Suïcidale neigingen in Merkels Duitsland

Het verketteren van iedereen met kritiek op de asiel- en migratiebeleid neemt in het Duitsland van Angela Merkel ongekende vormen aan. Het is een kwestie van politiek correct zijn of buitengesloten worden. Vaak werkt dat averechts. Sietske Bergsma bericht uit Berlijn

Het succesvolle boek van Britse journalist Douglas Murray: ‘The Strange Death of Europe’ is in het Duits vertaald als ‘Der Selbstmord Europas’. Ik was bij de presentatie van dat boek in Berlijn in mei van dit jaar, maar niemand leek zich het plotseling opduikende ‘zelf’ en ‘moord’ in de titel op te vallen.

Wie zelfmoord begaat is inderdaad dood, maar andersom is er meestal aan het einde van een leven iets anders aan de hand: een ziekte, hoge leeftijd, een ongeval. De keuze van de Duitse uitgever om de nadruk te leggen op de niet zo hele ‘vreemde’, maar juist zelfgekozen dood van een continent vond ik opvallend.

Zelfvernietigingsdrang

Duitsers begrijpen heel goed, merkte ik ook die avond met Murray, dat de ‘vreemde’ vernietigingsdrang in het Westen — te zien aan het verlies van eigen cultuur, zelfvertrouwen en trots — geen natuurlijke of noodlottige oorzaak heeft, maar een reactie is op een collectief psychologisch mankement of proces dat de speren op zichzelf gericht heeft. Dat is dus nog wel even een tandje erger.

Murray mag zich na de recente verkiezingen in Groot-Brittannië binnenkort weer onder de gelukkige inwoners van een eigen land scharen, maar op het Europese vasteland is er nog geen begin van een einde aan de destructiedrift, met suïcidaal Duitsland aan het roer.

Zo lagen er maar een paar weken tussen het bericht dat Duitsland in 2100 van Bremen tot Hamburg onder water zou komen te liggen en het voorstel van Groenen-politica Claudia Roth om alle ‘klimaatvluchtelingen’ een paspoort te geven. Nee, niet de Duitsers kunnen weg:  in het voorstel worden zo’n 140 miljoen mensen wereldwijd als potentiële klimaatvluchtelingen aangeduid.

Claudia Roth

Overal waar het te warm, te droog of te nat is, mogen de mensen naar Duitsland komen om daar, in Bremen waarschijnlijk, neer te strijken. In je eigen reddingsboot nog meer mensen uitnodigen garandeert dat je sneller zinkt, moet Roth hebben gedacht. Knettergek, maar één op de vier mensen in Duitsland stemt wel op deze linkse klimaat-doodscult.

Zelfhaat moet

De enige partij in Duitsland die de klimaathysterie als hysterie herkent is de ‘Alternatieve für Deutschland’ (AfD). Tegelijk ook de partij die voor een levensvatbaar Duitsland pleit. Niet eens een zuiver nationalistisch Duitsland, maar gewoon een land zonder zelfhaat. Dit ligt gevoelig. Geen zelfmoord op je land willen plegen geldt in de publieke ruimte al als een zonde. Ik weet niet precies vanaf welk moment dit precies zo is geworden maar ‘Duitser willen zijn’ is inmiddels als uitlating zeer omstreden.

Een buschauffeur uit Dresden, een stad waar toch een kwart van de mensen inmiddels AfD stemt, mocht afgelopen week zijn sleutels bij zijn baas inleveren toen hij een A4’tje op zijn busruit had geplakt met de tekst: ‘Diesen Bus steuert ein Deutscher Fahrer’ (‘Deze bus wordt bestuurd door een Duitse chauffeur’).

Reizigers hadden ‘geschokt’ gereageerd toen ze het briefje zagen en geklaagd – op Twitter,  zoals dat gaat – bij de busmaatschappij. Die bracht naar buiten dat ze ‘deze uitlating niet zouden dulden’. Om er aan toe te voegen dat ze ‘als publieke onderneming verplicht zijn tot politieke neutraliteit’.

Hoe onafhankelijk zijn ARD en ZDF?

En zo worden er meer mensen weggewerkt die het wagen zichzelf en hun land op een hoger plan tillen dan de rest van de wereld, of die voorzichtige kritiek uiten op de media of het vluchtelingenbeleid. Cabaretier Uwe Steimle werd deze maand van het mainstream media-hof gejaagd toen hij de onafhankelijkheid van de publieke omroep in twijfel had getrokken. Een feit van algemene bekendheid zou je zeggen.

Steimle’s hele repertoire werd door het slijk gehaald (‘xenofobe clichés’) en zelfs zijn eerdere uithaal in dagblad Bild: ‘Ik ben satiricus!’, mocht niet baten. Grappen moeten volgens de regels van de politieke correctheid worden gemaakt, en minderheden en islam maar dus ook de instituten van de macht, zijn verboden terrein.

Grappen maken over ‘bommen op Oost-Duitsers gooien’, zoals hofnar van de publieke omroep Jan Böhmermann graag pleegt te doen, wordt met prijzen bekroond. En het was uiteraard Böhmermann die over Steimle na zijn ontslag de meeste harde grappen mocht maken.

Daarom noemde ik het al eerder: de zelfmoord is een aanjagend handelen, gericht op de eigen bevolking en de eigen cultuur. Suïcidale types als de links-activistische kunstenaar Philipp Ruch krijgen bovendien subsidie en slechts een waarschuwing als ze de hele Joodse gemeenschap tegen zich in het harnas jagen.

As uit Auschwitz

Zo stond er begin deze maand plotseling een kunstwerk voor de Rijksdag in Berlijn,  waarin de ‘as van Holocaust-slachtoffers’ in een zuil te zien was. Ruch’s ‘Zentrum für Politische Schönheit’ (ZPS) was naar Auschwitz gegaan waar de leden grond hadden opgegraven en andere vondsten hadden verzameld — die tevens te koop werden aangeboden op de website.

De bedoeling van ZPS was dat parlementsleden bij het werk zouden komen ‘zweren nooit meer met de AfD samen te werken’. Zo ver kwam het niet, en de installatie verdween na een week op verzoek van Joodse belangengroepen, maar de voedingsbodem van waaruit het ontstaat is steeds dezelfde: intense haat voor democratie, vrijheid en genezing. Genezing van het verleden is bijna onmogelijk met het huidige links en de gekwelde politiek van Angela Merkel.

Hoopgevend is, dat steeds meer CDU-leden proberen om een beetje meer naar rechts op te schuiven, wetende dat immigratiekritische burgers anders massaal op de AfD gaan stemmen in 2021. Dat dit gedrag onmiddellijk wordt opgemerkt door de linkse media, die er met de scherpste bewoordingen een einde aan proberen te maken, heeft ook voordelen voor rechts in Duitsland. De aanvallen zijn sleets geworden, eentonig, teveel op de man.

De recente aanval op CDU-politicus en ex-inlichtingenchef Hans-Georg Maassen is een goed voorbeeld van dat laatste. Hij moest in 2018 vertrekken uit zijn functie toen hij kritiek had op de berichtgeving dat er extreem-rechtse ‘hetzjagten’ op buitenlanders zouden zijn in Chemnitz.

Partijdige talkshow

Tot vandaag houdt Maassen nog altijd vol dat de media en Angela Merkel een onjuiste voorstelling van zaken gaven. Afgelopen dinsdag zat hij in een talkshow bij de ZDF en werd opnieuw onder vuur genomen. ‘Maar het zíjn niet allemaal vluchtelingen,’ zei hij toen de Duitse Jeroen Pauw, Markus Lanz, hem naar het immigratiebeleid vroeg. ‘U bent er de reden van dat het midden radicaliseert,’ zei Lanz later. Maar het klinkt krachteloos en het geklap van het publiek is hol. Hier de video van Markus Lanz.

Als met een vliegenmepper slaat links in het rond. Elk uur verschijnt er wel een nieuw artikel over hoe goed Lanz het had aangepakt met Maassen, maar de werkelijkheid is een andere. Namelijk dat AfD’ers en een deel van de conservatieve CDU’ers (verenigd in de Werteunion) een eigen beweging hebben gevormd en een werkelijke oppositierol spelen. Ze spelen hun gelijk nu ook doodleuk uit via de lastercampagnes die ze krijgen, waarvan het korte optreden van Alice Weidel (AfD) bij zender Phoenix na de verkiezingswinst in Leipzig afgelopen zomer een goed voorbeeld is.

Het fragment waarin Weidel de presentator de schuld geeft van hun succes kreeg 10.000 ‘likes’ op YouTube. Ook het optreden van Maassen was precies wat de achterban van de AfD wil horen, en de vooringenomenheid van de zender bevestigde precies wat ze al jaren roept: de media zijn links en ze haten ons.

Averechtse gevolgen van uitsluiting

Het komende jaar zal een beslissend jaar worden voor de AfD. Een van hun belangrijkste gezichten in deelstaat Thuringen, Björn Höcke, mag niet meer in praatprogramma’s verschijnen en ook anderszins zijn de media uit op een totale boycot van de partij. Als we dan kijken naar de effecten van zulke demonisering en uitsluiting in de Verenigde Staten en nu ook in Engeland, kunnen we vaststellen dat het de mensen niet op andere ideeën brengt, integendeel. En dat de zelfmoord, of ‘vreemde dood’ of hoe je het ook wilt noemen misschien niet zo collectief hoeft te worden voltrokken als we denken. Hoewel ze zich niet zo makkelijk kunnen uiten willen ook veel Duitsers niet mee zinken in het bootje van Groene politici, met Merkel aan het roer.