is dat een aanslag in Nederland plaatsvindt.

Wat is een reële kans? Er is geen reële kans dat u de staatsloterij wint. Het is wel zeker dat de hoofdprijs valt. Enfin, ik vind een dreigingsniveau van 4 te hoog voor een land in vredestijd. De voormalige baas van de NCTV is tot premier benoemd, maar verder zie ik geen inspanningen om dit niveau omlaag te brengen. Wel klinken alom oproepen om de defensie-uitgaven te verhogen, al doet dit niks af aan het dreigingsniveau en leert de ervaring dat zulk geld in ons land slecht wordt besteed.

Slechte militaire prestaties in het verleden

Nederland verloor de Belgische onafhankelijkheidsoorlog, de Tweede Wereldoorlog en de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog. Aan het einde van de Koude Oorlog bombardeerden we in 1995 in NAVO-verband Servië om de moslims te beschermen en uniek Nederlands was in 1999 de actie ‘Knuffels voor Kosovo’ voor de ‘etnische Albanezen’ aldaar. Beide met weinig succes.

Na Kosovo besloot de EU om buiten de NAVO om eigen militaire missies te organiseren. Die gingen naar Macedonië (2003), Congo (2003), Bosnië (2004), opnieuw Congo (2006) en Tjaad (2008). Allemaal zonder succes.

We deden in 2011 mee aan het op initiatief van Frankrijk uitgevoerde NAVO-bombardement op Libië om de bevolking daar te bevrijden van het gruwelijke bewind van Moammar al-Qadhafi en verloren daarbij een helikopter. Maar we verzuimden om voor een beter bewind te zorgen. We vochten in Afghanistan en leidden daar een provinciale politiemacht op, maar verloren de oorlog: de Taliban zijn daar weer de baas.

Dat Nederland met beperkte militaire middelen slecht presteerde, betekent niet dat Nederland met meer militaire middelen beter zal presteren. Integendeel. De juiste strategie is van doorslaggevend belang bij het aangaan van een oorlog en een goede strategie heeft Nederlander vanouds niet. Achter ‘ReArm Europe’, de nieuwste miljardenuitgave van de EU, die ondanks het vertrek van de Britten bij voorkeur Engelstalig spreekt, lijkt er ook geen strategie te zitten. Slechts de hoop dat als we veel geld uitgeven, Poetin ons niet zal durven aan te vallen.

Strategische keuze

De enige die tot nog toe strategie wél aan de orde stelde, was de Amerikaanse vicepresident J.D. Vance. In zijn geruchtmakende toespraak tot de veiligheidsconferentie in München op 14 februari had hij het niet over geld. Hij zei: ‘De dreiging voor Europa waar ik me de meeste zorgen over maak is niet Rusland, China of een ander land, maar de dreiging van binnenuit.’

Hij wees op ondemocratisch overheidsgedrag en beperking van de vrijheid van meningsuiting. Hij riep Europese regeringen op om te luisteren naar hun kiezers en zei: ‘Geen van alle uitdagingen is dringender dan de massale immigratie’.

Is de Nederlandse regering het daar mee eens of niet? Om die strategische vraag danst iedereen hier met een grote boog heen op de muziek van de moderne rattenvanger van Hamelen: de secretaris-generaal van de NAVO, die in geen enkele eerdere functie enige belangstelling voor het militaire heeft getoond en volgende maand in Den Haag zijn feestje geeft. Pas als dat voorbij is, gaan we misschien weer strategisch denken.

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. U maakt dat samen met de andere donateurs mogelijk. Doet u weer mee? Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Zonder de juiste strategie zal Nederland ook met meer geld geen betere militaire prestaties leveren verscheen eerst op Wynia's Week.

Twee rampen en twee keer veel te weinig materieel om snel paraat te staan. Er is kennelijk voortdurend bezuinigd en wat dan overblijft is een onevenwichtig personeelsbestand waarin oudere beroepsmilitairen in de hogere rangen overheersen. Een kleine body en een groot waterhoofd. Zeker, leger, marine en luchtmacht moeten de beroepsmilitairen een behoorlijk perspectief bieden op een carrière – en dat is kennelijk gelukt, gezien die 102 generaals – maar het leger is een papieren tijger als intussen zo wordt bezuinigd op materieel, onderdelen en oefeningen.

Israël heeft 106 generaals, evenveel dus als Nederland (Generaal is hier vlagofficier, dus ook admiraal, schout bij nacht e.d. bij de marine. Van de 114 vlagofficieren in Israël werken er acht bij militaire rechtbanken of als defensie-attaché in het buitenland. Die trek ik af van het totaal en kom dan uit op de genoemde 106). Maar die geven leiding aan 170.000 beroepsmilitairen – vier keer zo veel als bij ons – en zo nodig nog eens bijna een half miljoen reservisten.

Onvoldoende transport

Te weinig personeel bij de marechaussee – dat zal iedereen die weleens op Schiphol komt direct kunnen beamen. De andere onderdelen hebben in vergelijking met buurlanden niet evident te weinig manschappen, maar kunnen ze niet voldoende trainen.

Onze luchtmacht heeft in totaal vier transportvliegtuigen waarvan er twee vijftig jaar oud zijn en vijf dagen nodig hadden voor een enkele retourvlucht naar Afghanistan. Die twee oudjes zijn zo vaak gerepareerd en voorzien van andere onderdelen dat de vliegers nu vertellen dat het eigenlijk twee onvergelijkbare kisten zijn geworden. Hoe daarmee de 17.000 militairen van de landmacht aan hun vereiste oefeningen kunnen komen, is een raadsel. Nederland is een klein, dichtbevolkt land met een heel mild zeeklimaat. Militairen moeten ook kunnen opereren in de bergen, en in vrieskou. Dat vereist veel oefening in andere landen, maar daarvoor is dus absoluut onvoldoende transport beschikbaar.

Uw columnist kon zijn dienstplicht lang geleden vervangen door drie jaar vrijwilligerswerk in Afrika en heeft geen pretentie om aan te geven wat de prioriteiten moeten zijn bij het upgraden van onze krijgsmacht. Maar wel geef ik een beproefde waarschuwing vanuit de politieke economie: politici werken liever aan nieuwe bestellingen – vooral wanneer ze op de foto kunnen bij de aflevering – dan aan onderhoud en reserve-onderdelen. Politici openen ook liever een nieuw gebouw dan dat ze geld uitgeven aan onderhoud van bestaande gebouwen – dat weten we nog uit de Covid-tijd toen ze ventilatie van scholen bleven verwaarlozen. Die logica zal zeker ook opgaan bij het leger en daar moet voor gewaakt worden. Munitie en onderdelen zijn minder sexy dan een nieuw schip of een nieuwe tank, maar nu even de eerste prioriteit.

De VS berekenen voor al hun NAVO-partners een kengetal dat weergeeft hoeveel elk land besteedt per militair. Dat is een indicator van hun productiviteit. President Donald Trump zal die cijfers gaan gebruiken bij de NAVO-discussies. Ik vergelijk het Nederlandse cijfer met de uitkomst voor Canada, onze bevrijder in 1945, en Australië en Nieuw-Zeeland, twee landen met een geïsoleerde ligging die voor hun eigen verdediging moeten zorgen. Die drie landen besteden gemiddelde 40 procent meer per militair per jaar dan Nederland en hebben dus meer oorlogsmaterieel en vooral ook ruimere budgetten voor training. Wij zouden de ambitie moeten hebben om dat gat van 40 procent op te vullen. Het komt neer op een toename in de totale defensie-uitgaven met negen miljard van 2,1 tot 2,9 procent van onze economie. Die extra negen miljard per jaar zou onze krijgsmacht op een beter niveau van paraatheid brengen.

Geen militaire middelen

Met meer materieel en met brigades paraat in de startblokken waren ook de dagen na het neerhalen van de MH17 waardiger en professioneler verlopen. Twee dagen na het neerschieten van het toestel zei Serhiy Taruta, de gouverneur van Donetsk, dat separatisten het onmogelijk maakten voor de autoriteiten en voor reddingswerkers om de plek van de ramp te betreden: ‘Dit kan ernstige gevolgen hebben voor het verloop van het onderzoek en de verklaring van de ware oorzaken van deze tragedie.’ De Nederlandse elites riepen direct ‘onaanvaardbaar’, maar wisten dat ze de schande wel degelijk moesten aanvaarden – omdat Nederland niet de militaire middelen had.

De autobiografie Bibi (2022) van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu vertelt over een andere onaanvaardbare situatie: een gekaapt vliegtuig van El Al dat in 1976 bleef staan in Entebbe (Oegenda). De vliegafstand van Tel Aviv naar Entebbe is nog weer duizend kilometer langer dan van Amsterdam naar Donetsk, maar Israëlische militairen, onder leiding van de moedige oudere broer van Netanyahu, wisten de kapers uit te schakelen en de passagiers te bevrijden. De broer van Netanyahu sneuvelde in Entebbe, Bibi zelf ging daarna ook bij de commando’s en vertelt daarvan in zijn boek. In Israël heeft het woord ‘onaanvaardbaar’ nog de oorspronkelijke betekenis.

Funeste zuinigheid

Het Srebrenica-rapport van het NIOD maakte in 2002 pijnlijk duidelijk hoe ook dertig jaar geleden al veel teveel was bezuinigd op defensie. Dutchbat moest klaar staan voor vertrek naar voormalig Joegoslavië op 1 januari 1994. ‘Commandant Brinkman,’ zo vermeldt het rapport, ‘stelde in de zomer van 1993 vast dat de maanden september en oktober nodig waren voor herscholing van het bataljon. Daarbij manifesteerden zich volgens de brigadecommandant meteen twee hoofdproblemen, namelijk de vooralsnog onvoldoende beschikbaarheid van oefenmaterieel en oefenfaciliteiten, en het ontbreken van duidelijkheid over de toekomstige taak. Het Legerkorps en de Bevelhebber zetten zich aan een uiterste inspanning om de knelpunten op telossen. Maar tijd was wellicht nog het meest schaarse artikel’.  

Hier lezen we dus hoe moeilijk het is om in een half jaar één Nederlandse gevechtsgroep van vierhonderd militairen paraat te krijgen. Griezelig ook is de klacht over ‘het ontbreken van duidelijkheid over de toekomstige taak’. De vijand zal ons toch niet van te voren vertellen hoe hij gaat aanvallen, zodat wij ons uitsluitend daarop hoeven voor te bereiden en zo nog wat meer geld kunnen besparen?

Met zoveel zuinigheid bij de voorbereidingen mogen we wel medelijden hebben met overste Thom Karremans die later in Den Haag als kop van Jut de meeste kritiek kreeg. Luitenant-generaal b.d. G.C. Berkhof schreef een jaar na Srebrenica ter verdediging van Karremans: ‘Het mandaat en de uitrusting waarmee Dutchbat op pad werd gestuurd, waren immers volstrekt ontoereikend geweest.’  Dat ‘volstrekt ontoereikend’ geldt dertig jaar later nog steeds.

Eduard Bomhoff is oud-hoogleraar economie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, Nyenrode en Monash University. In 2002 was hij vicepremier in het eerste kabinet-Balkenende. In november 2024 verscheen zijn boek ‘Het Casinopensioen – en andere brandende kwesties’. Het boek is overal te koop of te bestellen, zoals ook in de winkel van Wynia’s Week.  

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. U maakt dat samen met de andere donateurs mogelijk. Doet u weer mee? Kijk HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Eduard Bomhoff: 102 generaals, maar onze militaire paraatheid stelt weinig voor. Wat is er toch aan de hand met onze krijgsmacht? verscheen eerst op Wynia's Week.

Het is eind 2005, binnen de muren van onze kazernes gonst het. Er gaan geruchten rond over Zuid-Afghanistan: Kandahar, Helmand, Uruzgan misschien? Een nieuwe missie waarbij wij ons niet afvragen of er militairen gewond gaan raken of zullen sneuvelen, maar hoeveel.

Misschien waren Mazar-e-Sharif en Al Mutannah (Irak) niet meer dan een opmaat. Logische stappen die genomen zijn om enerzijds aan de NAVO te tonen wat de kwaliteit en betrouwbaarheid van het Nederlandse leger is en anderzijds om de bevolking te laten wennen aan de inzet van onze troepen in hoog risico gebieden.

‘The Dutch approach’

Niemand weet nog of het doorgaat en wat onze opdracht zal worden, maar onderling is het verlangen naar die inzet voelbaar. Een krijgsmacht zonder missie is ten dode opgeschreven en dus is meedoen in eerste instantie belangrijker dan winnen. Bovendien lijkt dat laatste, gezien de hoeveelheid troepen in Afghanistan, niet meer dan een formaliteit.

Na ruim een jaar voorbereiden vertrekt mijn eigen eenheid naar Uruzgan. Zelf ben ik er niet alleen omdat ik militair ben, maar veel meer nog omdat ik geloof in vrijheid van meningsuiting en democratie. Dat kinderen, jongens en meisjes, in vrijheid op moeten groeien en omdat er ooit militairen waren die dat voor ons bevochten hebben.

Als de slag om Chora net achter de rug is, land ik in de zomer van 2007 op Kamp Holland en vertrek kort daarna op mijn eerste patrouilles. De politiek en de kranten spreken van ‘een wederopbouwmissie’ en het succes van the Dutch approach. De praktijk blijkt anders, vrijwel dagelijks wordt er ergens in het gebied gevochten en op de buitenpost Poentjak geeft het bordje ‘Taliban’ met pijlen in alle richtingen me het gevoel dat de post een blauwbloezen fort in de indianen woestijn is.

Tijdens onze patrouilles spreek ik urenlang met onze tolk Omari. Hij vertelt me hoe het land echt in elkaar steekt. Hij laat me zien dat ik van de cultuur en de problemen in het land maar weinig begrijp en dus dat – ondanks alles wat ik vooraf over het land las – mijn idealisme kinderlijk naïef was. Dat wij vechten tegen wat wij de Taliban noemen, maar soms gewoon boze boeren zijn, mensen die het niet eens zijn met de regering-Karzai en daarom de wapens oppakken of gedwongen worden om tegen ons te vechten omdat hun gezin gegijzeld is.

Hij laat me zien dat de jongens van een jaar of acht negen die we onderweg met een ezel zien lopen, meer zijn dan een mooie foto. Zij brengen de oogst, die hun vader met de hand van zijn akkers haalt, naar de Bazaar. De jonge meisjes in de dorpen langs de kant van de weg met peuters op hun armen passen op hun broertjes en zusjes zodat hun moeders thuis voor eten en drinken kunnen zorgen. Ze kunnen niet lezen of schrijven, maar leren een vak van hun ouders.

Scholen bouwen

Er is niets mis met het bouwen van een school, maar ik moet ook begrijpen dat dat hier een probleem kan zijn. Niet alleen omdat er geen docenten zijn die les kunnen geven, maar veel meer nog, omdat je met het naar school sturen van de kinderen zoals wij dat in Nederland doen een schakel uit de economie haalt. Gezinnen komen daardoor mogelijk in de problemen waardoor vaders in opstand komen. De 3D benadering (defence, development and diplomacy) die wij graag hanteren gaat volgens Omari te snel. We moeten kleinere stappen maken. Wat voor ons logisch is, is dat niet voor hun en dus moeten we meer geduld hebben. Accepteren dat onze norm nog niet die van hun kan zijn.

Door Omari begrijp ik dat scholen bouwen voor ons misschien belangrijk is, een stipje op de kaart, maar voor hun niet per se noodzakelijk. Dat het vaak beter is om de Mullah of de Malik een uurtje in de week de tijd neemt om de kinderen in de moskee te leren lezen en schrijven, want een school is ’s nachts ook een doelwit.

Tolken: de verraders

Omari is zelf ook een doelwit. Tolken maken het voor ons mogelijk om met de bevolking te communiceren dus zijn er in de ogen van de Taliban geen grotere verraders dan zij. Het deert hem niet, hij gelooft niet alleen in verandering, maar hij vertrouwt op ons.

Omari is niet de enige die hoop put uit onze aanwezigheid. In Tarin Kowt besluit iemand om een krant uit te gaan geven en als er ruim twee jaar na mijn vertrek in de Tweede Kamer opnieuw wordt gedebatteerd over de verlenging van de missie, waagt een aantal inwoners van Uruzgan hun leven door te komen met een petitie die Nederland naast zich neerlegt.

Dat het verzamelen van handtekeningen in Afghanistan levensgevaarlijk is, gaat, net als de moord op de uitgever van de krant in Tarin Kowt, aan ons voorbij. Er speelt een ander politiek spel, verlengen in Uruzgan is hier niet meer dan de laatste ruzie die het kabinet Balkenende IV nodig heeft om vanwege partijpolitieke belangen uit elkaar te gaan.

Uit Uruzgan

Met het vertrek (2010) van Nederland uit Uruzgan, krijg ik voor het eerst de vraag of het het allemaal wel waard was, of Michael Donkervoort, Martijn Rosier, Tom Krist, Ronald Groen, Wesley Schol, Aldert Poortema en de andere Nederlandse militairen voor niets gestorven zijn. Over de gesneuvelde Australische en Afghaanse collega’s met wie we daar vochten heeft niemand het, maar ik laat het van me afglijden en antwoordt kort dat het een NAVO-missie en de Aussies ons werk, de wederopbouw voort zullen zetten. Aangezien de focus van de wederopbouw vooral blijft liggen bij het bestrijden van de Taliban, word ik wel steeds sceptischer over een lange termijn oplossing, een uitweg uit dit conflict.

‘Was het niet allemaal voor niets?’ Nu de NAVO zich terugtrekt en de meeste steden weer in de handen van de Taliban gevallen zijn, wordt die vraag me vaker gesteld dan het aantal dagen dat ik buiten de poort op patrouille was. Misschien wel vaker dan het aantal patronen dat ik in gevechten met de Taliban verschoot.

Voor mijzelf had ik Afghanistan niet willen missen en was het zeker niet voor niets. Het heeft ons geleerd dat de Nederlandse militairen waar voor hun geld bieden. Dat ze onder zware omstandigheden hun werk naar eer en geweten doen. Zelfs lang na hun missie, voelen ze zich betrokken en blijven ze zich niet alleen in woorden, maar vooral ook in daden inzetten voor de mensen die ze daar beschermden.

Tegelijkertijd en vooral, leert het ons dat de politiek niet moet besluiten tot missies waarbij ze niet helder hebben wat het probleem en dus wat de concrete oplossing is. Dat ze niet in moeten grijpen in landen waarvan ze de geschiedenis en de cultuur niet voldoende kennen. Doen ze dat wel, dan is dit alles voor niets geweest en zullen onze militairen ook in de toekomst met een onduidelijke en onmogelijke opdracht op pad gestuurd worden.

Niels Roelen is schrijver en was majoor in het Nederlandse leger en werd verschillende keren uitgezonden, ook naar Afghanistan. Hij schreef onder meer de roman ‘Leven na Uruzgan’. Hij schreef bovenstaand artikel op uitnodiging van Wynia’s Week. www.nielsroelen.com

Het bericht Afghanistan: onze politici moeten geen militairen sturen als ze niet weten wat het probleem is, laat staan de oplossing kennen verscheen eerst op Wynia's Week.