Het ging het OM primair om ambtelijke omkoping en deelname aan een criminele organisatie. De rechtbank stelt: ‘Deze twee verdenkingen hangen sterk samen, omdat bij de deelname aan de criminele organisatie de ambtelijke omkopingen het kernverwijt vormen.’

Opsporingsmiddelen waren niet mals

De officier van justitie wilde dat De Mos naast het betalen van een geldboete van 8500 euro voor 22 maanden de gevangenis in moest en 4 jaar lang geen bestuurlijk ambt mocht bekleden. Dit moest het sluitstuk worden van een megaproces. De bewezenverklaring moest volgens het OM voortvloeien uit ‘inbeslaggenomen documenten, verhoren van verdachten en getuigen, afgeluisterde vertrouwelijke communicatie en – voor een belangrijk deel – in (afgetapte) telefoongesprekken, sms-berichten, WhatsAppberichten en inbeslaggenomen e-mailverkeer van en tussen de diverse verdachten’.

De uitgevoerde opsporingsmiddelen waren niet mals. Het dossier telde ruim 15.000 pagina’s en het requisitoir een kleine 200 pagina’s.

Het vonnis van de rechtbank leest als een lange reeks vegen uit de pan in de richting van het OM. De rechtbank meent dat de visie van het OM ‘te eenzijdig is, hier en daar zelfs rigide en echt onvoldoende oog heeft voor de lezing van de verdachten van de gebeurtenissen’. De rechtbank stelt de bewijswaardering ‘vrijer’ en ‘meer reëel’ te interpreteren dan het OM. Wat wordt bedoelt met vrijer? In hoeverre is het OM niet vrij geweest in zijn interpretatie van de feiten? 

Een aantal ondernemers heeft gedurende zo’n twee jaar een totaalbedrag van honderdduizend euro overgemaakt naar de Groep De Mos. Volgens de rechtbank heeft het OM onvoldoende gefundeerd getracht aan te tonen dat nog meer partijdonaties hebben plaatsgevonden. Maar partijdonaties zijn sowieso niet vreemd. Landelijke partijen worden gesubsidieerd door het Rijk, maar lokale partijen ‘zijn in grote mate afhankelijk van partijdonaties’, zo staat in het vonnis. Daarover stelt de rechtbank:

‘een partijdonatie wordt in beginsel juist gedaan met simpel gezegd een goede bedoeling. Dit vormt als zodanig een sterke contra-indicatie voor het vaststellen van de, voor het bewijs van ambtelijke omkoping noodzakelijke, kwade bedoeling.’

Motieven voor donatie legitiem

Ambtelijk omkoping vindt meestal heimelijker plaats en niet via partijdonaties. De partijgelden komen in de kern de partij toe. Bij omkoping wordt de gift daarom doorgaans ‘direct overgedragen aan de ambtenaren’.

Wie een donatie doet verwacht daar wellicht iets voor terug. Dat hoeft niet illegaal te zijn. Zo stelt de rechtbank:

‘Dat particulieren of bedrijven bereid zijn een politieke partij financieel te ondersteunen, kan een uiting zijn van die maatschappelijke worteling. Voor partijdonaties kunnen verschillende motieven bestaan, variërend van het eens zijn met een standpunt van een partij tot de hoop om invloed te kunnen hebben op de koers van een partij. Motieven die op zichzelf, uiteraard binnen de grenzen van de wet, volledig legitiem zijn.’

Het uitoefenen van invloed op de koers van een partij is niet verboden. De rechtbank verduidelijkt hierover:

‘Het doel van het steunen van een partij is om deze partij groter en sterker te laten worden. En dan het liefst de grootste, zodat deze partij kan gaan besturen. Je wilt immers graag dat jouw standpunten en goede ideeën voor de stad worden verwezenlijkt. Het is dan ook weinig verrassend dat een politieke partij standpunten uitdraagt die in het straatje van de achterban en dus ook van de partijadviseurs passen. Sterker nog, dat is in ons politieke partijenstelsel nu juist de bedoeling.’

In een democratie, waarin een partij of volksvertegenwoordiger de stem van het volk probeert te verwoorden is het begrijpelijk dat de standpunten van de eigen achterban worden uitgedragen. Dat levert politieke steun op, in verkiezingstijd in de vorm van stemmen. Dat is ons politieke systeem, zo meent de rechtbank. ‘Bij die politieke invloed hoort ook ‘een kort lijntje met de wethouder’ en ‘dicht bij het vuur zitten’.’

Niet logisch om beginnend partijtje om te kopen

De posities van De Mos en Guernaoui zijn niet aantoonbaar verbeterd als gevolg van de donaties. De rechtbank bekritiseert het OM:

‘Anders dan de officier van justitie wil, kan met de beste wil van de wereld niet worden vastgesteld dat, en zo ja, in hoeverre, de positie van de ambtenaren één op één door de partijdonaties is verbeterd, laat staan dat, zoals de officier van justitie stelt, zij hun functie als wethouder hieraan hebben te danken.’

Als met de beste wil van de wereld niet kan worden vastgesteld wat het OM meent, wat is dan de aard van de wil van het OM? De rechtbank lijkt te insinueren dat die niet zuiver is in deze zaak.

‘Is het logisch dat twee ambtenaren van een net startende lokale politieke partij van een grote stad worden omgekocht met partijdonaties?’ De rechtbank meent dat die kans klein (ze plaatst er zelfs een uitroepteken achter) is. ‘In algemene zin ligt het niet voor de hand dat een net startende politieke partij zijn peuter- en kleuterbestaan en de potentiële eerste groei inricht met strafbare feiten als ambtelijke omkoping met partijdonaties als basis.’ Inderdaad, zou je je geld niet beter aan de VVD – of een andere tamelijk stabiele partij die regelmatig in coalities zit – geven als je wil omkopen?

De rechtbank erkent dat De Mos ‘hard loopt’ voor zijn stad en wellicht ‘nog wel iets harder voor zijn achterban’. Maar is dat problematisch? ‘De vraag of een wethouder zaken mag ‘regelen’ voor zijn achterban, brengt echter al snel allerlei staatsrechtelijke en politieke kwesties met zich mee.’ Over zulke zaken is überhaupt weinig geregeld. Daarom is het inderdaad opmerkelijk dat het OM het strafrecht, het ultimum remedium, inzet voor zo’n politieke zaak, zo meent de rechtbank.

Het OM lijkt werkelijk alles erbij gehaald te hebben wat het kon bedenken: ‘door zich te laten omkopen, heeft de verdachte gehandeld in strijd met zijn eed/belofte.’ Gelet op het voorgaande is dit punt uiteraard van de tafel geveegd door de rechtbank.

Gaat OM met hoger beroep op stoel bestuurder zitten?

Toch gaat het OM in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank. Het OM laat meineed en deelname aan een criminele organisatie – haar primaire punten – vallen, maar wil een veroordeling zien voor omkoping en het schenden van de geheimhoudingsplicht. De NOS vraagt zich af: ‘De rechtbank liet in april niets heel van de verdenkingen’, dus wat verwacht het OM hiermee te bereiken?

In Nederland, polderland, wordt veel geregeld achter de schermen. Gaat het voor het OM om het beperken van het handelen in invloed? Is dat niet wezenlijk aan de mens, of op zijn minst aan de politiek of het besturen? Wordt het strafrecht hier niet misbruikt om jurisprudentie te creëren over regels die niet opgesteld worden op een reguliere wijze? En in hoeverre zou het OM dan op de stoel van de bestuurder gaan zitten? Het OM kan beter haar verlies nemen als het niet met echt nieuwe feiten komt.

Bart Collard is criminoloog en publiceert regelmatig in Wynia’s Week.

De donateurs maken Wynia’s Week mogelijk. Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht OM misbruikt strafrecht voor politieke zaak tegen Richard de Mos verscheen eerst op Wynia's Week.

Het blokkeren van een weg is als misdrijf strafbaar gesteld, met ten hoogste een straf van negen jaren gevangenisstraf, in artikel 162 van het Wetboek van Strafrecht. De ‘Blokkeerfriezen’, die in november 2017 de Rijksweg A7 versperden, zijn ook veroordeeld op grond van dit artikel.

Eerder ook: preventieve arrestatie

In oktober 2021 arresteerde de politie 21 mensen van een milieuorganisatie in verband met een voorgenomen blokkade van de Rijksweg A12; de blokkade had nog niet plaatsgevonden. De verdachten werden veroordeeld tot taakstraffen.

Wellicht verwacht u nu een zwaardere straf voor de 1579 aangehouden demonstranten. Het delict is nu immers ‘voltooid’ en op veel grotere schaal uitgevoerd, waardoor er meer hinder en gevaar is ontstaan. Het OM kiest er echter voor om hen niet te vervolgen.

De persofficier van justitie geeft een toelichting, die hij begint met de woorden dat het demonstreren op de snelweg niet is toegestaan. Hij benoemt echter dat sprake is van overtreding van de Wet op de openbare manifestaties, omdat de burgemeester de demonstratie vooraf had verboden. ‘Dat is wel een gering strafbaar feit.’ Op het eerder genoemde artikel uit het Wetboek van Strafrecht gaat hij niet in.

Achteraf stelt het OM in een schriftelijke verklaring dat de eerste mensen die de A12 bezetten wel degelijk in het kader van de wegversperring zijn aangehouden, maar kennelijk worden ook zij niet vervolgd. ‘Maar iedereen die daarna komt, als de weg al buiten gebruik is, draagt in feite niet meer bij aan de gevaarzetting. Zij sluiten zich aan bij een manifestatie die door de burgemeester niet is toegestaan.’ Dat is een bizarre redenering, want deze mensen hebben bewust geparticipeerd in de bezetting. Zij liepen wellicht toevallig niet geheel vooraan in de massa. Ook hebben ze allemaal de weg bezet gehouden.

Nuancerend legt de persofficier uit dat de ervaring heeft geleerd dat de meeste van deze milieudemonstranten zich vreedzaam opstellen. Een relevante vraag is: doet dat ertoe? Als activisten de Tweede Kamer zouden bezetten is het toch ook irrelevant of dat vreedzaam gebeurt? Het zou betekenen dat allerlei belangrijke geplande werkzaamheden geen doorgang kunnen vinden. Het zou een aanval op onze democratische rechtsstaat zijn, waardoor vervolging dient plaats te vinden.

Rechter zou toch niet straffen

Het blokkeren van een (snel)weg veroorzaakt serieuze hinder. Het OM beredeneert dat onder andere niet wordt vervolgd omdat ‘de mate van overlast die de demonstratie veroorzaakt [heeft] beperkt is’. De ANWB waarschuwde echter voor ernstige drukte rondom Den Haag en adviseerde andere verkeersdeelnemers om de A12 te vermijden. Maar zo’n wegblokkade leidt niet alleen tot hinderlijke maar ook tot gevaarlijke situaties. Minuten later zouden er als gevolg van de blokkade nog auto’s op elkaar kunnen botsen.

Het OM verwacht echter niet dat de rechter straffen zou opleggen. ‘En dan staat het voeren van honderden zaken in geen verhouding meer tot wat het zal opleveren. Dus deze mensen worden aangehouden om het strafbare feit te beëindigen, namelijk die snelwegblokkade. Maar daarmee is dan het belangrijkste doel van die aanhouding wel bereikt.’

De samenvatting van die woorden is dat het blokkeren van een (snel)weg weliswaar strafbaar is in Nederland, maar als het gaat om een verder vreedzaam protest en om tientallen of honderden demonstranten, er geen strafvervolging zal plaatsvinden, en dus ook geen veroordeling. De moeite die dat zou kosten staat volgens het OM niet in verhouding tot de investering van haar capaciteit.

Het OM erkent dat ‘een deel van deze actiegroep bewust stuurt op zo veel mogelijk arrestaties, om daarmee aandacht te vragen voor het doel waarnaar ze streven. Daar is het strafrecht niet voor bedoeld’. Maar dat is geen reden om geen vervolging in te stellen. Er is bewust een misdrijf gepleegd dat heeft geleid tot gevaar of hinder voor andere mensen.

Gaat de discussie voor het OM wellicht om iets anders? Een terecht punt van het OM is namelijk dat 1579 strafdossiers aanzienlijk veel ‘papierwerk [genereren] voor de politie, die het al druk genoeg heeft’. Waarschijnlijk kan de politie al die dossiers inderdaad niet opmaken, aangezien er tientallen uren werk per demonstrant bij komt kijken; nog afgezien van de tijdsinvestering van het OM zelf en van de rechters. Maar dat is een meer pragmatisch vraagstuk.

Hoe moet worden omgegaan met actiegroepen die zo massaal wetovertredingen plegen dat de strafrechtketen overbelast zou raken bij vervolging? Dan zou toch tenminste een deel van de misdadigers bestraft kunnen worden? En betekent zulke straffeloosheid niet dat wordt gezwicht voor de kracht van de milieuorganisatie?

Groot risico op willekeur

Jan Struijs, voorzitter van de politievakbond NPB, stelt: ‘Als ze niet worden vervolgd, zijn mensen geneigd het de volgende keer weer te doen. (…) Je moet een lijn trekken. Anders krijg je dat zij zeggen: ‘We doen wat we willen.’’

Het niet-vervolgen van deze wetovertreders brengt een groot risico op toekomstige willekeur met zich mee. Want het zou betekenen dat boeren, boze Friezen, of welke andere groep dan ook, voortaan binnen bepaalde kaders straffeloos een weg kunnen bezetten. Extinction Rebellion zal dit vieren als een overwinning en zal zulke acties blijven voortzetten. Dat kan niet wenselijk zijn. Demonstreren is belangrijk – en over het algemeen een goede zaak – maar het mag in beginsel niet leiden tot ernstige schade, gevaar of hinder voor anderen.

 Bart Collard is criminoloog en publiceert regelmatig in Wynia’s Week.

De donateurs maken Wynia’s Week mogelijk. Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Waarom werden de Blokkeerfriezen vervolgd en bestraft en waarom gaan de klimativisten van XR vrijuit? verscheen eerst op Wynia's Week.

Als we het nieuws moeten geloven dan zijn rechters de laatste twintig jaar vooral gewelds-  en zedendelicten strenger gaan bestraffen. Het journaal van 6 december 2019 opende met het ‘goede nieuws’ – want zo werd het toch wel gebracht.

Zeker door VARA’s Joop.nl dat – ongehinderd door kennis – er meteen ‘veel strenger’ en politiek van maakte met hun intro ‘Al die D66-rechters die, als je extreemrechts mag geloven, zware criminelen telkens maar weer veroordelen tot een dagje schoffelen, zijn de afgelopen twintig jaar veel strenger gaan straffen’.

Sommigen wisten zelfs zonder greintje bewijs dat we inmiddels tot de beste dan wel zwaarste straffers van Europa hoorden. Want Nederlandse rechters zijn heus niet wereldvreemd, blind of doof voor de onderbuik van de burger was de kennelijk geruststellende boodschap.

Al mocht je dat weer niet zo zeggen want rechters zijn ook onafhankelijk en laten zich niet door het gepeupel de les lezen. Het onderliggende rapport was overigens met veel mitsen en maren veel minder stellig in zijn conclusie: ‘….Het beeld van de ontwikkeling in punitiviteit is gevarieerd en tot op zekere hoogte afhankelijk van de weging van verschillende soorten straffen en de beschouwde periode. Maar per saldo strafte de rechter in eerste aanleg in 2018 strenger dan in 1998 [….] waarbij volgens onze maatstaf de stijging 11% bedroeg’.

Lichte taakstraffen

Maar omdat het aantal geregistreerde misdrijven de laatste 20 jaar fors (28%!) daalde (CBS 2017) werd de spoeling steeds dunner ‘waardoor er geen volledig beeld van de ontwikkeling van criminaliteit in de samenleving bestaat. Een groot deel van de misdaad blijft buiten beeld van de justitiële keten omdat mensen geen melding of aangifte doen van criminaliteit en andere vormen van criminaliteit, zoals georganiseerde misdaad en cybercrime, slechts beperkt zichtbaar zijn in misdaadcijfers’.

Ter verklaring van die hogere straffen dus geen woord over politietekorten en gesloten politiebureaus waardoor – als er al aangifte wordt gedaan – alleen nog de gevallen met een strafrechtelijk hoog soortelijk gewicht het Openbaar Ministerie bereiken. Daders van straatroof (bankpasjes) en op camerabeelden of zelfs met adresgegevens laat de politie al met rust.

Veel vaker seponeren…

Dan seponeerde het OM in 2016 ook nog eens 20% (2 x zoveel als 10 jaar eerder) zodat tenslotte bij de rechter alleen de ‘zwaardere’ gevallen terecht kwamen. Maar die kregen vooral taakstraffen. Zelfs in die mate dat gevangenissen leeg kwamen te staan. Hoe moest je dus taakstraffen in uren omrekenen naar hechtenis in dagen om vast te kunnen stellen dat er strenger werd/wordt gestraft. Men koos als wegingsfactor 1 op 2, dus twee uur schoffelen werd even zwaar ingeschat als één dag hechtenis.

Anders gezegd: 1 dagje schoffelen of schoonmaken (voor sommige mensen gewoon een baan) vonden de strafrechtgeleerden even zwaar als 4 dagen hechtenis! De taakstraf van honderd uur van militair Marco Kroon komt dan overeen met 50 dagen hechtenis en – na een dag schoffelen van 8 uur – niet op 12,5 dag. Zo moeilijk is het dan niet om te beweren dat rechters ondanks die taakstraffen strenger zijn gaan straffen.

Verklaringen  

De Raad voor de Rechtspraak gaf dus liever andere verklaringen voor de strengere straffen zoals het geïntroduceerde spreekrecht voor slachtoffers. Rechters zouden daardoor ineens meer oog en oor gekregen hebben voor de emoties van nabestaanden en verwoeste levens van slachtoffers in een rolstoel.

Dat kon zo maar een paar uur, weken of maanden extra straf schelen. En ook de voorspelbare oproepen van de ministers van Justitie na iedere jaarwisseling om strenger te straffen vanwege het alsmaar doorgaande geweld tegen hulpverleners, zou tot hogere straffen hebben geleid. Maar dat is nog maar de vraag…

Lachertje

In 2011 lanceerde SIRE nog een bewustwordingscampagne over geweld tegen hulpverleners en in 2015 hield de politie een grote demonstratie in den Haag. Het hielp allemaal niets want het pesten, intimideren en lichamelijk geweld ging gewoon door zodat onlangs nog een politieagent werd neer geknuppeld toen hij een trouwstoet in Rotterdam in goede banen probeerde te leiden.

Misschien waren de straffen voor bepaalde daders toch nog niet hoog genoeg? Wel waren de taakstraffen inmiddels zo populair geworden onder rechters dat er een instructie kwam dat ze geen taakstraffen meer moesten opleggen aan daders van geweld tegen hulpverleners en politie.

Rechters willen de handen vrij houden

Erwin Koenen van de Politiebond ACP had daarvoor al eens geklaagd  (‘ze lachen om een paar uurtjes schoffelen’) dat iemand die geweld pleegt tegen een agent bij de rechter vaak wegkomt met een lichte taakstraf. Eerder hadden rechters al een soortgelijk taakstrafverbod opgelegd gekregen in ernstige gewelds- en zedenzaken. Maar dat vonden ze toen al een inperking van hun rechterlijke vrijheid en uit protest bleek menig rechter in plaats van een taakstraf dan maar één(!) dag cel op te leggen.

Nadat de laatste jaarwisseling het aantal incidenten van geweld tegen de politie was verdubbeld van 27 naar 59 pleitte natuurlijk ook minister Grapperhaus voor hogere straffen en kondigde Dekker zowaar – ter afschrikking- dit jaar een wet aan waarbij geweldplegers tegen hulpverleners en politie hoe dan ook celstraf krijgen, al is het maar voor één dag! Dat zal voortaan dus een rustige jaarwisseling worden in Scheveningen.

Wereldvreemd

Het is dus vreemd dat de Raad voor de Rechtspraak in het NOS-journaal zo stellig weet te melden dat er de laatste jaren zoveel strenger wordt gestraft. Ook de filmpjes uit de bajes van feestvierende gedetineerden inclusief muziek, hapjes, drankjes en drugs en I-phones om het contact met de buitenwereld ongestoord te onderhouden, wekte nou niet bepaald de indruk dat ze heel erg gebukt ging onder die strengere straffen.

Er zijn ergere plaatsen dan een Nederlandse gevangeniscel. Een buitenlandse bijvoorbeeld. Vanuit misdadigersperspectief heeft Nederland dan ook een uitstekend vestigingsklimaat met goede voorzieningen en dat begrijpt iedereen, van Roemeense zakkenrollers tot de Marokkaans criminele asielzoekers. Behalve wat wereldvreemde rechters, politici en enkele verstrooide professoren zoals Henny Sackers. Die beweerde zelfs dat een paar uur schoffelen als straf best wel serieus genomen moest worden.

Enorm geloofwaardigheidsprobleem

Na alle schandalen, missers en blijken van wereldvreemdheid (wat te denken van die Haagse rechter die toch nog € 500 schadevergoeding gaf aan een 10.000 euro claimende moslimmoeder die haar dochter vanwege een islamitische feestdag had thuisgehouden waardoor ze de klassenfoto had gemist) moest het beeld maar weer eens bijgesteld worden.

Het probleem is echter dat de overheid over de hele linie ondertussen een enorm geloofwaardigheidsprobleem heeft. Dat geldt zeker voor die op eigen initiatief uitgebrachte berichten en rapporten onder auspiciën van het Ministerie van Justitie en Veiligheid met gewenste uitkomsten.

Justitie is onbetrouwbaar

Toen ambtenaren bij het bekend maken van de misdaadcijfers onder asielzoekers de zwaarste vergrijpen in de categorie ‘overige’ hadden verstopt, was meteen duidelijk dat het een nogal opzichtige poging betrof om het draagvlak voor asielzoekers niet verder aan te tasten. Voorkomen moest worden dat duidelijk werd dat we een onoplosbaar problemen importeren.

En wie gelooft, gelet op de afzender, nog het bericht dat de vervolging van Geert Wilders niet politiek gestuurd was en uitsluitend ingegeven werd door een zorg over discriminatie?  Bij kritiek verwijst iedere rechter en minister naar het World Justice Project-onderzoek waar Nederland qua rechtspraak tot de top van de wereld hoort, hoewel de organisatie achter het WJP niet eens het bureau kon noemen dat het onderzoek in Nederland had uitgevoerd. Het weerhield de RvdR er niet van om zelfs te claimen dat we de beste civiele rechtspraak van de wereld hebben. 

Rechtersbazen moeten rectificeren…

Dezelfde RvdR moest in november 2018, na 12 jaar en vele miljoenen armer, rectificeren dat niet Hugo Smit, de advocaat van Chipshol maar hun eigen rechter Westenberg een notoire leugenaar en oplichter bleek te zijn. Die had lopende de procedure Smit gebeld met de intimiderende mededeling dat zijn klant eigenlijk kansloos was in zijn zaak.

Toen Smit in een interview ten behoeve van een boek daarvan melding maakte en Westenberg daar lucht van kreeg trok hij in al zijn arrogantie en domheid een enorme grote broek aan. Hij beschuldigde Smit ervan dat deze in strijd met de waarheid had gesuggereerd dat de edelachtbare onderonsjes gehad zou hebben met advocaten in zaken waarbij hij als rechter was betrokken. Hoewel ook de leiding van de RvdR vanaf dag één wist dat Smit gelijk had ging men volledig achter hem staan.

Zelfs na diverse uitspraken ten gunste van Smit met die geweldige opmerking van de Amsterdamse raadsheer mw. M.A. Goslings tegen Westenberg en diens landsadvocaat ‘met die onzin houdt u ons nou al 5 jaar bezig’ mocht Westenberg van de RvdR en op kosten van de belastingbetaler nog 7 jaar blijven doorprocederen tot aan de Hoge Raad toe. Daar werd hij en de hele Raad voor de Rechtspraal in 2018 af geserveerd als een stelletje ongelooflijke losers.

En komen dat met een nieuwe leugen

Maar zelfs de toelichting van de RvdR op de rectificatie van 2018 bevat een flagrante leugen. Ter rechtvaardiging van die vergoeding schrijft men namelijk ‘dat het algemene beleid is binnen de Rechtspraak dat de Raad voor de rechtspraak de kosten van rechtsbijstand betaalt als een rechter persoonlijk wordt aangesproken over iets wat hij in zijn functie heeft gedaan of gezegd. Dit is noodzakelijk om de onafhankelijke rol van de rechter te kunnen waarborgen omdat rechters zonder angst voor financiële gevolgen moeten kunnen rechtspreken’.

Maar het unieke van dit geval was nu juist, dat Westenberg niet werd aangesproken door Smit maar zelf met veel lawaai en publiciteit Smit dagvaardde. Er zou helemaal geen zaak geweest zijn als de RvdR de enorme advocatenrekeningen van onder andere de landsadvocaat niet had betaald en bleef betalen omdat niemand binnen de RvdR bij zijn verstand of bij machte was om Westenberg te stoppen. 

Rechter bij de Mobiele Eenheid

Gek genoeg denken dit soort organisaties dat ze desondanks onverminderd gezag uitstralen en geloofwaardigheid genieten. Onlangs nog – 11 december 2019 – bracht de Raad voor de Rechtspraak ongevraagd een negatief wetsadvies uit tegen een verbod op taakstraffen bij geweld tegen hulpverleners.

Nu houden de meeste rechters er tijdrovende nevenfuncties op na (een rechter zonder bijbaan wordt bijna een beertje meewarig bekeken) om ‘voeling met de maatschappij te houden’. Omdat het gros dan toch weer meteen bij juristen aan tafel schuift moeten ze (en ook Henny Sackers) misschien voor de echte voeling met de maatschappij eens een bijbaan bij de politie, bijvoorbeeld – als ze door de selectie komen – de Mobiele Eenheid overwegen. Gegarandeerd dat het na de jaarwisseling in Den Haag meteen afgelopen is met taakstraffen.

Het bericht Er wordt niet strenger, maar vooral minder gestraft verscheen eerst op Wynia's Week.