Het recente oproer in Britse steden bewees hoezeer het gezag glasnost vreest als immigratie kan worden gelinkt aan misdaad of terreur. Zo ook nadat op 29 juli een 17-jarige jongen in de plaats Southport drie kleine meisjes tijdens een dansfeest had doodgestoken en vijf kinderen en twee volwassenen ernstig had verwond. De verdachte is een Brits staatsburger, geboren in Cardiff, maakte de politie dezelfde dag bekend. Maar zijn naam en Rwandese afkomst gaf de politie pas op 31 juli vrij.    

Anti-migrantenrellen 

Het verband met immigratie ontbrak dus bij de mededeling dat ‘een Brit’ was gearresteerd. Burgers, gewend aan verhullend taalgebruik, konden vermoeden dat de werkelijkheid dieper gelaagd was. Dus kwam een geruchtenstroom op gang. Binnen de kortste keren noemden sociale media als dader een moslim die kort tevoren als illegaal per boot Het Kanaal zou zijn overgestoken. Onjuist en kwaadaardig, en extra brisant in een land vol woede over de onmacht van rechtse regeringen de clandestiene overtochten te stoppen.  

De geruchten leidden tot anti-migrantenrellen in 23 steden. De beelden zijn verbijsterend: jonge mannelijke onverlaten weten hier en daar de oproerpolitie te verdrijven, belagen moskeeën en stichten brand in hotels ingericht als asielzoekerscentra, mensen van kleur worden uit auto’s gesleurd, jonge moslims vormen vigilantegroepen.  

Elon Musk plaatste er foto’s van op X met als onderschrift: ‘Burgeroorlog in Groot-Brittannië onvermijdelijk.’ De pas aangetreden Labour-premier Sir Keir Starmer had in een toespraakje tot een verbijsterde natie zijn walging uitgesproken over de aanvallen op ‘moskeeën en moslimgemeenschappen’. Waarop Musk twitterde: ‘Zou u niet bezorgd moeten zijn over álle gemeenschappen?’ Een verkapt verwijt dat de premier blanke Britten, vooral zij die last hebben van niet-westerse immigratie, Labours achterban, laat barsten. 

De politietop onderschatte de razernij en het verdriet die het doodsteken van kleine kinderen teweeg had gebracht. Britten wilden meteen alles weten over degene die zoiets had gedaan. Het vermoeden van verdoezelen van de waarheid, waarop de anti-immigratiepoliticus Nigel Farage meteen zinspeelde, vergrootte de volkswoede. Dat de 18-jarige moordverdachte Axel Rudakubana op het moment van zijn daad nog 17 was, en dus gevrijwaard van publicatie van persoonsgegevens, was een legalistisch argument dat de Britten niet wilden horen.  

De politie stopte pas de Britten te belazeren toen de eerste eenheden van de ME werden teruggedreven door getatoeëerde jongens en mannen van wie sommigen sterk genoeg bleken om kliko’s op te tillen en naar de arme agenten te gooien.  

Enoch Powell 

In Groot-Brittannië is het taboe op ongemakkelijke waarheden rond immigratie en afkomst extra groot sinds de Conservatieve politicus Enoch Powell in 1968 ‘rivieren van bloed’ voorspelde als de instroom uit niet-blanke delen van het Commonwealth ongestoord zou doorgaan. Powell werd meteen ontslagen als schaduwminister. Maar ook nu wijzen Britten op Powells ‘gelijk’.  

Powell (1912-1998) zei over het gebrek aan actie tegen immigratie: ‘Het is alsof wij als natie druk bezig zijn onze eigen brandstapel op te richten.’  ‘(…) we moeten als natie gek zijn, letterlijk gek, om jaarlijks de instroom toe te staan van ongeveer 50.000 dependents.’ Hij doelde daarmee op mensen uit alle delen van het voormalige koloniale imperium die zich in Groot-Brittannië vestigden in het kader van wat later gezinshereniging zou heten, al verwijst Powell ook naar gearrangeerde huwelijken.   

‘Grand remplacement’ 

50.000? Enoch Powell zat er flink naast. Want alleen al vorig jaar en in 2022 kwamen volgens Britse statistieken ruim 70.000 illegalen Engeland binnen op bootjes vanuit Frankrijk, een miniem aantal vergeleken bij de gekleurde volksmassa’s die de afgelopen decennia al dan niet legaal zijn neergestreken in het voormalige koloniale moederland.  Blanken vormen inmiddels snel slinkende minderheden in de grootste steden Londen (36,8 procent) en Birmingham (43 procent).  

En dat ondanks de ferme taal van rechtse politici als Margaret Thatcher, die in 1978 sprak over de dreiging te worden ‘overspoeld’ door migranten. Labour was toen aan de macht, maar ook onder de Tories voltrok zich een ‘grand remplacement’ die zelfs Enoch Powell voor ondenkbaar had gehouden. Hij was parlementslid voor de stad Wolverhampton in de West Midlands. Wolverhamptons bevolking bestaat inmiddels volgens officiële statistieken voor 54 procent uit moslims, hindoes en sikhs.   

Sunak 

Veruit de meeste immigranten en hun nakomelingen zorgen uiteraard niet voor problemen. Sterker nog, in de vorige Conservatieve regering zaten ze op de belangrijkste posten. Oud-premier Rishi Sunak is een hindoe, zoon van welvarende en verdienstelijke Indiase immigranten.  

Dat hij toch geen echte Brit is, bewees Sunak bij de herdenking van D-Day op 6 juni, toen hij de traditionele samenkomst met andere wereldleiders in Normandië liet schieten om op tijd in Londen terug te zijn voor zijn verkiezingscampagne. De blunder toonde aan dat Groot-Brittannië werd bestuurd door een kosmopolitische buitenstaander die met zijn schatrijke Indiase echtgenote altijd nog naar hun villa in Californië kan terugkeren. India lijkt een minder aantrekkelijke optie. 

Terwijl Sunaks Conservatieven hun machteloze woede richtten op de gammele bootjes in Het Kanaal, geëscorteerd door de Royal Navy, hielden ze de sluizen uit ex-koloniën open. Voormalig NOS-correspondent in Londen Tim de Wit vermeldt in zijn boek Wankel Koninkrijk (Arbeiderspers, 2022) dat de Tories om die reden extra populair waren bij Indiase en Pakistaanse immigranten. Vooral eerstgenoemden behoren in de regel door ondernemerschap, studie en financiële discipline tot de gegoede middenklassen.  

De relschoppers, van wie sommigen bij snelrecht tot jarenlange gevangenisstraffen zijn veroordeeld – het cellentekort was als bij toverslag verdwenen – lijken eerder afkomstig uit klassen die, net als in Nederland, concurrentie ondervinden van ‘statushouders’ bij de toewijzing van sociale huurwoningen.  

Mesjogge  

Nu de kalmte is teruggekeerd, stijgt de druk op de Labour-regering om de immigratie echt aan te pakken, volgens peilingen de wens van ruim de helft van de bevolking. Bij rellen van Black Lives Matter in Groot-Brittannië, waarbij het standbeeld van Winston Churchill in Parliament Square in Londen werd beklad met ‘racist’,  regende het vergoelijkende verwijzingen naar ‘achterliggende oorzaken’, zoals rassendiscriminatie. Keir Starmer ging in die dagen, nog als oppositieleider, voor George Floyd op de knieën.   

Hij had meteen na zijn aantreden als premier een streep gehaald door het inderdaad mesjogge plan van zijn Conservatieve voorganger om illegalen uit te wijzen naar Rwanda, waar ze een beslissing over hun asielaanvraag moesten afwachten. Nog geen enkele migrant is echter naar Rwanda gestuurd, wel kwamen uit dat land immigranten en/of vluchtelingen naar Groot-Brittannië. Onder wie familieleden van de verdachte van de moorden op kinderen in Southport, een daad die Engelse steden in vuur en vlam zette, de tol van een ‘letterlijk krankzinnig’ immigratiebeleid, in de woorden van Enoch Powell. 

René ter Steege is journalist, schrijver en vertaler. Hij vertaalde het boek ‘De laatste dagen van Samuel Paty’ over de terroristische moord op een Franse leraar. Het boek is overal te koop, zoals in de winkel van Wynia’s Week.  

Wynia’s Week is onafhankelijk, ongebonden en broodnodig. De donateurs maken Wynia’s Week mogelijk. Doet u mee? Dat kan op verschillende manieren, kijk HIER. Hartelijk dank!  

Het bericht Oproer in Engelse steden is de tol van een krankzinnig immigratiebeleid  verscheen eerst op Wynia's Week.

De puur beestachtige lelijkheid van een groot deel van de Britse bevolking is al lang overduidelijk, behalve voor degenen die zichzelf verblinden omdat ze het niet willen zien. Deze brute lelijkheid – die uiteraard zichtbaar is op de gezichten van de relschoppers – is niet alleen, of hoofdzakelijk, fysiek. Het is een lelijkheid van de ziel, een lelijkheid waar doelbewust op wordt gericht en die wordt omarmd. De gezichten zijn lelijk, de kleding is lelijk, de muziek is lelijk, het eten is lelijk, de taal is lelijk, de manieren zijn lelijk, zelfs de honden zijn vaak lelijk, of op zijn minst bedreigend.

Lelijkheid, wees mijn schoonheid

Volgens Milton zei Satan, toen hij uit de hemel werd verdreven:

‘Dus vaarwel, mijn hoop, en met mijn hoop, vaarwel, mijn vrees;

Vaarwel berouw. Al het goede is voor mij verloren,

Kwaad, wees mijn goed.’

Een groot deel van de Britse bevolking (ik kan het precieze aantal niet geven) zegt nu: Lelijkheid, wees mijn schoonheid; en hij die lelijkheid als ideaal omarmt, zal spoedig ook het kwaad als ideaal omarmen.

Er is geen verschil tussen het geluid dat dit soort mensen maakt als ze zich amuseren en als ze iemand doodmaken – wat voor hen misschien een andere vorm van vermaak is. In mijn kleine en niet verarmde stadje heb je een pub waar je op zaterdagavond het dreigende geluid van het geblaf van zulke types hoort. Vrolijkheid kan op elk moment omslaan in agressie en geweld – iemand hoeft maar op de verkeerde manier naar iemand anders te kijken ‘om het op gang te brengen’, zoals de ontwikkeling van vechtpartijen vaak wordt omschreven.

Die mannen lijken precies op de relschoppers van de afgelopen dagen, hun gezichten een en al botten en haren, aangespoord door het geschreeuw van vrouwen. Het komt nooit bij hen op dat hun recht om zich op hun eigen manier te vermaken een inbreuk zou kunnen vormen op de rechten van anderen. Wat mij het meest stoort is dat het geluid dat ze maken niet te onderscheiden is van dat van iemand die op straat bijna doodgeslagen wordt, dat ik ooit hoorde vanuit mijn hotelkamer in Manchester. Omstreeks half een ’s ochtends werd een man onder mijn slaapkamerraam in coma geslagen. Ik werd gewekt door precies hetzelfde geluid als dat uit de kroeg kwam. Destijds dacht ik dat het gewoon de gebruikelijke uiting was van de grove feestvreugde waar zoveel Britten zich aan overgeven, maar het was die van het in coma slaan van een man.

Een leider is niet meer nodig

Ik heb er nooit de minste twijfel over gehad dat als er op een dag een kwaadaardig genie zou opstaan ​​om dit soort mensen te organiseren, er groot geweld en wanorde uit kan en zal voortvloeien; echt fascistisch geweld, niet de verbale verschillen met hun eigen mening die linkse intellectuelen graag fascisme noemen om zichzelf de moeite te besparen hun opvattingen kracht bij te zetten met argumenten.

Ik stelde me ten onrechte voor dat de organisatie via een of andere partijstructuur zou moeten verlopen, met een leider; het kwam niet bij me op dat de sociale media – de antisociale media – de behoefte aan een charismatisch boegbeeld zouden kunnen wegnemen.

‘Vulgariteitscorrespondent’

Voor mij leek de sluimerende gewelddadigheid van deze mensen overduidelijk als je door de meeste Britse straten liep. Ik had de precieze ontploffingsgebeurtenis niet voorzien, maar de huidige scènes in Engeland verbazen mij in het geheel niet. Wat mij eerder verbaast, is dat het zo lang duurde voor ze tevoorschijn kwamen.

Ook is het geen troost dat hierbij slechts een klein aantal mensen (vergeleken met de gehele bevolking) betrokken is, want feit is dat er tussen het gedrag van de relschoppers en veel van wat de Britse populaire cultuur wordt genoemd geen erg dikke scheidslijn loopt. Britse toeristen wekken in veel delen van Europa afkeer en walging op, en terecht. Ik was af en toe wat je zou kunnen noemen ‘de vulgariteitscorrespondent’ van een Britse krant, die zelf zeer dubbelzinnig was over het onderwerp vulgariteit, door het op de ene pagina aan de kaak te stellen en zich er op vijf andere pagina’s aan over te geven. De krant stuurde me naar plaatsen waar Britse jonge  volwassenen bij elkaar kwamen en zich slecht gedroegen, wat, als ze bij elkaar kwamen, altijd gebeurde.

Wat mij het meest opviel was de trots, de bijna militante trots die ze toonden op hun eigen weerzinwekkende en vaak bedreigende gedrag. Ze wilden eigenlijk gefotografeerd worden en dus door miljoenen bekeken worden terwijl ze zich misdroegen; vergeleken met hun gedrag waren Sodom en Gomorra een Japanse theeceremonie. En het was niet de armoede die hen ertoe bracht zich op deze manier te gedragen.

Zo werd ik ooit naar Rome gestuurd om Engelse voetbalfans te observeren. Ze vormden, zoals ik wel had verwacht, een zeer onaangenaam schouwspel, maar wat ik niet had verwacht was dat ze tot de middenklasse behoorden en goedbetaalde banen hadden (vanuit Engeland naar Rome gaan en daar overnachten alleen maar om naar een voetbalwedstrijd te kijken is niet het gedrag van paupers). Hun kwaadaardige wangedrag had een duidelijk ideologisch tintje: lelijkheid, wees mijn goed.

Vooroordelen

Steeds wanneer ik de aandacht van mijn intellectuele collega’s vestigde op wat mij bij de meest vluchtige inspectie overduidelijk leek, werd ik opgewekt behandeld alsof ik een primitief figuur was die niet in staat was zijn middenklasse-vooroordelen te overwinnen. Ik geef toe dat ik vooroordelen heb, bijvoorbeeld voor de beschaving en tegen de wreedheid en voor het nastreven van schoonheid in plaats van lelijkheid, maar ik accepteer niet dat mijn waarnemingen slechts voortkomen uit dat soort vooroordelen. Ik wou maar dat ze als zodanig konden worden afgedaan.

Deze rellen hebben één interessant gevolg: het soort mensen dat jarenlang heeft gepleit tegen straffen om de misdaad onder controle te houden en voor vermeende resocialisatie en verzoening, is plotseling van toon veranderd, maar zonder dit te erkennen en misschien zelfs zonder het te beseffen.

Niemand praat over de relschoppers alsof ze zich niet echt volledig bewust zijn van wat ze doen, maar slechts voertuigen zijn van sociale krachten die buiten hun individuele controle liggen. Niemand praat over het aanpakken van de grondoorzaak van de rellen, zoals ze de laatste driekwart eeuw hebben gepleit voor het aanpakken van de grondoorzaak van de misdaad voor er iets aan te doen, terwijl die misdaad intussen twintig tot dertig maal in omvang toenam.

Er wordt nu alleen maar gepraat over een passende bestraffing en onderdrukking van de rellen, en over het ten voorbeeld stellen van de relschoppers. Ineens roept het soort mensen dat lang heeft ontkend dat de politie en de gevangenis belangrijk zijn voor het beveiligen van de openbare orde op tot lange en onmiddellijke gevangenisstraffen.

Debat wordt aan banden gelegd

Dit effect zal niet blijvend zijn. Binnenkort zal worden beargumenteerd dat de straf voor criminele, fascistoïde relschoppers compleet anders moet zijn dan de straf voor overvallers, inbrekers en andere criminelen. De nieuwe premier was tenslotte een carrière-mensenrechtenadvocaat, de parasiet van de parasiet, voordat hij politicus werd. En de rellen zullen worden gebruikt als voorwendsel voor het aan banden leggen van het debat, van de vrijheid van meningsuiting en van het ter sprake brengen van moeilijke onderwerpen, zoals de weerzinwekkende aard van de Britse populaire cultuur, die zo lang zo ijverig genegeerd is door de politieke en intellectuele klasse.

Vertaling Chris Rutenfrans

De Britse schrijver en psychiater Theodore Dalrymple publiceert regelmatig in Wynia’s Week.

Steunt u de onafhankelijke berichtgeving van Wynia’s Week? Graag! Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Rellen vloeien direct voort uit de weerzinwekkende Britse populaire cultuur verscheen eerst op Wynia's Week.