Het zette hem onder spanning. Hij wilde het goed doen, zag een volkse middenpartij voor zich, maar stuitte in eigen kring op een muur van wantrouwen. Het maakte Omtzigt extra halsstarrig. Hij begon overal complotten te zien. Hij gedroeg zich als een Don Quichot, strijder tegen gevestigde machten. Dat maakte hem populair bij de kiezer, maar de argwaan in eigen kring nam dienovereenkomstig toe.

Spervuur aan details

In het optreden van Omtzigt zat ook de verbetenheid van een man die met zichzelf worstelde. Als vers ingevlogen Kamerlid had hij in de jaren na 2003 een rol bij de introductie van het onzalige Toeslagenstelsel. Dat was een ideologisch bedenksel van het CDA: burgers hadden een ‘eigen verantwoordelijkheid’ met de staat als uiteindelijke opvang voor wie het niet zelfstandig wist te redden. Omtzigt verdedigde in de Kamer namens het CDA de wetsvoorstellen, die wegens de compromissen met toenmalig regeringspartner VVD tweeslachtig en gecompliceerd uitpakten.

Tien jaar later bleek dat het Toeslagenstelsel fraudegevoelig was en dat hele dorpen in Bulgarije op kosten van de Nederlandse belastingbetaler leefden. Omtzigt behoorde tot degenen die een keiharde fraudeaanpak eisten. Die harde aanpak zou vervolgens leiden tot het over de kling jagen van duizenden Nederlandse gezinnen. Omtzigt waste zijn handen in onschuld. Hij zei dat hij voortdurend had gewaarschuwd tegen al te rigoureuze fraudebestrijding en dat klopte. Alleen had hij dat gezegd in debatten die geen enkele aandacht kregen, zodat vooral bleef hangen dat ook Omtzigt had bijgedragen aan de snoeiharde aanpak van vermeende fraudeurs. Als je er vragen over stelde, dan kwam hij met zo’n spervuur aan details, dat je moest concluderen dat hijzelf werd verscheurd door twijfel over zijn optreden. Typisch Omtzigt: hij schoot door in zijn goede bedoelingen.

Omtzigt was altijd slimmer dan de andere Kamerleden. Die erkenden dat ook, maakten er grapjes over: ‘Hij heeft dubbel zoveel Pentium computerchips in zijn hoofd.’ Hij was gepromoveerd in de econometrie. Je zou dus verwachten dat hij strikt rationeel tot kloeke beslissingen kwam, maar dat was niet het geval. Omtzigt zag beren op elke weg. Hij was tamelijk besluiteloos, aarzelde lange tijd en hakte dan ineens pardoes een knoop door. Dat gebeurde dan zo onverhoeds, dat hij op een blinde muur leek af te stormen.

Dat eindeloze dubben in 2021 over het wel of niet verlaten van het CDA was nog enigszins te begrijpen. Omtzigt is een Roomse jongen. Protestanten kunnen na een onwelgevallige preek van de dominee hun kerkgenootschap in de steek laten om desnoods een eigen geloofsrichting op te richten. Katholieken kunnen dat niet, die blijven zich maar vastklampen aan de Heilige Moederkerk. Uiteindelijk vertrok Omtzigt uit de partij. Wrokkig, omdat ze hem eruit zouden hebben gewerkt. Verbolgen omdat de heersende CDA-belangen hem als leider hadden geblokkeerd.

Als eenling zat Omtzigt vervolgens in de Kamer. Weer die twijfel. Een eigen partij oprichten? Hij had in 2022 een kongsi kunnen sluiten met de BBB van Caroline van der Plas, maar daar was Omtzigt dan weer te principieel voor. Hij moest niks hebben van de bioindustrie en hij zag BBB toch min of meer als een samenzwering van de veevoerbranche.

Vluchtheuvel

Uiteindelijk begon Omtzigt toch een eigen partij, omringde zich met een vertrouwenwekkend team en had in de aanloop naar de verkiezingen van 2023 goud in handen. Omtzigt leek op weg naar een premierschap. Maar hij begon weer te twijfelen en te draaien. Zou hij nu wel of niet met de PVV regeren? Wel of niet premier willen worden? Electoraal onderzoek wees later uit dat kiezers van links en rechts, van progressief tot conservatief zich tot Omtzigts NSC (Nieuw Sociaal Contract) bekeerden, maar dat ze tijdens de campagne alweer afhaakten om tenslotte op de PVV te stemmen. De dralende en dolende Omtzigt was een tijdelijke vluchtheuvel voor massa’s kiezers met de PVV als eindbestemming. Omtzigt had Geert Wilders aan de overwinning geholpen. Omtzigts NSC kreeg 20 zetels, een puik resultaat, maar er had veel meer ingezeten als hij zich doortastend had opgesteld.

Daarop volgde een kabinetsformatie met PVV, VVD, NSC en BBB. Weer dat dralen en dolen. Wilde hij nu wel of niet met rechts regeren? Op een dinsdagavond in februari 2024 trok Omtzigt de stekker eruit. Hij was boos, omdat kabinetsinformateur Ronald Plasterk cijfers over financiële tegenvallers zou hebben achtergehouden. Omtzigt vroeg Plasterk of hij diens dienstauto mocht lenen. Dat mocht, want Omtzigt had de informateur niet verteld waar hij zich naar toe wilde laten rijden. Later bleek dat hij die avond een onderonsje had met de Volkskrant en het AD om op die manier de kabinetsformatie te laten stranden en hem – Plasterk – te laten struikelen. Plasterk voelde zich later – volkomen begrijpelijk – bedonderd door Omtzigt. Had hij hem daarvoor de dienstauto uitgeleend?

In het Kamerdebat over de mislukte formatie, bracht Plasterk dit onverbloemd naar buiten. Dat was dan ook weer niet zo slim, want Omtzigt reageerde woedend. De vier partijen waren hoe dan ook tot elkaar veroordeeld en uiteindelijk zou er een PVV-VVD-NSC-BBB-coalitie komen. Voor Wilders was Plasterk nog altijd de beste kandidaatpremier, maar Omtzigt was nog altijd woedend en sprak zijn veto uit. In de kranten was er gedoe over de biotech-onderneming van Plasterk, die zich patenten van collega-onderzoekers zou hebben toegeëigend. Daarover werd later niks meer vernomen, maar het leek of Plasterk om die reden geen premier kon worden. De hoofdrolspelers in de formatie wisten wel beter. Een enkeling fluisterde dat er geen integriteitskwestie was en dat Plasterk door Omtzigt werd geblokkeerd, omdat hij hem in de Tweede Kamer voor schut had gezet met die dienstauto.

Goud in handen

Ook na de start van het kabinet-Schoof had Omtzigt electoraal goud in handen, maar het kwam er opeens niet meer uit. Sommigen van zijn bewindslieden, zoals  Caspar Veldkamp op Buitenlandse Zaken en Eddy van Hijum op Sociale Zaken, beiden ex-CDA, waren aansprekende figuren voor linkse en rechtse kiezers. De NSC-fractie was een mix van geloofwaardige professionals en aandoenlijke amateurs. Omtzigt had zich vanaf het slot van de formatie ontfermd over het electoraal zeer gevoelige thema van de pensioenhervorming. Ook lanceerde hij een campagne tegen de dure boodschappen met het aansprekende voorbeeld van een potje HAK-appelmoes dat hier twee keer duurder is dan in België of Duitsland. Omtzigt hekelde de rol van prinses Laurentien bij het compenseren van de slachtoffers van de Toeslagenaffaire. Maar wat hem in de voorbije periode was gelukt – de kwestie uitbouwen tot een samenzwering van gevestigde krachten tegen gewone mensen – daarin slaagde hij opeens niet meer.

Omtzigt kwam eigenlijk niet verder dan de suggestie dat de pensioenfondsen het met de VVD op een akkoordje hadden gegooid, omdat de voorman van de fondsen ooit VVD-penningmeester was geweest. Voorstellen voor pensioenreferenda werden afgezwakt en onlangs nog door de eigen NSC-minister Van Hijum afgewezen. Tijdens een recente hoorzitting in de Kamer, bleek dat conservenfabriek HAK een maatschappelijk zeer verantwoorde onderneming te zijn met veel aandacht voor lokale groentetelers. In de supermarkten waren die potjes inderdaad duur, maar dat bleek vooral het gevolg van de hoge BTW, de suikerheffingen, energieheffingen, de belastingen op vervoer en andere Haagse bemoeizucht. Daar had Omtzigt niet van terug.

Waar hij altijd succesvol was geweest in het kiezen van zijn politieke thema’s – subsidie op elektrische auto’s, twijfels over de toedracht van de MH-17 ramp, ambtelijke chaos bij de fiscus – leek het of hij nu niks meer kon aanraken. Het mislukte keer op keer. Hij durfde ook niet meer. Vlak voordat de VVD extra geld voor Oekraïne en Defensie ging eisen, had hij dat kunnen doen. Dan had hij een politieke overwinning kunnen claimen. Maar hij zag er vanaf, waardoor de VVD de show kon stelen. Omtzigt is een politicus gebleken die in de oppositie beter tot zijn recht komt, dan in de regering. Ooit was hij het een idool van de media, maar uiteindelijk ontpopte hij zich niet als de favoriet van de kiezers.

Vorig jaar september haakte hij al een keer af wegens zijn burn-out. Na een paar maanden was hij weer terug. Een optie was toen dat hij zich in de luwte van de fractie zou neervlijen. Dan zou hij mentor worden van onervaren Kamerleden. Eventueel kon hij partijvoorzitter worden. Hij zou extra tijd kunnen steken in de Raad van Europa, een instituut waar hij zijn energie altijd goed kwijt kon. Maar uiteindelijk wilde Omtzigt toch weer fractievoorzitter zijn, de eerste viool spelen. Al moest hij steeds vaker terugvallen op Nicolien van Vroonhoven, zijn plaatsvervanger.

Zij neemt het leiderschap nu over. Omtzigt is exit. Veel kranten kwamen met de voorspelbare analyse dat het kabinet-Schoof nu nog instabieler wordt en dus nog eerder zal instorten. Maar de commentatoren beweren al vanaf het begin dat deze coalitie op springen staat. Bovendien kun je even goed het tegenovergestelde analyseren: zonder de onberekenbare Omtzigt wordt het coalitiewerk misschien ietsje overzichtelijker.

Van de vier regeringspartijen staan er drie op verlies. Alleen de VVD zit – qua peilingen – enigszins in de lift. Maar als de intern zeer verdeelde VVD met het kabinet zou breken, krijgt Dilan Yesilgöz van de rechtervleugel de volle laag en zal de linkervleugel haar nog eens extra inpeperen dat ze nooit met de PVV in zee had moeten gaan. Dus ook de VVD kan maar beter de ministersploeg van Schoof blijven stutten.

Spectaculair scenario

Anderhalve maand geleden deed een spectaculair noodscenario de ronde. VVD en NSC zouden in de coalitie een situatie kunnen forceren waardoor Wilders en Van der Plas de stekker eruit zouden trekken. Vanwege de ‘oorlog in Europa’ en geopolitieke onzekerheden zouden er dan geen nieuwe verkiezingen kunnen worden uitgeschreven. Er zou een tussenformatie plaatsvinden, waarin Yesilgöz het met Frans Timmermans (GroenLinks-PvdA) op een akkoordje zou gooien. Met steun van NSC (20 zetels) en D66 (9), zouden GroenLinks-PvdA (25 zetels) en VVD (24) dan over een meerderheid van 78 zetels beschikken. Eindelijk weer een traditioneel centrumkabinet! Het leek een aantrekkelijke uitweg voor NSC, want vanwege de bedroevende peilingen (virtueel 17 zetels verlies) zit de club van Omtzigt bepaald niet op nieuwe verkiezingen te wachten.

Maar een nieuw kabinet zonder verkiezingen geldt al zo’n zestig jaar als staatsrechtelijk hoogverraad. Vanwege de zelfverklaarde ‘transparantie’ is dat voor NSC dus geen begaanbare route. Bovendien zou de VVD dan Timmermans aan het premierschap helpen en dat zou Yesilgöz vermoedelijk met de politieke dood moeten bekopen. Een optie was nog om Dick Schoof te handhaven als premier, maar die zou dan voortaan hevig onder vuur worden genomen door oppositieleider Wilders. Dus al met al was het een onwerkbare, niet realistische exitstrategie voor VVD en NSC.

Doorgaan op de ingeslagen weg, voortmodderen, dat is het enige wat de vier partijen in deze coalitie kunnen doen. De kranten hekelen het akkoord over de Voorjaarsnota, want het kabinet-Schoof lost de ‘grote problemen van deze tijd niet op’ en handhaaft zich met lastenverhogingen, een kasschuif en ander gegoochel met cijfers. Maar dat is gemakzuchtige kritiek. Met dit soort politiek-bestuurlijke handigheidjes wisten alle kabinetten in de afgelopen halve eeuw tijd te rekken, dus waarom zou het kabinet-Schoof dit niet mogen doen? Den Haag staat bol van de cijfers, maar al ben je nog zo’n rekenwonder, het politiek overleven hangt af van een heel ander instinct. Econometrist Pieter Omtzigt kan het bevestigen.

Eric Vrijsen (1957) is politicoloog en sinds januari 2025 verbonden aan Wynia’s Week. Hij werkte van 1990 tot 2024 als journalist bij Elsevier/EW. Hij schreef over politiek en defensie en deed verslag van het Nederlandse militaire optreden in Afghanistan, Irak en talrijke andere landen

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Eric Vrijsen: De grillige Pieter Omtzigt had goud in handen, maar kwam alleen in de oppositie tot zijn recht verscheen eerst op Wynia's Week.

Rutte controleert

‘Mark Rutte bereidde zijn nieuw baan voor door Nederland extra miljarden aan Oekraïne-hulp te laten geven, hij liet zijn vierde kabinet vallen toen het hem uitkwam, hij wees Dilan Yesilgöz als zijn opvolger als VVD-leider aan, had via Yesilgöz zeggenschap over het verloop en de tijdlijn van de formatie, was nauw betrokken bij de premierkeuze en kreeg enkele andere vertrouwelingen (Sophie Hermans, David van Weel) als vicepremier en minister in het kabinet.

‘Als puntje bij paaltje komt verschilt ook het kabinetsbeleid nauwelijks van dat van de Rutte-kabinetten. Uitgerekend de VVD van Rutte drong tijdens de formatie van het kabinet-Schoof aan op het voortzetten van het beleid uit de tijd van de Rutte-coalities met D66: het klimaatbeleid intact laten, vriendelijk zijn voor de Europese Unie, voortzetten steun voor Oekraïne, etcetera. De linkse oppositie en media noemen het kabinet-Schoof rechts, radicaal-rechts of zelfs extreemrechts, maar waar dat op gebaseerd is, is een raadsel,’ zegt Syp Wynia.

Sympathie voor Omtzigt weg

Ook in dit WWTV-gesprek: hoe slaagde Pieter Omtzigt er toch in om in een jaar het overgrote deel van zijn aanhang kwijt te raken? ‘Het is het verlies van sympathie,’ zegt Syp Wynia. ‘Wat zijn kracht was, werd zijn zwakte. Het eerder sympathiserende publiek ziet Omtzigt en zijn partij nu veelal als een club van zeurende dwarsliggers, die anderen op hoge toon de maat nemen. Helaas doet Omtzigt daar zelf ook aan mee.’

Kan Schoof blijven?

Wil dat ook zeggen dat het snel afgelopen is met het kabinet-Schoof? Wynia: ‘Dat kan, maar vast staat het allerminst. Kabinetten met nieuwe, onervaren partijen hebben normaliter een kort leven. Dat gold voor het eerste kabinet-Biesheuvel (1971-’72), voor het eerste kabinet-Balkenende (2002) en voor het eerste kabinet-Rutte (2010-’12).

Maar het linkse kabinet-Den Uyl regeerde in de jaren zeventig net als het kabinet-Schoof ook in een bijzondere constructie met twee onervaren nieuwe partijen (PPR, D66) en zat de rit bijna helemaal uit (1973-’77). De wonderen zijn de wereld nog niet uit, ook al omdat de regerende partijen vooralsnog geen belang hebben bij verkiezingen en de oppositie voordeel kan halen uit het feit dat de coalitie geen meerderheid heeft in de Eerste Kamer.’

Deze video is ook beschikbaar als podcast.

Abonneren

De digitale internetkrant Wynia’s Week verschijnt op dinsdag, donderdag en zaterdag en is volledig gratis. U kunt zich hier aanmelden  

Doneren

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren, kijk HIER.

Het bericht ‘Sympathie was de kracht van Omtzigt. Het is nu zijn zwakte’ verscheen eerst op Wynia's Week.

Het leek alsof Omtzigt dat geen prettig vooruitzicht vond. Diverse commentatoren, waaronder in NRC de onvermijdelijke Leo Lucassen, concludeerden dat Omtzigt er racistische opvattingen op nahield. De Leidse hoogleraar beluisterde in diens woorden zelfs de zogeheten omvolkingstheorie. Maar Omtzigt probeerde alleen maar te zeggen dat er een dilemma speelt bij migratiebeleid, namelijk dat als we geen migranten toelaten, Nederland op den duur uitsterft.

Doemscenario

Waarom dat zo is, kunnen we laten zien aan de hand van een voorbeeld dat ook wordt gebruikt door Jan van de Beek, auteur van de bestseller Migratiemagneet Nederland.

Stel in een denkbeeldig land N gaat iedereen op 30-jarige leeftijd werken en met 60 jaar met pensioen. Vervolgens gaat iedereen precies op zijn 90-ste verjaardag dood. Ieder koppel krijgt in dit denkbeeldige land op 30-jarige leeftijd één kind en daar blijft het bij.

Het gevolg is dan dat iedere volgende generatie in omvang de helft is van de vorige generatie. Dat betekent dat er in ieder jaar tegenover één werkende twee ouderen staan. De verhouding van het aantal werkenden ten opzichte van het aantal ouderen noemen we het draagvlak. Die is in dit geval dus gelijk aan 0,5.

Wanneer de bevolkingsomvang iedere 30 jaar nog maar de helft is van de omvang van 30 jaar daarvoor, zal de bevolking van land N op den duur uitsterven. Dat is het doemscenario dat Pieter Omtzigt in de Schoo-lezing voor ogen had.

Demografische krimp betekent ook een relatieve toename van het aantal ouderen. Deze vergrijzing leidt tot hogere kosten voor pensioenen en gezondheidszorg. Kunnen we door middel van immigratie van mensen uit het Midden-Oosten en Afrika de stijgende kosten van de vergrijzing stoppen? Van de Beek schrijft in zijn boek dat er twee redenen zijn waarom dat niet zal lukken. Met de eerste reden ben ik het deels eens, met de tweede reden ben ik het in het geheel niet eens.

Laten we beginnen met de eerste reden. Volgens Van de Beek kosten arbeidsimmigranten uit het Midden-Oosten en Afrika de schatkist per saldo geld. Het is inderdaad een feit dat deze migranten een hoge uitkeringsafhankelijkheid kennen. Maar we kunnen hopen dat dit in de toekomst verbetert. Van de Beek blijkt die hoop niet te hebben. Ik ga er – misschien tegen beter weten in – vanuit dat immigranten zich perfect aanpassen aan de economische en morele sores van het gastland.

De tweede reden waarom immigratie volgens Van de Beek geen oplossing voor vergrijzing kan zijn, is dat ook immigranten oud worden. Zo ontstaat dus weer een nieuw vergrijzingsprobleem. Dat kun je, aldus Van de Beek, ook weer ‘oplossen’ met immigratie, maar je hebt daarvoor wel méér immigranten nodig dan bij de eerste ronde. Van de Beek schrijft dat dit lijkt ‘op een piramidespel, waarbij ook steeds meer nieuwe deelnemers nodig zijn om de piramide overeind te houden’.

Iedere 30 jaar een verdubbeling

We kunnen teruggrijpen naar ons voorbeeld van land N om deze redenering te begrijpen. Stel dat de regering van land N het draagvlak wil verhogen van 0,5 naar 2 en dat zij dit wil bereiken via immigratie van 30-jarigen. Als er oorspronkelijk 1 miljoen autochtone werkenden zijn, zijn er 2 miljoen autochtone ouderen. Er moeten dus 3 miljoen immigranten toegelaten worden om het draagvlak gelijk aan 2 te krijgen. Er zijn dan 4 miljoen werkenden.

Stel nu dat de immigranten ook maar één kind per koppel krijgen. Dan zijn er direct na de eerste immigranteninstroom 2 miljoen jongeren. Dertig jaar later zijn die 2 miljoen jongeren de werkenden, terwijl de 4 miljoen werkenden van dertig jaar daarvoor nu de ouderen zijn. Er moet dus opnieuw immigratie plaats vinden. Maar nu niet van 3 miljoen, maar van 6 miljoen mensen.

Zo verdubbelt iedere dertig jaar het aantal benodigde migranten. Als we aan dat concept vasthouden, is op een gegeven moment de hele wereldbevolking naar land N verhuisd. Je kunt dus de demografie van een land met een afnemende bevolking niet onbeperkt via immigratie naar je hand zetten.

Als je de structurele effecten van vergrijzing wilt tegengaan, moet je als land bereid zijn grote stromen immigranten toe te laten. Dat is niet realistisch, schreef ook migratie-expert Hein de Haas in 2023 in zijn boek Hoe migratie echt werkt. Van de Beek en De Haas – in veel opzichten elkaars tegenpolen – zijn het op dit punt dus eens. Toch denk ik dat ze te pessimistisch zijn. Wat klopt in de redenering van Van de Beek en De Haas is dat we niet door middel van beperkte migratie een soort geboortegolf kunnen opwekken. Die kunstmatige geboortegolf moet dan namelijk steeds groter worden.

Wat we echter wél kunnen bereiken via beperkte migratie is een stabilisatie van het draagvlak op een waarde van 1. Laat in het bovengenoemde voorbeeld in land N geen 3 miljoen, maar 1 miljoen migranten toe. Dan is het draagvlak gelijk aan 1 in plaats van 0,5. Als je iedere periode van 30 jaar 1 miljoen migranten toelaat, stabiliseert vervolgens ook de bevolking.

Autochtonen in de minderheid

De vraag is dan hoe je dit vertaalt naar de Nederlandse situatie. Uit berekeningen die ik in 2022 voor vakgenoten heb gemaakt, blijkt dat het gewenste aantal immigranten per saldo ligt tussen de 35.000 en 100.000, afhankelijk van het aantal kinderen per vrouw. Als men bedenkt dat in Nederland het migratiesaldo de afgelopen drie jaar ver boven de 100.000 heeft gelegen – in 2022 zelfs ruim boven de 200.000 – is in alle gevallen het gewenste migratiesaldo dus lager dan het feitelijke migratiesaldo.

Wat echter hoe dan ook blijft gelden, is dat als het beleidsdoel een stabiele bevolkingsomvang is, bij de huidige geboortecijfers het aandeel van de autochtone bevolking in de loop der tijd zal afnemen. Over honderd jaar zullen Nederlanders met een ‘migratieachtergrond’ dan de meerderheid vormen. De lezer moet zelf maar uitmaken of hij of zij daar blij mee is.

Harrie Verbon was hoogleraar openbare financiën aan de Universiteit van Tilburg. 

De donateurs vormen het fundament van Wynia’s Week. U maakt het als donateur mogelijk dat ons online magazine meer dan 150 keer per jaar verschijnt. Doneren kan op verschillende manieren, kijk HIER. Alvast hartelijk dank!   

Het bericht Harrie Verbon: Voor het vermijden van bevolkingskrimp zijn minder immigranten nodig dan wordt gedacht verscheen eerst op Wynia's Week.

Ook in deze video (annex podcast): Marjolein Faber, Sander Schimmelpenninck, Geert Wilders, Derk Jan Eppink, Adri van Hijum, Sophie Hermans, dr Jan van de Beek, Pieter Omzigt, Raoul Heertje, Donald Trump, Haroon Raza en Friedrich Merz. En vele anderen!

Tijdlijn van deze video/podcast

0 Verkiezingen een jaar geleden. En?

11.30 Jodenjacht in Amsterdam

15.00 Islamitische advocaat doet aangifte tegen Wierd Duk

18.00 Hoezo is Sophie Hermans beter dan Rob Jetten?

19.55 Lessen voor links en rechts, hoe democratisch is Nederland?

25.40 Rechtsstaat ingezet als obstakel voor democratie

29.30 Media bedienen een minderheid

35.00 Jan van de Beek als rode lap

43.00 Zelfislamisering Nederland is al lang gaande

56.00 Einde.

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren, kijk HIER.

Wierd Duk is historicus en journalist. Hij werkte onder meer in Groningen, Moskou, Berlijn en Den Haag. Een selectie van zijn reportages en interviews (‘Wierd Duk in Nederland’) voor De Telegraaf verscheen bij Uitgeverij Blauwburgwal. Het boek is onder meer te koop in de winkel van Wynia’s Week.

Het bericht Wierd Duk: het optimisme zal nu van Trump en Merz moeten komen verscheen eerst op Wynia's Week.

Verder in dit videogesprek met SYP WYNIA – ook beschikbaar als podcast – de roots en de drijfveren van Geert Wilders, de moord op Theo van Gogh van twintig jaar geleden en de vraag wat voor partij de VVD eigenlijk is, nu Mark Rutte in Brussel zit.

Plus de woeste reacties van sommige wetenschappers en journalisten (en de eerste spijtbetuigingen daarvoor) op het veelbesproken boek Migratiemagneet Nederland van Jan van de Beek. ‘Het boek van het jaar,’ zegt Spruyt – ‘Het boek waar we op zaten te wachten.’

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren, kijk HIER

Migratiemagneet Nederland

Het boek ‘Migratiemagneet Nederland’ van Jan van de Beek dat in dit videogesprek wordt besproken wordt uitgegeven door Uitgeverij Blauwburgwal en kost 23,50.

Het bericht ‘Geert Wilders kreeg de kiezers cadeau van de andere partijen’ verscheen eerst op Wynia's Week.

En de PVV dan?

Wilders en de PVV staan er juist heel goed voor. En inderdaad kan het zijn dat de PVV na verkiezingen nog groter wordt. Maar dan? Ten eerste staat het allerminst vast dat een volgende coalitie (met het CDA? met wie nog meer?) stabieler wordt dan de huidige, met VVD, NSC en BBB. Bovendien: kiezers hebben niet eindeloos geduld. Die willen dat Wilders wat voor elkaar krijgt. En dat is iets anders dan kabinetten laten vallen en nieuwe verkiezingen uitschrijven.

Wil dat ook zeggen dat het kabinet-Schoof de crisis over de noodwet-asiel overleeft? Dat is een hele andere zaak. Politici kunnen verblind raken door emoties. En soms handelen ze dan tegen hun eigen belang.

Abonneren

De digitale internetkrant Wynia’s Week verschijnt op dinsdag, donderdag en zaterdag en is volledig gratis. U kunt zich hier aanmelden

Doneren

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren, kijk HIER

Het bericht Wilders heeft (bijna) even weinig belang bij een kabinetsval als Omtzigt VIDEO! PODCAST! verscheen eerst op Wynia's Week.

De verkiezingsuitslag van 22 november 2023 was ontzettend duidelijk, memoreert Wynia. ‘Maar het establishment wil geen verandering. Je zag het aan de adviezen van de ambtenaren die tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen door de premier naar de Tweede Kamer zijn gestuurd. Er zat geen énkel positief ambtelijk advies bij. Alleen maar “kan niet”, “mag niet”, “hebben we nooit zo gedaan”, “vindt Brussel niet goed” en “is tegen de rechtsstaat”. Dat zegt veel. Het ambtelijk apparaat is niet erg geneigd om kiezersuitspraken te volgen. Het volk moet zijn mond houden.’

Noodwetgeving

Wynia snapt niet dat er zo moeilijk wordt gedaan over noodwetgeving om de asielinstroom te beteugelen. ‘Ik sta er ook niet om te springen, maar het zou best eens nodig kunnen zijn. Zeker op het punt van het buitenspel zetten van de volksvertegenwoordiging is er veel selectieve verontwaardiging. In 2021, toen het ging om het instellen van een avondklok, kon noodwetgeving binnen een paar dagen worden geregeld. Terwijl het ging om een enorme inbreuk op onze vrijheid die ook nog eens totaal onnuttig was.’

NSC heeft volgens Wynia veel trekken van de PPR, een aanvankelijk progressief-katholieke partij die in 1990 opging in GroenLinks. ‘Ze worden bij NSC voortdurend geplaagd door hun geweten en lijken een rechtstreekse lijn met de hemel te hebben. Moral highground, neochristelijk moralisme, postchristelijke spiritualiteit: allemaal gekkigheid. Het land heeft er niets aan. Een premier beoordeel je op zijn daden, niet op zijn weldenkendheid of zijn morele kwaliteiten.’

Doe mee!

De artikelen, video’s en podcasts van Wynia’s Week zijn gratis beschikbaar – voor iedereen! Dat wordt mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan HIER Hartelijk dank!

Deze WWTV-video is ook te beluisteren als podcast, zowel via Spotify als via Apple. Kijk ook HIER.

Het bericht Omtzigt strooit zand in de machine, maar effectief asielbeleid komt er tóch   verscheen eerst op Wynia's Week.

Zijn betoog was vintage Omtzigt, een proeve van de politieke stijl die tot zijn breuk met het CDA leidde en tot de oprichting van zijn NSC, de partij die vorig jaar twintig zetels behaalde, die de formatie van een nieuw kabinet vooral voortdurend problematiseerde, maar die desondanks inmiddels deel uitmaakt van het ‘extra-parlementaire’ kabinet dat Nederland gaat besturen.

Nu wordt alles anders

Die stijl van Omtzigt is eigenlijk hoogst eenvoudig: rechtlijnig en rationeel. Zich baserend op statistieken, grafieken en cijferlijstjes stelt Omtzigt een probleem vast. Vervolgens herinnert hij aan alle rapporten die in het (verre) verleden zijn gepresenteerd – rapporten die het door Omtzigt gesignaleerde probleem ook al signaleerden en allerlei concrete oplossingen suggereerden.

Politici hebben al die inzichten en oplossingen genegeerd – waarom dat zo is, wordt niet zo duidelijk. Maar hoe dan ook, nu wordt alles anders. NSC gaat het nieuwe kabinet eraan houden dat het al die oplossingen nu ook daadwerkelijk gaat realiseren. Daar kunnen we hem dan weer aan houden.

Wat daarbij opvalt is het haast grenzeloze vertrouwen in het oplossende vermogen van de overheid. De overheid moet de regie herpakken, dwars tegen de neo-liberale onverschilligheid van de afgelopen decennia in, dwars ook tegen de ondoordachte overdracht van bevoegdheden aan Brussel in.

Een mede-bezoeker vertrouwde mij toe dat Omtzigt hem voorkwam als een nieuwe Gerard Veldkamp (1921-1990), de KVP-politicus die als minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid belangrijke wetten tot stand bracht zoals de Kinderbijslagwet, de Ziekenfondswet, de Wet sociaal minimum, de Wet op de arbeidsongeschiktheid en de Wet Werkloosheidsvoorziening. Hij liet zich bij dit alles inspireren door de overweging dat een royale verzorgingsstaat het beste verweer tegen de aantrekkingskracht van de rooien in de politiek vormt.

Personalisme

In ieder geval maakt de HJ Schoo-lezing overduidelijk dat Omtzigt, een Twentse katholiek, zelf ook uit de KVP-bloedgroep binnen het CDA afkomstig is. Aan het slot van zijn betoog verwees hij wel naar de filosofie van het personalisme, een gedachtegoed dat de mens niet als individu benadert maar als persoon die onderdeel uitmaakt van een gemeenschap en daaraan dienstbaar wil zijn.

Solidariteit en betrokkenheid zijn belangrijke begrippen in deze ideeënwereld, en zij pleegt gepaard te gaan met vertrouwen in het ‘probleemoplossend vermogen’ van de samenleving, onafhankelijk van de overheid. Maar dat is nu precies de gedachte die bij Omtzigt – althans in deze lezing – niet is uitgewerkt.

Een delicaat onderwerp

Interessant werd het vooral toen Omztigt het probleem van de migratie aankaartte. Hij paste die kwestie in een groter verhaal over de demografische ontwikkelingen. Dat is een delicaat onderwerp. We weten allemaal dat er in Nederland (en vele andere Europese landen) nog maar weinig kinderen worden geboren: het aantal kinderen per vrouw is bij ons gedaald naar 1,43 (het laagste niveau sinds 1901). Iedereen begrijpt dat dit cijfer niet onproblematisch is.

Maar het wordt toch wat ongemakkelijk als politici mensen gaan aanmoedigen om meer kinderen te krijgen, zeker wanneer de redenen van puur pragmatische en utilistische aard zijn. Kinderen worden geboren ‘uit openheid voor en vreugde aan het leven’, zoals mede-katholiek en pastoor Jan-Jaap van Peperstraten op X terecht opmerkte. Alhoewel het tegelijkertijd ook best een goede gedachte zou zijn als allerlei zaken die jonge mensen belemmeren bij het vormen van een gezin, uit de weg zouden worden geruimd.

Toekomstige asielstromen

Maar daar had Omtzigt het allemaal niet over. Aan de hand van een heldere grafiek liet hij zien dat onze bevolking krimpt. Die krimp is vooralsnog beperkt maar neemt wel toe. Tegelijkertijd is er sprake van een sterk stijgend migratieoverschot. Dit scenario zorgt natuurlijk voor problemen. Want dit betekent het een en ander voor woningen, voor de economie en de arbeidsmarkt, voor het onderwijs, voor de zorg.

Elders groeit de bevolking explosief. In Ethiopië en ook in Congo werden vorig jaar meer kinderen geboren dan in alle 27 landen van de Europese Unie samen. In Nigeria werden meer dan twee keer zoveel kinderen geboren als in alle EU-landen samen. Deze cijfers hebben een zekere voorspellende waarde voor toekomstige asielstromen.

En hier schrok het journaille wakker. Hoorden we hier een extreem-rechts hondenfluitje, dat waarschuwde voor de omvolking van het blanke Europa door hordes zwarte immigranten uit Afrika? Dat is blijkbaar het niveau van parlementaire journalisten en de Leo Lucassens van deze wereld. Een fatsoenlijk en constructief voorstel om ergens eens over na te gaan denken, op de klank af wegzetten als een radicale ‘coming-out’. Een debat dat hierover – over die demografische ontwikkelingen en over hardnekkige problemen die hiermee samenhangen en op elkaar inwerken – met urgentie moet worden gevoerd, wordt op deze manier bij voorbaat onmogelijk gemaakt.

Afhankelijke schaapjes

En op dit punt stak dan toch de conservatief in Omtzigt weer even de kop op. Niet alleen omdat hij bereid is een kwestie te benoemen die tot nog toe bewust en stelselmatig wordt genegeerd, maar ook omdat zijn zorgen over deze kwestie duidelijk maken dat hij oog heeft voor de kwetsbaarheid van het maatschappelijk weefsel. Immigratie, het importeren van culturele diversiteit, tast immers de basis van vertrouwen aan die het fundament van zowel de overheid als de markt vormen. In de personalistische filosofie althans – en de verwijzing daarnaar aan het einde van Omtzigts betoog had daarom een wat minder plichtmatig karakter moeten hebben.

Dan zou ook wat meer hebben doorgeklonken dat juist die dominante rol van de staat een bedreiging van de samenleving vormt. Een samenleving die alle taken en verantwoordelijkheden aan de overheid overdraagt, verandert in een kudde afhankelijke schaapjes, zonder levenskracht of de moed om zelf te denken. En dat moet Omtzigt nu juist willen vermijden.

Bart Jan Spruyt is historicus en journalist. Zijn columns over politiek en samenleving verschijnen iedere zaterdag in Wynia’s Week. 

Wynia’s Week verschijnt altijd, twee keer per week. Het zijn de donateurs die dat mogelijk maken. Nog geen donateur? Kijk HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Omtzigts zorgen over het importeren van culturele diversiteit zijn volkomen terecht verscheen eerst op Wynia's Week.

Die beschuldiging bleek niet op waarheid te berusten. Ook circuleerden speculaties over andere motieven langs het veelvoud aan talkshows op de Nederlandse televisie, zoals gebrek aan vertrouwen tussen de gesprekspartners.

Het kan natuurlijk ook gewoon zijn dat het hele formatieproces Omtzigt boven het hoofd is gestegen. In ieder geval is hij naar zijn woonplaats in het oosten van het land gevlucht. Het begint nu tot iedereen door te dringen dat Omtzigt zich niet aan de gangbare procedures rond een formatie wist te houden. Per app deelde hij aan zijn gesprekspartners, inclusief de informateur, mee dat zijn rol bij de formatie ‘klaar’ was. Wel ging Omtzigt nog diezelfde avond bij een talkshow zitten om zijn beslissing aan het volk mee te delen.

De leiderschapskwaliteiten van Omtzigt zijn niet overtuigend

Omtzigt liet al ver voor de verkiezingen weten zorgen te hebben over de houding van de PVV tegenover de rechtsstaat en de Grondwet. Door zijn gedrag van afgelopen beginnen die zorgen in zijn eigen gezicht te ontploffen. Plasterk zei dat heel scherp. Hij verklaarde dat het ‘instituut informateur’ een belangrijk element van het staatsrechtelijk bestel is. Omtzigt heeft daar volgens Plasterk te weinig respect voor gehad.

Inmiddels wordt zelfs gesuggereerd dat Omtzigt zijn eigen NSC-fractie niet of niet volledig heeft ingelicht. Die fractie is in verwarring. Het doet denken aan de situatie bij de PVV. Formeel is de PVV geen partij, want alleen Geert Wilders is lid. Wilders hoeft dus ook geen verantwoording af te leggen. Kennelijk geeft Omtzigt nu aan zijn Tweede Kamerfractie ook geen uitleg.

Dit geeft te denken over de leiderschapskwaliteiten van Omtzigt. Kan hij zich als bestuurder naar andere partijen plooien, als dat nodig is? Destijds als CDA-Kamerlid leek Omtzigt en principiële niet-bestuurder die continu politieke bestuurders voor de voeten liep. Dat kun je doen als je weet – of voorvoelt – zelf nooit tot het bestuur van het land te worden geroepen.

Nog even terug naar de discussie over de rechtstaat die door Omtzigt tijdens de verkiezingscampagne werd opgerakeld. Wilders’ standpunten zouden in strijd zijn met de Grondwet en daar kon Omtzigt niet mee leven. Laten we nogmaals vaststellen dat Wilders gelijk heeft wat zijn negatieve oordeel over de Koran betreft. Daarin staan namelijk leerstellingen die in strijd zijn met onze Grondwet. Die eist de gelijkstelling van man en vrouw, maar daar is in de Koran – en dus in de islam – geen sprake van.

Omtzigt heeft opvallend weinig aan deze discussie over de islam en de Koran bij te dragen. Misschien komt dat door zijn CDA-verleden en zijn katholieke inborst, want ook de Bijbel bevat natuurlijk passages die, als ze al niet in strijd zijn met de wet, toch in ieder geval haaks staan op de Grondwet. Waarbij we moeten bedenken dat er niet zo heel veel christenen zijn die de Bijbel letterlijk nemen, terwijl veel moslims – ook in Nederland – dat bij de Koran wél doen.

Een Sinterklaas met gratis bier?

Omtzigt leek dus tot de conclusie te zijn gekomen dat overeenstemming over de beheersing van de overheidsfinanciën niet mogelijk zou zijn. De ouderen onder ons herinneren zich natuurlijk nog hoe in 1972 de toenmalige VVD-voorman Hans Wiegel de toenmalige PvdA-voorman Joop den Uyl als ‘Sinterklaas’ betitelde omdat diens partij de kiezers allemaal cadeautjes beloofde. Tegenwoordig heet dit ‘gratis bier’. Op Wikipedia is zelfs een pagina aangemaakt over de ‘gratis-bier-motie’ die vorig jaar door Caroline van der Plas en Pieter Omtzigt werd ingediend om het minimumloon te verhogen. Inderdaad zou je Omtzigt als Sinterklaas kunnen typeren, als je bedenkt dat hijzelf als wetgever medeverantwoordelijk was voor het uit de hand lopen van de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen, beter bekend als de toeslagenwet.  

Met deze wet – die talloze Nederlanders inkomensafhankelijke subsidies schonk – kon eenvoudig gefraudeerd worden. Bij de invoering van de wet in 2007 had Omtzigt een pleidooi gehouden voor het snel en zonder controles uitkeren van subsidies aan burgers. Toen later grootscheepse fraude aan het licht kwam, eiste hij dat er intensief jacht gemaakt zou worden op fraudeurs. De wet was inmiddels zo ingewikkeld geworden dat burgers moeite hadden met het invullen van de formulieren. Het werd mede daardoor vrijwel onmogelijk om fraudeurs te onderscheiden van onschuldige burgers. Omtzigt had door zijn wispelturige gedrag in het parlement de toeslagregeling zelf ingewikkeld en onuitvoerbaar gemaakt.

We zien nog meer wispelturigheid in Omtzigts parlementaire standpunten. Neem de pensioenen. Voor Omtzigt was bestaanszekerheid het kernpunt van zijn verkiezingscampagne. Dus ook bestaanszekerheid voor ouderen die alleen van de AOW moeten rondkomen. Daarom bleef de AOW gekoppeld aan het minimumloon. Omtzigt steunde echter in 2010 volop de verhoging van de AOW-leeftijd. Een gevolg van deze maatregel – en dan kon iedereen zien aankomen – was dat mensen met hogere inkomens eerder met pensioen zouden kunnen gaan dan mensen met de laagste inkomens zónder een goed aanvullend pensioen. De verhoging van de AOW-leeftijd dupeerde dus de mensen voor wie de AOW oorspronkelijk was bedoeld, namelijk de mensen met de laagste inkomens en de zwaarste beroepen.

Omtzigt was wel een erkend tegenstander van het nieuwe pensioenstelsel. In dat stelsel wordt geen enkele garantie voor een pensioeninkomen gegeven. Deelnemers aan aanvullende pensioenen moeten afwachten of de premies die zij hebben betaald tot een goed pensioen zullen leiden. In een doortimmerd betoog van anderhalf uur wees Omtzigt er in de Kamer op dat het zeer onzeker zou worden of pensioenvermogen op een eerlijke manier over individuele deelnemers wordt verdeeld.

Maar we moeten natuurlijk wel bedenken dat aanvullende pensioenen vooral door rijkere ouderen worden genoten, terwijl armere ouderen meestal alleen de AOW hebben als hun pensioeninkomen. We zien dus dat Omtzigt eerder voor de rijkere dan voor de armere bejaarden opkomt.

Weer geen beperking van de immigratie?

Wat mij betreft is de enig mogelijke conclusie dat het gedrag van Omtzigt hem diskwalificeert als potentieel bewindspersoon. Inmiddels mogen we vrezen dat dankzij de vlucht van Omtzigt de beperking van de immigratie die PVV, VVD, NSC en BBB hoog in het vaandel hebben staan, uit het zicht gaat verdwijnen.

Er is nog één optie over, namelijk om de quasi-christenen van het NSC aan de informatietafel te vervangen door de echte christenen van CDA en SGP. Samen met PVV, VVD en BBB is er dan een Kamermeerderheid van 76 zetels. Ook CDA en SGP willen de immigratie beperken. Het probleem is alleen dat CDA-voorman Henri Bontenbal voor de verkiezingen van 22 november 2023 heeft gezegd dat hij geen regeringssamenwerking met de PVV wil, omdat die partij de democratische rechtsstaat niet zou respecteren.

Maar dat zei Omtzigt aanvankelijk ook, en die bleek na 22 november bereid om over zijn eigen schaduw heen te springen. Misschien een idee voor Bontenbal om die sprong ook eens te wagen.

Harrie Verbon was hoogleraar openbare financiën aan de Universiteit van Tilburg. Zijn artikelen verschijnen regelmatig in Wynia’s Week.

De donateurs vormen het fundament van Wynia’s Week. U maakt het als donateur mogelijk dat ons online magazine 104 keer per jaar verschijnt. Doneren kan op verschillende manieren, kijk HIER. Alvast hartelijk dank!  

Het bericht We weten het nu zeker: Pieter Omtzigt is niet geschikt voor het landsbestuur verscheen eerst op Wynia's Week.

Fortuyn verschilde op dat punt van Geert Wilders, die al twintig jaar een wereldgodsdienst, de islam, aanwijst als hoofdoorzaak. Pieter Omtzigt heeft nog weer een andere kijk: hij benadrukt vooral het totaal aantal binnenkomers en wil de instroom van internationale studenten even graag hard afremmen als de komst van asielzoekers.

Natuurlijk weet ook Omtzigt dat asielzoekers veel meer problemen veroorzaken dan buitenlandse studenten, maar hij telt de twee groepen toch bij elkaar op, noemt een limiet voor het totaal, en wil daar beleid voor maken. Ik denk dat hij dat doet om niet het mijnenveld in te stappen van ‘cultuur’ (Fortuyn) of ‘religie’ (Wilders). Voor mij als wetenschapper is een onvervaarde analyse, ook van cultuur en religie, makkelijker dan voor Omtzigt met zijn grote verantwoordelijkheid als politicus. Maar hoe scherper de analyse, des te groter de kans op verstandig beleid. 

Vooral jonge mannen uit Noord-Afrika en Syrië zijn het probleem

Zo zijn er dus drie verschillende visies: cultuur (Fortuyn), religie (Wilders) en liever geen van beide, maar de simpele aantallen (Omtzigt). In mijn volgende column wil ik het hebben over de verschillen tussen Fortuyn en Wilders. Nu over Omtzigt, die wat mij betreft niet het beste zicht op de zaak heeft. Maar eerst moeten we een verklaring bezien die zo overheersend is, dat meer subtiele kwesties van cultuur en/of religie daardoor worden weggedrukt.

Het is duidelijk dat er één groep is onder alle immigranten die het minste in Nederland past, te weten de jonge asielzoekers uit Noord-Afrika en Syrië. Natuurlijk zullen jonge mannen niet alleen in Nederland harder motor rijden, meer drinken, meer lawaai maken en vaker misdaden plegen dan mannen van middelbare leeftijd. Daar kunnen we statistisch rekening mee houden en dan nóg blijkt dat jonge asielzoekers uit Noord-Afrika en Syrië meer overlast en criminaliteit veroorzaken dan het wereldwijde gemiddelde van hun leeftijdsgroep.

De meeste jonge mannen uit Noord-Afrika en Syrië zijn ongehuwd, hebben bij aankomst in Ter Apel weinig geld, en willen permanent in Nederland blijven. Dat is een lastige combinatie. De testosteron giert door hun  lichaam, ze zien vrouwelijke studenten aan onze universiteiten en hogescholen, maar kun je zonder baan en zonder status een partner veroveren? Het kan wél – we kennen allemaal indrukwekkende uitzonderingen – maar de meeste asielzoekers lukt het niet. En toch willen ze blijven.

Ik heb twintig jaar in Maleisië gewoond en gewerkt. Daar zie je voorbeelden van jonge mannelijke immigranten die het wél goed doen. In de hoofdstad Kuala Lumpur werken duizenden mannen uit Nepal als security guards. Ze zijn meestal getrouwd en proberen zo geld te verdienen voor de opleiding van hun kinderen.

Een hard bestaan, maar ze houden vol en dromen van terugkeer naar hun familie in Nepal. Nog eens duizenden jonge mannen uit Bangladesh en India werken als ober of kok in de horeca, en ook dat gaat goed. Ze zijn gemiddeld jonger en sparen vaak voor een bruidsschat. Na een paar jaar gaan ze terug en vinden die bruid in hun thuisland. 

Het gaat er nu even niet over of deze buitenlandse werknemers wel behoorlijk worden behandeld. De zaak is dat bij ons Tweede Kamerverkiezingen zijn gehouden waarbij de instroom van jonge mannen uit regio’s als Noord-Afrika en Syrië een hoofdthema was, terwijl er veel andere landen zijn met óók immigranten uit arme landen, maar zonder onze steeds heftiger wordende problemen.

In China had de eenkindpolitiek grote gevolgen voor de criminaliteitscijfers

Het zou onverstandig zijn als we niet van hun ervaringen willen leren. Al die Aziatische landen – en trouwens ook Zwitserland – proberen twee eisen te stellen aan jonge mannelijke immigranten: sponsoring door een werkgever óf alleen een tijdelijke vergunning óf – nog veiliger – beide condities. Wij doen dat niet en laten grote aantallen immigranten permanent toe: ook uit veilige landen en ook als ze jong zijn en door gebrek aan opleiding en geld vaak kansloos zijn op de huwelijksmarkt.

Onderzoek uit China bevestigt mijn gedachtegang. Daar veroorzaakte de eenkindpolitiek (tragisch en onnodig omdat het geboortecijfer toch al hard daalde) vanaf 1979 een enorm overschot aan jonge mannen zonder kans op een huwelijkspartner. Iedere jaargang had een miljoen meer jongens dan meisjes en in provincies waar het overschot het grootst was, kon je dat direct terugzien in de criminaliteitscijfers. Slechte kansen op de huwelijksmarkt zijn een doorslaggevende factor, zo leerde wetenschappelijke bestudering van het verband tussen sex ratios and crime. Er is geen Fortuyn of Wilders nodig om dat te begrijpen.

In een interview hoorde ik een jonge man uit Marokko ooit uitleggen: ‘Als ik met mijn vriendin uitga, kan ik toch niet met de tram? Dan heb ik een auto nodig’. Het gold als excuus voor een criminele drugsloopbaan die hem snel veel geld opleverde. Uiteraard met een hoog risico, maar wat is het alternatief? Je hele leven in Nederland ‘onvrijwillig vrijgezel’ blijven?

Het simpel optellen van immigranten is niet genoeg  

Het simpel optellen van het totaal aantal immigranten is misschien van enig nut voor analyses van het woningtekort. Maar zo wordt miskend dat vooral jonge, laag opgeleide mannelijke asielzoekers vaak in de fout gaan. Ik denk daarom dat Pieter Omtzigt met dat optellen teveel mist, met gevolgen voor zijn voorstellen over de aanpak van onze grootste crisis.

Volgende week meer over de immigratie-analyses van Fortuyn (cultuur) en Wilders (religie). Met gebruik van nieuwe, internationale research uit de sociale psychologie en de economische geschiedschrijving.

Eduard Bomhoff is oud-hoogleraar economie aan de EUR, Nyenrode en Monash University. In 2002 was hij vicepremier in het eerste kabinet-Balkenende.   

Het zijn de donateurs die Wynia’s Week mogelijk maken. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!    

Het bericht Anders dan Pim Fortuyn en Geert Wilders heeft Pieter Omtzigt geen heldere kijk op immigratie verscheen eerst op Wynia's Week.