De wet tweestatusstelsel, die onder meer mogelijkheden biedt tot beperking van aantallen nareizende gezinsleden, haalde het wel. En daarmee is in ieder geval een deel van ‘het strengste asielbeleid ooit’ van het kabinet-Schoof gerealiseerd.

Wat Wilders heeft bewogen tot deze destructieve actie is voer voor politieke commentatoren. Het is in ieder geval wel duidelijk geworden dat beperking van de asielinstroom voor de PVV-leider geen prioriteit heeft.

Geen daadkracht

De gang van zaken heeft natuurlijk ook nog eens duidelijk gemaakt dat van de huidige, door D66 gedomineerde, coalitie geen daadkracht valt te verwachten als het gaat om beperking van de asielinstroom. Maar anders dan de PVV van Wilders heeft D66 vanaf het begin van de coalitievorming duidelijkheid verschaft door meteen aan te kondigen in de Eerste Kamer tégen te zullen stemmen, en daar niet meer van af te wijken.

Gaat D66 nu helemaal vrijuit? Niet volgens politiek commentator Wouter de Winther van De Telegraaf. Die is van mening dat de fractie van deze partij de kou uit de lucht had kunnen halen door alleen voor de novelle te stemmen. Dan zou de asielnoodmaatregelenwet zonder steun van D66, maar met steun van CDA en SGP, wel zijn aangenomen. Hierbij moet worden bedacht dat de inhoud van de novelle (geen strafbaarstelling hulp aan illegalen) volkomen in lijn is met het D66-standpunt.

Al meteen na de stemmingen in de Eerste Kamer probeerden senatoren van de coalitie toch een positieve draai te geven aan de ontstane situatie. Die hadden natuurlijk door dat deze hele gang van zaken bijzonder slecht zou vallen bij de kiezers, die immers in meerderheid helemaal klaar zijn met de ongeremde asielinstroom.

Madeleine van Toorenburg (CDA) bijvoorbeeld, wees op het Asiel- en migratiepact van de EU. De implementatie ervan is geregeld in de Uitvoerings- en implementatiewet Asiel- en migratiepact 2026 (hierna te noemen: implementatiewet), die al door de Tweede Kamer is aangenomen. Als ook de Eerste Kamer akkoord gaat, wordt deze wet medio dit jaar van kracht. Er staan maatregelen in die vergelijkbaar zijn met punten uit de verworpen asielnoodmaatregelenwet.

Dit geldt bij voorbeeld voor de afschaffing van de verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd (de permanente verblijfsvergunning voor statushouders). Dat is een maatregel die het mogelijk maakt betrokkenen terug te sturen omdat de reden voor asielverlening is komen te vervallen; bijvoorbeeld als het land van herkomst weer veilig is. De memorie van toelichting op de implementatiewet hierover:

‘Het handhaven van de verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd waarbij de asielstatus niet meer kan worden ingetrokken is niet langer mogelijk onder het nieuwe Asiel- en migratiepact. (…) Dit sluit aan bij de opvatting dat asielbescherming per definitie tijdelijk is en enkel dient te worden geboden indien deze bescherming noodzakelijk is, zoals ook nadrukkelijk naar voren komt in de Europese wetgeving en de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de EU.’

Drie wegen

Duidelijke taal. Dit had natuurlijk al veel eerder moeten gebeuren. Maar even verderop in de memorie van toelichting staat ook dit:

‘Na de afschaffing van de asielvergunning voor onbepaalde tijd, blijven er mogelijkheden over voor een asielstatushouder en zijn gezinsleden om een verblijfsrecht te krijgen. Zo kan verblijfsrecht verkregen worden op grond van de EU-verblijfsvergunning voor de langdurig ingezetene, op grond van artikel 8 EVRM of door verkrijging van het Nederlanderschap.’

De statushouder die geen recht meer heeft op voortzetting van verblijf alhier, omdat de grond waarop asiel werd verleend is komen te vervallen, staan maar liefst drie wegen open om te proberen dat verblijf alsnog voort te zetten.

Het is daarom aannemelijk dat afschaffing van de verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd in veel gevallen niet zal leiden tot terugkeer naar het land van herkomst, terwijl dat wel mogelijk is. Bijgevolg zal die afschaffing de bevolkingsgroei door asielmigratie minder afremmen dan op het eerste gezicht lijkt.

Hierbij moet worden aangetekend dat die drie ontsnappingsroutes ook open zouden hebben gestaan ingeval de asielnoodmaatregelenwet het wel had gehaald in de Eerste Kamer.

Traineren en misbruik

Een soortgelijke beschouwing als hiervoor over afschaffing van de verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd, valt te geven over een ander hot issue uit de asielnoodmaatregelenwet, te weten de aanscherping van de criteria voor nareizigers. Die aanscherping is hard nodig, want de huidige Nederlandse criteria zijn veel ruimer dan de desbetreffende EU-regels vereisen. Maar ook hier kan artikel 8 EVRM, dat voorziet in het ‘recht op respect voor familieleven’, in de weg zitten.

De asielnoodmaatregelenwet omvatte ook een aantal maatregelen bedoeld om het traineren en misbruik van de asielprocedure tegen te gaan. Denk aan afschaffing van de zogenoemde voornemenprocedure (een voorlopige beslissing, waarop de asielzoeker mag reageren), een strengere toets voor nieuwe feiten en omstandigheden bij opvolgende aanvragen, introductie van een verwijtbaarheidstoets bij opvolgende aanvragen en de mogelijkheid om aanvragen als ongegrond af te wijzen als de vreemdeling niet meewerkt aan de procedure. Genoemde maatregelen maken ook deel uit van de implementatiewet.

Wat in ieder geval geen deel uitmaakt van de implementatiewet is de strafbaarstelling van illegaal verblijf, hét struikelblok bij de behandeling van de asielnoodmaatregelenwet in de Eerste Kamer. Voor deze strafbaarstelling bestaat brede parlementaire steun, waaronder die van het CDA en de SGP. Deze partijen zijn alleen tegen de strafbaarstelling van hulp aan illegalen. Hier is dus werk aan de winkel voor de verantwoordelijke minister Bart van den Brink (CDA).

Een verwante maatregel, die ook geen deel uitmaakt van de implementatiewet, is de uitbreiding van de zogenoemde ongewenstverklaring. Dit betreft vreemdelingen die illegaal in Nederland verblijven en een ernstige misdrijf hebben gepleegd of gevaar opleveren voor de openbare orde. Zij moeten het land uit en mogen niet meer terugkomen. Weigeraars riskeren gevangenisstraf.

Het kabinet aan zet

Het voorgaande betekent dat de schade van het afschieten van de asielnoodmaatregelenwet voor een belangrijk deel kan worden gecompenseerd door de implementatiewet die het EU asiel- en migratiepact in werking stelt. Deze wet moet nog wel door de Eerste Kamer worden goedgekeurd. Voor beleidswijzigingen uit de asielnoodmaatregelenwet waarin de implementatiewet niet voorziet, is het kabinet nu aan zet. Minister Van den Brink heeft aangekondigd haast te maken met nieuwe voorstellen. Dus toch nog daadkracht van de coalitie? We gaan het zien.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Het asieldrama in de Eerste Kamer kan toch nog een happy end krijgen verscheen eerst op Wynia's Week.

De asielnoodmaatregelenwet van voormalig PVV-minister Marjolein Faber is in de Eerste Kamer gestrand, zoals we deze week uitvoerig hebben meegekregen. De reparatiewet (novelle) om het strafbaar stellen van illegaliteit te verzachten behaalde geen meerderheid, waarop het CDA opgelucht adem haalde en tegen de wetsvoorstellen stemde (zoals de partij vorig jaar in de Tweede Kamer ook had gedaan).

Ook de SGP trok om die reden haar steun in. En de PVV stemde tegen de eigen wetten omdat de verzachtende novelle te soft was en een uitholling van het hele pakket betekende. Een ruime meerderheid die in het verschiet lag, schrompelde ineen tot een minderheid van 37 zetels – en dat ondanks het feit dat alle politici verbaal erkennen dat de Nederlandse bevolking een einde wil aan de massale instroom van migranten.

Gezichtsverlies voor de premier

Zo kwam er deze week een voorlopig einde aan een soap die al drie kabinetsperiodes aan de gang is. De VVD liet het kabinet-Rutte IV vallen op asiel en migratie. Het kabinet-Schoof kwam met wetgeving maar omdat de PVV uit dat kabinet stapte, kreeg die wet van Faber niet de volledige parlementaire behandeling. Het kabinet-Jetten nam die wetgeving over in zijn coalitieakkoord, met het voorbehoud dat de D66-fractie in de Eerste Kamer die niet zou steunen, maar ook deze week is het dus niet gelukt.

Na dinsdag begon natuurlijk het grote zwartepieten. Toen de steun van CDA, SGP en PVV wegviel, moest D66 alsnog leveren, vond de VVD. De mislukking was niet alleen aan de ommezwaai van de PVV te wijten, volgens fractievoorzitter Ruben Brekelmans. De steun van CDA en PVV voor de wetsvoorstellen gaf D66 de ruimte om de handen schoon te houden, maar de situatie was anders komen te liggen. D66-leider Jetten ging bellen maar slaagde er niet in zijn senatoren tot een ommekeer te bewegen. Gezichtsverlies voor de premier, een man met onvoldoende gezag, luidde de conclusie in de VVD-gelederen.

Bovendien was duidelijk geworden dat het de premier aan elementair politiek inzicht ontbrak. Hij rekende zich rijk met de steun van de PVV, maar was even vergeten dat de partij van Wilders niet de meest betrouwbare partner is om vanuit de oppositie de coalitie aan een meerderheid te helpen. En waar was de verkiezingsbelofte van D66 gebleven om te gaan strijden voor een strenger asielbeleid?

D66 en CDA wezen met de beschuldigende vinger naar de ‘sabotagepolitiek’ van de PVV, die de novelle had aangegrepen om alsnog tegen te stemmen en het probleem van asiel en migratie daarmee levensgroot op tafel te laten liggen – een situatie waarbij de partij, zo luidde de beschuldiging, electoraal gewin meent te kunnen halen.

Maar wie de dingen nog eens op een rijtje zet, kan alleen maar concluderen dat geen één partij vrijuit gaat bij dit debacle.

Trollen

Het amendement om illegaliteit strafbaar te stellen, ingediend door de PVV bij de behandeling van de wetten van Faber in de Tweede Kamer, behandelde onverwacht een meerderheid – onder andere omdat links in Amsterdam een Keti Koti-feestje vierde toen ze eigenlijk in Den Haag moesten zijn om te stemmen.

De VVD steunde dat amendement, maar dat hadden ze beter niet kunnen doen. Strafbaarstelling van illegaliteit is een serieuze zaak, en dat regel je dus zorgvuldig in een apart wetsvoorstel, goed doordacht en met goede formuleringen. Maar de VVD voelt natuurlijk altijd de dreiging van rechts bij dit soort situaties, en wil graag rechts zijn wanneer (en alleen dan) de partij er electorale winst mee te kunnen boeken.

De PVV gaat evenmin vrijuit, omdat Wilders c.s. gewoon hebben zitten trollen, zonder te willen accepteren dat je in de politiek niet alles in één keer krijgt maar ondertussen toch een stap vooruit kunt zetten. Die stap vooruit hadden ze zelfs kunnen claimen als een eigen succes van de wetten van partijgenoot Faber, die in een vorige kabinetsperiode voortdurend onder vuur had gelegen.

Het CDA van senator Madeleine van Toorenburg speelde een ijdel spel omdat ze tijdens het debat in de Eerste Kamer eindeloos veel concessies eiste van minister Bart van den Brink op het punt van die strafbaarstelling. Ze wist natuurlijk ook wel dat ze daarmee de PVV op de stang joeg.

Van de Brink valt te verwijten dat hij veel te veel meeging in de kritiek van zijn eigen CDA, terwijl iedereen allang wist dat de strafbaarstelling van illegaliteit gericht was op mensen die overlast veroorzaken en hun terugkeer frustreren. Met zijn concessies en relativeringen gaf hij de PVV evenzovele haakjes om de wetten te torpederen.

Met hun tegenstem hebben PVV en D66 eigenlijk het CDA gered. Als de novelle zou zijn aangenomen, dan zou de CDA-senaatsfractie verdeeld hebben gestemd. Als de wetten daarmee waren weggestemd, was de schade voor het CDA en vooral voor partijleider Henri Bontenbal veel groter geweest.

Rare circusact

D66 en ChristenUnie hebben zich ongeloofwaardig gemaakt om uit strategische overwegingen tegen de novelle te stemmen, terwijl ze eigenlijk voor de inhoud van de novelle waren. Maar door tegen te stemmen, wisten ze dat CDA en SGP de wetten niet zouden steunen, en de verwerping van die wetten was hun uiteindelijke bedoeling.

We hebben dus naar een rare circusact zitten kijken, waarbij elke partij zijn eigen motieven had om een spelletje te spelen. Ondertussen zijn we weer net zover als in de zomer van 2023. Het kabinet probeert deze impasse te maskeren door daags na de stemmingen met de fractievoorzitters, de premier en de vicepremiers samen te komen en na afloop van dat beraad gelijk nieuwe nationale maatregelen aan te kondigen. In aanvulling op het Europese asiel- en migratiepact, dat in juni in de Eerste Kamer wordt behandeld, wil dit kabinet op zeer korte termijn bepaalde elementen uit de wet van Faber (het ongewenst verklaren van criminele vreemdelingen en het schrappen van dwangsommen vanwege te lange procedures) alsnog via nieuwe wetgeving te regelen.

Het is moeilijk je voor te stellen dat een coalitie van CDA, D66 en VVD op deze punten met goede voorstellen gaat komen. En daarom is het goed dat de rechtse oppositie een beetje druk zet en met aanvullende wetsvoorstellen komt. Mona Keijzer heeft al een initiatief gepresenteerd om de voorrangsregeling voor statushouders bij de verdeling van sociale huurwoningen te schrappen – een voorstel dat zij als minister al eerder heeft ingediend. En Simon Ceulemans van JA21 wappert al met een initiatief om de vermaledijde spreidingswet in te trekken.

De burger is niet gek

Als politiek Den Haag bij zinnen komt, zal zij niet alleen die Europese wetgeving maar ook de nationale aanvullingen met gezwinde spoed doorvoeren. Want de burger is niet gek en begrijpt ook wel dat ze deze week naar een onverkwikkelijk spel van deugers (D66, CDA) en nihilisten (PVV) heeft zitten kijken. En de peilingen zijn interessant. In 1998 waren er in de Tweede Kamer drie zetels rechts van de VVD, bij de Kamerverkiezingen van vorig jaar waren dat er 51, in de peiling van vorige week zijn dat er 60. Deze trend is niet te negeren, maar het luisteren naar deze stem van onbehagen is bij dit kabinet niet in goede handen gebleken.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Asielspelletjes van deugers en nihilisten – en de burger is de dupe verscheen eerst op Wynia's Week.

D66, VVD en CDA zijn kennelijk nog niet in staat om ‘dwingende controle’ uit te werken. Nog steeds geven ze de vriendelijke vrijwilligers van Stichting Vluchtelingenwerk alle ruimte om jonge mannen uit Syrië op te vangen en te helpen met acceptatie van hun claim dat ze nog minderjarig zijn. Nog steeds betalen ze advocaten om zo nodig beroep aan te tekenen, ook in situaties waar beroep geen realistische kans maakt.

Niet liegen over leeftijd

D66, VVD en CDA zouden voor zulke binnenkomers om te beginnen de correcte term ‘illegale immigrant’ moeten gebruiken. Een 20-jarige Syriër die hier illegaal arriveert en claimt 17 te zijn is geen ‘asielvrager’. Er zijn geen journalisten van 17 die moeten vluchten voor vervolging omdat ze bekendstaan om kritische artikelen. Evenmin zijn er 17-jarige vakbondsleiders die gevaar lopen omdat ze hebben opgeroepen tot massaal verzet. Het COA zou bij alle immigranten die minderjarigheid claimen direct een forensisch-medisch onderzoek moeten laten uitvoeren (dus niet bij slechts een op de dertig zoals nu). Elke claim op asiel hoort automatisch en onherroepelijk afgewezen te worden bij een leugen over leeftijd.

Tijdens de Syrische burgeroorlog vluchtten miljoenen Syriërs naar buurland Turkije. Daar kunnen ze veel beter leven en hopen op terugkeer dan ver weg, in een land met een totaal andere cultuur. Zo hebben onze voorouders in de zestiende en zeventiende eeuw Joden en protestanten opgenomen uit de Zuidelijke Nederlanden en Frankrijk en bootvluchtelingen uit Portugal. Ik hoop en bid dat wij ook op een vergelijkbare manier financieel en met medici (Artsen zonder Grenzen) kunnen helpen bij de christenen die nu in het noorden van Nigeria zo bloedig worden vervolgd en moeten uitwijken naar een buurland.

Groepen mensen die moeten vluchten voor hun geloof zijn ‘asielvragers’ en doen dat als het kan in een buurland. Jonge mannen die niet over zo’n goede reden beschikken en misschien ook nog liegen over hun leeftijd zijn ‘illegale immigranten’. Het juiste woordgebruik is een noodzakelijke eerste stap op weg naar eerlijk onder ogen zien wanneer het tijd is voor ‘dwingende controle’ en hoe we die zoekend en tastend het beste vorm kunnen geven.

Terecht schrijft Tyler Cowen dat we dan onvermijdelijk ook mensen gaan ‘behandelen op manieren die ik bijzonder onaangenaam en verontrustend vind’. Een democratie kan leren en corrigeren hoe vorm te geven aan ‘dwingende controle’ met zo min mogelijk onrecht en vernedering. President Donald Trump heeft al zijn asielminister Kristi Noem ontslagen, mede omdat zij hardhandiger dan nodig te werk ging bij het opsporen van illegale immigranten. Trump staat nu onder druk van Amerikaanse boeren die illegale immigranten in dienst hebben om de oogst op tijd binnen te halen. Bij ons in Nederland moet dat hele proces van leren en corrigeren nog beginnen, want D66, VVD en CDA lijken geen idee te hebben van hoe ver ze zijn afgedwaald van de verstandige aanbeveling ‘goed maar niet gek’.

Minst slechte keuze

We kunnen niet snel genoeg beginnen met eerlijk na te denken over de minst slechte keuze uit de ‘onaangename en verontrustende’ manieren om illegale immigratie zoveel mogelijk te elimineren. Controles aan de grens? Opsluiten in speciale ‘gevangenissen’? Beter management bij Vluchtelingenwerk? Strengere regels voor de kans om in beroep te gaan tegen een uitwijzing? Illegale vreemdelingen over de grens zetten naar België of Duitsland? Meer hulp aan Italië en Griekenland bij controles op mensensmokkelaars? Verbreking van de diplomatieke banden met Marokko en Algerije wanneer die weigeren om hun eigen burgers terug te nemen?

Onaangenaam? Ja. Maar onbegrensd mededogen met alle illegale immigranten is kostbaar (zie Migratiemagneet Nederland van Jan van de Beek), leidt tot meer angst en criminaliteit en koerst af op een breuk met onze geschiedenis als christelijke natie en levende democratie. ‘Op U zo wil ik bouwen’ bevestigen we in het zesde couplet van ons volkslied, maar het resultaat van dat bouwen dreigt onherkenbaar verminkt te worden dankzij vrouwenbesnijdenis, neef-nichthuwelijken en eindeloze antisemitische demonstraties met leuzen als ‘From te river to the sea’ – wat immers betekent dat alle Joden weg moeten uit hun land, of nog erger.

Aan het werk

Voordat we die moeilijke keuzes maken, is nog een tweede afspraak nodig, naast het durven gebruiken – waar van toepassing – van de term ‘illegale immigrant’. Het moet zo zijn dat als er bijvoorbeeld bij vrouwenbesnijdenis ook binnen de Islam stemmen zijn die dat verwerpen, we niet moeten beweren dat zulke kritiek alleen mag worden geuit binnen de eigen groep, omdat het anders ‘islamofobie’ zou zijn. Zoals de Israëlische filosoof Avishai Margalit, emeritus hoogleraar van de Hebrew University (Jeruzalem) en het Institute for Advanced Study (Princeton, New Jersey), uitlegt in zijn boek The Decent Society: ‘Een samenleving maakt een fout wanner het iets “kritiek” noemt wanneer het van binnen uit de eigen groep komt, maar “vernedering” indien het afkomstig is van buiten de groep. Eenmaal kritiek, andermaal kritiek.’

Zodra het COA ophoudt met de giftige gewoonte om iedereen in Ter Apel een ‘asielvrager’ te noemen, en we stoppen met het roepen van ‘islamofobie’ wanneer een niet-moslim bezwaar maakt tegen vrouwenbesnijdenis, neef-nichthuwelijken of oproepen tot geweld tegen Joden, kunnen we aan het werk. Onaangenaam, maar harde noodzaak.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Laten we illegale migranten niet langer asielvragers noemen en eindelijk stoppen met klagen over ‘islamofobie’ verscheen eerst op Wynia's Week.

Toch zijn gemeenten verantwoordelijk voor veel thema’s die direct invloed hebben op het dagelijks leven van bewoners, zoals woningbouw, veiligheid, milieu, zorg en armoedebestrijding. Ook op het gebied van asiel en migratie staan gemeenten voor een enorme opgave. Zij worden op grond van landelijke regelgeving verantwoordelijk voor het opvangen van een grote stroom asielzoekers en het huisvesten van statushouders. Tegelijkertijd kampen veel gemeenten met een tekort aan sociale huurwoningen en een afnemend draagvlak voor asielzoekers onder bewoners.

Banale werkelijkheid

Het migratiesaldo blijft onverminderd hoog. Sinds het piekjaar 2022 is het iets gedaald, maar ook in 2025 kwamen er 100.000 mensen meer naar Nederland dan er vertrokken. Zowel in 2024 als in 2025 arriveerden meer dan 40.000 asielzoekers en nareizigers in Nederland. Verder valt op dat van een aanzienlijk deel van de asielzoekers het herkomstland onbekend is. In veel andere Europese landen komen ze zonder identiteitsbewijs binnen.

Vluchtelingenwerk laat dan tv-spotjes zien van kinderen die op de vlucht slaan terwijl de bommen en granaten overal om hen heen inslaan. De werkelijkheid is echter veel banaler. Vaak gaat het om mensen die al heel wat veilige landen zijn doorgereisd en dan hun papieren weggooien omdat ze als ongedocumenteerde meer kans maken in Nederland.

De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) moet aan strenge zorgvuldigheidseisen voldoen bij de beoordeling van een asielaanvraag. Zelfs als de ongedocumenteerde een vluchtverhaal ophangt waarvan de IND medewerker weet dat het niet klopt, zijn de eisen dusdanig opgeschroefd dat de facto de bewijslast bij de IND-medewerker komt te liggen.

Het afwijzen van asielaanvragen kost de dienst veel tijd, omdat die afwijzingen uitgebreid moeten worden gemotiveerd. Volgens de wet komen aanvragers bovendien in aanmerking voor een vergoeding als de IND niet op tijd beslist. In 2025 heeft de IND 79 miljoen euro aan dwangsommen betaald aan asielzoekers omdat de dienst niet op tijd besliste over aanvragen voor een verblijfsvergunning. Dat is een verdubbeling ten opzichte van 2024, toen de dienst 36,8 miljoen euro aan dwangsommen moest betalen.

Sinds begin 2024 is de Spreidingswet van kracht, waardoor gemeenten verantwoordelijk zijn geworden voor het opvangen van asielzoekers. Dit is een gevolg van het tekort aan opvangplekken en overbevolking in het aanmeldcentrum in Ter Apel. De hoeveelheid asielzoekers die elke gemeente moet opvangen, wordt bepaald op basis van de grootte en sociaal-economische draagkracht van die gemeente.

Hoewel gemeenten weinig invloed hebben op de beslissing om überhaupt asielzoekers op te vangen, kunnen ze wel bepalen hoe de opvang wordt ingericht. Ze kunnen bijvoorbeeld kiezen voor grote opvanglocaties met veel plaatsen of voor meerdere kleinere locaties.

Voor halverwege 2027 wordt verwacht dat Nederland 88.000 opvangplekken voor asielzoekers nodig heeft. Begin februari waren er ongeveer 77.500 plekken, maar ruim 27.000 daarvan vervallen de komende tijd. Dat betekent dat er de komende anderhalf jaar bijna 38.000 plekken bij moeten komen, wat een bijna onmogelijke opgave is.

Maatschappelijke spanningen

Deze opgave wordt nog moeilijker door de onderliggende maatschappelijke spanningen. In veel gemeenten, vooral op het platteland en in kleinere dorpen, bestaat er grote weerstand tegen de komst van azc’s. Volgens Vluchtelingenwerk komt overlast door vluchtelingen nauwelijks voor en gaat het vooral om onderbuiksgevoelens. Daarbij wordt verwezen naar onderzoek van het Wetenschappelijk Onderzoek en Documentatie Centrum (WODC).

Het is niet duidelijk op welk onderzoek gedoeld wordt, maar onderstaande grafiek uit het rapport ‘Incidenten en misdrijven 2017-2024’ van het WODC laat duidelijk zien dat met de toename van het aantal asielzoekers ook het aantal incidenten en misdrijven toeneemt.

Uit een onderzoek van Regioplan uit 2021 bleek dat er met enige regelmaat signalen komen van intimidatie en geweld tegen LHBTI- en bekeerlingasielzoekers op de opvangcentra. Bij die laatste categorie gaat het meestal om moslims die tot het christendom zijn bekeerd.

Uit een recente reportage van EenVandaag bleek dat het er sindsdien nauwelijks beter op geworden is. Vooral vluchtelingen uit de lhbti-gemeenschap die in azc’s verblijven, zijn vaak slachtoffer van geweld en seksueel misbruik. Van hen wil 90 procent overgeplaatst worden naar veilige units, maar die zijn er onvoldoende. Het is begrijpelijk dat de slachtoffers een veilige ruimte willen, maar een fundamenteler probleem is dat Nederland op grote schaal jonge mannen toelaat uit culturen waar vrouwen niets te vertellen hebben en lhbti taboe is.

Naast de opvang van asielzoekers speelt ook de huisvesting van statushouders een grote rol in de lokale politiek. Zodra mensen die in ons land asiel hebben aangevraagd een verblijfsvergunning krijgen, hebben zij recht op huisvesting.

De rijksoverheid bepaalt op grond van het aantal inwoners hoeveel mensen per gemeente aan een woning geholpen moeten worden, maar het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) bepaalt welke personen aan welke gemeente worden gekoppeld.

Gemeenten streven ernaar binnen tien weken na de koppeling woonruimte aan te bieden aan mensen met een verblijfsvergunning. Vanwege de krapte op de woningmarkt is dat echter in de meeste gevallen niet haalbaar en zijn er langere wachttijden.

De sociale huursector telt ongeveer 2,3 miljoen woningen. Elk jaar komen er ongeveer 165.000 sociale huurwoningen vrij, maar de meeste daarvan gaan naar mensen die al een sociale huurwoning hebben. Het kan daarbij gaan om verhuizing van de ene sociale huurwoning naar de andere of om mensen die geen sociale huurwoning achterlaten, omdat hun huis gesloopt wordt. Uiteindelijk blijven er zo’n 40.000 woningen over voor mensen die nog geen huis hebben.

In het eerste halfjaar van 2026 moeten volgens de landelijke taakstelling 15.000 statushouders aan een woning worden geholpen. Dat komt neer op ongeveer 9.000 woningen. Dat betekent dat bijna een kwart van de beschikbare woningen naar statushouders gaat.

Migratiekritische partijen

Hoe de gemeenten met de consequenties van het landelijke beleid op gebied van asiel en migratie omgaan, zal voor een belangrijk deel afhangen van de uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart.

Van de landelijke partijen komt het verzet tegen de spreidingswet en de taakstellingen voor huisvesting van statushouders vooral van FvD en PVV. Zij doen echter in veel van de 342 gemeenten niet mee. Forum voor Democratie is present in 104 gemeenten, de PVV in veertig. Ook andere migratiekritische partijen ontbreken op de meeste stembiljetten: de BBB doet mee in 29 en JA21 in slechtst zeven gemeenten. Het gevolg is dat volgens een recente peiling van Ipsos I&O deze vier partijen samen op zo’n 7 procent blijven steken, terwijl ze in landelijke peilingen goed zijn voor zo’n 30 procent van de stemmen. Winst wordt vooral verwacht voor de lokale partijen: 34,5 procent volgens de peiling van Ipsos I&O, maar ook Maurice de Hond verwacht dat de stijgende trend voor lokale partijen verder doorzet.

De gemeenten worden opgezadeld met een vrijwel onmogelijke taak. Doordat de landelijke overheid onvoldoende maatregelen treft om de asielinstroom te beperken, moeten de gemeenten steeds meer asielzoekers opvangen en statushouders huisvesten, terwijl er een tekort is aan sociale huurwoningen. Toch hebben burgers op 18 maart de mogelijkheid om hun stem te laten horen. Ze kunnen kiezen voor partijen die vanuit politieke correctheid meer asielzoekers willen opvangen en willen vasthouden aan het voorrangsbeleid voor statushouders, of voor (lokale) partijen die meer oog hebben voor de belangen van de eigen lokale gemeenschap.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Asielopvang zet gemeenten klem. Maar de kiezers hebben woensdag het laatste woord verscheen eerst op Wynia's Week.

Maar in het Kamerdebat bleef dat onderwerp beperkt tot kritische opmerkingen uit de hoek van de 49 Kamerzetels rechts van de VVD. Deze interventies deed de kersverse premier vrolijk glimlachend af met een verwijzing naar wat het coalitieakkoord op dit gebied allemaal voor moois – zoals het overgewaardeerde EU-migratiepact – in petto heeft.

De asielwetten van Faber

Heeft premier Jetten hier een punt? Laten we even de belangrijkste beleidsvoornemens over immigratie langslopen, met de nadruk op asiel. Alles staat of valt met vermindering van de instroom. Dat die omlaag moet wordt ook in het coalitieakkoord onderkend.

Het eerste wat er moet gebeuren is het plukken van ‘laaghangend fruit’: zorgen dat we niet zoals thans veel aantrekkelijker zijn als bestemming voor asielzoekers dan ons omringende landen. Dit kan worden bereikt met de beide asielwetten van toenmalig minister Faber (De Asielnoodmaatregelenwet en de Wet invoering tweestatusstelsel). Die wetten zijn wel aangenomen door de Tweede maar nog niet door de Eerste Kamer. En daar begint ook meteen de twijfel over de motivatie van het kabinet.

D66 heeft al laten weten dat de fractie in de Eerste Kamer tégen gaat stemmen. Als het desondanks zou lukken die wetten daar aangenomen te krijgen, zal het kabinet de wetten uitvoeren. Het is hoogst onzeker of beide wetten door de Eerste Kamer komen. Dezelfde partijen die in de Tweede Kamer vóór stemden plus het CDA hebben samen 38 zetels; precies genoeg voor een meerderheid. Dan zijn er nog de twee senatoren die uit de BBB-fractie zijn gestapt, maar zich niet bij een andere fractie hebben aangesloten.

Veel zal afhangen van de discipline binnen de regeringsfracties. De VVD-senatoren toonden zich eerder niet loyaal jegens het kabinet-Schoof door tegen afschaffing van de Spreidingswet te stemmen. Het CDA stemde in de Tweede Kamer tegen de beide wetten, maar stemde later wel in met het reparatiewetje dat de strafbaarstelling van hulp aan illegalen ongedaan maakt. Daarmee leek de angel uit de controverse te zijn.

Modernisering internationaal vluchtelingenrecht

Zelfs als het zou lukken de beide asielwetten door de Eerste Kamer te krijgen, zijn we er nog lang niet. Uiteindelijk moeten de internationale verdragen die de volkomen uit de hand gelopen asielmigratie hebben mogelijk gemaakt, worden gewijzigd of anders opgezegd, uiteraard met doorwerking in de EU-regelgeving. Een en ander dient te resulteren in de regionalisering van het recht op asiel. Dit komt erop neer dat in Europa, en dus ook in Nederland, alleen asielaanvragen in behandeling worden genomen van personen uit Europese landen. Voor personen uit andere werelddelen is hier dan alleen nog asiel mogelijk op uitnodiging.

Het coalitieakkoord erkent de onwenselijkheid van de bestaande situatie waarin iedereen die voet op EU-bodem weet te zetten, aanspraak kan maken op een asielprocedure in de EU. Het ziet het EU-migratiepact ‘als een eerste grote stap om meer controle te krijgen over wie naar Nederland komt.’ Zoals ik eerder heb betoogd vallen bij de effectiviteit van dit pact, en meer in het bijzonder bij de daarin opgenomen ‘buitengrensprocedure’, de nodige vraagtekens te plaatsen. Het is onwaarschijnlijk dat het pact zal leiden tot vermindering van de aantallen asielzoekers, respectievelijk statushouders, die naar Nederland komen. Zelfs valt vermeerdering niet uit te sluiten.

Aanzuigende werking

Maar het kabinet wil meer: ‘Voor de modernisering van het internationaal vluchtelingenrecht neemt Nederland samen met andere Europese landen de leiding om draagvlak te vinden. We organiseren een asieltop en nemen diplomatieke initiatieven. Doel is uiteindelijk dat asielaanvragen buiten Europa kunnen worden ingediend en afgehandeld, en dat in Nederland geen asielprocedures meer hoeven worden doorlopen. Zo kunnen erkende vluchtelingen via hervestiging worden verdeeld over Europa, waar ze met een vluchtelingenstatus hun leven kunnen opbouwen. Zo breken we het wrede verdienmodel van mensensmokkelaars op de Middellandse Zee.’

Het lijkt er niet op dat deze intenties binnen afzienbare tijd worden omgezet in daden. Maar als het zover komt zou deze aanpak ons kunnen verlossen van de ‘veiligelanders’ en andere nep-asielzoekers die nu de asielketen verstoppen en de bevolking in de wijde omgeving van AZC’s met overlast en criminaliteit tot wanhoop drijven. Echter, deze offshoring van de asielprocedure zonder offshoring van de hervestiging van erkende vluchtelingen maakt geen einde aan de onbeheersbare instroom van asielmigranten in de EU, respectievelijk Nederland. Integendeel: dat de betaling van een mensensmokkelaar en de onveilige oversteek van de Middellandse Zee komen te vervallen zal een aanzuigende werking hebben die de instroom nog verder doet toenemen.

Op het gebied van arbeidsmigratie wil het kabinet starten met een ‘pilot’ van drie jaar voor een programma gericht op het ‘actief en gericht’ naar Nederland halen van goed geschoolde krachten die hier toegevoegde waarde hebben in vooraf afgebakende sectoren. Onderdeel van deze voorwaarden zijn een salariseis en huisvestingseis en een maximale termijn van drie jaar. Hiervoor komen in ieder geval kandidaat EU-lidstaten in aanmerking. Deze formulering impliceert dat ook andere landen buiten de EU in aanmerking kunnen komen. Met het oog op problematische cultuurverschillen een heikel punt, waarover straks meer.

Studie- en arbeidsmigratie

Wat betreft de studiemigratie, die net als de asielmigratie volkomen uit de hand is gelopen, kondigt het kabinet aan dat de eerder in gang gezette bescheiden poging om deze in te dammen wordt teruggedraaid: ‘We schrappen de toets anderstalig onderwijs voor nieuwe opleidingen en houden het huidige anderstalige aanbod in stand.’ Hier zien we de hand van informateur en inmiddels minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Rianne Letschert (D66). Voorheen was zij voorzitter van het college van bestuur van de Universiteit Maastricht, welke instelling van het laten studeren van buitenlanders op kosten van de Nederlandse belastingbetaler een voor die universiteit succesvol verdienmodel, en zelfs haar core business, heeft gemaakt.

Asielmigratie en in mindere mate arbeidsmigratie leiden tot de overkomst van gezinsleden. De uiteindelijke instroom ligt daardoor een stuk hoger dan blijkt uit de aantallen statushouders en arbeidsmigranten. Wat de gezinsmigratie gerelateerd aan asiel betreft voorzien de hiervoor genoemde asielwetten die ter goedkeuring bij de Eerste Kamer liggen, in mogelijkheden om de instroom tot meer aanvaardbare proporties terug te brengen.

EU haalt half miljoen vrachtwagenchauffeurs uit Global South

Niet alleen het kabinet-Jetten wil arbeidsmigranten aantrekken uit landen buiten de EU. Brussel is ook actief op dit gebied. Recent kwam de EU op de proppen met het plan om een half miljoen vrachtwagenchauffeurs te werven uit Egypte, Bangladesh, Pakistan, Marokko, Tunesië en Kenia: project SDM4EU (Skilled Driver Mobility for Europe). De genoemde landen kunnen worden gerekend tot de zogenoemde African-Islamic cultuurcluster, waar zeden en gewoonten heersen die niet compatibel zijn met wat hier gangbaar is. Dit zal de nodige aanpassingsproblemen met zich meebrengen.

Met dit initiatief trekt de EU activiteiten naar zich toe die tot nu toe het domein waren van de lidstaten, en SDM4EU zal zeker als voorbeeld gaan fungeren voor soortgelijke initiatieven van de EU in andere segmenten van de arbeidsmarkt. Of Nederland hier blij mee moet zijn is de vraag. Arbeidsmigratie van buiten de EU is een beleidsterrein waarop de knellende internationale verdragen weinig grip hebben. Dat hebben we altijd prima zelf kunnen regelen. Dat de EU ons nu in de wielen gaat rijden is het zoveelste nadelige gevolg van de onbezonnen overdracht van bevoegdheden – in dit geval inzake immigratie – aan Brussel.

Overvol Nederland kan met kabinet-Jetten borst natmaken

Gaat het kabinet-Jetten ervoor zorgen dat de immigratie substantieel omlaag gaat? De enige maatregelen in het coalitieakkoord die op korte termijn voor vermindering van de immigratie kunnen zorgen zijn de Asielnoodmaatregelenwet en de Wet invoering tweestatusstelsel. Maar dat zijn producten van het vorige kabinet, en als het aan D66 ligt gaan die wetten ook nog sneuvelen in de Eerste Kamer.

Wat betreft meer structurele maatregelen is het kabinet weinig concreet. Uiteindelijk zal alleen regionalisering van het recht op asiel (aanmelding én opvang in de regio) de asielproblematiek onder controle kunnen brengen, maar zo ver is het kabinet nog niet.

Het kabinet heeft wel de intentie om in de toekomst de aanmelding te offshoren, maar niet de hervestiging. Personen wier asielverzoek wordt ingewilligd kunnen dan alsnog naar de EU, respectievelijk naar Nederland komen. Dit zal naar verwachting zelfs tot meer asielmigratie leiden.

Tot zover asiel. Studiemigratie en arbeidsmigratie van buiten de EU zullen de komende tijd waarschijnlijk ook geen daling laten zien. Het overvolle Nederland met zijn woningnood en interetnische spanningen kan met het kabinet-Jetten aan de knoppen van het landsbestuur zijn borst natmaken.

Tik op de vingers

Veel kiezers hebben vorig jaar toch maar weer op de ‘middenpartijen’ gestemd in de veronderstelling dat die partijen, na de electorale afstraffing in 2023, inmiddels hun lesje wel hadden geleerd wat de immigratiebeperking betreft. Die kiezers komen met het aantreden van het kabinet-Jetten van de koude kermis thuis. Ze kunnen binnenkort wel stoom afblazen bij de gemeenteraadsverkiezingen.

Maar belangrijker: zij krijgen volgend jaar een kans om de coalitie een gevoelige tik op de vingers te geven bij de verkiezingen voor de Provinciale Staten, welke verkiezingen bepalend zijn voor de samenstelling van de nieuwe Eerste Kamer, tegenwoordig een niet te onderschatten instelling in Den Haag.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht De globalisten in Den Haag en Brussel gaan de immigratie niet beperken verscheen eerst op Wynia's Week.

De pijlers van het EU-migratiepact

Het Europese migratie- en asielpact, aangenomen in 2024, bestaat uit negen EU-verordeningen en een richtlijn. Volgens de Europese Commissie kent het pact vier centrale pijlers: het bieden van veilige buitengrenzen, snelle en efficiënte procedures, een doeltreffend systeem van solidariteit en verantwoordelijkheid, en migratie integreren in internationale partnerschappen. In deze ‘internationale partnerschappen’ (voorbeelden zijn Tunesië, Egypte en Mauritanië) belooft de Europese Commissie ook afspraken over migratie, zoals strengere grenscontroles, sterker optreden tegen migrantensmokkel, meewerken aan terugkeer en het promoten van legale migratie naar Europa. Deze pijlers zullen op verschillende manieren worden uitgewerkt.

Onder andere zou dit pact ervoor moeten zorgen dat al bij de buitengrenzen van de Europese Unie wordt bepaald wie als asielzoeker binnenkomt en wie niet. Aan de buitengrenzen van de EU moet worden gescreend en geïdentificeerd voordat een asielaanvraag in behandeling wordt genomen. De bedoeling is kortere asielprocedures (onder het pact moet een asielaanvraag binnen uiterlijk zes maanden worden afgehandeld), snelle(re) terugkeer bij afwijzing en ontlasting van het reguliere asielsysteem.

Ook is een doel van deze overeenkomst dat EU-landen nauwer samenwerken en solidair worden op het gebied van opvang. Landen als Griekenland, Spanje en Italië, die relatief veel asielaanvragen krijgen, kunnen rekenen op betere spreiding van asielzoekers. Op grond van de zogeheten ‘solidariteitsregel’ moeten de EU-landen gezamenlijk minstens 30.000 asielzoekers per jaar opnemen van deze landen, of kunnen ze deze verplichting afkopen door €20.000 per asielzoeker te betalen. Volgens Alessandro Ciriani, onderhandelaar namens het Europees Parlement, is het migratiepact een ‘keerpunt’ in de manier waarop de EU met migratie omgaat.

Veelbelovend?

Het pact klinkt veelbelovend ten opzichte van het huidige systeem: screening, identificatie, registratie, een (verkort) asielproces en, bij een veilig land van herkomst, deportatie – allemaal aan en vanaf de buitengrenzen van de Europese Unie. Zou een land alsnog te veel asielzoekers moeten opvangen, dan kan het de verplichting afkopen voor een (relatief) klein bedrag van 20 duizend euro per asielzoeker.

Een asielmigrant kost Nederland namelijk ongeveer 800.000 euro, zo berekende migratiedeskundige Jan van de Beek in zijn bestseller Migratiemagneet Nederland (2024). Wanneer volgmigratie wordt meegerekend, zijn de kosten zelfs 1,3 miljoen euro per asielmigrant.

Brede kritiek

Maar zo optimistisch als het migratiepact klinkt, is het volgens velen niet. In de aanloop naar de inwerkingtreding ervan is er vanuit verschillende hoeken veel kritiek op gekomen. Onder meer door Gerald Knaus, voorman van de denktank European Stability Initiative (ESI) en architect van de oude EU-Turkije-deal uit 2016. Bij een lezing over het Europees grensbeleid liet Knaus weten dat het migratiepact ‘zal falen’. Dat heeft volgens hem enerzijds te maken met het feit dat Polen, Hongarije en Slowakije al weigeren mee te werken aan het solidariteitsmechanisme van het migratiepact. Zo heeft Polen – omdat het veel Oekraïners opvangt – een soort opt-out weten te bewerkstelligen.

Anderzijds is er volgens Knaus onder het nieuwe migratiepact ‘geen betere prikkel’ dan onder het oude Dublin-systeem voor landen als Hongarije, Griekenland of Italië om meer asielzoekers op te vangen. De uitvoering van het pact zal onder meer stuklopen op het gebrek aan solidariteit. Daarbovenop zijn er nog te weinig afspraken gemaakt met veilige derde landen buiten de EU om asielzoekers op te laten vangen. Momenteel is er slechts een handvol landen dat wellicht bereid is om zo’n samenwerking met de EU aan te gaan: Turkije, Rwanda, Oeganda en Albanië. Te weinig om dit pact succesvol te laten draaien.

Clingendael: ‘migratiemanagement blijft theoretisch’

Ook het Clingendael Instituut is kritisch op het pact en hoe dit zal uitwerken. Het concludeert in het rapport Grenzen verleggen uit februari in navolging van Knaus dat het ‘niet eenvoudig’ is om landen buiten de EU vluchtelingen of afgewezen asielzoekers te laten opvangen. Het Instituut wijst op het nog altijd kleine aantal derde landen dat bereid is om een samenwerking aan te gaan om het migratiepact uit te voeren. Dat maakt dat deze landen een hogere prijs kunnen vragen voor samenwerking. De EU-lidstaten kunnen daardoor juist mínder eisen stellen aan de opvang van asielzoekers. Volgens het onderzoeksinstituut is het migratiepact gebaat bij zo veel mogelijk afspraken en onderlinge samenwerkingsverbanden. Die ontbreken nu, waardoor de discussie over migratiemanagement ‘enigszins theoretisch dreigt te blijven’.

Pact stelt politici in staat niets te doen

Ook migratiedeskundige Jan van de Beek denkt dat het migratiepact weinig gaat opleveren. De afkoopsom van 20.000 euro per asielzoeker is voor de rijke landen heel aantrekkelijk en heel goedkoop. ‘Dan komt alles toch op het bordje van de buitengrensstaten als Griekenland, Italië en Spanje, dus die gaan – heel invoelbaar – zoals ze altijd al deden, iedereen door laten lopen naar het rijke noorden.’ ‘Geloof politici niet als ze zeggen dat dit gaat werken. Het EU-pact stelt hen in staat voorlopig niets te doen – want “de oplossing komt eraan…” Niet dus’, aldus Van de Beek via X.

‘EU-migratiepact schiet nu al tekort’

Binnen de politiek klinkt hetzelfde pessimisme over de effectiviteit van het migratiepact. Europarlementariër voor de BBB (EVP-fractie) Sander Smit laat aan Wynia’s Week weten: ‘Het EU-Migratiepact is ontoereikend in zijn huidige vorm: de uitvoering schiet nu al tekort, cruciale wettelijke pijlers ontbraken (komen nu langzaam wel als men vaart maakt) of worden door linkse en liberale partijen afgewezen. Oost-Europese landen zoals Polen en Hongarije weigeren elke medewerking aan de verplichte solidariteit en relocatie van asielzoekers – of zelfs het gehele pact. […] Het pact bevat immers ook de omstreden verkapte Europese spreidingswet die onevenredig op sociaaleconomisch aantrekkelijke landen als Nederland zal drukken. Als het op deze voet doorgaat, stort het hele asiel- en migratiepactgebouw in.’

Volgens Smit is het aannemen van nationale asielwetten dan ook noodzakelijk. ‘Het EU-migratiepact is geen duizenddingendoekje en biedt voorlopig niet de uitweg.’

Uitvoering migratiepact zeer onduidelijk

Hoe de uitvoering van het migratiepact er voor Nederland uit gaat zien, is nog zeer onduidelijk. Het belooft een ander en strenger asielsysteem, maar het gebrek aan partnerlanden buiten de EU, de niet-deelname van Oost-Europese landen aan het solidariteitsmechanisme van het pact en de naar verhouding enorm aantrekkelijke afkoopsom maken daadwerkelijke verandering van het migratiemodel onwaarschijnlijk.

Daarnaast is het ook niet ondenkbaar dat Nederland onder het kabinet-Jetten vanuit het oogpunt van solidariteit en ‘fatsoen’ veel asielzoekers opvangt van de ‘entreelanden’ Italië, Spanje en Griekenland. Ook is het mogelijk dat Nederland wel gebruik maakt van de afkoopregeling, maar dat deze asielzoekers uiteindelijk alsnog op ons bordje belanden, omdat het voor de entreelanden te veel wordt.

Om nog maar te zwijgen over de vraag of (delen van) het migratiepact überhaupt standhoudt bij het Hof van Justitie in Luxemburg. In EU-wetgeving en rechtspraak is namelijk veel bescherming toegekend aan de asielzoeker. Het zou zomaar kunnen dat het Hof van Justitie de verkorte asielprocedure, de plicht tot identificatie en de verplichte terugkeer naar land van herkomst van tafel veegt vanwege strijd met internationaal recht.

Race to the bottom

In de EU wordt door druk vanuit rechts meer ingezet om migratie naar het continent te beperken. De lidstaten zijn bezig met een ‘race to the bottom,’ zoals Van de Beek het noemt. Maar als iedereen in de EU meedoet aan deze race, zal nog altijd het minst strenge land het aantrekkelijkst blijven voor asielmigranten. Nederland behoort tot de meest aantrekkelijke landen voor (asiel)migranten, mede vanwege het sterke sociale vangnet, goede voorzieningen zoals zorg, onderwijs en kinderbijslag, rechtsbijstand en uitgebreide rechtsbescherming. Nu omringende landen als Denemarken, Duitsland en België maatregelen nemen om minder aantrekkelijk te zijn voor asielzoekers, betekent achterblijven voor Nederland dat het juist relatief aantrekkelijker wordt als bestemmingsland.

Tenzij Nederland ook begint met het nemen van nationale maatregelen. Daarmee zou een goed begin kunnen worden gemaakt als de Eerste Kamer de asielwetten van het kabinet-Schoof aanneemt. Erg zeker is dat niet, aangezien D66, de partij van premier Jetten, al tegen de wetten zal stemmen. Verder biedt het coalitieakkoord weinig zicht op strengere maatregelen dan de buurlanden, waarmee Nederland als verliezer van deze race op zal moeten draaien voor een aanzienlijk deel van de asielmigratie naar de EU.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Wat heeft Nederland aan het Europese migratiepact? verscheen eerst op Wynia's Week.

Vandaag een boos woord over de rijksambtenaren, want die mogen evenmin onze cultuur in gevaar brengen. Ik geef een aantal voorbeelden van ambtenaren die de foute broek aantrokken. In elk narratief zijn nuances mogelijk, maar steeds is er sprake van ambtelijk machtsmisbruik.

Stok tussen de benen

De website parlement.com geeft een compleet overzicht van gesneuvelde ministers en staatssecretarissen. Tot en met het derde kabinet-Rutte (2017-2022) waren er steeds terechte redenen. Mona Keijzer kon zich bijvoorbeeld niet verenigen met het coronabeleid (ze kreeg jaren later overigens gelijk). Eric Wiebes trad af over de toeslagenaffaire en twee andere VVD’ers pakten eveneens kun biezen vanwege gemaakte fouten.

Pas onder de kabinetten Rutte IV en Schoof mislukten er voor het eerst ministers omdat hun ambtenaren dat wensten en hen een stok tussen de benen staken. Tussen 1940 en 1945 waren onze hoge ambtenaren veel te volgzaam bij de verschrikkingen van het nazibewind; de laatste jaren zal niemand onze ambtenaren nog volgzaam noemen. Neem deze vier recente voorbeelden op rijksniveau van machtige ambtenaren die met hun conspiraties politici wegwerkten:

• Khadija Arib (PvdA). Geëlimineerd als voorzitter van de Tweede Kamer door geregisseerd achterbaks optreden van haar ambtenaren die in koor beweerden dat het in haar omgeving ‘niet veilig’ was.
• Dennis Wiersma (VVD). Geëlimineerd als minister van Onderwijs vanwege ideeën die afweken van de linkse DEI-voorkeuren van ambtenaren, inclusief de medewerkers van de Onderwijsinspectie.
• Femke Wiersma (BBB). Zwaar beschadigd als minister van Landbouw door ambtenaren die al haar pogingen saboteerden om de stikstofidiotie aan te pakken. Veel ambtenaren (overwegend aanhangers van GroenLinks en D66) willen een halvering van de veestapel en deinsden niet terug om het rapport van statisticus Ronald Meester zonder beargumenteerde onderbouwing in twijfel te trekken. De ambtenaren zorgden er zo voor dat NOS, NRC en de Volkskrant konden beweren dat BBB ‘niets had bereikt’. De partij verloor vervolgens in 2025 de verkiezingen.
• Marjolein Faber (PVV). Nooit gesteund door haar eigen ambtenaren. Ze had niet hoeven uitglijden over haar uitspraken over het Deense en Zweedse asielbeleid wanneer ze was voorzien van precieze dossiers over hoe in andere landen illegale migratie wordt aangepakt. Vervolgens lieten dezelfde ambtenaren ook nog eens uitlekken dat Faber problemen had met koninklijke onderscheidingen voor een paar stafleden van het COA. In plaats daarvan hadden de ambtenaren een behoorlijk dossier moeten maken over de vraag of de cultuur bij COA en bij Stichting Vluchtelingenwerk wel goed past bij wat hun minister wilde.

Waarom die brutale onbeschaamdheid sinds Rutte IV? Misschien was de leugenachtige farce over de ‘functie elders’ voor Pieter Omtzigt wel het keerpunt. De ambtenaren zagen dat Rutte hiermee wegkwam. Daarna begonnen de campagnes waarbij ambtenaren collectief, maar anoniem meldden zich ‘niet veilig’ te voelen, ondanks hun vaste aanstelling en hun ijzersterke cao. Onze nieuwe premier zou duidelijk moeten meedelen dat zulke claims voortaan onacceptabel zijn.

Onder Rutte IV kwam Rob Jetten met zijn 0,000036 graden minder opwarming. Dat zette de tweedeling over CO2 op scherp. Jetten en alle D66/GroenLinks-ambtenaren kozen voor enorme schade aan de economie om maar vast te kunnen houden aan de luchtspiegeling van ‘netto nul’ in 2050. Wie daaraan niet meedoet, is een slecht mens (we horen hier echo’s van Greta Thunberg). Toen de ministers van BBB een andere analyse omtrent CO2 en stikstof presenteerden, voelden de ambtenaren zich gerechtigd tot sabotage: ze gingen naar Brussel maar speelden daar dubbel spel, negeerden alle feiten over normaler stikstofbeleid in het buitenland, en waren niet eerlijk over nucleaire energie (‘nieuwe kerncentrales kunnen niet vóór 2040’) en over biomassa (‘bossen verbranden helpt tegen CO2’).

Redelijke twijfel

De tweedeling over CO2 en stikstof valt vaak samen met de tweedeling over illegale immigratie. Nergens anders in West-Europa melden zich zo veel minderjarige asielzoekers als in Nederland. Dat zijn geen moedige journalisten, opiniemakers of feministes die moeten vluchten; dat zijn jonge mannen die met een investering van 4000 euro voor een mensensmokkelaar hier hun hele familie hopen te importeren.

Er mag twijfel bestaan of de advocaten van het COA wel altijd eerlijk zijn met hun advies, en of de betaalde medewerkers van Vluchtelingenwerk misschien niet soms aanzetten tot bedrog (zeg dat je pas zeventien jaar bent, noem jezelf homo, beweer dat je in groot gevaar verkeert). Maar minister Faber heeft ondervonden hoe hard de ambtenaren terugsloegen toen zij alleszins redelijke twijfel aan het COA en Vluchtelingenwerk opwierp. Het percentage goedgekeurde aanvragen is in Nederland veel hoger dan gemiddeld. Wat kan daarvoor de verklaring zijn?

Kloof over Israël

En dan is er nog de kloof over Israël. Hoewel het bestaansrecht van Israël niets heeft te maken met ‘netto nul’ in 2050 en halvering van de veestapel, overleggen in Den Haag honderden bestuurskundigen ook over wat zij betreffende het Midden-Oosten het beste beleid vinden. Daarbij is het alleen maar menselijk wanneer ze zich het prettigst voelen wanneer zij samen kunnen optrekken met hun collega-ambtenaren. Samen op kantoor tegen de ‘rechtse’ minister, samen protesteren op de stoep van het eigen ministerie, samen met Extinction Rebellion een snelweg blokkeren, samen op de Dam protesteren tegen Benjamin Netanyahu, enzovoorts.

Maar zo sneuvelt de soevereiniteit van de kiezer. De jonge bestuurskundigen op de ministeries zijn onze nieuwe regenten geworden. Zij hebben gekozen voor ‘netto nul’, voor halvering van de veestapel, voor een warm onthaal van iedereen die asiel vraagt en vaak ook nog voor antisemitisme. Wij mogen een stembiljet invullen, maar de ambtenaren hebben hun beslissingen al genomen.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Behalve immigranten zijn ook ambtenaren een bedreiging voor onze cultuur verscheen eerst op Wynia's Week.

Nederlanders willen minder migratie

De laatste jaren laten verschillende opiniepeilingen zien dat er een groeiende groep Nederlanders is die de asielinstroom en migratie in het algemeen wil beperken. Ruim vier op de tien pleit voor een asielstop, zelfs als dat indruist tegen internationale afspraken. Ook op andere vormen van migratie (arbeids- gezins- en studiemigratie) worden Nederlanders steeds kritischer. 70 procent van de bevolking vreest dat het door migratie moeilijker is om een woning te vinden. Zo’n 45 procent is bang dat geweld toeneemt door de komst van immigranten. Meer dan de helft (51 procent) van de Nederlanders vreest dat Nederland door immigratie en open grenzen te veel van zijn eigenheid verliest. Dat blijkt uit het SCP-rapport Migratie als spiegel van maatschappijbeelden uit 2025, dat opvattingen van Nederlanders over migratie uit 2022 en 2023 documenteert.

Dat Nederlanders nu minstens zo kritisch zijn over migratie als in 2022, blijkt uit de populariteit van rechtse partijen onder Nederlandse kiezers. Ondanks het verlies van de PVV is het migratiekritische blok in de politiek niet gekrompen. Daarnaast lijken ook niet-rechtse partijen (zoals D66 en het CDA) in hun toon wat strenger op het gebied van migratie.

Europeanen willen ook minder migratie

De wil om migratie te beperken leeft in heel Europa. In 2024 peilde Ipsos ruim 26 duizend respondenten uit 18 lidstaten over migratie. 51 procent van de respondenten had een negatief oordeel over het EU-migratiebeleid – slechts 16 procent oordeelde daar positief over. Het meest negatief over migratie waren Frankrijk (62 procent), Oostenrijk (60 procent) en Hongarije (58 procent). De minst kritische landen waren Denemarken (26 procent; ook het land met een relatief streng migratiebeleid), Roemenië en Finland (respectievelijk 27 en 32 procent).

Deze opvattingen zie je terug in het stemgedrag in Europa. Voorbeelden zijn de groei van partijen als het AfD in Duitsland, de FPÖ in Oostenrijk en Rassemblement National in Frankrijk. Ook wordt in heel Europa migratie steeds belangrijker in het politieke debat en worden ook de politieke middenpartijen strenger over migratie om de kiezer niet kwijt te raken.

Mega-akkoord EU en India

Je zou denken dat de politiek zich dan ook inspant om de migratie naar het Europese continent te beperken, maar het tegendeel is het geval. Er wordt actief geprobeerd méér migranten binnen te halen. Een voorbeeld daarvan is de nieuwe deal tussen de EU en India.

Op 27 januari jl was er in Delhi een topontmoeting tussen de EU en India. Ursula von der Leyen, voorzitter van de Europese Commissie, kwam daar naar buiten met het nieuws dat na bijna twee decennia onderhandelen, een groot handelsverdrag is gesloten tussen de EU en India. Het werd door beide partijen ‘de moeder aller deals’ genoemd. Het is inderdaad een groot handelsverdrag, omdat het betrekking heeft op ruim 2 miljard mensen.

Het akkoord is voornamelijk gericht op het versoepelen van de handel tussen de EU en India en het opheffen van onderlinge tarieven. De EU kan in de nabije toekomst goedkoper producten zoals auto’s, wijnen (en andere alcoholische dranken), oliën, vlees, maar ook machines en chemicaliën exporteren naar India. In ruil daarvoor krijgt de EU goedkopere textiel, meubilair, edelstenen en farmaceutische producten.

‘Mobility Framework’

Een ander belangrijk, maar minder besproken onderdeel van deze overeenkomst is het zogeheten Mobility Framework: een plan dat het makkelijker maakt voor Indiërs en Europeanen in bepaalde sectoren om te reizen naar en te werken in het andere land. Een persbericht van het Indiase ministerie van Commercie en Industrieformuleert het zo: ‘Op het gebied van mobiliteit biedt de vrijhandelsovereenkomst een faciliterend en voorspelbaar kader voor zakelijke mobiliteit, dat zowel korte termijn-, tijdelijke – als zakenreizen in beide richtingen omvat. Hierdoor kunnen professionals tussen de twee economieën reizen om verschillende diensten te verlenen. […] India heeft ook een kader vrijgesteld om constructief mee te werken aan sociale zekerheidsovereenkomsten voor een periode van vijf jaar, samen met een kader ter ondersteuning van de mobiliteit van studenten en werkgelegenheid na de studie.’

Meer Indiase studenten en arbeiders

Dit ‘Mobility Framework’ zal betekenen dat India toegang krijgt tot 144 EU-diensten en sub-sectoren, voornamelijk op het gebied van zorg en IT. Hoe dat er exact uit gaat zien, is nog onduidelijk. Wat wel duidelijk is, is dat deze deal tussen de EU en India betekent dat er meer mensen vanuit India naar de EU zullen komen. De Indiase premier Narendra Modi postte zelf over de effecten van dit akkoord via zijn sociale mediakanalen: ‘Dit zal leiden tot een gestroomlijnd en veilig verkeer van geschoolde personen, meer banen voor Indiase jongeren, betere toegang tot Europees onderwijs en onderzoek voor Indiase studenten, en gemakkelijker verkeer voor seizoensarbeiders.’ Op termijn betekent dat een toestroom van meer studenten en (gespecialiseerde) werknemers van India naar de EU.

Europese Unie zoekt meer arbeidsmigranten en ‘internationaal talent’

De India-deal past in een breder plan van de Europese Unie om meer migranten te lokken naar bepaalde sectoren. Op 2 februari kondigde de Europese Commissie haar allereerste EU-brede ‘Visa Strategy’ aan. Net als een nieuwe ‘Europese Strategie voor Asiel- en Migratiebeheer’ en een ‘Aanbeveling voor Innovatietalent’. Nieuw beleid dat gericht is op alle 27 lidstaten, en in essentie bedoeld is om meer en gerichter arbeids- en kennismigranten naar het continent te lokken.

De ‘Visa Strategy’ roept op tot langer geldige ‘multiple-entry’-visa voor zakenreizigers en zogeheten ‘European Legal Gateway Offices’ worden in het leven geroepen om werknemers en buitenlandse talenten te begeleiden. De allereerste pilot van zo’n ‘Legal Gateway Office’ zal in India plaatsvinden, en is specifiek gericht op IT-consultants en ingenieurs. De Europese Strategie voor Asiel- en Migratiebeheer is erop gericht om irreguliere migratie aan te pakken en legale migratiepaden te versterken.

Kabinet-Jetten wil goed geschoolde krachten naar Nederland halen

Naast de EU-India deal, die hoogstwaarschijnlijk ook migratie vanuit India naar Nederland bevordert, wil het aanstaande kabinet-Jetten meer en gerichter arbeidsmigranten naar Nederland halen. Dat valt te lezen in het coalitieakkoord Aan de slag. De coalitie begint met een pilot van drie jaar voor een ‘programma dat gericht is op het, onder strenge voorwaarden, actief en gericht naar Nederland halen van goed geschoolde krachten die hier toegevoegde waarde in vooraf afgebakende sectoren hebben’. Het kabinet zegt weliswaar de asielmigratie naar Nederland te willen verminderen, maar geeft daar nog weinig handen en voeten aan.

Onduidelijk is wat de plannen voor het aanstaande kabinet toevoegen aan de al twintig jaar bestaande Nederlandse ‘Kenniswerkersregeling’, waar jaarlijks al zo’n 20.000 arbeidsmigranten van buiten de Europese Unie gebruik van maken, werknemers die relatief vaak (vaker dan asielzoekers, bijvoorbeeld) ook gezinsleden meenemen. De grootste groep van deze kennismigranten komt doorgaans uit India.

Half miljoen illegalen krijgen verblijfsvergunning

Het meest ingrijpende plan op het gebied van migratie is aangekondigd in Spanje. Daar besloot de regering op 27 januari jl om via koninklijk decreet (dus zonder stemming in het parlement) ruim een half miljoen illegaal in Spanje verblijvende migranten een verblijfsstatus te geven.

De voorwaarden voor het krijgen van de verblijfsvergunning zijn dat de illegale migranten voor 31 december 2025 in Spanje zijn aangekomen, er minstens vijf maanden verblijven en geen strafblad hebben. Daarnaast is de verblijfsvergunning een jaar geldig, met mogelijkheid tot verlenging. Op beelden uit Barcelona is te zien dat vooral Pakistanen en Afrikanen zich tot nu toe gemeld hebben om een verblijfsvergunning aan te vragen. Eenmaal in bezit van een verblijfsvergunning kunnen de migranten geldig reizen naar alle Schengenlanden, waaronder Nederland.

Beleid luistert niet naar burger

De groeiende populariteit van rechtse dan wel migratie-kritische partijen in Europa en de aandacht voor migratie in het publieke debat wijzen erop dat de Europese bevolking zich zorgen maakt over de grote migratiestromen naar het continent. Het stemgedrag in veel Europese landen is een uitdrukkelijke vraag om minder migratie. Maar het Europese en Nederlandse beleid beweegt zich in tegengestelde richting. De burgers krijgen meer migratie.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!

Het bericht Nederlandse en Europese burgers vragen om minder migratie, maar krijgen meer verscheen eerst op Wynia's Week.

Waar ontwikkeling broodnodig is, explodeert de bevolking: in Niger 6,8 kinderen per vrouw en Nigeria stevent af op 400 miljoen inwoners in het jaar 2050. Zonder banen neemt de armoede toe, en ook de honger, het geweld en de migratiedruk op Europa. De Duitse SPD-politicus Martin Neuffer waarschuwde daar in 1982 al voor, en demograaf Reiner Klingholz bevestigt dit nu.

Stabiliteit zal er in Afrika niet komen zolang de bevolkingsgroei elke ontwikkeling in de weg staat en jongeren geen werk kunnen vinden. De dynamiek van die hoge geboortecijfers, die in Afrika tot steeds meer armoede leiden, zal verwoestende gevolgen hebben voor dat werelddeel en ook voor Europa. Met 6,8 geboorten per vrouw heeft het arme Sahelland Niger het hoogste geboortecijfer ter wereld. De bevolking van Nigeria zal naar verwachting verdubbelen en tegen 2050 tot 400 miljoen gegroeid zijn.

Demografie en ontwikkeling

Het gebrek aan economische kansen voor de beroepsbevolking zal leiden tot toenemende spanningen (bijvoorbeeld xenofoob geweld, zoals in Zuid-Afrika of Angola) en steeds meer bestaansonzekerheid. In Aziatische landen is een verband aangetoond tussen demografie en ontwikkeling. Vanwege culturele en religieuze overwegingen pleiten Afrikaanse politici voor het principe: hoe meer mensen, hoe sterker de staat. In moslimlanden gaan monogamie en lage geboortecijfers niet samen met het daar heersende manlijkheidsideaal.

Mauritius, de Seychellen en Botswana laten zien waartoe meer onderwijs kan leiden. Het geboortecijfer is op Mauritius gedaald tot ongeveer 1,4, op de Seychellen tot 2 en in Botswana tot 2,73 kinderen per vrouw – een gevolg van positieve economische ontwikkeling.

Vooral in tijden waarin de legitimiteit van kritische meningen in twijfel wordt getrokken, is het verhelderend om Die Erde wächst nicht mit te herlezen (De aarde groeit niet mee). Het is in 1982 geschreven door de Duitse sociaaldemocraat Martin Neuffer (1924-2004), jarenlang directeur van de NDR (Nord Deutsche Rundfunk). Voor dit alom geprezen boek liet hij in 1982 zijn linkse politieke verleden bij de SPD voor wat het was en publiceerde zijn standpunten met betrekking tot migratie- en integratiebeleid. Daarmee was hij zijn tijd ver vooruit.

Toenemende druk om te emigreren uit Derde Wereldlanden

Neuffer schreef toen al: ‘Er komen geen nieuwe feiten aan het licht. Die zijn ook niet nodig. Alles is bekend – of is al vaak genoeg gepubliceerd. De feiten staan nauwelijks ter discussie. Maar de conclusies die men daaruit zou moeten trekken, worden hardnekkig genegeerd.’

‘De druk om te emigreren uit Derde Wereldlanden, met hun explosieve bevolkingsgroei, zal door alle ellende, honger en hopeloosheid enorm toenemen.’

‘Steeds meer mensen halen ook hun gezin naar Duitsland. Steeds meer kinderen van buitenlanders worden hier geboren. En smokkelorganisaties importeren met veel succes zogenaamde politieke asielzoekers uit Zuid-Azië en Afrika, van wie de meesten ongetwijfeld om economische redenen hierheen komen en willen blijven … Ze hopen op een baan, goedkope huisvesting. Er zijn er ook bij die gemakkelijk aan de kost komen in de criminele sector.’

Te diepgaande verschillen

Neuffer: ‘Deze groepen exporteren de conflicten uit hun land van herkomst naar Duitsland en vechten die hier met volstrekte meedogenloosheid uit. Ze keren zich steeds radicaler tegen de Duitse politie.’

‘De ethische, culturele en – niet in de laatste plaats – religieuze verschillen zijn te diepgaand om de integratie van zulke grote groepen mensen succesvol te laten verlopen.’

‘Het is een illusie te denken dat de Bondsrepubliek in deze situatie haar grenzen wijd open kan houden voor alle asielzoekers ter wereld. Dat kan al bij lange na niet voor de onafzienbare massa’s echte politieke vluchtelingen. Bovendien lukt het ons niet om onderscheid te maken tussen echte asielzoekers en de stroom mensen die zich daar slechts voor uitgeeft.’

‘Zodra etnische minderheden een bepaalde omvang bereikt hebben, nemen ook de moeilijkheden in die groepen onbeheersbaar in omvang toe.’

Politici isoleren zichzelf

Ik zou nog een heleboel andere passages kunnen citeren die ook relevant zijn voor onze tijd. Destijds al bleek uit dit boek dat de gevolgen van deze ontwikkeling door politici veelal werden onderschat of gebagatelliseerd.

Neuffer schrijft: ‘We zien steeds weer dat de machthebbers zich na relatief korte tijd afzonderen in hun eigen kunstmatige wereld en, ongeacht hun politieke positie, allemaal dezelfde tekenen van deformatie gaan vertonen, waardoor een dialoog bijna onmogelijk wordt en zij sterk aan geloofwaardigheid inboeten. Ze lijken deze verandering zelf niet op te merken en reageren met onbegrip wanneer ze erop gewezen worden … Het kost hun de grootste moeite om in te zien wat de burgers nodig hebben.’

Een recenter boek over ditzelfde onderwerp is Zu viel für diese Welt (Te veel voor deze wereld) van Reiner Klingholz (Edition Körber, 2021). Klingholz wordt beschouwd als een van Duitslands meest vooraanstaande demografie-experts.

Hij heeft moeite met het gebrek aan inzicht bij Afrikaanse politici, die niet begrijpen dat de bevolkingsgroei in hun landen de kansen op ontwikkeling verkleint. ‘Yoweri Museveni, de president van Oeganda (in functie sinds 1986, in 2026 onder twijfelachtige omstandigheden “herkozen”), beschouwt de jonge bevolking van zijn land als “de grootste troef”, hoewel de meeste jongeren genoegen moeten nemen met losse baantjes.’

Onderwijs is beste anticonceptie

Klingholz: ‘In Niger of Tsjaad, landen waar meisjes beperkte toegang hebben tot onderwijs en waar de bevolking bijzonder snel groeit, leeft ongeveer een derde van alle vijftienjarige meisjes al in een huwelijk of samenwoningsrelatie. Onderwijs is niet alleen de meest effectieve vorm van anticonceptie. Het vergroot ook de overlevingskansen van jonge kinderen, omdat moeders met een hogere opleiding meer weten over medische en hygiënische zaken, over hoe ziekten ontstaan en hoe die kunnen worden voorkomen.’

‘In de arme landen van de wereld zal het geboortecijfer moeten dalen voordat economische groei mogelijk is. Dat staat wel vast.’

Klingholz: ‘Afrika werd lange tijd beschouwd als een dunbevolkt continent … Maar het idee van een leeg continent is allang achterhaald. Tegenwoordig is de bevolkingsdichtheid in Afrika een derde hoger dan in Noord- of Zuid-Amerika, ook al is de Sahara, met een oppervlakte van meer dan negen miljoen vierkante kilometer, nauwelijks geschikt voor bewoning.’

‘Tot de jaren zestig van de vorige eeuw konden Afrikaanse boeren hun eigen bevolking voldoende voeden. Destijds ging het om ongeveer 300 miljoen mensen. Tegenwoordig is dat aantal meer dan vier keer zo hoog, en wordt geen continent op aarde zwaarder getroffen door ondervoeding dan Afrika.’

Het Duitse dilemma

Hoewel Martin Neuffer destijds bedreigingen en beledigingen te verduren kreeg – vanwege zijn waarschuwingen over demografie, migratie, onderwijsachteruitgang, criminaliteit en welvaartsverlies – viel hij alleen in ongenade en hoefde hij niet beveiligd te worden, zoals voor sommige van zijn latere geestverwanten wel nodig bleek.

Ik hoef de citaten van Neuffer en Klingholz niet voor de lezer te duiden. Maar Jürgen K. Hultenreich kwam wel met een heel treffende observatie over het Duitse dilemma: ‘In Duitsland worden problemen niet opgelost, maar gesubsidieerd.’

*De Duitse diplomaat Volker Seitz was 17 jaar lang gestationeerd in verschillende Afrikaanse landen. Overal waar hij kwam, zag hij hoe ineffectief ontwikkelingshulp is en hoe weinig het mensen daadwerkelijk helpt om zichzelf te helpen. Waarom faalt dit beleid? Omdat corrupte elites en regeringsleiders hun macht misbruiken en de overvloedige fondsen kunnen verkwisten of in eigen zak steken zonder angst voor sancties.

Volker Seitz pleit voor de ontwikkeling van een competent, niet-corrupt staatsapparaat dat de belangen van de bevolking dient, en tegen het overeind houden van een hulpverleningsindustrie met bureaucratische, ondoorzichtige structuren waarvan de verkeerde mensen profiteren.

Dit artikel is eerder in het Duits verschenen op het nieuwsblog Tichy’s Einblick.

Vertaling: Willy Hemelrijk

Het bericht Bevolkingsexplosie in Afrika bezorgt de Europese Unie onoplosbare problemen verscheen eerst op Wynia's Week.

De rol van het GFMD krijgt meer diepte wanneer we kijken naar de figuur van Peter Sutherland (1946-2018), een icoon binnen de globalistische beweging. Sutherland was een Ierse diplomaat, zakenman en voorvechter van een wereld zonder grenzen.

Als zakenman was hij topman van Goldman Sachs, British Petroleum en de Royal Bank of Scotland.

Als politicus en diplomaat was hij onder meer commissaris voor Internationaal Handel en Investeringen bij de Europese Commissie, voorzitter van de WTO en lid van de Trilaterale Commissie.

In 2006 werd hij door Kofi Annan, die in dat jaar opstapte als secretaris-generaal van de Verenigde Naties, aangesteld als speciale vertegenwoordiger voor internationale migratie. In die hoedanigheid richtte hij het GFMD op, dat zich richtte op het bevorderen van beleidsvorming rond migratie en ontwikkeling. Sutherland zag migratie als een kracht voor economische groei en pleitte voor een open wereld waarin grenzen niet langer de bepalende factor zouden zijn. Hij was een overtuigd kosmopoliet die multiculturele samenlevingen als onvermijdelijk en wenselijk beschouwde, vooral in Europa, waar de demografische krimp en vergrijzing volgens hem alleen konden worden opgelost door onbeperkte immigratie uit Afrika en andere regio’s.

Groeiende weerstand

Zijn taalgebruik kon nogal confronterend zijn; hij sprak over het ‘vernietigen’ van nationale identiteit en benadrukte dat de grensloze wereld de ultieme bestemming was voor een open en welvarende samenleving. ‘Any idiot that come in to me telling me that I’m determined to destroy the homogeneity of peoples, are dead bloody right. I’m up for that. If I could do it tomorrow I would,’ zei Sutherland in 2015 op een persconferentie.

Ondertussen was er onder de lokale bevolking in veel landen sprake van een groeiende weerstand tegen massale migratie, omdat velen het gevoel hadden dat hun leefwereld onherkenbaar werd door de snelle veranderingen en de instroom van nieuwkomers. Deze gevoelens van onzekerheid en verlies van controle leidden tot een toenemende afkeer van de globalistische ideeën die pleitten voor het loslaten van strikte nationale grenzen en het streven naar een wereld zonder grenzen.

De Britse journalist en schrijver David Goodhart heeft deze tegenstelling verder uitgewerkt. Hij onderscheidt in de samenleving twee groepen, die hij Anywheres en Somewheres noemt. De Anywhere-types zijn doorgaans hoger opgeleid, mobiel en hechten waarde aan autonomie, openheid en wereldwijde verbondenheid. Ze zien de wereld als grenzeloos en voelen zich minder verbonden met lokale of nationale tradities. Aan de andere kant staan de Somewhere-types, die meer verbonden zijn met hun regio, minder hoog zijn opgeleid en veel waarde hechten aan groepsbindingen, familiariteit en stabiliteit. Zij identificeren zich sterk met hun lokale of nationale identiteit en voelen zich niet vertegenwoordigd door de veranderingen die de Anywhere-groep voorstaat. Goodhart benadrukt dat, hoewel de Anywheres in de minderheid zijn, zij de politieke en maatschappelijke leiders leveren.

In 2016 kwamen de Somewheres in opstand. Het is het jaar dat Trump werd gekozen, nadat de Amerikaanse Somewheres door de Democratische presidentskandidaat Hillary Clinton ‘deplorables’ werden genoemd. Het was ook het jaar van het Brexit-referendum.

De Nederlandse Somewheres – waarover D66-politica Sigrid Kaag zei ‘Wie zijn toch die mensen?’- kozen in de jaren daarna in toenemende mate voor anti-establishment partijen. Het leidde tot overwinningen voor achtereenvolgens Forum voor Democratie (Provinciale Statenverkiezingen 2019), BBB (Provinciale Statenverkiezingen 2023) en de PVV (Tweede Kamerverkiezingen 2023). Ook in andere Europese landen begonnen als ‘rechts-populistisch’ aangeduide partijen op te rukken.

Ondanks alle weerstand ging de GFMD stug door met de voorbereiding van het VN Migratiepact oftewel het ‘Global Compact for Safe, Orderly and Regular Migration’. Voor Peter Sutherland zich om gezondheidsredenen terugtrok uit de GFDM, schreef hij nog een rapport waarin de contouren van het migratiepact werden geschetst. Hij heeft de ondertekening van het pact niet meer mogen meemaken, want hij overleed in januari 2018.

Het pact streeft ernaar dat migratiestromen zo ordelijk en veilig mogelijk verlopen en benadrukt dat alle migranten, ongeacht hun status, universele mensenrechten genieten zonder onderscheid tussen legaal en illegaal. Hoewel het pact ‘niet-bindend’ is, zijn Europese landen via de indirecte weg van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens (EVRM) daar wel aan gebonden.

Voorrang bij huisvesting

Het pact stelt dat migranten niet langer bij voorbaat mogen worden geweigerd aan de grens. Het illegaal Europa binnenkomen via mensensmokkel mag niet langer strafbaar worden gesteld, en de detentie van asielzoekers zou slechts in zeer uitzonderlijke gevallen toegestaan moeten zijn.

Ontvangende landen moeten aanvraagprocedures vereenvoudigen en migranten hebben recht op

gratis juridische ondersteuning. In Nederland betekent dat gratis hoger beroep tegen de afwijzing van een asielaanvraag. Ook hebben migranten volgens het pact recht op basisvoorzieningen. In Nederland komt het er op neer dat migranten aanspraak kunnen maken op alle sociale voorzieningen. Bij sociale huisvesting in het geval van statushouders zelfs met voorrang.

Eén van de meest controversiële doelstellingen van het pact (om precies te zijn doelstelling 17, 33c) gaat over de rol van de media. Het pact stelt enerzijds dat de berichtgeving gebaseerd moet zien op feiten, maar anderzijds xenofobie en racisme niet mag stimuleren op straffe van financiële sancties. In de praktijk betekent het dat de berichtgeving vooral positief moet zijn: de oververtegenwoordiging van niet-westerse migranten bij seksueel geweld en criminaliteit werd in verschillende Europese landen jarenlang onder de pet gehouden.

Het was de bedoeling dat alle 193 lidstaten van de Verenigde Naties het pact zouden ondertekenen. Maar omdat na de Verenigde Staten en Hongarije ook andere landen zoals Oostenrijk en Chili afhaakten, hebben uiteindelijk 164 landen, waaronder Nederland en België, dat gedaan – in december 2018, tijdens een bijeenkomst in Marrakesh.

In België leidde de discussie over het pact tot de val van het kabinet. Maar omdat de toenmalige Belgische premier Charles Michel links en rechts in het parlement voldoende steun bij elkaar wist te scharrelen, kon hij toch afreizen naar Marrakesh om zijn handtekening te zetten.  

Verdragen systematisch doorgelicht

Dat de regering Trump in 2026 uit de GFMD stapt, past in het bredere narratief dat hij al sinds zijn campagne van 2016 uitstraalt. Tijdens die campagne werkte hij samen met conservatieve prominenten als Ann Coulter, die in haar boek ¡Adios, America! The Left’s Plan to Turn Our Country Into a Third World Hellhole (2015) de negatieve effecten van massale immigratie en globalisering benadrukte. Het beperken van immigratie en het terugdringen van outsourcing waren centrale thema’s in Trumps retoriek. Hij stelde dat massale immigratie banen had laten verdwijnen en dat het Amerikaanse volk zijn nationale identiteit verloor.

In 2024 presenteerde Trump zijn Agenda 47, met prioriteiten als immigratiebeperking en nationale veiligheid. Om die doelen te realiseren, had hij echter Project 2025 nodig, een strategisch plan van de Heritage Foundation. Deze organisatie bereidde een grondige herziening van de Amerikaanse overheid voor, met als doel een beleid dat beter aansloot bij de conservatieve ideologie. De medewerkers van Project 2025 werden getraind en voorbereid om de beleidsdoelen van Trump effectief uit te voeren. Ook werd alle internationale samenwerking, gebaseerd op het idee dat verdragen zakelijke contracten zijn, systematisch doorgelicht.

De terugtrekking uit het Global Forum on Migration and 65 andere organisaties past in deze herziening, gericht op nationale soevereiniteit en America First!

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee, ook in het nieuwe jaar? Doneren kan zo. Hartelijk dank!

Het bericht Wie goed kijkt, ziet dat Donald Trump bezig is met het ontmantelen van de erfenis van hyperglobalist Peter Sutherland verscheen eerst op Wynia's Week.