De situatie rondom de asielopvang in Nederland is glashelder: het is totaal vastgelopen. De kern van het probleem is de voortdurende hoge instroom van asielzoekers. Jaarlijks komen ruim 40.000 mensen Nederland binnen, inclusief nareizigers. Veel asielzoekers komen uit landen als Eritrea, Somalië, Syrië en Afghanistan en andere landen met een grote culturele afstand tot Nederland. Opvallend is ook het grote aantal asielzoekers met onbekende herkomst.

Wereldvreemd advies

Daarnaast komen er ook nog duizenden studiemigranten en arbeidsmigranten binnen, die ook ergens moeten wonen: er is een migratieoverschot van 100.000 personen per jaar, dat wil zeggen dat er jaarlijks 100.000 personen meer naar Nederland komen dan er weggaan.

Alsof Nederland al niet vol genoeg is, kwam de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) in november vorig jaar ook nog met het volstrekt wereldvreemde advies om meer arbeidsmigranten uit Afrika en Azië te werven.

De Spreidingswet, die op 1 februari 2024 is ingevoerd, moet op termijn zorgen voor een betere verdeling van asielzoekers over Nederland en meer structurele opvangplekken. De wet legt gemeenten een wettelijke taak op om asielzoekers op te vangen, iets wat voorheen vooral afhankelijk was van vrijwillige medewerking. De doelstelling is dat vóór 2028 88.000 opvangplekken gerealiseerd moeten zijn, inclusief 5.600 voor alleenreizende jongeren.

Deze wet zou moeten zorgen voor een meer evenwichtige spreiding van asielzoekers en een betere voorbereiding op de toekomst. Maar in de praktijk loopt het proces vast door het tekort aan beschikbare locaties en de grote druk op de woningmarkt. Bovendien roept de Spreidingswet steeds meer weerstand op.

Toename geweld en intimidatie

De maatschappelijke onvrede wordt versterkt door een toename van incidenten en misdrijven rondom asielzoekerscentra (AZC’s). Onderzoek laat zien dat met de groei van de asielpopulatie ook het aantal gewelddadige incidenten en intimidaties toeneemt. Binnen de AZC’s worden vooral LHBTI- en bekeerlingasielzoekers slachtoffer van geweld en seksueel misbruik. Veel slachtoffers willen verhuizen naar veiliger locaties, maar er zijn onvoldoende veilige accommodaties beschikbaar.

Dit wijst op een fundamenteel cultureel probleem: Nederland laat toe dat jonge mannen uit culturen waar vrouwen en LHBTI-personen onderdrukt worden, in grote aantallen binnenkomen. Het is begrijpelijk dat slachtoffers bescherming zoeken, maar het onderliggende probleem ligt in de grote schaal waarop migratie uit bepaalde regio’s plaatsvindt.

Rondpompen belastinggeld

Buiten de AZC’s zijn er talrijke voorbeelden van overlast, geweld en intimidatie door asielzoekers. Berucht is het AZC Budel: omwonenden en winkeliers klaagden over overlast, inbraak en diefstal, de bushalte werd tijdelijk gesloten en zelfs de NS dreigde om niet langer te stoppen bij het nabij gelegen station Maarheeze als de beveiliging van het station niet verbeterde.

Een ander voorbeeld is AZC Hardenberg. Na tien jaar overlast en klachten van omwonenden zou dit AZC dit jaar sluiten, maar omdat het COA geen alternatief ziet, blijft het toch open. In dit AZC zitten nog 426 mensen, van de oorspronkelijke groep van 700 bewoners. Voor deze situatie moet het COA een dwangsom betalen van 55.000 euro per dag, met een maximum van 4,95 miljoen euro. Eigenlijk is dit gewoon rondpompen van belastinggeld, net als de boetes die het COA geregeld krijgt van de gemeente Westerwolde, waar het aanmeldcentrum in Ter Apel onder valt.

Een groot knelpunt is het ontbreken van voldoende sociale huurwoningen. Gemeenten streven ernaar binnen tien weken na het verkrijgen van een verblijfsvergunning een woning toe te wijzen, maar de woningmarkt is zo krap dat dit haast onmogelijk is.

Elk jaar komen er ongeveer 165.000 sociale huurwoningen vrij, maar de meeste daarvan gaan naar mensen die al een sociale huurwoning hebben. Het kan daarbij gaan om verhuizing van de ene sociale huurwoning naar de andere of om mensen die geen sociale huurwoning achterlaten, omdat hun huis gesloopt of gerenoveerd wordt. Uiteindelijk blijven er zo’n 40.000 woningen over voor mensen die nog geen huis hebben.

Woningnood

In het eerste half jaar van 2026 moeten gemeenten 15 duizend statushouders aan een woning helpen (dat komt neer op ongeveer 9 duizend woningen), terwijl er in een half jaar maar 20 duizend woningen vrijkomen voor nieuwkomers op de woningmarkt. Er zijn bovendien ook nog andere voorkeursgroepen, zoals het project ‘Een thuis voor iedereen’, waarbij kwetsbare personen (zoals mensen met een beperking) aan een woning geholpen moeten worden. En om de re-integratie van ex-gevangen en ex-psychiatrische patiënten te stimuleren hebben woningbouwverenigingen ook afspraken gemaakt met de reclassering en de geestelijke gezondheidszorg om deze mensen aan een sociale huurwoning te helpen.

Ondertussen worden de wachtlijsten voor jongeren met een laag inkomen steeds langer. Dit heeft ook grote demografische gevolgen. Uit een recent onderzoek van het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut (NIDI) bleek dat Nederlandse jongeren steeds minder kinderen krijgen: vanwege de woningnood kunnen zij geen gezin stichten en blijven zij tot in lengte van jaren bij hun ouders wonen.

Tijdens de recente gemeenteraadsverkiezingen was dit een belangrijk thema, en in veel gemeenten kwam de wens naar voren dat de eigen inwoners voorrang moeten krijgen bij het toewijzen van sociale huurwoningen.

Wordt de instroom wel beperkt?

De Nederlandse regering erkent op papier dat er iets moet gebeuren aan de instroom van asielzoekers. Minister Van den Brink schrijft in zijn brief aan de burgemeesters dat het kabinet zich inzet om de instroom te beperken door nieuwe wet- en regelgeving en Europese afspraken. Maar of dat voldoende is, is twijfelachtig.

De grootste regeringspartij, D66, heeft al aangegeven in de Eerste Kamer tegen de Asielnoodmaatregelenwet en de wet invoering tweestatusstelsel te stemmen. Dat schept natuurlijk ook een precedent voor andere partijen.

Vooral richting CDA is er een sterke lobby van ‘maatschappelijke organisaties’ (lees: met belastinggeld en de Postcodeloterij gesubsidieerde NGO’s) om tegen de wetsvoorstellen te stemmen. Onlangs voegden de ombudsmannen, die blijkbaar niets beter te doen hadden, zich bij de lobby. Dat na goedkeuring een reeks instroombeperkende maatregelen met onmiddellijke ingang van kracht wordt, zoals de minister schrijft, is dan ook een loze belofte.

EU-pact dreigt te mislukken

Verder bestaan er grote twijfels over de haalbaarheid en effectiviteit van het nieuwe Europese Asiel- en migratiepact dat op 12 juni 2026 in werking treedt. In februari berichtte de NOS dat het pact volgens de ‘invloedrijke denktank European Stability Initiative (ESI)’ dreigt uit te draaien op een grote mislukking vanwege onvoldoende voorbereiding. Dit werd bevestigd door Europarlementariërs van verschillende fracties. Vooral de praktische en logistieke problemen zijn groot: het opzetten van een nieuw systeem kost tijd en geld, terwijl de druk op de grenslanden toeneemt.

Dit pact moet de solidariteit binnen de EU versterken en de verantwoordelijkheid verdelen, maar de werking ervan hangt af van de bereidwilligheid van lidstaten. Zo kent het pact de mogelijkheid om de verplichting om asielzoekers uit andere EU-lidstaten op te nemen af te kopen voor slechts 20 duizend euro per asielzoeker. Alleen al de opvangkosten zijn fors hoger, laat staan de totale maatschappelijke kosten. In april 2024 nam de Tweede Kamer met een nipte meerderheid een motie aan om van die mogelijkheid gebruik te maken als het pact ingaat. De woordvoerder van D66 reageerde ‘ontdaan’. Landen als Polen en Hongarije zullen daar minder moeite mee hebben.

Dweilen met de kraan open

De minister eindigt zijn brandbrief met de dreiging van dwangmaatregelen. Bij medebewind geldt een zogenaamde escalatieladder: gemeenten die niet aan de taakstellingen voldoen (zowel bij opvang van asielzoekers als huisvesting van statushouders) moeten eerst per brief verantwoording afleggen en als ze hun verplichting blijvend niet nakomen kan het Rijk overgaan tot dwang.

Maar gemeenten kunnen geen ijzer met handen breken. Het tekort aan woningen kunnen zij niet wegtoveren en als de Rijksoverheid op nationaal niveau geen maatregelen neemt om de instroom van asielzoekers en andere migranten drastisch te beperken, blijft het dweilen met de kraan open.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Asielopvang loopt volledig vast door aanhoudend hoge instroom. En uitzicht op verbetering is er niet. verscheen eerst op Wynia's Week.

Demissionair minister Keijzer van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening kondigt verder aan dat het wetsvoorstel deel uitmaakt van een breder beleidspakket dat er op gericht is meer grip te krijgen op migratie door de asielinstroom terug te dringen en de druk op de opvang te beperken. De minister stuurt het voorstel voor advies naar de Raad van State, zodat eventuele juridische en praktische bezwaren kunnen worden meegenomen.

De huidige praktijk

In theorie bestaan er drie varianten in de aanpak van huisvesting voor statushouders:

Variant 1: Voorrang voor statushouders (huidige praktijk)

Momenteel krijgen statushouders vaak voorrang omdat gemeenten onder druk staan om hun taakstellingen te hal en. Hoewel er voor deze praktijk weinig draagvlak bestaat onder de bevolking, blijft zij vaak bestaan uit praktische overwegingen en de plicht van gemeenten om te zorgen voor de huisvesting van vluchtelingen.

Voorstanders van het voorrangsbeleid benadrukken vaak dat maar een klein percentage van de toewijzingen naar statushouders gaat. Daarbij wordt bijvoorbeeld verwezen naar een recent persbericht van het CBS dat 7 procent van de vrijgekomen corporatiewoningen in 2022 naar statushouders ging: 11 duizend van de ruim 160 duizend vrijgekomen woningen. Maar als je naar de cijferbijlage kijkt zie je dat driekwart van die vrijgekomen woningen naar doorstromers gaat. Er komt dan geen woning vrij voor de huurstarter. Dat gebeurt alleen in geval van uitstromers, dus van sociale huurwoningen die vrijkomen voor starters en dat waren er in 2022 40 duizend. Van die 40 duizend woningen ging ruim een kwart naar statushouders.

En omdat er daarnaast nog andere doelgroepen zijn, die met voorrang een woning krijgen, zoals gescheiden ouders met kinderen, mensen met een beperking, ex-gedetineerden en ex-psychiatrische patiënten hebben de jonge huurstarters in veel gevallen het nakijken.

Variant 2: Voorrang voor Nederlandse woningzoekenden

Het wetsvoorstel van Alexander Kops (PVV): de wet voorrang Nederlanders. De PVV vindt dat de overheid eerst voor de eigen burgers moet zorgen. De motivatie achter het initiatiefwetsvoorstel is dat er volgens de PVV nog steeds veel sociale huurwoningen worden toegewezen aan statushouders met voorrang, terwijl Nederlandse woningzoekenden vaak jarenlang op een woning moeten wachten. De partij vindt dat Nederlanders hierdoor onevenredig worden benadeeld en dat dit niet langer acceptabel is.

Volgens de Raad van State botst het voorstel met internationale verdragen: ‘Het wetsvoorstel maakt direct onderscheid op grond van nationaliteit, zonder dat daarvoor een deugdelijke rechtvaardiging is gegeven. Daarmee staat het voorstel op gespannen voet met internationaalrechtelijke verplichtingen.’ Toch staat het voorstel nog steeds op de agenda van de vaste commissie voor Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening.

Grondwet ondergeschikt aan internationale verdragen

Het wetsvoorstel van Kops en het negatieve advies van de Raad van State laten een spanning zien tussen de rechten van burgers van een nationale staat en de mensenrechten volgens internationaalrechtelijke verplichtingen. Een korte historische terugblik kan dit verhelderen. In de grondwet van 1848 werden de grondrechten van burgers niet alleen formeel vastgelegd, maar tegelijkertijd werden de grenzen hiervan duidelijk afgebakend binnen het kader van de nationale staat. Artikel 5 van deze grondwet stelt: ‘Om eenig burgerschapsregt te hebben moet men Nederlander zijn.’ Daarmee werd bepaald dat alleen burgers van Nederland aanspraak konden maken op de in de grondwet gewaarborgde rechten.

Vanwege internationale verdragen is dit na de Tweede Wereldoorlog gewijzigd. De Nederlandse grondwet is sinds grondwetswijzigingen in de jaren vijftig ondergeschikt aan internationale verdragen. Artikel 94 regelt dat verdragsbepalingen die zich richten op personen in plaats van op staten voor nationale regels gaan zonder dat de nationale staat daar nog tussen hoeft te komen. Nederland gaat daarin verder dan de meeste andere Europese landen.

Middenweg

Variant 3: Het wetsvoorstel nieuwe regels inzake huisvesting vergunninghouders.

Het wetsvoorstel van minister Keijzer probeert een middenweg te vinden: iedereen komt op dezelfde wachtlijst, ongeacht nationaliteit. Het wetsvoorstel voorziet bovendien in een overgangsperiode van een jaar, waarin de bestaande verplichtingen worden afgebouwd en de instroom wordt ingeperkt.

Het College voor de Mensenrechten heeft grote bezwaren geuit. Het verbod op voorrang zou de huisvestingsrechten van asielzoekers en hun gezinsleden ondermijnen, wat in strijd is met het recht op gezinsleven en gezinshereniging, zoals vastgelegd in artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) en het Kinderrechtenverdrag.

Het recht op gezinsleven en gezinshereniging volgens artikel 8 van het EVRM geldt echter evenzeer voor Nederlandse jongeren. De woningnood onder jongeren in Nederland heeft ingrijpende gevolgen voor zowel de jongeren als de samenleving. Vooral jonge starters zonder vaste baan of spaargeld worden hard getroffen door de schaarste en lange wachttijden op de woningmarkt, waardoor velen genoodzaakt blijven bij hun ouders te wonen. Het voortdurende wachten op een eigen woning belemmert hun persoonlijke ontwikkeling en kan leiden tot stress, onzekerheid en gevoelens van depressie en angst.

Daarnaast worden belangrijke levensfasen zoals samenwonen, trouwen of het krijgen van kinderen uitgesteld, wat de groei en zelfontwikkeling van jongeren belemmert. Ook hun sociale banden lijden onder de situatie, doordat er minder ruimte is om een eigen netwerk op te bouwen, wat gevoelens van eenzaamheid en isolatie kan vergroten. De uitzichtloosheid op de woningmarkt vermindert het vertrouwen in de toekomst. Volgens een recente enquête overweegt 58 procent van de 18- tot 30-jarigen te emigreren, waarvan 5 procent zelfs binnen een jaar, en meer dan de helft van de dertigers overweegt naar het buitenland te vertrekken.

Consistent beleid

Het wetsvoorstel nieuwe regels inzake huisvesting vergunninghouders is in principe een stap in de goede richting. Het is wel van belang dat het beleid consistent is. Verplichte taakstellingen voor gemeenten om statushouders te huisvesten en het tegelijkertijd verbieden om mensen met een asielstatus voorrang te geven bij de toewijzing van sociale huurwoningen gaan niet samen.

Het kabinet zal een consistente visie moeten hebben op de verdeling van de schaarse vrijgekomen sociale huurwoningen voor starters. Dat zijn er ongeveer 40 duizend per jaar, waarvan meer dan de helft naar verschillende doelgroepen gaat. Daarbij moet meer prioriteit gegeven worden aan Nederlandse jongeren met een laag inkomen. De huidige situatie is niet alleen schadelijk voor de ontwikkeling van de jongeren zelf, maar leidt ook maatschappelijk tot grote problemen.

Systeem loopt vast

Tenslotte is het van belang dat het kabinet met het aangekondigde pakket maatregelen komt om grip te krijgen op migratie door de asielinstroom terug te dringen en de druk op de opvang te beperken.

Nu loopt het systeem volledig vast.

Nu al gaat ruim een kwart van de vrijgekomen sociale huurwoningen voor starters naar statushouders. Dan zijn er nog eens bijna 20 duizend statushouders, die in de asielopvang zitten, terwijl zij ook recht op een woning hebben en meer dan 50 duizend personen die nog in de asielprocedure zitten. Nederland heeft een van de hoogste toekenningspercentages voor asielzoekers in heel Europa, dus de druk op de woningmarkt zal nog verder toenemen. Bovendien heeft ook de arbeidsmigratie gevolgen voor de woningmarkt, zoals ik in een vorige bijdrage al aangaf.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!  

Het bericht Goed om statushouders bij huisvesting geen voorrang meer te geven verscheen eerst op Wynia's Week.

Nederland zit klem. Terwijl de woningnood groeit, de infrastructuur overbelast raakt en bevolkingsaantallen blijven stijgen, houdt Den Haag vast aan natuurregels die decennia geleden in Brussel zijn afgesproken. De EU-Habitatrichtlijn, ooit bedoeld om kwetsbare ecosystemen te beschermen, is verworden tot een juridisch slot op de samenleving. Het stikstofbeleid, dat eruit voortvloeit, verlamt duizenden bouwprojecten — van woningen tot dijken, van wegen tot warmtenetten. Nederland is door zijn eigen wet- en regelgeving onbestuurbaar geworden.

We moeten kiezen

Onze ruimtedruk heeft geen natuurlijke oorsprong. In de afgelopen tien jaar groeide Nederland met een miljoen inwoners, grotendeels door migratie. Het gaat niet alleen om arbeidsmigranten, maar ook om een structureel hoge asielinstroom en gezinshereniging. Terwijl andere Europese landen krimpen, groeit Nederland onverminderd door. Dat betekent niet alleen meer mensen die een woning zoeken, maar ook meer druk op zorg, onderwijs, sociale zekerheid en natuur.

Tegelijkertijd leggen we onszelf op dat we jaarlijks 100.000 woningen willen bouwen én de stikstofuitstoot willen verlagen én de natuurdoelen van twintig jaar geleden onaangetast willen laten. Dat is intern tegenstrijdig. Wie werkelijk iets aan woningnood wil doen, moet durven kiezen. Je kunt niet alles tegelijk.

De sleutel tot deze impasse ligt bij de Habitatrichtlijn. Die verplicht lidstaten om Natura2000-gebieden strikt te beschermen tegen elke vorm van achteruitgang, inclusief minimale stikstofeffecten. In Nederland heeft dit geleid tot een bouwstop, waarbij zelfs tijdelijke of compenseerbare stikstofuitstoot voldoende reden is om projecten te blokkeren.

Dat is niet meer in verhouding tot de maatschappelijke opgaven. Het proportionaliteitsbeginsel, dat vereist dat regels niet verder mogen gaan dan nodig, wordt daarmee geschonden. Ook het subsidiariteitsbeginsel — dat besluitvorming zo dicht mogelijk bij de burger moet plaatsvinden — is uit zicht verdwenen. Juist in een land met zo’n unieke bevolkingsdruk, geografische schaal en maatschappelijke dynamiek zou nationale afweging leidend moeten zijn.

Genoeg juridische mogelijkheden

Het zou dan ook logisch zijn dat Nederland de Habitatrichtlijn eenzijdig buiten werking stelt. Toch gebeurt dat niet. Hoewel het juridisch verdedigbaar is — onder meer op basis van artikel 5 lid 4 van het EU-Verdrag, dat ruimte laat voor nationale proportionaliteitsafweging — ontbreekt het aan politieke moed. Regeringen vrezen een confrontatie met de Europese Commissie of een rechtszaak bij het Hof van Justitie.

Maar ook daar zijn mogelijkheden. Nederland zou kunnen aanvoeren dat de stikstofimpasse fundamentele grondrechten onder druk zet, zoals het recht op wonen. De nationale belangen zijn zwaarwegend, de effecten op natuur lokaal beperkt en tijdelijk. In eerdere zaken heeft het Hof blijk gegeven van terughoudendheid wanneer lidstaten hun afweging goed motiveren en binnen het rechtsstatelijk kader blijven. Een combinatie van tijdelijke afwijking, mitigerende maatregelen en een duidelijke democratische motivering maakt juridische verdediging realistisch.

Bestuurlijke verlamming

Waarom gebeurt het dan toch niet? Niet omdat het niet mag, maar omdat we het niet durven. De politieke en ambtelijke werkelijkheid kent haar eigen traagheid en blokkades. Binnen brede coalities ontbreekt het aan leiderschap: het is makkelijker om de impasse te laten voortduren dan om impopulaire besluiten te nemen die strijdig zijn met de EU-lijn. Ambtelijke adviezen blijven hangen in juridische orthodoxie; ze zijn vaak gebaseerd op oude interpretaties van het EU-recht en uitermate risicomijdend. Politici vrezen beschadiging van het Europese imago, binnenlands gezichtsverlies en electorale afstraffing.

Europese regels worden door een groot deel van het politieke spectrum niet kritisch benaderd, maar juist als moreel superieur beschouwd — wat elk afwijkend geluid snel verdacht maakt. Tegelijkertijd hebben milieuorganisaties en belangengroepen het juridisch speelveld gemobiliseerd en procederen doelbewust om stagnatie af te dwingen, daarbij rechters gebruikend als vervangend wetgever. Rechters die, bij gebrek aan politieke correctiemechanismen, slechts de letter van het recht kunnen volgen — ook als dat tot bestuurlijke verlamming leidt.

Ondertussen blijft de bestuurlijke reflex: dieper ingraven. Er worden nieuwe commissies opgericht, nieuwe doorrekeningen gevraagd en nieuwe overlegtafels ingericht, terwijl de structurele spanning in stand blijft: open grenzen leiden tot bevolkingsgroei en woningdruk, maar tegelijkertijd worden bouwplannen vastgezet op basis van oude ecologische doelen. Er is geen visie waarin die twee realiteiten samenkomen.

Tegelijkertijd blijven de fundamentele oorzaken van de ruimtedruk buiten beeld. Niemand durft hardop te zeggen dat Nederland structureel meer woningen nodig heeft door migratie, zowel arbeidsmigratie als asielinstroom. De combinatie van open grenzen en gesloten natuurdoelen is onhoudbaar. Het is precies die combinatie die ons beleid incoherent maakt: aan de ene kant stimuleren we bevolkingsgroei, aan de andere kant blokkeren we bouwprojecten met juridische regels die nooit bedoeld waren voor deze situatie.

Vereist zijn leiderschap en scherpte

Daarmee raken we aan de kern van het probleem: verdragen en regels die ooit rationeel en evenwichtig waren, zijn verworden tot belemmeringen omdat ze niet meer kunnen worden aangepast. Er is geen politiek mechanisme meer dat dergelijke verdragsregels dynamisch houdt. Wie ze ter discussie stelt, wordt beschuldigd van onbetrouwbaarheid of rechtsstatelijk verval. Maar het tegendeel is waar: een democratie die zichzelf niet meer kan corrigeren, verliest haar legitimiteit.

Toch is het niet te laat. Nederland kan, mits goed onderbouwd, de Habitatrichtlijn tijdelijk buiten werking stellen en tegelijkertijd het debat in Europa openen over modernisering van natuur- en migratiebeleid. Dat vereist leiderschap, juridische scherpte en morele helderheid. Maar wie die knoop durft door te hakken, opent de weg naar echte oplossingen. Dan ontstaat er weer ruimte om te bouwen, te plannen en het vertrouwen in de democratische rechtsorde te herstellen. Niet ondanks Europa, maar juist door binnen Europa te herdefiniëren wat bestuurbaarheid, proportionaliteit en legitimiteit betekenen.

*John T. Knieriem maakt deel uit van Klassiek Liberaal, een platform binnen de VVD.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Wie natuur boven mensen stelt, maakt beleid onmenselijk verscheen eerst op Wynia's Week.