Het woord ‘remigratie’ is op dezelfde manier taboe verklaard. Remigratie uit Nederland komt ook nu voor, is nooit weggeweest, en tot 2025 bestond er zelfs een speciale remigratie-regeling voor gepensioneerde gastarbeiders om dat te stimuleren. Maar wie nu het woord ‘remigratie’ in de mond neemt, aldus links, bedoelt per definitie ‘deportatie’, met alle bijbehorende nazi-connotaties.

Het is duidelijk dat in de Nederlandse politiek over zulke zaken geen rationeel gesprek meer mogelijk is, net als over Israël. De standpunten daarover zijn teruggebracht tot Pavlov-reflexen, en dienen als ijkpunten voor deugen bij de eigen achterban.

Sekse-gelijkwaardigheid

Voor dit debat is Nederland dus te klein, laten we daarom maar eens kijken hoe het gesteld is met de mondiale omvolking – pardon, demografische transitie. Een onderzoek dat onlangs in PNAS Nexus verscheen onder de titel Demographic processes constrain global growth in gender egalitarianism constateert dat de gelijkheid van man en vrouw voor de wet en qua maatschappelijke kansen aan het eroderen is. Ze noemen dat ‘gendergelijkheid’ (gender egalitarianism), maar het betreft dus gewoon sekse-gelijkwaardigheid, want in 99 pro cent van de wereld heeft men geen boodschap aan de transgekte die de westerse woke-kaste teistert.

De onderzoekers baseren zich primair op de World Values Survey, een enquête die elke vijf jaar herhaald wordt in tientallen landen die samen meer dan de helft van de wereldbevolking omvatten. De acceptatie van sekse-gelijkwaardigheid wordt afgeleid uit de antwoorden op drie vragen: recht op gelijke betaling voor gelijk werk; het gelijke belang van een universitaire opleiding en de gelijke geschiktheid van vrouwen als politiek leiders. Uit die antwoorden leiden ze een GRB-score af van 0 tot 100 (GRB = gender role beliefs): hoe hoger de score, hoe hoger sekse-gelijkwaardigheid in dat land in het vaandel staat.

De algemene trend is, dat de mondiale GRB-score licht steeg van 1995 tot 2000, toen een kleine dip had en daarna weer licht steeg, maar over de hele periode 1995 tot 2022 is die eigenlijk nauwelijks veranderd. De resultaten worden pas interessant als je ze uitsplitst naar culturele regio en welvaartsniveau:

We zien dan een vertrouwd beeld: protestants Europa (West- en Noord-Europa) scoorde al hoog in 1995 en is alleen maar verder gestegen. Kort daar achter volgt katholiek (Zuid-)Europa; de hele Engels sprekende wereld doet het ook goed qua sekse-gelijkwaardigheidsopvattingen en Afrika – zowel ten zuiden van de Sahara als het islamitische noorden – hobbelt daar ver achteraan en is sinds 1995 alleen maar verder achterop geraakt. Dat verband is ook evident als je uitsplitst naar welvaartsniveau: hoe armer, hoe meer sekse-ongelijkwaardigheid.

Vruchtbaarheid en ideologie

Maar wat heeft dat met een wereldwijde demografische transitie te maken? De onderzoekers constateren dat de mondiale GRB-score niet gestegen is, ondanks de stijging in de hele westerse wereld inclusief Latijns-Amerika, en verklaren dat zo: ‘Sommige ideologieën worden wellicht meer gereproduceerd dan andere omdat de vruchtbaarheid van individuen geassocieerd is met hun ideologieën en ouders dragen over het algemeen hun ideologieën over aan hun kinderen.’

Het komt er op neer, dat volken die vinden dat vrouwen geen politiek leiders kunnen zijn, minder betaald moeten krijgen en niet naar de universiteit hoeven, meer kinderen krijgen dan volken die wel in sekse-gelijkwaardigheid geloven. En die kinderen worden opgevoed in datzelfde geloof dat mannen en vrouwen niet gelijkwaardig zijn, zodat die ideologie zijn positie versterkt ten opzichte van de gelijkwaardigheidsideologie.

Kanarie in de kolenmijn

Zoals het keurige academici betaamt, maken deze zich vooral zorgen dat dit effect de mondiale groei van gender egalitarianism fnuikt. ‘Voor zover wij weten, is de potentiële impact van vruchtbaarheidsverschillen op mondiale trends in GRB niet eerder onderzocht.’

Dat de mondiale GRB-score niet stijgt is nog het minste probleem, aangezien deze score sterk samenhangt met religie en welvaart. Het geloof in sekse-ongelijkwaardigheid is een kanarie in de kolenmijn voor andere vormen van obscurantisme, intolerantie en persistente armoede. Vaak wordt er voetstoots vanuit gegaan, dat armoede de primaire oorzaak is van al deze, in westerse ogen, ongewenste opvattingen. Helemaal mooi is dan, als je een verhaal klaar hebt over kolonialisme en slavernij waardoor die armoede ook nog eens de historische schuld van het Westen is.

Afrika vruchtbaarder dan het Westen

De armoede is echter de laatste decennia in veel landen spectaculair afgenomen. Het is daarom heel wat aannemelijker, dat culturen die het intellectuele en arbeids-potentieel van de helft van hun bevolking niet benutten, behalve voor koken en luiers verschonen, zich die armoede grotendeels zelf aandoen.

De cultureel bepaalde vruchtbaarheidsverschillen hakken er nu al flink in. Over hun onderzoeksperiode 1995-2022 is het aandeel van Noord-Amerika + Europa in de wereldbevolking geslonken van 20,6 procent naar 16,9 procent. Het aandeel van Afrika steeg in die periode van 12,7 naar 18 procent. Relatief ten opzichte van het Westen is Afrika in een periode van één generatie bijna verdubbeld, zodat ook de GRB-balans flink doorslaat naar de kant van de sekse-ongelijkwaardigheid. Gelukkig is dat ook nog wel een beetje de schuld van het Westen zelf: ‘Recent, Vogl en Freese (andere onderzoekers op dit terrein, aj) leverden bewijsmateriaal dat een hogere vruchtbaarheid onder conservatievere personen heeft bijgedragen aan het feit dat de VS-bevolking minder tolerant is geworden voor het homo-huwelijk en abortus.’

Sinds de Tweede Wereldoorlog en de dekolonisatie is in grote delen van de wereld de welvaart spectaculair gestegen. Extreme armoede, kindersterfte, en aantallen slachtoffers van hongersnoden, epidemieën en natuurrampen namen spectaculair af. Dit alles grotendeels dankzij westerse technologie en medische kennis, internationale handel en ook een beetje door ontwikkelingshulp. Dat resulteerde in een forse daling van de mondiale vruchtbaarheid, wat paste in het naïeve vooruitgangsgeloof dat door data-analist Hans Rosling populair gemaakt is: verhoog de welvaart van de Global South, dan komt alles vanzelf goed.

Ongemakje

Inmiddels weten we, dat de vruchtbaarheid in het Westen en sommige Aziatische landen tot ver onder het vervangingsniveau is gezakt, terwijl die in India en Afrika veel te hoog blijft. Dan kan het gemiddeld wel in orde lijken, maar komen er toch problemen op ons af waarbij klimaatverandering verbleekt tot een ongemakje. En die demografische transitie wordt er bepaald niet onschuldiger op, als veel kinderen krijgen voortaan lijkt voorbehouden aan culturen die basiswaarden als de gelijkwaardigheid van de seksen afwijzen.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Culturen die gelijkwaardigheid van de seksen afwijzen krijgen veel meer kinderen. Dat belooft niet veel goeds. verscheen eerst op Wynia's Week.

In zowat alle ontwikkelde landen is het vruchtbaarheidscijfer (het gemiddeld aantal kinderen per vrouw) ver onder het niveau waarop de bevolking zichzelf op peil houdt (het zogeheten vervangingscijfer). Dat vervangingscijfer is 2,1. Logisch, want om de bevolking op hetzelfde niveau te houden moet ieder koppel twee kinderen krijgen. In Nederland krijgen vrouwen gemiddeld echter 1,43 kinderen. En het EU-gemiddelde ligt op 1,38. Het Europese land met het hoogste kindertal is Bulgarije met 1,8 kinderen per vrouw. Het laagste kindertal wordt geclaimd door Malta, waar vrouwen gemiddeld slechts één kind  (1,08) krijgen. Daarmee komt Malta in de buurt van landen zoals Zuid-Korea, China en Japan, waar vrouwen respectievelijk 0,7, 1 en 1,2 kinderen krijgen.

Seksuele revolutie

Een vruchtbaarheidscijfer onder 1,3 wordt gekwalificeerd als ‘zeer laag’. Vanaf dat moment is de bevolking van dat land in gevaar. In zijn boek Migratiemagneet Nederland schetst migratie-expert Jan van de Beek al dat bij een land waarin koppels gemiddeld één kind krijgen, het slechts enkele generaties duurt voordat de bevolking van dat land uitsterft. Inmiddels wordt de bevolkingsgroei van veel Europese landen volledig bepaald door het migratiesaldo. Van de oorspronkelijke bevolking sterven er netto meer dan dat er worden geboren. Maar door immigratie neemt de bevolking van Europa tóch toe.

De afname van de vruchtbaarheidscijfers (lees: het kindertal) begon met de seksuele revolutie van de jaren ’60 en ’70. Door de toegenomen toegankelijkheid van anticonceptiemiddelen (de pil) betekende seks niet langer een grote kans op het verwekken van kinderen: vrouwen konden zelf beslissen of ze wel of niet zwanger wilden raken. Mede door het feminisme gingen meer vrouwen onderwijs volgen en buitenshuis werken, terwijl ze voor die tijd vaak op jonge leeftijd al kinderen kregen. Nu stelden ze het krijgen van kinderen uit en nam het aantal kinderen af. In 1970 was de Nederlandse vrouw bij haar eerste kind gemiddeld 24 jaar en 4 maanden oud. Inmiddels is het 30 jaar en 4 maanden. In 1970 kregen vrouwen gemiddeld 2,5 kinderen, nu 1,4.

Een andere, veel gegeven reden voor het niet willen krijgen van kinderen, is de ‘situatie waarin de wereld’ verkeert. Uit onderzoek van EenVandaag en LINDA onder 4.100 mensen onder de 45 jaar die geen kinderen hebben, blijkt dat een groot aantal bewust kinderloos is, ofwel twijfelt aan het nemen van kinderen vanwege de toestand in de wereld. De geregelde crises, oorlogen, de ‘dreiging van oorlog’ in Nederland en de ‘stand van het klimaat’ zijn veel gegeven redenen.

Van de gepeilde mensen geeft 1 op de 5 aan dat de wereldbevolking juist ‘omlaag’ moet, zodat ‘je geen enkel klimaatdoel meer nodig’ hebt. Andere redenen zijn onder meer het woningtekort, de ‘verharding van de maatschappij’, drugscriminaliteit, het niet hebben van genoeg geld, en voor veel vrouwen het ‘opbouwen van een carrière’, zodat op een later moment kan worden besloten tot het nemen van kinderen.

Vruchtbaarheid neemt af

Hoewel de doelbewuste keuze voor het niet nemen van kinderen een belangrijke factor is in het sterk krimpende kindertal in veel landen, lijkt ook de vruchtbaarheid van mannen en vrouwen in een neerwaartse spiraal te zitten. De Amerikaanse hoogleraar medische milieukunde en reproductieve gezondheid Shanna Swan deed in 2017 en opnieuw in 2022 met andere experts onderzoek naar de zaadcelconcentratie bij mannen in westerse landen tussen 1973 en 2011. Dat onderzoek werd mede in gang gezet nadat een ouder Deens onderzoek tot de conclusie kwam dat de zaadcelconcentratie bij mannen tussen 1938 en 1991 flink was verminderd.

Uit de onderzoeken van 2017 en 2022 blijkt dat de zaadcelconcentratie van mannen wereldwijd ongeveer is gehalveerd in vijftig jaar tijd – tussen 1973 en 2018 (104 miljoen/ml naar 49 miljoen/ml), waarbij sinds 2000 de zaadcelconcentratie sterker afneemt dan voorheen. Dat de vruchtbaarheid flink afneemt, wordt duidelijk uit de cijfers van zwangerschapscomplicaties (hogere risico’s op zwangerschapsvergiftiging, zwangerschapsdiabetes, vroeggeboorte en keizersnede), van vrouwen die een hulpverlener raadplegen voor vruchtbaarheidsproblemen en van de toename van IVF-zwangerschappen.

Hormoonverstorende chemische stoffen

Professor Swan onderzocht wat de reden zou kunnen zijn voor deze snelle afname van vruchtbaarheid, en stuitte op zogenaamde ‘endocrine disrupting chemicals’ (hormoonverstorende chemische stoffen). De voornaamste en gevaarlijkste ‘hormoonontregelaars’ zijn de zogeheten ‘triazine’ pesticiden zoals atrazine, simazine en ametryn, verschillende typen bisfenol (stofjes die plastic hard maken en dus aanwezig zijn in voedselverpakkingen, broodbakjes, babyflesjes, speelgoed) en ftalaten (weekmakers die worden gebruikt in plastic, behang, meubels, kleding, speelgoed en cosmeticaproducten).

Oestrogene en antiandrogene stoffen

Bisfenol-A (BPA) is een vaak voorkomend chemisch stofje in plastic, bouwmaterialen, elektronica, voedselverpakkingen, implantaten, infuusapparatuur en speelgoed. BPA is een oestrogeen product, wat inhoudt dat het zich kan binden aan oestrogeenreceptoren in het lichaam, waardoor het de normale werking van oestrogeen kan nabootsen. Het stofje heeft nadelige effecten op testosteron en kan leiden tot verminderd libido, verminderde ontwikkeling van de prostaatklier en stemmingswisselingen.

Ftalaten zijn anti-androgene producten, en blokkeren de werking van androgenen, zoals testosteron, in het lichaam. Anti-androgenen kunnen de groei van lichaamshaar, de ontwikkeling van de prostaat en de mannelijke seksuele functies verminderen. Beide stoffen blijken bij frequente blootstelling ongezond voor zowel de eicellen als de zaadcellen. Deze en andere hormoonverstorende stoffen worden aangetroffen in borstmelk, placentaweefsel, urine, bloed en zaadvocht. Uit onderzoek in China bleek dat fabriekswerkers die in aanraking komen met BPA vier keer meer kans hebben om seksuele disfunctie te melden dan hun collega’s die niet met BPA werken. Een soortgelijk onderzoek met betrekking tot pesticiden werd verricht in de Verenigde Staten, waar bleek dat mannen met slechte zaadkwaliteit veel hogere hoeveelheden pesticiden in hun urine hadden dan andere mannen.

Hoewel de Europese Unie al enkele jaren bezig is met het onderzoeken en aan banden leggen van bepaalde hormoonverstorende chemische stoffen (onder de REACH-verordening, de Classification, Labelling and Packaging-verordening en de Biocidal Products-verordening), staat de aanpak van dergelijke stoffen nog in de kinderschoenen, en bestaat soortgelijke regulering (nog) niet in de Verenigde Staten, China en Afrika, waardoor producten die deze hormoonverstorende stoffen bevatten in omloop blijven.

Minder kinderen én minder vruchtbaar

Het kindertal in ons land en vrijwel alle ontwikkelde landen is zorgwekkend laag, en ver onder het vervangingscijfer. Niet alleen kiezen stellen er vaker doelbewust voor om geen kinderen op de wereld te zetten, ook blijkt dat onze vruchtbaarheid in een neerwaartse spiraal zit. Door dagelijkse blootstelling aan allerlei chemische stoffen raakt ons hormonale systeem in disbalans, met vruchtbaarheidsproblemen als gevolg. Wat gebeurt er met een samenleving die steeds minder kinderen krijgt én steeds minder vruchtbaar is?

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. U maakt dat samen met de andere donateurs mogelijk. Doet u weer mee? Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Door eigen keuze en afnemende vruchtbaarheid krijgen we minder kinderen dan ooit verscheen eerst op Wynia's Week.