Voor alle moslims wereldwijd is de ‘Palestijnse zaak’ nauwelijks van belang. De Arabische staten zijn van mening dat de islam door het Westen aangevallen kan worden om de ummah (de wereldwijde gemeenschap van moslims) te verzwakken. En Israël, dat gezien wordt als westers land, zit in de frontlinie. Het land wordt in de hele islamitische wereld gedemoniseerd, het wordt gezien als het ultieme kwaad, als de grote vijand van Allah.

Islamitische wereld accepteert Palestijnen niet

Burmawi groeide op in Jordanië, was zelf overtuigd moslim tot hij zich in 2007 bekeerde tot het christendom. In Jordanië woonde hij op een steenworp afstand van de Palestijnse vluchtelingenkampen, waar niemand naar omkeek. In Libanon zien we hetzelfde: Er wonen bijna 489.000 geregistreerde Palestijnen die geen eigendom mogen hebben, niet mogen werken en geen ziektekostenverzekering hebben. Syrië geeft hetzelfde beeld. In Egypte en Irak wordt er alles aan gedaan om integratie van Palestijnen in de bevolking te voorkomen. In feite is niemand geïnteresseerd in de Palestijnse zaak. Nergens worden Palestijnen als gelijke burger geaccepteerd. Behalve in Israël waar moslims samenleven met Joden en dezelfde rechten hebben.

De huidige situatie verschilt sterk met die aan het einde van de 19de eeuw. Toen bouwden de eerste Joodse pioniers de eerste nederzettingen: Pewtah Tikva in 1878, Rishon LeZion in 1882, Zikhron Ya’akov in 1882. Tel Aviv ontstond in 1909. De Joodse aanwezigheid in ‘Palestina’ was in die tijd geen probleem voor de islamitische landen, ze werden getolereerd en hun aanwezigheid werd zelfs toegejuicht omdat de Joden de woestijn vruchtbaar maakten en de moerassen drooglegden. Ziektes namen af. In Haifa werd de haven gemoderniseerd.

Joden werden getolereerd zolang ze onder het banier van de islam leefden. ‘Palestina’ was een open geografisch gebied met meerdere stammen, geen staat, geen parlement en geen vlag. Palestina als staat is een uitvinding achteraf, van na de oorlog van 1948. In die oorlog wilden Egypte, Syrië, Jordanië, Irak en Libanon niet ‘Palestina’ bevrijden maar de pas gestichte Joodse staat vernietigen.

Het Westen en de Palestijnse zaak

Twee dagen na die beruchte 7 oktober 2023 toen Hamas Israël binnenviel en een bloedbad aanrichtte, werd de ‘Palestijnse zaak’ gevierd in het Westen. De campussen van de Amerikaanse Ivy League-universiteiten werden overstroomd met vlaggenzwaaiende studenten die ‘intifada’ roepend Israël van de kaart wilden vegen. In de Nederlandse universiteitssteden hetzelfde beeld, overal bezettingen en vlaggen voor de ‘Palestijnen’.

De Syrische burgeroorlog kostte een half miljoen levens, Jemen lijdt onder een burgeroorlog, Libië gaat ten onder aan tribale conflicten, Soedan heeft intern oorlog en in Nigeria worden christenen afgeslacht, maar voor het Westen is dat alles geen probleem, niemand heeft het er over. Maar het bestaan van Israël is voor deze mensen wel een probleem.

De Hamaslobby

Dit komt niet onverwacht, de sociale faculteiten waren al jaren bezig met dekolonisatie-studies, de Human Rights NGO’s en de media dragen hetzelfde verhaal uit. De AIVD schrijft dat het Hamas-netwerk in Nederland al jaren actief is met propaganda en pro-Palestina- en anti-Israël-protesten organiseert. Carel Brendel had dit jaren geleden al geconstateerd, en nu werd het bevestigd door de AIVD.

De Palestijnse Gemeenschap Nederland (PGNL) is onderdeel van de politieke Hamaslobby. Niet Hamas is in hun ogen schuldig, maar Israël. De als ‘gematigd’ bekendstaande Al-Azhar universiteit in Cairo ziet dat net zo. De Grand Imam Ahmed al-Tayeb sprak na 7 oktober de gedenkwaardige woorden: Hamas heeft de ziel teruggegeven aan de islamitische ummah.

Verbond tussen links en islam

Het Westen heeft inmiddels een desastreuze marxistische revolutie achter de rug, de kritische theorie heeft de kritiek van de politieke economie van Marx uitgebreid naar cultuur, politiek en wetenschap. Het postmodernisme heeft in de westerse cultuur een sterk egaliserende werking gehad. Woke, genderstudies en de-kolonisatiestudies zijn populair aan de universiteiten. Radicaal links en islam hebben inmiddels een hechte band ontwikkeld, de Palestijnse zaak is een desastreus wapen geworden waarmee het intellectueel fundament van het Westen ondermijnd wordt.

Er was wel een probleem, schrijft Burmawi. Na 9/11 pleegde de islam ongeveer 64.000 terroristische aanslagen in meer dan zeventig landen, ook veelal gericht tegen de eigen geloofsgenoten. Dat maakte het voor links wat lastig om een bondgenootschap mee aan te gaan. Maar daarvoor werd het islamisme uitgevonden, schrijft hij. Islamisme is geen neutraal woord maar dient als scheidslijn om de ‘gewone moslim’, uw buurman, te scheiden van de politieke en militante groepen die aanslagen plegen. Dat gaf de mogelijkheid voor de sociale wetenschappen en met name de politici om een verbond met de islam aan te gaan. Het is inmiddels EU-beleid, en in het VK kan Keir Starmer niet ophouden de moslims in zijn land te prijzen.

Burmawi is radicaal in zijn kritiek, hij ziet zijn boek als een forensisch onderzoek naar de ideologische architectuur van wat hij noemt ‘een politieke theologie die zich voordoet als religie’. Het doel van zijn boek is niet een uitleg van een geloofsartikel, maar een onderzoek naar wat de islam psychologisch en geopolitiek produceert. Het zal geen verbazing wekken dat hij zijn boek in eigen beheer heeft uitgegeven. Geen Engelstalige uitgever die er aan begint. Hij past in het rijtje van Ruud Koopmans die ook geen Engelstalige uitgever vindt voor zijn laatste boeken, de linkse wetenschapper Simon Elmer wiens uitgever zijn boek over The Great Replacement uit het fonds heeft gehaald en Jan van de Beek die in Nederland geboycot wordt met zijn empirische studie naar de kosten van immigratie.

Kan het Westen samenleven met moslims?

Danny Burmawi noemt de islam een politieke theologie van het zwaard die zich voordoet als religie. Daarom is vreedzaam samenleven tussen christenen en moslims in Libanon onmogelijk gebleken. Hezbollah heeft het land grotendeels overgenomen met het doel er een sjiietisch-islamitische staat van te maken.

Als het in Libanon niet lukt, kunnen wij in Europa dan wel samenleven met moslims? Is het Westen wel alert genoeg en wel goed geïnformeerd over de religieuze en politieke praktijk van de islam? Volgens Burmawi heeft het Westen nauwelijks richting. Met het opgeven van het christelijk geloof en de ontkerkelijking is een leegte ontstaan die wordt opgevuld met veelal fanatiek activisme. Als Nietzsche gelijk heeft, en met het christendom ook de moraliteit verdwijnt, dan houden we een lege troon over, aldus Burmawi. En lege tronen worden altijd bezet, leert de geschiedenis.

Voor Burmawi ligt het morele kader van het Westen verankerd in het christelijk geloof. Het christendom heeft ook de Verlichting mogelijk gemaakt. Burmawi is niet blind voor de terreur van de katholieke kerk in de Middeleeuwen, maar hij constateert dat de kerk die fase zelf heeft overwonnen. De westerse religie heeft een zelfreinigend vermogen, zei Pim Fortuyn. Precies dat ontbreekt bij de islam. Daarom zijn christendom en islam onverenigbaar.

Dit onderwerp is actueler dan u denkt. Een jaar geleden zei Richard Dawkins, overtuigd atheïst, dat hij zich een ‘culturele christen’ voelde. Hij kon niet langer ontkennen dat de religie die hij een groot deel van zijn leven bestreed, een onuitwisbare culturele invloed heeft gehad in het Westen. En Ayaan Hirsi Ali, onvermoeibaar strijdster voor westerse waarden, bekeerde zich een paar jaar geleden tot het christelijk geloof.

Slot

Hoe nu verder? Zijn we verblind door de actiegroepen voor de ‘Palestijnse zaak’ en laten we Israël vallen? De islam is niet in staat te veranderen. Feiten doen er niet toe. Daarom maakt de geschiedenis van het Israëlisch-Palestijnse conflict geen indruk in de islamitische wereld. Israël heeft vele malen aangeboden land af te staan. Tevergeefs.

Na lezing van zijn boek, neig ik sterk naar Burmawi’s opvatting: We hebben te maken met een politieke theologie van het zwaard. En dat heeft vergaande consequenties. Een van de belangrijkste is dat de waarden van de Verlichting in ere moeten worden hersteld en dat de staat die met veel meer assertiviteit moet verdedigen. Wat we nodig hebben, is een nieuw midden, schrijft Burmawi. Een midden waar de ratio heerst en afstand wordt genomen van de ideologische bevangenheid van de laatste decennia.

Danny Burmawi, Islam, Israel and the West. A Former Muslim’s Analysis, Gerasa Books, 2025, 225 pp.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!

Het bericht Danny Burmawi: De islam is een politieke theologie van het zwaard waarmee moeilijk valt samen te leven verscheen eerst op Wynia's Week.

Een collega freelancer die daar ook regelmatig kwam, stelde me op een keer voor aan een studente waarvan ik aannam dat ze zijn vriendin was. Een klein, tenger, bruin meisje waaraan je kon horen dat ze nog moeite moest doen om verstaanbaar Nederlands te spreken. Terwijl mijn collega voor ons drieën bier haalde aan de bar, vertelde ze me dat ze uit Somalië kwam, politicologie studeerde en na haar afstuderen een boek over de islam wilde schrijven.

‘Goh, interessant,’ zei ik, want zulke mensen kom je wel vaker in de kroeg tegen, die een half uur voor sluitingstijd vastbesloten zijn om een boek te gaan schrijven. Waaronder ik zelf, destijds. En zoals dat ook altijd gaat in de kroeg, was ik haar naam meteen weer vergeten.

Mijn Vrijheid

Ik realiseerde me bijna tien jaar later pas, toen het halve land op z’n kop stond omdat minister Verdonk haar Nederlanderschap wilde afpakken, dat ik in die sociëteit toen met Ayaan Hirsi Ali heb kennis gemaakt. Ze beschrijft ook haar relatie met die collega freelancer en haar studie in Leiden in Mijn Vrijheid, haar indrukwekkende relaas over haar vlucht uit Somalië, weg van een onderdrukkende familie en nog veel onderdrukkender religie.

Het is een van de meest relevante boeken die de Nederlandse literatuur deze eeuw heeft opgeleverd, vergelijkbaar met Max Havelaar of de literatuur over de Tweede Wereldoorlog die nu tot de literaire canon behoort, maar het betreft de islam, dus is het boek door weldenkend Nederland zoveel mogelijk genegeerd en afgedaan als rancuneuze traumaverwerking.

Daar denkt de rest van de wereld toch anders over. Infidel – de Engelse titel – is in 38 talen vertaald en er zijn naar schatting rond een miljoen exemplaren van verkocht. Wie had toen kunnen vermoeden, dat die schuchtere, anonieme studente van alle druktemakers die daar in die sociëteit rondhingen, verreweg de beroemdste en succesvolste zou worden? Waarschijnlijk is alleen Max Verstappen een nog bekendere, levende Nederlander.

Destijds, in 2006, was het nog D66 dat voor Hirsi Ali opkwam en een motie van wantrouwen tegen Verdonk indiende, waarna het kabinet Balkenende-2 ten val kwam. Tegenwoordig zou D66, vrees ik, geen vinger uitsteken tegen deportatie van Hirsi Ali, wegens haar ‘islamofobe’ denkbeelden en omdat ze niet ‘de verbinding zoekt’.

Lafheid en benepenheid

Hirsi Ali mocht haar paspoort houden, maar de manier waarop ze daarna alsnog uit Nederland is weggepest, is beschamend en tekenend voor de lafheid en benepenheid van de Nederlandse bestuurskaste. Zij was toen al door weekblad Time uitgeroepen tot een van 100 meest invloedrijke ‘Leiders en Revolutionairen’, maar kabinet en Tweede Kamer vonden haar beveiliging te duur worden, en haar buren in Den Haag klaagden dat die beveiliging hen een onveilig gevoel gaf, en dus vond ook de rechter, tot aan de Hoge Raad aan toe, dat Ayaan daar weg moest. Ze moest maar in een kazerne worden ondergebracht, of zo.

Morele helderheid

Hirsi Ali heeft deze week ‘Restoring the West‘ opgericht (een upgrade van ‘Restoration’) een online-platform om ‘de principes van de Westerse beschaving te verdedigen door robuust opiniërende journalistiek, cultuurkritiek en idee-gedreven commentaar’.

In een eerste manifest roept ze op om te spreken met ‘morele helderheid’:

‘Ik ben niet aan de ene vorm van onvrijheid ontsnapt om een andere te tolereren. Ik ga niet doen alsof alle culturen gelijk zijn, alsof alle ideeën even waardevol zijn, of dat we het Westen kunnen herstellen door eufemismes en wegkijken. Morele helderheid is geen extremisme – het is de voorwaarde voor moreel handelen. We zullen zeggen wat waar is, zelfs als de waarheid ongemakkelijk is.’

Hirsi Ali komt zelden nog in Nederland, en geef haar eens ongelijk. Dat betekent niet dat de thema’s die zij aankaart voor Nederland niet belangrijk meer zijn. Afgelopen week legde het door D66 geleide kabinet-Jetten de regeringsverklaring af, en de Kamer trok er als gebruikelijk twee dagen voor uit om daarover te debatteren.

Je mag in het dagelijks werk van de Tweede Kamer geen grootse vergezichten verwachten; het is onvermijdelijk dat dan vooral gemillimeterd wordt over anderhalf procentpunt verruiming van het kindgebonden budget en dergelijke nuttige zaken meer. Maar mogen we in het debat over de regeringsverklaring misschien enige morele helderheid verwachten van kabinet en Kamer?

Dooddoeners en stoplappen

IJdele hoop. Deze regeringsverklaring is een aaneenschakeling van brave dooddoeners en stoplappen (‘aan de slag’, ‘samen’, ‘verbinding’) die geen enkele harde noot kraakt. We gaan met z’n allen bouwen aan een beter Nederland, maar wat er nu eigenlijk aan dit land mankeert wordt niet geanalyseerd; het wordt gemakzuchtig weggeschreven op ’twee jaar stilstand onder het vorige kabinet’. Typerend voorbeeld: kabinet en vrijwel de hele Kamer zijn het erover eens dat we minder asielmigratie willen, maar gelukkig hoeven we zelf niets te doen, want deze zomer gaat het EU-Migratiepact in (status qua praktische uitvoering: luchtkasteel).

Lidewij de Vos

De transcriptie van deze twee dagen debat omvat bijna 200.000 woorden, twee dikke boekwerken dus, en toen ik probeerde in die bijdragen iets van visie te ontdekken, kwam ik uit bij Lidewij de Vos van Forum voor Democratie.

Dat is ongemakkelijk. De Vos steekt qua feitenkennis met kop en schouders boven de meeste Kamerleden uit, heeft een brede blik en durft op taboe-onderwerpen tegendraads te zijn. Helaas is ze het redelijke gezicht van een club wiens achterban vervuild is met corona-ontkenners, ex-neo-nazi’s en foute vriendjes van Thierry Baudet. Zolang zij niet openlijk afstand kan nemen van die oude FvD, bevindt ze zich politiek in een onmogelijke spagaat en kan FvD geen redelijk alternatief op rechts worden.

Nederlands belang

Niettemin, ze was de enige die in haar bijdrage scherp terugkeek op vijftig jaar pappen en nathouden door in wezen telkens dezelfde politieke partijen – wat FvD ‘het partijkartel’ noemt. Terecht hekelde ze de ‘weg met ons’ – mentaliteit van opeenvolgende kabinetten, waaronder het kabinet-Jetten, die steeds meer autonomie verkwanselen aan de EU, immigranten voorrechten geven op autochtone Nederlanders en de onaantastbaarheid van de fictieve ‘echt Nederlandse natuur’ laten prevaleren boven de levensvatbaarheid van de landbouw en de welvaart van het land.

De Vos: ‘Het Nederlands belang is uiteindelijk de kern. Dat zou onze eerste prioriteit moeten zijn, maar de plannen van dit kabinet laten zien dat ook deze nieuwe ploeg de belangen van anderen belangrijker vindt, dat zelfhaat de overhand heeft.’

Grote woorden, maar in een debat over de regeringsverklaring zijn die op hun plaats. Ruim stof tot discussie voor andere partijen, zou je zeggen, maar hoe reageerden die daar op? Met Oost-Indische doofheid. De enige interruptie, door Chris Stoffer van de SGP, was komisch irrelevant: hij wilde van De Vos weten waarom FvD onder het vorige kabinet voor een motie heeft gestemd die de verplichte zondagse winkelsluiting in sommige gemeenten tegen zou gaan.

Ziedaar de geestelijke horizon van onze volksvertegenwoordigers: de gemeente moet wel de buurtsuper op zondag dicht kunnen houden, maar de rest hebben we uitbesteed aan de EU, de VN en internationale verdragen, dus daar moeten we het niet meer over hebben.

Herstel van het Westen

Ayaan herinnert zich ons onbenullige gesprekje vast niet meer. Maar in het plaatjesboek van m’n geheugen heeft die scene zich vastgezet als een iconisch beeld: twee destijds volstrekt onbekenden in gesprek in een Leids grand café. Inmiddels is de een wereldberoemd en heeft een belangrijk oeuvre bij elkaar geschreven, de ander heeft ook een paar boeken geschreven die althans in Nederland niet onopgemerkt voorbij gegaan zijn.

En hoewel onze uitgangspositie totaal verschillend was, zijn we nu bij hetzelfde thema uitgekomen: Herstel van het Westen. In m’n meest recente boek, Weg met Ons, gaat het precies daarover: het afbrokkelen van de Westerse beschaving terwijl onze bestuurlijke kaste er Oostindisch doof naar staat te kijken. Pas als ze dit thema niet alleen aan Forum voor Democratie overlaten, is er kans om het tij te keren.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Dertig jaar later zijn Ayaan en ik op hetzelfde uitgekomen: Herstel van het Westen verscheen eerst op Wynia's Week.

Je kunt het heden alleen begrijpen als je tenminste een globaal idee hebt van wat aan dat heden vooraf ging. Helaas zijn velen nogal selectief in het herinneren. Bepaald onrecht – slavernij, de Nakba, kolonialisme – moet bijna obsessief herinnerd en ‘goedgemaakt’ worden, ander onrecht mag niet of nauwelijks bestaan. In het terugdenken en vooruitkijken dacht ik vooral aan een onrecht in Nederland waar niet van geleerd is, en dat nog steeds doorgaat. Een onrecht dat onze toekomst als land zal bepalen.

Een zorgvuldig aangekweekt afgrijzen

In 2021 deed ik een poging om dat onrecht onder de aandacht te brengen. Het was natuurlijk niet politiek correct, en de woorden die ik nodig had om het te omschrijven waren al taboe verklaard. Onderschat de definitiemacht van de gevestigde orde niet. Wie de betekenis van woorden vaststelt, wie de heilige huisjes op mag richten en de taboes mag bepalen, kan morele superioriteit claimen en het dominante narratief handhaven.

Het onrecht dat ik onder de aandacht wilde brengen kwam voort uit de derde demografische transitie. Zegt u dat niets? Ik zal het uitleggen. De derde demografische transitie is een concept uit de demografie dat verwijst naar ingrijpende veranderingen in de bevolkingssamenstelling door internationale migratie, bovenop eerdere demografische veranderingen. Als u dat nog steeds niets zegt, er zijn mensen die er een simpele term voor bedacht hebben: omvolking. Als u nu in afgrijzen dit artikel weg wilt leggen, besef dan waar uw afgrijzen vandaan komt: dat is zorgvuldig aangekweekt.

Wetenschappers, politici en opiniemakers hebben met grote toewijding gewerkt aan het taboeïseren van deze term, waarmee ze op de korte termijn succesvol zijn geweest in het monddood maken van mensen die slachtoffer werden van dit onrecht. Op de lange termijn helpen ze hierdoor dit onrecht in stand te houden.

Overigens zal ik voor de zekerheid maar meteen mijn bewijs van goed gedrag overhandigen: ik heb altijd gewezen op het feit dat niet alleen inheemse Nederlanders hier slachtoffer van werden, maar ook immigranten. En natuurlijk heb ik de complottheorieën die de censuurliefhebbers hier graag aan verbinden altijd verworpen. De strijd om dit woord is een klassenstrijd, maar dankzij de succesvolle framing beseffen velen dit niet meer.

Schilderswijk

Zelf ben ik geboren in de Haagse Schilderswijk en ik weet uit eigen ervaring wat daar gebeurd is, vandaar dat ik deze wijk als onderwerp voor mijn eerste boek koos. Voor zover ik weet ben ik nog steeds de enige in Nederland die de moeite heeft genomen om te documenteren hoe de omvolking van een wijk tot stand kwam. En dat terwijl zoveel Nederlandse wijken dit lot al ondergingen, en nog veel meer wijken nu in ditzelfde proces zitten. Het was dan ook niet voor niets dat het slothoofdstuk van mijn boek de titel droeg ‘Scenario voor Nederland?’

Hierbij een citaat uit dat slothoofdstuk: ‘Met dit boek wil ik een monument oprichten voor al die mensen die vertrapt zijn en niet gehoord werden. Daarnaast wil ik de angst van veel Nederlanders voor verdere omvolking bespreekbaar maken. En vooral wil ik de onderliggende patronen zichtbaar maken. Mensen staren zich vaak blind op de deelproblemen: criminaliteit, segregatie, discriminatie of extremisme. Maar al deze zaken worden een probleem omdat er in de kern van onze democratie iets mis gaat. Wat is die kern?’

Democratie

Het oprichten van dat monument is gelukkig geslaagd. Talloze lezers uit het hele land schreven mij ontroerende brieven met hun eigen verhalen, en nog steeds druppelen reacties binnen van mensen die dankbaar zijn om verwoord te zien wat zij meemaakten. Maar het bespreekbaar maken van de angst voor verdere omvolking? Dat bleek kansloos te zijn. De taboes wegen zwaarder, en bovendien zou het werkelijk aanpakken van dit onrecht te pijnlijk zijn voor de Nederlandse gevestigde orde. Het zou om te beginnen erkenning van gemaakte fouten vergen, vervolgens zou het werkelijk bijsturen van bestaand beleid strijdig zijn met de belangen van deze mensen, en tenslotte zou dit alles Wilders in de kaart spelen.

Het was niet voor niets dat ik in datzelfde citaat schreef over de onderliggende patronen. In de kern van onze democratie gaat iets mis, en dat ‘iets’ is nog steeds en steeds erger mis aan het gaan. Eigenlijk is het twijfelachtig of we nog een democratie hebben. Degenen die in onze politiek en media het hardst roepen dat zij de ware democratie verdedigen – nog zo’n stukje definitiemacht – verdedigen niet de democratie, maar een systeem waarin hun kaste altijd aan het langste eind trekt.

Eduard Bomhoff schreef onlangs een behartenswaardig stuk over de manier waarop de Raad van State voorkomt dat democratisch gekozen anti-establishment partijen iets kunnen veranderen aan de koers van dit land. Eerder was bij Bart Nijman al een uitgebreid overzicht te lezen – gebaseerd op een scherpe twitterdraad van EO-journalist Hildebrand Bijleveld – waaruit duidelijk werd hoe de gevestigde orde had weten te voorkomen dat het ‘populistenkabinet’ iets voor elkaar zou krijgen. Ondanks alle – deels terechte – verwijten over incompetentie bij de kersverse regeringspartijen, was dergelijke incompetentie bij de oude partijen nooit zo’n probleem. Blijkbaar is de macht achter de schermen bepalender voor succes dan de competentie van bewindslieden.

Is dit democratisch? Nee. Is dit in het landsbelang? Ook niet. Het is wel in het belang van degenen die vanachter die schermen een ijzeren greep houden op het beleid. Hun mening kunnen we dagelijks lezen en beluisteren via officiële kanalen en via gedienstige media. De mantra’s over onze pluriforme media kunnen niet verhullen dat elke Nederlander feilloos weet wat de ‘juiste’ mening is over een grote verscheidenheid aan onderwerpen, zoals het klimaatbeleid, de EU, Trump, de Palestijnse kwestie, en in het bijzonder de gevolgen van grootschalige immigratie uit landen die cultureel op grote afstand staan.

Islamisering

Dat wil niet zeggen dat in de gevestigde media de gevolgen van de islamisering van Nederland (ai, alweer een besmet woord…) nooit aan de orde komen. NRC en Nieuwsuur hebben al meerdere keren verslag gedaan van zorgwekkende ontwikkelingen in het islamitisch onderwijs, zowel bij Koranscholen als bij het groeiende aantal islamitische scholen. Toch blijft deze verslaggeving zonder gevolgen. De verontwaardiging laait even op… en ebt weer weg. Diversiteit is immers heilig verklaard, en een kritische blik op de islam geldt al snel als bekrompen.

En waar sommige echte journalisten binnen deze media af en toe grondig onderzoek doen naar dergelijke misstanden, verdrinken hun verontrustende bevindingen in de stroom van feelgood-berichten van collega’s die het blijkbaar als hun missie zien om de islam te promoten. Dit varieert van eindeloze empathische verhalen over de Ramadan tot regelrechte bekeer-tv bij de NPO.

Ahmed Al-Ahmed

De sussende geluiden over ‘niet alle moslims’ hebben weinig met de realiteit te maken. Ja, er zijn goede moslims, denk maar aan Ahmed Al-Ahmed die met gevaar voor eigen leven een jihadist ontwapende die bezig was Joodse bezoekers van een Chanoekafeest af te slachten. Zijn daden zijn uitbundig gevierd in westerse media, en terecht. Het is de vraag of diezelfde media ook verslag doen van de bedreigingen die Al-Ahmed kreeg van medemoslims die hem als verrader beschouwen. Vaak horen we dat een minderheid het voor de meerderheid verpest, maar soms lijkt het alsof het eerder andersom is: de meerderheid die het voor een minderheid verpest.

Overmatige tolerantie

Want het gaat niet alleen om moslims die oververtegenwoordigd zijn in de criminaliteit, het gaat juist vaak om moslims die op het eerste gezicht keurige burgers zijn, maar voor wie de westerse waarden niet tellen. Vorige week besprak ik de indoctrinatie van islamitische kinderen in Nederland met ideeën die lijnrecht tegenover onze westerse waarden staan. Degenen die deze kinderen indoctrineren, doen dat keurig binnen de kaders van onze democratische rechtsstaat, die hen daar alle ruimte voor geeft.

Zoals ik in mijn boek over de Schilderswijk liet zien, heeft Nederland vanaf het allereerste begin geweigerd om aanpassing aan die westerse waarden te eisen. Dit citaat is van een Haags CDA-raadslid in 1977: ‘Wij zijn van mening dat de vrijheid van immigranten om hun eigen leefwijze aan te houden en hun eigen cultuur te beleven zoveel mogelijk moet worden gerespecteerd. Het kan zeker niet de bedoeling zijn onze eigen cultuur aan hen op te dringen.’

Dit was destijds de gangbare opvatting, en helaas zit deze overtuiging nog steeds diep bij veel leden van onze gevestigde orde. Zelfs als men inmiddels met de mond belijdt dat nieuwkomers zich aan moeten passen – D66 won er net de verkiezingen mee – dan nog gelooft men diep van binnen in cultuurrelativisme. Alsof het imperialistisch, neokoloniaal of racistisch zou zijn om westerse waarden superieur te vinden.

Westerse waarden

En dat terwijl deze mensen in feite heel goed beseffen dat onze westerse waarden wel degelijk superieur zijn. Dit is vooral te merken als streng christelijke Nederlanders die waarden naar hun mening niet (voldoende) huldigen; dan regent het veroordelingen vanuit precies dezelfde kaste die verlegen zwijgt als islamitische Nederlanders in gebreke blijven.

Heb als zwaar gereformeerde niet het hart om homoseksualiteit zondig te vinden, want dan herinnert heel fatsoenlijk Nederland zich hoe belangrijk homorechten zijn. Maar discriminatie en zelfs agressie tegen homoseksuelen vanuit de islamitische gemeenschap veegt men liever onder het tapijt. Hetzelfde geldt voor de gelijkheid van man en vrouw. Dezelfde lieden die de SGP bespotten vanwege het vrouwenstandpunt van deze partij, zijn uitermate tolerant als het gaat om de verplichte hoofddoek bij islamitische meisjes en vrouwen. Er zijn onder hen zelfs mensen die beweren dat het dragen van de hoofddoek een uiting van feminisme is.

Uit alles blijkt dat deze witwassers van de islam wel degelijk het belang beseffen van vrouwenrechten, homorechten, vrijheid van meningsuiting en gelijkheid voor de wet. Totdat de islam in beeld komt. Dan valt vrijheid van meningsuiting ten prooi aan de lange tenen van radicale moslims – geen Mohammedcartoons! – en blijkt niet iedereen even gelijk voor de wet. In feite zijn deze cultuurrelativisten zelf de grootste bedreiging voor onze democratie. Zij verhinderen de meerderheid van Nederland om democratisch de koers van ons land te bepalen, en zij leveren de westerse waarden in als die de islamitische waarden in de weg zitten.

Leren van het verleden

Als wij nog iets willen behouden wat lijkt op een democratische rechtsstaat, zou alsnog serieus werk gemaakt moeten worden van wezenlijke integratie. Van het werkelijk huldigen van de westerse waarden en het afwijzen van waarden die daar strijdig mee zijn. Dat is al bijna een onmogelijke opgaaf na decennia van verwaarlozing, en als de instroom op deze manier doorgaat, is het helemaal hopeloos. Hiermee vertel ik natuurlijk niets nieuws. Maar Nederland heeft in feite geen nieuwe boodschap nodig, Nederland heeft nodig dat de antidemocraten die een koerswijziging in de weg staan deze blokkade stoppen.

Tot nu toe weigeren zij te leren van het verleden. Zij klampen zich aan elkaar en aan hun illusies vast, en leggen steeds dwingender hun narratief op als de enige acceptabele weergave van de realiteit. Zij weigeren zelfs te erkennen wat de recente Nederlandse geschiedenis is. Liever grijpen ze terug op een ver verleden waar ze zelf geen waarneembare relatie mee hebben, dan dat ze zich werkelijk rekenschap geven van wat hier de laatste vijftig jaar gebeurd is. En zolang ze hun ogen daarvoor sluiten, zullen ze er niet van leren. En zullen ze zich vastklampen aan het versteende systeem waarin zij en hun naasten het op dit moment nog goed hebben.

Dit suïcidale kortetermijndenken gaat ten koste van alle Nederlanders.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee, ook straks in het nieuwe jaar? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Donateurs kunnen ook reageren op recente artikelen, video’s en podcasts en ter publicatie in Wynia’s Week aanbieden. Stuur uw reacties aan reacties@wyniasweek.nl Vergeet niet uw naam en woonplaats te vermelden (en, alleen voor de redactie: telefoonnummer en adres). Niet korter dan 50 woorden, niet langer dan 150 woorden. Welkom!

Het bericht Om de democratische rechtsstaat te behouden, moeten we onze westerse waarden werkelijk gaan huldigen en handhaven verscheen eerst op Wynia's Week.

Maar die ondergrens blijft nu toch weer voor onbepaalde tijd staan op de homeopathische waarde van 0,005 mol per hectare per jaar (0,07 gram, 1 mol stikstof is 14 gram ), waardoor elke overvliegende nijlgans eigenlijk een natuurvergunning moet hebben. In Duitsland is die ondergrens ruim vierduizend keer zo hoog, 21 mol, zonder enig bezwaar vanuit de EU, en dus hebben ze daar geen stikstofcrisis. Stukje context: gemiddeld over heel Nederland daalt zo’n 1500 mol stikstof neer, en effecten van stikstof op planten zijn soms nog net te onderscheiden als je daar minstens 300 mol bij of af doet.

Het gaat de VVD te snel

Die 1 mol is welbeschouwd een pathetisch bescheiden aanpassing aan het hele stikstofwaansysteem, die toch relatief veel lucht had kunnen geven aan de bouw, innovatie in de landbouw en het aanpakken van de netcongestie. Verreweg de meeste van zulke projecten veroorzaken immers veel minder dan 1 mol stikstofdepositie op Natura2000-gebieden in de omgeving.

Van partijen als D66 en GroenLinks/PvdA kun je verwachten dat ze zich tegen de 1 mol verzetten, want die zullen alles aangrijpen om Nederland te ontdoen van minstens de helft van onze landbouw. Maar bij de VVD zeggen ze dat ze helemaal vóór de 1 mol zijn; alleen het gaat ze daar te snel. Het zou hilarisch zijn als het niet zo schadelijk voor het land was. De VVD is bezorgd over de ‘juridische houdbaarheid’ en wil eerst maar weer eens een proefproces over die ophoging afwachten.

Je kunt speculeren over de partijpolitieke motivering voor dit getrut. Gunt de VVD Wiersma van de BBB dit succesje niet, en willen ze dit als VVD binnenhalen in een nieuwe coalitie met D66 en CDA?

Maar als we ze op hun woord geloven, gaat dit dus over ‘juridische houdbaarheid’, codetaal voor ‘we vrezen dat de Raad van State de 1 mol gaat afschieten’. In plaats van als politiek een duidelijk signaal aan die Raad van State af te geven, dat het primaat van de macht toch echt ligt bij het democratisch gekozen parlement, onderwerpen ze zich weer bij voorbaat aan het oordeel van dit clubje ongekozen bureaucraten. Die beroepen zich voor hun ontoelaatbaar opgerekte mandaat op Europese wetgeving die zou voorschrijven wat er op dit terrein in Nederland nog wel en niet mag (wat niet klopt, zie het stikstofbeleid in Duitland, maar dat zou een heel technisch verhaal worden).

Schuldig

We zien dit gedrag niet alleen bij de VVD, en niet alleen op het onderwerp stikstof, en niet alleen bij de Raad van State. Afgelopen jaar werd een trend voortgezet dat de hele politiek zich steeds meer macht uit handen laat nemen door rechters; op stikstof, op klimaat, op migratie en op milieu. Zie bijvoorbeeld hoe de rechtbank Den Haag in januari het kabinet-Schoof de oren wast over het afschaffen van het Transitiefonds voor de landbouw en Greenpeace het stikstofbeleid wil laten bepalen. Nog bonter maakte het Gerechtshof in Den Bosch het in juli door ondernemers te dwingen om op grond van ‘eigen onderzoek’ en het voorzorgsbeginsel te voldoen aan bovenwettelijke eisen voor milieu-veiligheid.

In de Nederlandse politiek, een subcultuur waarin keurig gesensibiliseerde juristen en bestuurskundigen de toon zetten, kraait daar geen haan naar. Eerder dit jaar publiceerde ik het boek Weg met Ons!, dat analyseert hoe de hele westerse wereld, inclusief Nederland, ideologisch in een kramp van schuldbesef en minderwaardigheidsgevoelens verkeert. Elke cultuur behalve de westerse is het waard behouden te blijven; elke westerling is erfelijk schuldig aan bijna alle ellende elders in de wereld wegens kolonialisme, slavernij en CO2-uitstoot; elk land mag trots zijn op eigen volk, natie en autonomie, behalve de westerse landen. Die moeten zich laten regeren door de VN, internationale gerechtshoven en verdragen waarin de plichten en lasten altijd voor het Westen zijn, en de rechten en baten voor de rest van de wereld.

Leedvermaak

Ik had aan dat boek een hoofdstuk toe kunnen voegen over de specifieke Weg met Ons!- mentaliteit van een groot deel van de Nederlandse politiek. Nederlandse politici blinken uit in onderwerping aan ‘Europa’ – zowel aan Nederlandse rechters die zich beroepen op Europese regelgeving als aan de oekazes uit Brussel.

Deze week werd bekend dat de Nederlandse aanvraag voor derogatie – het recht om meer mest uit te rijden op boerenland dan de algemene Europese regel, iets wat sommige EU-landen wel is toegestaan – door Brussel is afgewezen. Groot was het leedvermaak onder de politieke duiders: honend werd deze afwijzing geframed als een vernedering voor Wiersma en de BBB. Elk besef ontbreekt dat dit een aanvraag was met de handtekening van de hele Nederlandse regering eronder, gedaan in het belang van Nederland. In elk normaal land zou dit worden ervaren als een tegenvaller voor – of zelfs een onaanvaardbare inbreuk op – het nationale belang, maar hier viert de hele politiek links van de BBB feest omdat Europa zich hinderlijk bemoeit met wetenschappelijk onderbouwd landbouwbeleid.

Mag het wel van Europa?

Ooit hadden we in de EU nog het subsidiariteitsbeginsel: Brussel moest zich niet bemoeien met zaken die prima nationaal te regelen zijn. Wat gaat het andere EU-landen aan als er iets meer dan de zeer strenge norm aan nitraat vanuit Nederland de Noordzee in zou stromen, waar het geen kwaad kan? Dat is heel wat anders dan dat Frankrijk de Maas, die door Nederland naar zee stroomt, ernstig zou vervuilen (wat ze decennia lang gedaan hebben).

Maar ik heb Nederlandse politici op links of in het midden al jaren niet meer over dat subsidiariteitsbeginsel gehoord. Die vragen zich bij elke beleidsvoornemen alleen maar angstig – of juist triomfantelijk – af of dit wel mag van Europa en hun zetbazen bij de Raad van State, of van de VN en het IPCC, of van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en meer van zulke geradicaliseerde instituties.

Als je diep in het hart van linkse en centrum-linkse politici kijkt, moet alles waar Nederland goed of groot in is verdwijnen. Visserij en landbouw, met name de veeteelt, moeten wijken voor ‘Natuur’ – zoals gedefinieerd door clubs als Greenpeace en Natuurmonumenten. Of er na al dat door de EU afgedwongen ‘natuurherstel’ nog plaats is voor boeren zien we dan wel weer. De chemische, staal en kunstmest-industrie worden in het kader van ‘netto-nul in 2050’ het land uit gepest met extra heffingen om het mondiale klimaat te redden, en als dat de bodem uit de eigen economie slaat: soit, het is Nederland maar.

Diversiteit is een feest!

En dan komen we uit bij het grootste Weg met Ons!-taboe: het eigen volk. De term alleen al is zwaar besmet verklaard. Het eigen volk moet eigenlijk ook maar weg, want dat is maar lastig bij het uitvoeren van al die Europese richtlijnen en VN-verdragen. Tot voor kort was het woke-narratief over migratie dat het getalsmatig weinig voorstelde, en dus ook geen probleem kon zijn. Nu ook bij een breed publiek steeds duidelijker wordt, dat de autochtone bevolking in de grote steden al snel een minderheid zal vormen, en over een paar decennia in het hele land als het zo doorgaat, is er een nieuw narratief: diversiteit is een feest! Hoe meer hoe beter! Autochtonen moeten zich allemaal gaan voorbereiden op superdiversiteit, wat gewoon een eufemisme is voor voltooide omvolking.

Rob Jetten gaat met zijn premier-ambities nu op de Rutte-tour van: ‘Mensen wees eens wat blijer, want Nederland is toch een prachtig landje?’ Ja, nu nog wel. Maar wat ga jij er aan doen om dat zo te houden, ook als dat raakt aan je heilige huisjes Europa, netto-nul en migratie?   

Van Arnout Jaspers verscheen bij uitgeverij Blauwburgwal het boek ‘Weg met ons’.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee, ook straks in het nieuwe jaar? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Donateurs kunnen ook reageren op recente artikelen, video’s en podcasts en ter publicatie in Wynia’s Week aanbieden. Stuur uw reacties aan reacties@wyniasweek.nl Vergeet niet uw naam en woonplaats te vermelden (en, alleen voor de redactie: telefoonnummer en adres). Niet korter dan 50 woorden, niet langer dan 150 woorden. Welkom!

Het bericht Het Weg met Ons!-denken woekerde in 2025 gewoon door verscheen eerst op Wynia's Week.

Jonathan Pageau biedt een bruikbaar uitgangspunt door erop te wijzen dat de geopolitieke hegemonie van de huidige wereldorde in belangrijke mate is verankerd in de Tweede Wereldoorlog. Aan die oorlog is ook onze morele ordening van goed en kwaad gekoppeld. Bij elk nieuw internationaal conflict duikt dan ook vrijwel automatisch de vraag op wie de rol van dader en wie die van slachtoffer toekomt. De gedeelde morele grammatica van ‘dat nooit weer’ staat echter onder druk door de opkomst van nieuwe, recentere ijkpunten die zich van hetzelfde morele format bedienen, zij het ten dienste van hun eigen diverse en inclusieve doeleinden.

Een nieuw schuldbewustzijn

Die herschikking van morele ijkpunten voltrekt zich niet uitsluitend op symbolisch niveau, maar werkt ook concreet door in de actuele geopolitiek. De houding ten opzichte van Oekraïne en Rusland laat zich mede lezen als een late vereffening van de erfenis van de Tweede Wereldoorlog. In delen van Oost- en Zuidoost-Europa, met name op de Balkan, is er nog altijd een historisch appeltje te schillen met Rusland als opvolger van het Sovjetimperium. Tegelijkertijd proberen NAVO en EU, instituties die zijn voortgekomen uit de verwerking van de Tweede Wereldoorlog, een herschikking van de wereldorde te consolideren waarin een EU-NAVO-blok dominant blijft, op een moment waarop Amerika zijn rol als vanzelfsprekend veiligheidsanker steeds minder overtuigend vervult. De oorlog in Oekraïne fungeert in dat licht niet alleen als territoriaal conflict, maar ook als stresstest voor de houdbaarheid van de naoorlogse orde.

Naast de Holocaust is ook het kolonialisme opgeklommen tot moreel zondebesef in het collectieve bewustzijn. Dit nieuwe schuldbewustzijn richt zich vrijwel exclusief op westers kolonialisme, bij voorkeur in combinatie met de trans-Atlantische slavernij, en presenteert deze geschiedenis als moreel uniek kwaadaardig. Het imperialisme van het Ottomaanse Rijk, of de vraag hoe het komt dat er inmiddels 53 moslimlanden bestaan die niet allemaal zijn ontstaan door vreedzame bekering, valt opvallend buiten deze hernieuwde belangstelling voor koloniale geschiedenis. Dit selectieve geheugen wijst op een poging nieuwe oude erfzonden te construeren die de Holocaust moeten vervangen als funderingsmythe van westers schuldbewustzijn.

Deze alternatieve funderingsmythe fungeert als basis voor een nieuwe wereldorde waarin nationalisme taboe is, tenzij het verzet tegen westers imperialisme betreft, waarin religie taboe is, tenzij het gaat om een exotische geloofsvorm zonder wortels in de westerse traditie, waarin westerse cultuur uitsluitend nog mag worden gedefinieerd door de gebruiken en tradities die migranten meebrengen, en waarin aanpassing aan vreemdelingen net zolang moet doorgaan tot er niets overblijft waaraan iemand van elders zich zou kunnen storen. Pas wanneer het Westen in alles op het niet-Westen lijkt, is de erfschuld ingelost.

Het Gazacide-narratief

In Nederland werd het einde van de oude funderingsmythe het duidelijkst zichtbaar in de curieuze obsessie met het ‘inclusief’ maken van de dodenherdenking, enthousiast aangejaagd door de gebruikelijke verdachten, en in de verbijsterende geestdrift waarmee het Gazacide-narratief werd overgenomen door media, academie en journalistiek, om van de linkse politiek nog te zwijgen.

Daar lijkt men zich inmiddels te hebben verenigd rond het idee dat het Westen via imperialistisch kolonialisme uniek verantwoordelijk is voor vrijwel alle ellende in de wereld, Gaza inbegrepen, en dat alles geoorloofd is om deze zonde uit te wissen, zelfs het omkeren van historisch daderschap en slachtofferschap in exact dezelfde terminologie als die van de oude morele orde: genocide, etnische zuivering en koloniale bezetting. Een framing die alleen kan bestaan dankzij een grondige verdraaiing van het westerse morele referentiekader.

Een lastige opgave

De palestinisering van het Westen via dit nieuwe schuldbewustzijn op links, gecombineerd met antiwesterse sentimenten die via de ‘nieuwe Europeanen’ deel zijn gaan uitmaken van het continent, vormt een van de groteskste lachspiegelreflecties van de afgelopen jaren. Het formuleren van een serieus antwoord vanuit het politieke midden tot rechts vergt een beroep op alles wat er aan intellectuele veerkracht binnen de westerse traditie resteert, van Griekse en Romeinse fundamenten tot joods-christelijke moraal en Verlichting. Dat vereist weerstand tegen het via instituties verspreide ‘weg met ons’-sentiment, zonder te vervallen in karikaturen of nostalgisch theater.

Wie wil zien hoe lastig die opgave is, hoeft slechts naar Amerika te kijken, dat Nederland op het terrein van politieke absurditeit doorgaans enige jaren voor is. Waar men er aan progressieve zijde niet in slaagde Hamas ondubbelzinnig te veroordelen zonder te verzanden in eindeloze ‘ja, maar’-constructies, bleek zelfs de toonaangevende conservatieve Heritage Foundation niet bij machte influencers te veroordelen die vrolijk Joodse complotten verspreiden.

Onder een deel van de rechtse jeugd heeft deze morele leegte inmiddels een eigen esthetische uitdrukking gekregen. Het dwepen met Hitler, het cosplayen van nazisoldaten en het spelen met verboden symboliek fungeert als spiegelbeeldige reactie op de genormaliseerde communistische verheerlijking elders. De aantrekkingskracht schuilt in dezelfde vorm van transgressie en symbolisch schoppen tegen heilige huisjes die decennia geleden ook de punkbeweging kenmerkte. Het resultaat blijft echter een lege en licht gênante pose die hooguit goede memes oplevert, maar niets bijdraagt aan een inhoudelijk alternatief of een positieve horizon voor conservatieve jongeren.

Aan de Amerikaanse linkerzijde is het inmiddels volstrekt normaal om campagne te voeren in het Somalisch, te dwepen met de Derde Wereld en de moslimgemeenschap expliciet op te roepen de eigen achterban politiek in het gareel te houden, een ontwikkeling die in mildere vorm ook zichtbaar was in de deels Arabische verkiezingscampagne van Denk.

Kirk en Duk

Dit algehele onvermogen om zelfs elementaire morele maatstaven te handhaven laat zien hoe diep de crisis in het fundament van het Westen inmiddels reikt. Pogingen om de ontstane leegte te vullen via hernieuwde religieuze geborgenheid vormen een begrijpelijke reactie op de zoektocht naar gedeelde zingeving. In Amerika kreeg dit onder conservatieve jongeren vorm via de dit jaar vermoorde influencer Charlie Kirk, die daarin een opvallend mobiliserende rol speelde.

In Nederland deed journalist en opiniemaker Wierd Duk een voorzichtige handreiking naar de christelijke gemeenschap om zich te verbinden aan een bredere beweging, variërend van conservatief-liberalen tot meer orthodoxe gelovigen, met als doel een gedeeld maatschappelijk belang te articuleren en westerse waarden uit te dragen. Dat voorstel was niet onzinnig. In de Verenigde Staten bestaat immers een lange traditie van libertariërs, evangelischen en methodisten die zich politiek en maatschappelijk inzetten voor het behoud van constitutionele waarden. Toch schoot Duks oproep bij een deel van de christenen in het verkeerde keelgat. In het Reformatorisch Dagblad verscheen een hoofdredactioneel commentaar waarin ‘cultuurchristenen’ vrij moeiteloos beneden islamieten werden ingedeeld qua gedeelde opvattingen, vooral waar het homoseksualiteit betreft.

Absurd dieptepunt

Zich blindstaren op homoseksualiteit en tegelijk niet onderkennen dat het in islamitische landen doorgaans niet ontbreekt aan sodomie, maar wel aan religieuze vrijheid voor niet-moslims, vormt op de valreep een absurd dieptepunt van 2025.

Het besef van een gedeelde verantwoordelijkheid voor de westerse cultuur, die ondanks verschillen in invulling wordt gedragen door een gezamenlijke wens tot behoud, is kortom nog ver te zoeken. Hopelijk zal dat besef zich in het nieuwe jaar op organische wijze aandienen, voordat een crisis het plotseling afdwingt.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee, ook straks in het nieuwe jaar? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Donateurs kunnen ook reageren op recente artikelen, video’s en podcasts en ter publicatie in Wynia’s Week aanbieden. Stuur uw reacties aan reacties@wyniasweek.nl Vergeet niet uw naam en woonplaats te vermelden (en, alleen voor de redactie: telefoonnummer en adres). Niet korter dan 50 woorden, niet langer dan 150 woorden. Welkom! 

Het bericht Hopelijk dient het besef van een gedeelde verantwoordelijkheid voor de westerse cultuur zich in het nieuwe jaar op organische wijze aan, voordat een crisis het plotseling afdwingt verscheen eerst op Wynia's Week.

Een kort overzicht van de context.

‘Woke links’

In de Verenigde Staten heeft links zich, net als in de rest van het Westen, de afgelopen decennia steeds sterker afgewend van zijn oorsprong in het sociaal-economische klassebewustzijn en is zich in plaats daarvan steeds meer gaan profileren op andere groepskenmerken zoals geslacht en etniciteit binnen een intersectioneel kader: het zogenaamde ‘woke links’.

Binnen die intersectionele politiek staan de blanke, heteroseksuele man en het Westen met zijn Verlichtingswaarden in het verdomhoekje van de grote onderdrukkers, waartegen het hardst mag worden geageerd om plaats te maken voor de politieke en maatschappelijke verheffing van de ‘slachtofferklasse’. Een van de jammerlijke maar voorspelbare reacties die we nu zien op dit raciale anti-liberale frame is om het te accepteren op een reactionaire manier.

In plaats van het intersectionele frame geheel en al te verwerpen, heeft dit deel van rechts – de ‘Groyper-beweging’ genaamd, onder leiding van influencer Nick Fuentes – het linkse woke-frame in spiegelbeeld overgenomen. Blanke jongens die hun hele leven hebben gehoord dat ze de erfschuld hebben van slavernij tot aan het kolonialisme, en die zien dat politiek en moraal inmiddels weer langs etnische lijnen lopen in plaats van via zaken waar ze invloed op hebben, zoals goed gedrag vertonen en je aan de wet houden, die kortom doorhebben dat ze niet worden beoordeeld op de inhoud van hun karakter maar in plaats daarvan op de kleur van hun huid, trekken hun conclusies. Alles is racisme? Prima, dan ben ik maar racistisch!

Louter reactionair

Fuentes profileert zich binnen deze reactionaire ‘bevrijding’ van het woke-linkse juk als pro-white, ‘christelijk-nationalistisch’ en bouwt zijn publiek onder andere op antisemitisme. Met uitspraken als ‘Hitler was really fucking cool’ en ‘American Jews must be absolutely annihilated’ laat hij op effectieve, zij het nogal puberale wijze zien zich niet te laten beperken door de fatsoenskaders van de linkse deugers.

De Amerikaanse cultureel-analist en wiskundige James Lindsay noemt deze ontwikkeling de queering van het conservatisme. De rechtse variant van deze oorspronkelijk linkse transgressieve filosofie duwt niet, om maar te laten zien dat hij deugt, zijn/haar/hun peuter met een vijf-dollarbiljet naar de dragqueen die in lingerie met voorbinddildo staat te dansen, maar zegt in plaats daarvan Stalin te bewonderen en dat vrouwen graag verkracht willen worden, of soortgelijke normoverschrijdende dingen om aan de jongvolwassen achterban op omgekeerd evenredig schokkende wijze aan te tonen hoezeer hij juist niet deugt. Uiteraard heeft deze queer-rechtse beweging helemaal niets met conservatisme van doen – reactionair of anderszins – omdat zij louter reactionair is ten opzichte van haar woke-linkse spiegelbeeld, wiens kaders zij volledig overneemt.

‘Cancelen? Dat doet alleen links’

Tucker Carlson, die het niet kon laten op de begrafenis van de zeer pro-Israëlische Kirk onder maniakaal gelach te insinueren dat de Joden hem vermoord hadden, bood Fuentes een kritiekloos podium en legitimeerde zo de Groyper-beweging binnen het conservatisme. (Carlson betoogde onlangs ook dat het ‘onchristelijk’ zou zijn geweest om Hitler te vermoorden tijdens de Tweede Wereldoorlog, voor wie zijn opmerking tijdens Kirks uitvaart over de ‘humus etende’ moordenaars van Christus wat te subtiel was.)

De olievlek van Tuckers interview met Fuentes breidde zich uit over de hele conservatieve beweging toen de president van de conservatieve Heritage Foundation Carlson bijsprong nadat de overgebleven fatsoenlijke conservatieven bezwaar maakten tegen het kritiekloos platformen van iemand die Hitler en Stalin prijst en Amerikaanse Joden zegt te willen uitroeien. Alle pogingen van het oude slag principieel-conservatieven om normen te handhaven werden op luid gejank onthaald. Cancelen? Dat doet alleen links. Op rechts laten wij niemand los!

Kaping door extremisten

De blinde hekel aan alles dat ook maar zijdelings wordt geassocieerd met ‘links’ maakt dat woke-rechts bereid is alle vormen van normhandhaving overboord te zetten om zelfs de schijn te vermijden. Terwijl als er iets tot de kerntaak van het conservatisme behoort is het wel om grenzen te bewaken en normen te handhaven. Het overschrijden ervan is pas recent onderdeel van het repertoire geworden na het linea recta te hebben overgenomen van de zo gehate tegenstander.

Het gespiegeld hanteren van het oude linkse adagium ‘geen vijanden ter linkerzijde, geen vrienden ter rechterzijde’ (nog zo’n klakkeloze import) leidt in sneltreinvaart tot hetzelfde patroon als bij links de afgelopen decennia: complete normvervaging en kaping door extremisten. Zoals ook GroenLinks de PvdA volledig heeft opgeslokt en er op links inmiddels geen midden meer over is.

Gut feeling

In Nederland manifesteert de Groyper-reflex zich bij iemand als Jonathan Krispijn, die Hamas ‘objectief een verzetsgroep gefinancierd door Israël’ noemt en beweert dat de Holocaust niet heeft plaatsgevonden zoals ons is verteld omdat zijn ‘gut feeling’ iets anders zegt. Het template voor dit soort statements lijkt te zijn gekopieerd van het razend populaire drama- en komplotkanaal van Candace Owens, dat ook drijft op vibes, feelings en vooral enorm veel grondeloze verdachtmakingen aan het adres van Israël. Maar hey, I’m just asking questions. Talloze andere grotere en kleinere voorbeelden laat zien dat de Groyper ook in Nederland is aangeland.

De Groyper-beweging raast als een vortex van rabiaat antisemitisme en etnonationalisme onder precies de conservatieve jongeren die Charlie Kirk trachtte te inspireren met een hoopvol en bij uitstek Amerikaans verhaal van family values en het uitdragen van een christelijke moraal van ruimhartigheid en genade. Het is een tragedie dat uitgerekend iemand als Fuentes, die als queer uiteraard trapt tegen het gezin en alle andere conservatieve waarden waar Kirk voor stond, en zelfs de uitspraak ‘Christ is King’ heeft geperverteerd, nu de erfgenaam dreigt te worden van een deel van Kirks achterban.

Identitaire tangbeweging

Onderwijl dendert ook op links de etnoreligieuze escalatie voort tot werkelijk onvoorstelbare proporties in zowel Amerika als het door massamigratie verdeelde Verenigd Koninkrijk. Het resultaat is een identitaire tangbeweging van antiliberale krachten die wat resteert van de westerse Verlichtingswaarden dreigt te vermorzelen, het fundament onder het democratische project wegslaat en een (vooralsnog politieke) oorlog ontketent van allen tegen allen langs etnische en religieuze lijnen.

Linksom of rechtsom is in zo’n scenario de westerse wereld de grote verliezer.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee, ook straks in het nieuwe jaar? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Donateurs kunnen ook reageren op recente artikelen, video’s en podcasts en ter publicatie in Wynia’s Week aanbieden. Stuur uw publicabele reacties aan reacties@wyniasweek.nl. Vergeet niet uw naam en woonplaats te vermelden (en, alleen voor de redactie: telefoonnummer en adres). Niet korter dan 50 woorden, niet langer dan 150 woorden. Welkom!

Het bericht Nu een deel van rechts het linkse woke-frame in spiegelbeeld overneemt, blijft er van de westerse waarden niets over verscheen eerst op Wynia's Week.

Want wat zeker niet voorbij is, is de ideologische oorlog tegen Israël. De demonstraties tegen Israël in westerse hoofdsteden – vaak nauwelijks verhuld antisemitisch – gaan gewoon door. We horen de meest rabiate westerse Israël-haters zich uitspreken tegen deze wapenstilstand – met als zotste argument: omdat die door Donald Trump is bewerkstelligd.

Aan de Radboud Universiteit is nog steeds een docent werkzaam, Harry Pettit, die na het ingaan van het staakt het vuren op X opriep om de strijd voort te zetten: ‘Tijd om af te maken wat de Palestijnen op 7 oktober begonnen zijn.’ Pettit is al twee jaar schaamteloos bezig om studenten op te hitsen tot gewelddadige anti-Israël acties. Dat het College van Bestuur, onder voorzitterschap van Alexandra van Huffelen, deze haatzaaier nog steeds de hand boven het hoofd houdt, valt alleen te begrijpen door aan te nemen dat zij en de rest van het College het eigenlijk met hem eens zijn. Nog kwalijker is, dat het Openbaar Ministerie onlangs weigerde om een aangifte tegen Pettit zelfs maar in behandeling te nemen. 

Dit geeft een fraai inkijkje in het meten met twee maten door de wegkijkelite. De lijntjes daarbinnen zijn kort: Van Huffelen is ook partijvoorzitter van D66. In de Raad van Toezicht van de Radboud zit Henk Naves. Naves is ook voorzitter van de Raad voor de Rechtspraak.

Het geloof dat Israël als zodanig slecht en schuldig is, is wijdverbreid in die kringen. En dat niet ondanks, maar juist omdat het een westers land is in een vijandige, niet-westerse omgeving. Want het hele Westen is slecht en schuldig ten opzichte van de rest van de wereld.

Onwetendheid en goedgelovigheid

Westers schuldgevoel en zelfhaat kunnen extreme vormen aannemen. Een voorbeeld is de golf van Israël-haat die over westerse universiteiten heen sloeg vanwege de oorlog in Gaza, na de invasie en massale terreur door Hamas in Zuid-Israël op 7 oktober 2023. Over geen actueel onderwerp werd en wordt zo massaal, schaamteloos en systematisch gelogen als over deze oorlog. De reden daarvoor is nogal simpel: omdat het werkt.

Veel westerlingen geloven alles wat terreurorganisatie Hamas en hun handlangers over Israël en de oorlog naar buiten brengen, niet het minst omdat ook de meeste westerse media op dit onderwerp uitblinken in onwetendheid en vooringenomen goedgelovigheid. De propaganda over het door en door slechte Israël en de medeplichtigheid van het Westen valt in vruchtbare aarde, omdat het zo goed past in het narratief van het slechte, schuldige Westen.

Niettemin blijft het verbijsterend dat keurige jongens en meisjes die straks ‘hoogopgeleid’ zijn en ooit de bestuurlijke elite van Nederland en andere westerse landen zullen vormen, alle desinformatie van Hamas en consorten voor zoete koek slikken. Wat zegt dat over hun vermogen om zelf na te denken? Dat de IDF, het Israëlische leger, ‘genocide’ pleegt op de Palestijnen, dat Gaza een ‘concentratiekamp’ en ‘openluchtgevangenis’ is, dat Israël ‘etnische zuivering’ doorvoert op de Westbank en dat Israël een ‘apartheidsstaat’ is – dat alles behoort voor hen tot een geloofsbelijdenis waaraan niet te twijfelen valt.

Hoeveel van die virulente Israël-haters zouden weten, dat de ‘genocide’ op het Palestijnse volk heeft geresulteerd in een toename van hun bevolkingsomvang van 750.000 in 1948 tot bijna zes miljoen nu? Zelfs deze ontegenzeggelijk zeer bloedige Gaza-oorlog heeft de bevolkingsgroei in Gaza niet tot stilstand gebracht en die bevolking zal weer snel gaan groeien zodra een langdurige wapenstilstand aanbreekt. Hoeveel Israëlhaters zouden weten, dat ‘de openluchtgevangenis’ Gaza altijd een landgrens met broederland Egypte gehad heeft? Deze grensovergang, in Rafah, was weliswaar lang niet altijd open voor iedereen, maar dat zegt wat over hoe Egypte over de Palestijnen denkt, niet over hoe Israël ze behandelt. Hoeveel Israël-haters beseffen, dat in deze ‘apartheidsstaat’ twee miljoen Arabieren en moslims wonen die volledige burgerrechten hebben en zeer goed geïntegreerd zijn in de samenleving – en in de IDF?

Het weerleggen van zulke uitzinnige beschuldigingen is niet het onderwerp van dit boek. Uiteraard is de stelling ook niet, dat geen redelijk mens kritiek kan hebben op Israël en hoe dat deze Gaza-oorlog voert. Daarover kun je verhitte discussies voeren en heftig van mening verschillen, en dat gebeurt volop, zeker ook binnen Israël. Elke oorlog is hel, schone oorlogen bestaan niet; het is maar goed ook dat men het in Israël en het Westen niet eens is over hoe ver deze oorlog moet worden doorgedreven.

Weinig ophef

Maar wie iets dieper graaft, ziet dat die opvlammende Israël-haat aan westerse, waaronder Nederlandse, universiteiten eigenlijk niet zo veel met deze oorlog te maken heeft. Al bij de Gaza-oorlog in 2014, die qua omvang en slachtoffers tien à twintig keer zo klein was als deze, hieven Israël-haters kreten als ‘genocide’ en ‘concentratiekamp’ aan, en ook toen was dat volgens hen reden genoeg om de staat Israël het bestaansrecht te ontzeggen.

Conflicten tussen Arabische of Afrikaanse landen met een vergelijkbare of grotere omvang halen niet eens de westerse voorpagina’s. Alleen al in de nu bijna vergeten oorlog tussen Irak en Iran (1980-1988) zijn minstens een half miljoen doden gevallen, zonder dat dit veel ophef veroorzaakte in het Westen, laat staan aan westerse universiteiten. De doorsnee burger, X-gebruiker of politicus heeft nooit wakker gelegen van de genocide in Darfur (2003-2005, 300.000 doden, 2,7 miljoen vluchtelingen), noch van de moorddadige vervolging van etnische groeperingen en christenen in Afrika die nu in volle gang is, noch van de ene na de andere meer recente massaslachting in het Midden-Oosten.

No Jews, no news?

Bij al die conflicten is in de loop der jaren een veelvoud aan slachtoffers (obligate specificatie: waaronder veel vrouwen en kinderen) gevallen, vergeleken met de meest recente oorlog in Gaza. Natuurlijk zal iedere westerling desgevraagd verklaren dat het vreselijk is; Assad die in Syrië massamoorden pleegde op de eigen bevolking; Erdogan die vanuit Turkije nietsontziend tekeergaat tegen de Koerden, en ga zo maar door. Maar kijk naar hun daden, niet hun woorden, en dan is de conclusie vrij duidelijk: voor progressieve westerlingen is het normaal dat Arabieren en Afrikanen elkaar onderling afslachten. Daar is in al die jaren geen blanke student zijn of haar bed voor uitgekomen.

‘No Jews, no news’ wordt dan vaak gezegd: als je joden er niet de schuld van kunt geven, interesseert het niemand wat. Toch schiet antisemitisme hier als verklaring tekort. Dat zal veelal kloppen voor de Arabische aanjagers van de protesten in het Westen, die de anti-joodse indoctrinatie met de paplepel ingegoten gekregen hebben en volledig doorslaan in tribale reflexen zodra Israël welke actie dan ook onderneemt.

Maar dat verklaart niet het verstand op nul van al die keurige, blanke middenklassemeisjes en -jongens die zich aan onze universiteiten verbeelden dat ze Palestina aan het bevrijden zijn van genocide en apartheid. Die zijn, zeker in Nederland, maar ook in andere Europese landen, opgegroeid met verhalen over de jodenvervolging en de Holocaust, en antisemitisme geldt in deze culturen als onaanvaardbaar.

Ook zelf houden de westerse Israël-haters bij hoog en bij laag vol, dat hun protesten niets met antisemitisme te maken hebben, en daar kunnen ze best gelijk in hebben. Hun haat tegen Israël is namelijk geen antisemitisme, maar westerse zelfhaat. De anti-Israël-activisten zijn loten aan dezelfde stam als de xr-activisten. Daarom loopt ook Greta Thunberg sinds 7 oktober 2023 met een geblokte theedoek om haar nek ‘From the River to the Sea’ door megafoons te schreeuwen. XR zegt dat ze de wereld willen redden van klimaatverandering, maar eigenlijk willen ze onze complete westerse maatschappij en economie ontmantelen, omdat die inherent kapitalistisch, racistisch en uitbuitend zouden zijn.

Het onverteerbare succes van Israël

Dit sentiment is ook stevig ingebed op universitaire afdelingen sociologie, antropologie en sociale geografie, die voor vrijwel 100 procent bezet worden door een linkse en extreemlinkse staf. ‘Het Westen is slecht en schuldig’ is daar het uitgangspunt. De anti-Israël demonstranten aan universiteiten zijn ook in grote meerderheid studenten en staf van de sociale faculteiten.

Israël is het enige land in het Midden-Oosten met een westers maatschappijmodel, een westerse economie en westerse standaarden voor vrijheid van meningsuiting, democratie en culturele en religieuze diversiteit. Israël is nuchter beschouwd een buitengewoon succesvolle, welvarende voorpost van het Westen in een achtergebleven, islamitisch deel van de wereld. Dat is niet alleen voor de islamitische wereld moeilijk te verteren, maar ook voor al die linkse intellectuelen aan westerse universiteiten die hun carrière hebben gebouwd op het verketteren van het Westen.

Als een piepklein westers land, omringd door veel grotere, vijandige, niet-westerse buren, vanuit een enorme achterstand in 1948, al die buren inhaalt en op zo ongeveer elk gebied superieur presteert, dan is dat heel bedreigend voor hun wereldbeeld.

Overtreffende trap van westerse kolonisator

Maar wacht: het Westen heeft zijn succes immers te danken aan roof, racisme, genocidaal geweld en koloniale uitbuiting, dus dat moet voor Israël dan bij uitstek gelden. Helaas biedt de getormenteerde ontstaansgeschiedenis van Israël, als je maar lekker selectief shopt, daar aanknopingspunten voor. Voor Israël-haters is dat land de overtreffende trap van een westerse kolonisator: naar hun stellige overtuiging hebben de joden namelijk zelfs hun eigen land gestolen van de inheemse bewoners.

Enerzijds kunnen ze Israël vanwege diens westerse maatschappijmodel aan de allerhoogste normen houden wat betreft mensenrechten en internationale solidariteit; anderzijds is Israël de ideale kop van Jut voor wie overtuigd is dat de westerse beschaving een plaag voor de mensheid is. Daarom moet en zal Israël het toonbeeld zijn van het slechtste wat de westerse beschaving heeft voortgebracht: kolonialisme, apartheid en genocide.

Veel Israël-haters geloven werkelijk, dat met de eliminatie van de staat Israël en alle overige westerse belangen, het hele Midden-Oosten vreedzaam en tolerant zal worden. Want alle stammentwisten, godsdienstoorlogen, gewetenloze dictators en middeleeuwse theocratieën zijn in dit zelfhatende wereldbeeld direct of indirect te wijten aan westerse interventies in het Midden-Oosten, te beginnen met de Britse en Franse kolonisatie van deze regio, via de stichting van Israël kort na de Tweede Wereldoorlog, tot aan de olie- en gasbelangen van multinationals tot op heden. Als je al gelooft dat Israël een apartheidsstaat is en genocide pleegt in Gaza, kan dat er nog makkelijk bij.

Momenteel wordt het van de kaart vegen van de staat Israël (waarbij het lot van de huidige inwoners vaak sinister in het midden gelaten wordt) door activisten van allerlei pluimage, van Black Lives Matter tot trans-ijveraars, gepropageerd als logische eerste stap om in heel het Westen de witte suprematie en het patriarchaat ten val te brengen.

Het is een werkelijk absurd verbond tussen die groeperingen enerzijds, en Iran en diens terroristische vazallen Hamas en Hezbollah anderzijds. Die streven in wezen hetzelfde doel na, vernietiging van de staat Israël en het hele seculiere Westen, maar om totaal andere redenen. En dan vinden ze in het Westen bondgenoten in non-binaire, transgender en homoactivisten met paars haar en neuspiercings die ze meteen van een flatgebouw zouden gooien als dat doel bereikt werd.

Zelfhaat als bondgenoot van Hamas

Dat dit niet tot die activisten doordringt, geeft wel aan hoe zeer westerse zelfhaat blind maakt. Dit is slechts een schets van de woke onderbuikgevoelens ten opzichte van Israël. Je kunt bij je volle verstand tegen Israëls bombardementen op Gaza zijn, en demonstreren voor een wapenstilstand, een wapenembargo en andere sancties tegen Israël. Maar wie zijn protesten laat kapen door antisemieten onder de banier van Hamas en andere terreurorganisaties, wie hun genocidale slogans overneemt, wie gedoogt dat pro-Palestijnse knokploegen op universiteiten de vrijheid van meningsuiting om zeep helpen, die heeft zijn verstand op ‘Weg met Ons’ gezet.

Wetenschapsjournalist en natuurkundige Arnout Jaspers is al meer dan vijf jaar een van de meest gelezen auteurs van Wynia’s Week en schrijver van de bestsellers De Stikstoffuik (2023) en ‘De Klimaatoptimist’ (2024). Zijn nieuwe boek ‘Weg Met Ons! De mythe van de westerse erfzonde’ is overal te bestellen, zoals ook HIER in de winkel van Wynia’s Week.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Een extreem geval van westerse zelfhaat: de haat tegen Israël verscheen eerst op Wynia's Week.

In mijn boek Weg met Ons! De mythe van de westerse erfzonde maak ik een zeer voorzichtige, onvolledige, berekening van aspecten van die wereldverbetering die zich redelijk in geld uit laten drukken, en kom dan uit op zeker 87 biljoen euro voordeel voor de Global South vanaf nu tot 2050. 

Een aspect dat ik in Weg met Ons! slechts aanstip, is de enorme brain gain van de Global South doordat die de afgelopen decennia grote aantallen studenten naar westerse universiteiten stuurden, waar ze, ietwat plechtstatig geformuleerd, werden ingewijd in de geavanceerde kennis die de westerse cultuur zo uitzonderlijk succesvol maakt. Concreet gaat dat dus om artsen, ingenieurs, natuurkundigen, chemici, biologen, wiskundigen en geologen. 

Economisch voordeel

Wat heeft dat de Global South opgeleverd, uitgedrukt in euro’s? Een volledig overzicht van die brain gain is onbegonnen werk, maar alleen al vanuit China en India zijn in de loop der tijd tegen de tien miljoen studenten naar universiteiten in de VS en Europa vertrokken. 

Een deel van die studenten blijft na hun afstuderen hangen in het gastland, waar ze in bovenmodaal betaalde banen terecht komen. Dat is win-win voor immigrant en gastland. Maar voor de meerderheid die wel snel terug gaat is de vraag: wat levert dat henzelf en het land van herkomst op? Daar is allerlei onderzoek naar gedaan (die publicaties spreken trouwens van brain circulation), waaruit blijkt dat een Chinese bèta-student na terugkeer zo’n 15.000 dollar per jaar meer verdient dan als hij of zij thuis gebleven was. In India is dit 8.000 dollar. Het economische voordeel voor de economie als geheel (het BBP) wordt geschat op respectievelijk 22.500 en 12.000 dollar.

Als zeer ruwe schatting voor de directe baten van deze brain gain voor China en India komen we uit op zo’n 20 miljard euro per jaar, en biljoenen euro’s over het hele werkzame leven van alle studenten tot nu toe. 

Maar dat is slechts het directe effect. Het mooie van kennis als exportproduct is natuurlijk, dat kennis delen eigenlijk kennis vermenigvuldigen is. Die teruggekeerde natuurkundigen en artsen delen hun kennis met een veelvoud aan landgenoten die daar ook weer profijt van hebben. Er zijn ook studies over wat dat doet met de groei van het BBP van zulke landen, maar de boodschap, los van al die duizelingwekkende getallen, is dat westerse kennis de hele wereld rijker en beter heeft gemaakt.

Een handjevol westerse natuurkundigen

In sommige gevallen had nieuwe wetenschappelijke kennis een gigantisch multiplier effect. De complete IT-sector, inclusief internet en mobiele telefonie, had niet kunnen ontstaan zonder de geniale ingevingen van een handjevol westerse natuurkundigen in de jaren twintig van de vorige eeuw, zoals Albert Einstein, Niels Bohr, Erwin Schrödinger, Werner Heisenberg en Wolfgang Pauli, die de quantumtheorie ontwikkelden. Overigens hadden die geen van allen ook maar het flauwste vermoeden dat hun theoretische ontdekkingen letterlijk de wereld zouden veranderen. En het was de uitvinding van de transistor, door John Bardeen en enkele anderen in 1947, die het allemaal praktisch mogelijk maakte.   

Hadden dezelfde ontdekkingen ook in een andere cultuur gedaan kunnen worden? Vast wel, maar wanneer? Als de natuurwetenschappelijke onderzoekstraditie niet in de 19de en 20ste eeuw in het Westen tot ontwikkeling was gekomen, had het best nog honderd jaar langer kunnen duren voordat dezelfde ontdekkingen in China of India gedaan waren.

Gedwongen contact met het Westen

China heeft al duizenden jaren een indrukwekkende cultuur, die echter qua innovatie uitblonk in stagnatie. Pas het gedwongen contact met westerse landen in het koloniale tijdperk heeft China de kick-start gegeven om uit die eeuwenlange stagnatie te komen. De kolonisatie van India door Groot-Brittannië is in dat opzicht een vergelijkbaar verhaal. Inmiddels zijn China en India zelf tech-grootmachten geworden, met de ambitie om het Westen te overvleugelen, maar zonder van origine westerse kennis was daar voor hen geen beginnen aan geweest. 

Geen altruïsme

Geen misverstand: de weldadige invloed van het Westen en westerse kennis op de rest van de wereld heeft weinig tot niets te maken met altruïsme. Die westerse universiteiten rekenen marktconforme tarieven om studenten uit de Global South op te leiden. Commerciële bedrijven die hun technologie in China gekopieerd zien worden, zijn aanzienlijk minder enthousiast over het principe dat kennis delen eigenlijk kennis vermenigvuldigen is.

Maar wie daarvan uitzoomt, en zelfs verder uitzoomt dan de niet te ontkennen historische uitwassen van slavernij en kolonialisme, ziet wat een zegen voor de mensheid de westerse cultuur is geweest, en nog steeds is.   

Wetenschapsjournalist en natuurkundige Arnout Jaspers is al meer dan vijf jaar een van de meest gelezen auteurs van Wynia’s Week en schrijver van de bestsellers De Stikstoffuik (2023) en ‘De Klimaatoptimist’ (2024). Zijn nieuwe boek ‘Weg Met Ons! De mythe van de westerse erfzonde’ is onlangs verschenen en nu overal te bestellen, zoals ook HIER in de winkel van Wynia’s Week.

Het bericht Wat een zegen is de westerse cultuur voor de mensheid geweest verscheen eerst op Wynia's Week.

Tijdens de schoolbiecht was de rest van de kerk niet in gebruik, en nauwelijks verlicht. Tegen de rechter binnenmuur stond een rij biechtstoelen, met de priesters er al in. Ook in deze biechtstoelen was de verlichting zeer schemerig. Zo’n biechtstoel was in feite een afgedicht, naar wijwater ruikend houten hok met twee compartimenten: een voor de zondaar, en een voor de priester. In de gesloten tussenwand zat een kleine, met dubbel gaas afgesloten opening. De zondaar knielde op de eigenlijke biechtstoel, en fluisterde zijn of haar zonden naar de vrijwel onzichtbare priester achter het gaas.

Een gênante vertoning

Biechten was verplicht; je kon niet tegen de leraar zeggen dat je het afgelopen half jaar best wel braaf geweest was en de exercitie een keertje wilde overslaan. Dat zou op zich al de zonde van ongehoorzaamheid zijn, maar los daarvan was het voor gewone stervelingen onmogelijk om een half jaar vrij van zonde te leven. Dat konden alleen erkende Heiligen.

Goed, je bent negen jaar oud en zondaar. Wat ga je die anonieme priester vertellen? Je mompelde wat over brutaal geweest tegen je moeder, die priester prevelde een gebedje in potjeslatijn, en je kreeg als penitentie mee dat je drie Weesgegroetjes moest bidden, of zoiets. Wat een gênante vertoning, dacht ik toen al.  

Maar het idee dat een mens louter door geboorte schuldig is, en telkens penitentie moet doen om te voorkomen dat hij op het eind van het liedje naar de hel gaat, werd alle katholieken met de paplepel ingegoten. Duizenden keren heb ik verplicht het Onze Vader opgedreund: ‘Geef ons heden ons dagelijks brood, en vergeef ons onze schulden’, en Weesgegroetjes gepreveld: ‘Bid voor ons, zondaars, nu en in het uur van onze dood.’

Protestanten doen niet aan de persoonlijke biecht, maar ook hun liturgie kent de openbare schuldbelijdenis: ‘Almachtige God, wij belijden dat wij gezondigd hebben in gedachten, woorden en daden, door het goede na te laten en het kwade te doen. Wij hebben U en onze naaste niet liefgehad zoals Gij ons bevolen hebt.’

Beschadigend

Gelukkig heeft de grote meerderheid van de mensen een niet al te best geheugen en een vrij robuust gezond verstand, dus die gaan na zo’n jeugd gewoon door met hun leven. Maar lees bijvoorbeeld A portrait of the artist as a young man van James Joyce, als je wilt weten hoe beschadigend een streng katholieke opvoeding kan zijn. En voor de uitwerking van het Nederlandse calvinisme op de jeugd hebben we natuurlijk Maarten ’t Hart.

Dit speelde in de vorige eeuw. Is dat nu nog relevant? Als dit ging over iets wat ‘mensen van kleur’ was aangedaan, zou een woke coryfee als Gloria Wekker zeggen dat dit christelijk erfgoed tot ons ‘cultureel archief’ behoort, en dat dit dus tot op de dag van vandaag ‘doorwerkt’.

Dit werkt door in het (post-)christelijke Europa

Weliswaar verkeert het Westen nu oppervlakkig bezien in een postchristelijk tijdperk. Ook de meeste gelovigen nemen de orthodoxe katholieke of protestantse leer met flinke korrels zout, en een groot deel van de westerlingen zegt helemaal niet meer in God te geloven.

Maar het geloof in de eigen zondigheid blijkt sterker dan het geloof zelf. Het morele kompas staat nog steeds afgesteld op schuld en boete. We doen nu geen penitentie meer om het hiernamaals te verdienen, maar om in deze wereld te mogen bestaan, met onze xxl ecologische voetafdruk, ons slavernij- en koloniaal verleden en onze kapitalistische uitbuiting van de rest van de wereld, kortom met onze Witte Schuld. En naar de hel ga je niet meer in het hiernamaals, maar al hier op aarde, als die onleefbaar wordt door de ineenstorting van het klimaat en het mondiale ecosysteem. Dit sentiment wordt ook braaf gepredikt door wat er nog van de christelijke kerken over is.

Zulk schuldgevoel is de andere wereldgodsdiensten (waaronder het communisme) volkomen vreemd. We kunnen niet in de hoofden van de leiders van India, China en andere landen in de Global South kijken, maar het zou me niets verbazen als die zich binnenskamers een breuk lachen om die rare westerlingen die zich via de VN- klimaatfondsen en de zelf opgelegde, morele plicht tot ontwikkelingshulp honderden miljarden dollars per jaar laten afpersen.

Het Westen gaat zich blauw betalen aan compensatie voor klimaatverandering in de Global South die grotendeels door de Global South zelf veroorzaakt wordt. Hun aandeel in de totale CO2-uitstoot is nu al veel groter dan die van het Westen, en zal de komende decennia alleen maar toenemen, want zij hoeven hun uitstoot niet in 2050 tot nul te hebben teruggebracht. Het Westen heeft daar wel voor getekend, en moet dus ook nog biljoenen euro’s uitgeven om dat voor elkaar te krijgen.

Sorry dat we bestaan

De rechtvaardiging hiervoor is de westerse ‘historische schuld’ aan de klimaatverandering. Het is het perfecte equivalent van de christelijke erfzonde: elke westerling wordt geboren met een persoonlijke schuld van honderden tonnen CO2, uitgestoten door de voorouders, en moet dat voor 2050 afrekenen met de Global South.   

Europese leiders hebben dit christelijke schuldgevoel geïnternaliseerd, en hun nederige, welhaast slaafse gedrag op internationale conferenties is daar een symptoom van: sorry dat we bestaan, sorry voor alles wat we eeuwenlang misdaan hebben. Trump moet daar niets van hebben, maar over drie jaar kan dat ook bij de Amerikaanse delegaties weer de grondhouding zijn.

Afdragen aan de rest

De VN is ook wat dit betreft volledig overgenomen door de niet-westerse landen, die getalsmatig ver in de meerderheid zijn. VN-baas Antonio Guterres is weliswaar een Portugees, maar de Global South had zich geen betere boeteprediker tegen het Westen kunnen wensen – kijk er zijn tweets maar op na. Wat de Global South weer aanmoedigt om op schrille toon nog hogere aflaten van het Westen te eisen.

Als je er eenmaal oog voor hebt, zie je dit patroon telkens weer: er is een complex mondiaal probleem, alleen het westerse aandeel wordt er door de VN en een heel ecosysteem van woke academici, journalisten en NGO’s uitgelicht, uitvergroot en aangeklaagd – dus erkent de westerse politieke kaste collectief schuld en gaat afdragen aan de rest. Zo werkt dat voor klimaat, voor economische ongelijkheid, voor milieu, oorlogen, nieuwe pandemieën, en voor vluchtelingenstromen.

Weg Met Ons!

Vrijwel onbespreekbaar is, dat de scheidslijn tussen betalers en ontvangers consistent samenvalt met ras: blanken zijn schuldig en moeten betalen, de rest ontvangt. Het gaat namelijk niet, wat vaak als rechtvaardiging aangevoerd wordt, om een scheidslijn tussen welvarende en arme landen: de steenrijke oliestaten in het Midden-Oosten hoeven niet mee te betalen aan de VN Klimaatfondsen, en ze hebben ook de vluchtelingenverdragen niet ondertekend die als een molensteen om de nek van de westerse landen hangen. Oliesjeiks hebben nooit hoeven biechten of de christelijke schuldbelijdenis hoeven op te dreunen, vandaar. 

Hoe de rest van de wereld zeker al een halve eeuw politiek en financieel munt slaat uit westers schuldgevoel, daar zou je een boek over kunnen schrijven, en dat verschijnt zeer binnenkort, onder de titel

Weg Met Ons! De mythe van de westerse erfzonde

Loop de deugkerk uit

Mijn nieuwe boek verschijnt officieel op maandag 15 september, maar is nu al te bestellen. Het is een handleiding voor de westerse mens om uit de woke biechtstoel te komen. Sta op uit je knielhouding, doe die deur achter je dicht en loop de deugkerk uit, de frisse lucht in. Erfzonde en de daarop gebaseerde eis tot herstelbetaling is een racistisch sprookje. Niemand lijdt nu nog onder de doorwerking van slavernij of kolonialisme. Klimaatschuld is demagogie. Internationale handel is geen uitbuiting.

Het Westen draagt geen historische schuld aan de rest van de wereld, integendeel. Zelfs de meest voorzichtige berekeningen laten zien, dat het Westen veel meer geeft aan de wereld dan het neemt. Dat is slechts voor een deel in de vorm van expliciete betalingen; veel belangrijker is de technologie en informatie die de Global South cadeau kreeg en nog krijgt van het Westen.

Een relatief klein, maar saillant voorbeeld: het Pentagon – dus de Amerikaanse belastingbetaler – houdt het GPS-satellietsysteem in stand, en in een daad van altruïsme waar het nooit enige credit voor heeft gekregen, is het GPS-signaal gratis beschikbaar voor de hele wereld, wat voor de Global South een economische waarde van minstens 175 miljard dollar per jaar vertegenwoordigt.    

Vaccins tegen kinderziektes, HIV-medicijnen en satelliet-informatie over extreem weer vertegenwoordigen een nog veel grotere waarde in geredde mensenlevens, ook allemaal gratis of tegen sterk gereduceerd tarief beschikbaar gesteld door het Westen.

Een betere plek

In Weg Met Ons! werk ik een zeer onvolledige lijst met zulke voorbeelden uit, die laat zien dat de Global South er vanaf nu tot 2050, voorzichtig geschat, 87 biljoen euro (87.000.000.000.000) op vooruit gaat dankzij het Westen.

Het Westen hoeft daarvoor geen bedankjes; een deel van die 87 biljoen euro is ‘win-win’, een ander deel kost het Westen heel weinig, terwijl de opbrengst in geld of geredde mensenlevens, ook in het Westen zelf, enorm is. Maar voor dat bedrag willen we wel voor eens en voor altijd uit de woke beklaagdenbank.        

Het Westen mag juist trots zijn dat dankzij wetenschap, technologie, vrijhandel en mensenrechten de wereld de afgelopen anderhalve eeuw een veel betere plek is geworden.

Wetenschapsjournalist en natuurkundige Arnout Jaspers is al meer dan vijf jaar een van de meest gelezen auteurs van Wynia’s Week en schrijver van de bestsellers De Stikstoffuik (2023) en ‘De Klimaatoptimist’ (2024). Zijn nieuwe boek ‘Weg Met Ons! De mythe van de westerse erfzonde’ verschijnt op maandag 15 september 2025, maar is nu al overal te bestellen, zoals ook HIER in de winkel van Wynia’s Week.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Mijn nieuwe boek ‘Weg Met Ons!’ is handleiding voor het verlaten van de deugkerk verscheen eerst op Wynia's Week.

Daarom heb ik voor nu maar een internationaal onderwerp gekozen: waarom heffen we de Verenigde Naties niet op?

Na de Volkenbond de Verenigde Naties

Daar is een precedent voor: in 1946 hief de Volkenbond (League of Nations) zichzelf op. Deze club was in 1919 opgericht, kort na het einde van de Eerste Wereldoorlog, onder het motto ‘nooit meer oorlog’. Nog geen twintig jaar later brak de Tweede Wereldoorlog uit, en toen die voorbij was, concludeerde de Volkenbond terecht dat ze volledig gefaald had, en trok daar de consequentie uit.

Geen nood, de opvolger stond al in de startblokken: de Verenigde Naties ging er nu voor zorgen dat er nooit meer oorlog kwam. Tachtig jaar later is de Derde Wereldoorlog weliswaar niet uitgebroken, maar dat is de verdienste van het nucleaire afschrikkingsevenwicht tussen de kernwapenmachten VS, Rusland, China, Frankrijk en Groot-Brittannië. Inmiddels zijn bij honderden regionale conflicten en nationale oorlogen ongeveer evenveel doden gevallen als in WOII, maar wees gerust: in al die gevallen heeft de secretaris-generaal van de VN een dringend beroep gedaan op alle partijen om het geweld te staken. Soms zelfs meer dan eens! 

De VN is inmiddels uitgegroeid tot een moloch waar minstens honderdduizend mensen voor werken, met een budget van ruwweg zestig miljard euro per jaar. Een duidelijk overzicht van hoeveel mensen de diverse VN-afdelingen in dienst hebben en waar ze hun geld precies aan uitgeven is nergens te vinden, maar dit is de ruwe schatting.

Eerlijkheidshalve moeten we wel onderscheid maken tussen de ‘werkmaatschappijen’ van de VN, zoals vluchtelingenorganisatie UNHCR (niet te verwarren met de corrupte, door Hamas geïnfiltreerde UNRWA, die uitsluitend Palestijnen helpt), gezondheidsorganisatie WHO of de FAO, de landbouwtak. Deze organisaties hebben veel medewerkers in het veld die echt werk doen, en die in principe een nuttige bijdrage leveren aan minder honger, onrecht en ziekte in de wereld.

44.000 werknemers

Maar de VN heeft ook een Secretariaat, met aan het hoofd de Secretaris-Generaal, momenteel Antonio Guterres. Wat stelt u zich voor bij een ‘secretariaat’? Ik denk dan aan een kantoorachtige omgeving van twee of drie kamers met een systeemplafond, grijs vast tapijt op de vloer, vijf secretaresses, een kopieerapparaat annex printer op de gang en een geur van automaatkoffie.

Het Secretariaat van de VN, echter, omvat 44.000 werknemers die hun werkplek hebben in kolossale gebouwen  in New York, Genève, Wenen en Nairobi. Dit Secretariaat ‘ondersteunt’ de werkmaatschappijen in het veld, produceert rapporten en bereidt de grote VN-conferenties voor, zoals de jaarlijkse klimaatconferentie en de Algemene Vergadering. Alleen al met dat laatste houden zich een paar duizend mensen fulltime bezig. 

Terecht onderbuikgevoel

Daar komen dan nog de permanente diplomatieke vertegenwoordigingen van de circa tweehonderd lidstaten van de VN bij. Zelfs piepkleine landen als Burundi of de Seychellen hebben permanent tien à twintig diplomaten op dat hoofdkantoor in New York rondlopen, en grote landen als China of Duitsland een stuk of honderd. Naar schatting zijn dat op die vier hoofdkantoren in totaal zo’n tienduizend diplomaten, met een navenant aantal dienstauto’s, ondersteunend personeel, beveiligers en huisvesting in de desbetreffende, peperdure wereldsteden. 

U mag voor een keer uw onderbuikgevoel geloven: dit zijn voor minstens negentig procent bullshitjobs, volstrekt nutteloze, maar goudgerande carrièrepaden voor mensen met zeer beperkte talenten, maar met de juiste connecties in het thuisland.

Ik heb één keer als journalist zo’n VN-conferentie bijgewoond, in Wenen, van de IAEA (deze ‘atoomwaakhond’ is formeel geen VN-organisatie, maar daar komt het de facto wel op neer). De Algemene Vergadering van zo’n club is hoe ze in de hel zinloosheid en verveling organiseren. Een voor een mogen de lidstaten voor een driekwart lege zaal hun praatje doen: ‘Geachte mevrouw de voorzitter van de Algemene Vergadering, allereerst, onze welgemeende felicitaties voor uw herbenoeming, met algemene stemmen, tot voorzitter van deze Algemene Vergadering….’  Elke lidstaat weer opnieuw, en de IAEA heeft 180 lidstaten.

Naïef als ik toen was, verwachtte ik veel meer van de ‘round table meetings‘, de volgens het programma ‘informele’ kleinere bijeenkomsten die over speciale onderwerpen gingen. Bij een van die informele meetings ben ik geweest. In een kleiner zaaltje zaten zo’n twintig delegaties om, inderdaad, een grote, ronde, althans elliptische tafel. Aan tafel zat het hoofd van elke delegatie, met achter zich op een rijtje stoelen 5 of 6 delegatieleden. De delegatiehoofden mochten om de beurt een vijf-minuten praatje doen: ‘Geachte voorzitter, allereerst onze gelukwensen aan u met het organiseren van deze zeer waardevolle round table meeting..’

Life changing experience

Dat was al erg genoeg, maar de circa honderd maatpakken op de stoelen daarachter, elk met een salaris van, zeg, twee keer modaal, kwamen, geheel volgens protocol, helemaal niet aan het woord. Ook zag ik niemand van hen aantekeningen of geluidsopnames maken; hun enige taak was om zwijgend en roerloos naar de rug van de leider te staren, twee uur lang. Ook dat kun je een talent noemen.

Zelf ben ik na een uur die meeting ontvlucht, de parkeerplaats voor het gebouw op, die vol stond met zwarte Mercedes S-klasse dienstauto’s. ‘Waarom kunnen die mensen niet op de fiets of met de tram naar hun werk komen?’, dacht ik, want de meesten woonden gewoon in Wenen.

Het was, zoals dat in het Engels heet, a life changing experience: ik besloot ter plekke om nooit meer naar zulke conferenties te gaan, en als journalist alleen nog met mensen te praten die echt werk doen. Ik bedoel niet dat de IAEA als zodanig nutteloos is: terwijl ik in dat conferentiecentrum rondhing, was Hans Blix in Irak op zoek naar de beruchte massavernietigingswapens die voor Bush jr. de tweede Irak-oorlog moesten rechtvaardigen. En Hans Blix zei toen hij terugkwam van zijn inspecties, voor het front van de camera’s, immuun voor alle druk van de VS: ‘Wij hebben niets van dien aard gevonden.’ 

Nederland is ongeëvenaard gul

De bureaucratie op het Secretariaat van de VN kost miljarden dollars per jaar en reken maar dat dit voor een groot deel wordt opgemaakt door praatjesmakers in die vier hoofdkantoren die alleen maar bezig zijn elkaar bezig te houden. Nederland betaalt daar naar rato van het bbp een verplichte bijdrage voor van zo’n 150 miljoen euro per jaar. 

Echter, de Nederlander is (per hoofd van de bevolking) bovendien wereldkampioen vrijwillige bijdrage aan de VN. Ik wed dat u dat niet wist, dat u zo ruimhartig de heer Guterres en zijn club sponsort. Als land droegen we in 2022 vrijwillig meer bij (563 miljoen dollar) dan tweederde van de verplichte bijdrage van de VS (708 miljoen dollar), en ruim meer dan de verplichte bijdrage van China (491 miljoen dollar). Drie keer raden wie toen minister van Financiën was: ex-VN-carrièrediplomaat Sigrid Kaag. Onze vrijwillige bijdrage ging in 2023 weliswaar omlaag, naar 328 miljoen dollar, waarmee we naar rato van de grootte van Nederland nog steeds ongeëvenaard gul zijn.

Open podium voor politieke bandieten

Uiteindelijk is dat maar geld. Een begroting kun je saneren, je eigen bijdrage kun je terugschroeven, reparatie is op dat punt mogelijk. Maar wat de reputatie van de VN onherstelbaar beschadigd heeft, is dat ze al decennia lang een open podium bieden aan alle schaamteloze hypocrieten en politieke bandieten die er op de wereld rondlopen. Het Westen betaalt meer dan de helft van de begroting van de VN, maar wordt keer op keer weggestemd door coalities van opportunisten die alleen hun eigen belang nastreven.

En zo mogen we dus genieten van het cynische VN-clowncircus dat het Libië van Gadhafi in 2003 tot voorzitter van de Mensenrechtencommissie benoemde; Saoedi-Arabië in 2024 voorzitter maakte van de VN-Vrouwenrechtencommissie, en Iran in 2023 aanwees als voorzitter van het VN-Mensenrechtenforum.

Dit is niet van vandaag of gisteren: in 1976 veroordeelde de VN de spectaculaire redding van de gijzelaars van de vliegtuigkaping in Entebbe als ‘een ernstige schending van de soevereiniteit van Oeganda’. Oeganda werd toen geterroriseerd door de psychopaat en massamoordenaar Idi Amin, maar als VN moet je natuurlijk wel je prioriteiten op orde hebben: die reddingsactie werd door Israëlische commando’s uitgevoerd (waarbij de oudere broer van premier Netanyahu sneuvelde).

Westerse zelfhaat

Het hoofd van dit clowncircus, secretaris-generaal Guterres, horen we hier nooit over. Bijna dagelijks doet die een persbericht de deur uit waarin het Westen de morele maat genomen wordt over klimaatverandering, racisme of economisch egoïsme, en ondertussen blijft hij braaf handjes schudden met elke dictator en vrouwenonderdrukker die in New York zijn opwachting maakt.

Waarom pikken we dit nog steeds? Waarom faciliteren we duizenden mensen in maatpakken en dienstauto’s om deze leugens een schijn van respectabiliteit te geven? Dat het Westen hiervoor blijft betalen, is een van die zonderlinge manifestaties van zelfhaat waar onze cultuur uniek in is.

(Bij nader inzien heeft dit onderwerp toch ook specifiek Nederlandse aspecten. U dient deze tekst daarom nadrukkelijk als een concept-versie te beschouwen, die nu naar de Raad van State gaat voor advies.)

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. U maakt dat als donateur mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Waarom heffen we de Verenigde Naties niet op? verscheen eerst op Wynia's Week.