De kersverse premier liet er geen gras over groeien: direct bij zijn aantreden toonde hij zijn spierballen door zijn steun uit te spreken voor de strenge Immigration and Asylum Bill van zijn minister van Binnenlandse Zaken, Shabana Mahmood. Deze wet schrapt de permanente vluchtelingenstatus en verdubbelt de wachttijd voor een permanente verblijfsvergunning. Kiest Burnham nu werkelijk voor een streng asielbeleid of handelt hij uit politiek opportunisme?

‘Mancunian Way’

Om Burnhams migratiespagaat te begrijpen, moeten de politieke wortels van de nieuwe premier worden bekeken. Mainstream media schetsen hem veelal als de gedesillusioneerde Westminster-politicus die terugkeerde naar zijn Noord-Engelse thuisbasis om daar als King of the North een economisch wonder te verrichten. Kritische analyses in bladen als The Spectator en The Guardian schetsen echter een zakelijker beeld.

Burnham begon zijn carrière als een rasechte exponent van Tony Blairs New Labour-generatie. Jarenlang diende hij als minister in kabinetten die massale immigratie faciliteerden. Kritiek op de veranderende demografie werd in de kiem gesmoord door politieke correctheid. Burnham was destijds een technocraat die ook het EU-vrij verkeer van personen volledig omarmde.

Pas toen het electoraat in de traditionele arbeidersdistricten begon te muiten en Burnham in 2015 de strijd om het partijleiderschap verloor van de radicaal-linkse Jeremy Corbyn, zocht hij een regionale vluchtroute. Die vond hij in Manchester, waar hij zich vanaf 2017 als burgemeester profileerde met een zogeheten ‘zakenvriendelijk socialisme’.

Hoewel zijn pr-machine dit verkoopt als een triomf voor de gewone man, laten economische analyses zien dat het fundament voor de groei in Manchester al ver voor zijn aantreden werd gelegd. Bovendien dreef de vastgoedboom in het stadscentrum op de financiële sector en buitenlandse investeerders, terwijl de omliggende, armere arbeiderssteden in de regio bleven verpauperen.

Dat Burnham zich recentelijk in een discussie met partijkopstukken plotseling afzette tegen de New Labour-koers van Blair – die hij zelf decennialang volgde – is dan ook geen ideologische bekering. Toen de kans op de ultieme macht in Londen deze zomer plotseling reëel werd, liet Burnham Manchester net zo snel weer achter zich. Via een strategisch geplande tussentijdse verkiezing keerde hij in juni 2026 haastig terug in het nationale parlement, net op tijd om de vallende Starmer op te volgen. Het is de zoveelste heruitvinding van een politieke kameleon wiens standpunten puur meebewegen met de macht.

Autochtone kinderen in de minderheid

De dwingende noodzaak voor Burnhams retorische koerswijziging wordt pas echt duidelijk wanneer de demografische realiteit in kaart wordt gebracht. Het betreft cijfers die de Britse politieke klasse lang heeft gemarginaliseerd. Gerenommeerde demografen, onder wie professor David Coleman (Universiteit van Oxford) en professor Matthew Goodwin (Universiteit van Buckingham), becijferen dat indien de huidige migratietrends ongewijzigd doorzetten, autochtone Britten rond het jaar 2060 een minderheid zullen vormen in eigen land. Dat is geen natuurverschijnsel, maar het directe resultaat van decennialang politiek falen.

Nergens is deze transitie momenteel zichtbaarder dan in het Engelse staatsonderwijs. Waar in de jaren negentig nog zo’n 90 procent van de leerlingen autochtoon Brits was, is dat aandeel inmiddels gedaald tot onder de 60 procent. In een kwart van alle scholen vormen autochtone kinderen al een minderheid. Deze demografische verschuiving zet de sociale cohesie en de orde in het onderwijs onder druk. Het aantal schorsingen stijgt en fysiek geweld tegen leraren neemt toe, terwijl de druk vanuit de multiculturele doctrine groeit om traditionele disciplinaire maatregelen te versoepelen.

Voor Burnham is deze ingrijpende transitie op zichzelf niet het hoofdprobleem – zijn werkelijke zorg is de publieke opinie. Voor Burnham is migratie immers primair een kwestie van de juiste communicatie op het juiste moment.

Volgens grootschalig representatief onderzoek van peilingsbureau JL Partners, in opdracht van de denktank Migration Watch UK, ervaart de Britse bevolking de migratiestromen als volledig onbeheersbaar. Geconfronteerd met een positief migratiesaldo van bijna drie miljoen tussen 2019 en 2024, verklaart 61 procent van de Britten dat dit aantal veel te hoog is. Dit is een brede maatschappelijke consensus die dwars door alle regio’s en opleidingsniveaus heen loopt; zelfs 57 procent van de Labour-kiezers deelt dit standpunt.

Op elk onderzocht beleidsterrein – van de overspannen woningmarkt en de haperende gezondheidszorg (NHS) tot de stijgende criminaliteit – oordeelt de bevolking negatief. Deze intense maatschappelijke druk vormt de electorale muur waartegen Burnham nu oploopt, en dwingt hem tot zijn nieuwste metamorfose.

Migratiecarrousel

Om de diepte van Burnhams opportunisme te peilen, moet de lezer de specifieke Britse migratie-instrumenten begrijpen die hij naar believen inzet of afzweert. Het meest sprekende voorbeeld is de No Recourse to Public Funds-regeling (NRPF). Dit wettelijke principe houdt in dat migranten met een tijdelijk visum tijdens hun eerste verblijfsjaren absoluut geen aanspraak mogen maken op openbare voorzieningen, zoals bijstand of sociale woningbouw.

In 2023, toen Burnham als burgemeester van Manchester fel ageerde tegen de toenmalige conservatieve regering, eiste hij nog schriftelijk dat de NRPF-regeling per direct werd afgeschaft. Tijdens zijn recente verkiezingscampagne in het conservatieve arbeidersdistrict Makerfield draaide Burnham echter geruisloos om: plotseling steunde hij het behoud van deze strenge uitsluiting om de lokale, ontevreden arbeidersklasse te sussen.

Geveinsde daadkracht

Nog een voorbeeld. In het verleden verzette Burnham zich herhaaldelijk tegen strenge migratiecontroles in de private sector en noemde hij verplichtingen voor verhuurders om de legale status van migranten te controleren ‘racistisch’. Ook op het gebied van immigratiedetentie waaide hij met alle winden mee: van een principieel tegenstander van opsluiting tijdens zijn progressieve jaren tot een pragmatisch voorstander van capaciteitsuitbreiding zodra het electoraat erom vroeg.

Zijn huidige politieke dekking voor de strenge Immigration and Asylum Bill van het ministerie van Binnenlandse Zaken is dan ook een puur tactische noodgreep. Burnham moet daadkracht veinzen om na de desastreuze lokale verkiezingen de aanhoudende opmars van Reform UK te stoppen.

Terwijl de media momenteel sterk focussen op de financieel-economische uitdagingen voor het kabinet-Burnham – want in een stagnerende economie is het de vraag hoe hij beloofde overheidsinvesteringen gaat financieren – en op zijn beperkte ervaring met buitenlands beleid, blijft de interne partijstrijd over migratie de werkelijke tijdbom onder zijn premierschap. Van Burnham kan geen enkele ideologische standvastigheid verwacht worden. Zolang hij de migratiecrisis blijft benaderen als een puur communicatiedossier dat meebeweegt met de politieke wind, blijft het Britse asielbeleid steken in symptoombestrijding.

Dat de premier inmiddels klem zit tussen zijn rechtse retoriek en zijn eigen linkse achterban, is geen theoretische aanname – de interne strijd ligt reeds op straat. Achter de schermen mort de progressieve Labour-fractie hevig. Een kleine tachtig Labour-parlementsleden stuurden een brandbrief waarin ze eisen dat Burnham de strenge asielkoers laat varen om de progressieve achterban niet definitief te verliezen.

Ideologische snelkookpan

Dat leidde in het parlement al tot een stemming waarbij veertien partijgenoten openlijk rebelleerden. De spanningen liepen direct na de beëdiging zo hoog op dat Mike Tapp, de kersverse staatssecretaris voor Migratie die openlijk milde uitzonderingen bepleitte op het harde asielbeleid, direct het veld moest ruimen.

Burnham probeert wanhopig de rechterflank van het land te sussen door vast te houden aan de strenge asielwetgeving van Home Secretary Shabana Mahmood. Tegelijkertijd probeerde hij de interne partijvrede af te kopen door de uitgesproken linkse Ed Miliband te herbenoemen op een zware post. Met deze wankele spagaat en een morrende achterban heeft Burnham zijn kersverse kabinet veranderd in een ideologische snelkookpan.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank!

Het bericht Waarom de politieke kameleon Andy Burnham alweer niet de premier is die de Britten nodig hebben verscheen eerst op Wynia's Week.

Het spektakel begon in het pastorale Engeland van Shakespeare, met levende dieren en cricketspelers. Met zeven rokende schoorstenen werd vervolgens de industriële revolutie uitgebeeld. Na een minuut stilte voor de gevallen uit twee wereldoorlogen was het de beurt aan de beweging voor vrouwenkiesrecht en de komst van de eerste migranten uit het voormalige Empire. Zeshonderd dansers en 320 ziekenhuisbedden vol kinderen symboliseerden de National Health Service: ‘het instituut dat de natie bijeen houdt’.

En toen moesten James Bond en koningin Elizabeth nog uit de lucht vallen. J.K. Rowling las voor uit Peter Pan, The Beatles kwamen voorbij, samen met de Sex Pistols, David Bowie en de Eurythmics. David Beckham scheurde in een speedboot over de Theems met de olympische toorts. Rowan Atkinson dreef intussen in het stadion de spot met het London Symphony Orchestra en dirigent Simon Rattle.

Cool Brittannia zat goed in z’n vel, was de boodschap – en Londen was opnieuw het stralende middelpunt van de wereld.

Roofkapitaal

Onderzoeksjournalist Patrick Radden Keefe schetst in London Falling een veel minder flatteus beeld van de wereldstad. Fout geld regeert, de onder- en bovenwereld zijn naadloos met elkaar verbonden en de autoriteiten halen hun schouders op. Keefe, die schrijft voor The New Yorker, maakte naam met Het pijnstillerimperium, een meeslepend verslag over de makers van OxyContin die in de VS een verslavingsepidemie ontketenden.

Keefe erkent dat Londen de laatste decennia enorm is opgeknapt. Met de komst van het containervervoer over zee was het gedaan met de eeuwenlange toppositie van de havenstad. De Theems bleek onbevaarbaar voor de gigantische schepen en de oevers van de rivier boden met verlaten pakhuizen en verroeste hijskranen de desolate aanblik van vergane glorie.

Maar de opknapbeurt die de Olympiade zijn glans had gegeven was in hoge mate het werk van het roofkapitaal dat vanaf de jaren tachtig onbelemmerd de stad in stroomde. Amerikaanse durfinvesteerders, Aziatische miljardairs en Russische oligarchen werden met open armen binnengehaald. Ze werden vrijgesteld van het betalen van belasting – een praktijk die pas tot gefronste wenkbrauwen leidde toen in 2022 bleek dat de steenrijke vrouw van premier Rishi Sunak nooit belasting had betaald.

De invasie van de ruige, niets ontziende en maar al te vaak criminele investeerders zorgde intussen voor complete gedaanteverwisseling van het verwaarloosde Londen, maar ook voor werk aan honderdduizenden advocaten, notarissen, projectontwikkelaars, bankiers, horecaondernemers en andere dienstverleners.

Bij gewelddadige afrekeningen in het internationale misdaadcircuit keken justitie en politie het liefst de andere kant op. Keefe wijst op de aanslagen op een hele reeks Russische oligarchen door vermoedelijk de lange arm van Vladimir Poetin. Een constante was dat verdachte sterfgevallen steevast werden weggewoven als zelfmoord of als een noodlottig ongeval. Omdat de politie door jarenlange bezuinigingen zwaar onderbemand is, was de weg van de minste weerstand de modus operandi geworden.

Perfecte illustratie

Ook de ouders van de 19-jarige Zac Brettler kregen te maken met de lakse manier waarop de London Metropolitan Police omging met de fatale val van hun zoon. Zac stortte van de vijfde verdieping van Riverwalk, een luxe appartementencomplex aan de Theems, in de rivier. De Met sloot al gauw het dossier bij gebrek aan aanwijzingen voor een misdaad.

De ouders van Zac konden moeilijk geloven dat hun zoon zelfmoord had gepleegd of als gevolg van een overdosis van het balkon in de rivier was gesprongen. Bij toeval kwamen ze in contact met Keefe. Hij besloot de mysterieuze dood van Zac te onderzoeken. Al gauw kwam de journalist erachter dat de hele zaak een perfecte illustratie was van de verloedering van Londen door de cultuur van het snelle, foute geld.

Om 2.23 uur op 29 november 2019 registreerde een bewakingscamera aan de overkant van de Theems beweging op het smalle balkon van het helverlichte appartement Unit 504 van Riverwalk. Een jongeman liep heen en weer en sprong dan vanaf het midden de diepte in. Vijf uur later werd zijn lichaam, met verschillende verwondingen, op een drooggevallen plek in de rivier gevonden.

Zac Brettler had de avond en nacht doorgebracht bij Verinder Sharma, de bewoner van het appartement waar Zac gratis mocht verblijven. Sharma was een drugshandelaar en fungeerde daarnaast als deurwaarder bij het innen van schulden in de onderwereld. Het verhitten van messen was een favoriet middel van Sharma om schuldenaren angst aan te jagen.

Er was nog een derde man in het appartement: Akbar Shamji. Hij handelde in crypto’s en onroerend goed en woonde in Mayfair, een van de duurste wijken van Londen. Op het moment van de val was Shamji even naar buiten, bleek uit camerabeelden. Zo kon hij volhouden onschuldig te zijn.

Ondoordringbaar web

Keefe ontdekte dat Shamji een heel spoor van mislukte zakendeals, faillissementen en schuldeisers achter zich aan had. Maar met behulp van handige advocaten en bankiers had hij een ondoordringbaar web van ondernemingen opgetuigd, waardoor hij buiten schot bleef en zijn rijkeluisleven kon voortzetten.

Shamji onthulde dat Zac Brettler een dubbelleven had geleid. Op zijn middelbare school Mill Hill was Zac onder de indruk geraakt van het glamoureuze, patserige bestaan van zijn klasgenoten: kinderen van de nieuwe superrijken. Zo wilde hij ook leven. Als fantast, maar ook als volleerd acteur, mat Zac zich een nieuwe identiteit aan als Zac Ismailov, zoon van een Russische oligarch en erfgenaam van 200 miljoen pond.

Hoewel zijn ouders, werkzaam in het bankwezen en de financiële journalistiek, het gedrag van hun fabulerende zoon af en toe vreemd vonden, waren ze verbijsterd door deze onthulling van Shamji. Voor Keefe was het aanleiding om te vermoeden dat Sharma en Shamji samen een motief hadden om achter het vermogen van hun jonge vriend Zac aan te gaan.

Patrick Radden Keefe presenteert zijn onderzoek naar de achtergronden van de dood van Zac Brettler als een (waargebeurde) whodunnit. Dat leest lekker weg. Tegelijkertijd wordt duidelijk dat Londen de schone schijn van de Olympiade niet langer kan ophouden.

Patrick Radden Keefe: London Falling. Een mysterieuze dood in een corrupte stad en een familie op zoek naar de waarheid. Nieuw Amsterdam, 397 pagina’s, € 29,99.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht De mysterieuze dood van een tiener bewijst: onder- en bovenwereld zijn in Londen naadloos met elkaar verbonden verscheen eerst op Wynia's Week.

De Labour-regering vreest dat van de gerechtelijke uitspraak een precedentwerking uitgaat. In het Verenigd Koninkrijk worden nu meer dan 32.000 asielzoekers opgevangen in hotels, een kostbare kwestie die al langer ter discussie staat. In september 2023 was er een piek van ruim 56.000 asielzoekers in hotels.

De afgelopen jaren is de armoede in de Britse steden sterk toegenomen, maar door het uitblijven van economische groei is er geen geld voor meer sociale hulp en bijstand. Dan zet het kwaad bloed bij de bevolking als er wél geld wordt vrijgemaakt voor de opvang van asielzoekers die illegaal het land zijn binnengekomen en worden opgevangen in dure hotels.

Langer wachten op permanente verblijfsstatus

In 2021 steeg het aantal asielaanvragen naar een recordhoogte van bijna 111.100 verzoeken in twaalf maanden, een stijging van 14 procent ten opzichte van het jaar daarvoor. Sinds midden 2021 wordt een sterke toename zichtbaar, vooral onder migranten die met kleine bootjes het Kanaal oversteken.

In mei 2025 kwam premier Keir Starmer met een whitepaper met maatregelen om immigratie te verminderen, hooggeschoolde immigranten aan te trekken en Britse werknemers te ondersteunen. De premier benadrukte dat het verkrijgen van het recht om in Groot-Brittannië te blijven een voorrecht is dat verdiend moet worden en dat niet automatisch wordt verleend. Verder kondigde Starmer strengere taaleisen aan voor migranten en betere handhaving. Ook moeten migranten straks tien jaar wachten om een permanente verblijfsstatus te krijgen en kunnen degenen die voor misdrijven zijn veroordeeld sneller het land worden uitgezet.

Ook maakte Starmer een afspraak met de Franse regering voor een gezamenlijke aanpak van de illegale migratie. Daardoor kunnen migranten die met kleine bootjes in het Verenigd Koninkrijk aankomen voortaan worden teruggestuurd naar Frankrijk. In ruil daarvoor mogen evenveel migranten vanuit Frankrijk via een legale route naar het Verenigd Koninkrijk reizen. Het heeft niet veel geholpen. Onlangs werd bekendgemaakt dat in het eerste jaar van de regering-Starmer 50.000 migranten illegaal het Kanaal zijn overgestoken.

Asielverzoeken in het Verenigd Koninkrijk sinds 2003. Bron: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2025/08/21/verenigd-koninkrijk-ziet-aantal-asielverzoeken-naar-recordhoogte/

Reform UK, de partij van Nigel Farage, benadrukt dat de veiligheid van vrouwen en meisjes onder druk staat door de toestroom van voornamelijk mannelijke migranten via het Kanaal. Vaak gaat het om seksuele intimidatie die niet in statistieken verschijnt, maar wel afbreuk doet aan het gevoel van veiligheid. Veel jonge mannelijke asielzoekers komen uit patriarchale culturen waar vrouwelijke autonomie beperkt is. Volgens een analyse van het Britse weekblad The Spectator is de groei van Reform UK bij de recente lokale verkiezingen vooral te danken aan vrouwelijke kiezers.

Forse oververtegenwoordiging van migranten

Omdat de Britse overheid op landelijk niveau geen gegevens bijhoudt over criminaliteit door migranten, heeft het Centre for Migration Control (CMC), een conservatieve denktank, bij alle politiebureaus in Groot-Brittannië gegevens opgevraagd over de nationaliteit en het geboorteland van arrestanten.

Uitkomst: de criminaliteit onder migranten van de eerste generatie is twee maal zo hoog als bij Britten zonder migratieachtergrond. Vooral bij seksuele delicten is het verschil opvallend groot is. Zo worden migranten 3,5 keer vaker gearresteerd voor seksueel geweld. En hoewel migranten slechts 9 procent van de bevolking uitmaken, waren zij in de eerste tien maanden van 2024 verantwoordelijk voor 26,1 procent van de arrestaties voor seksueel geweld. In bepaalde gebieden, zoals de City of London en Derbyshire, liggen die percentages nog hoger. Vooral Albanezen, Afghanen, Irakezen, Algerijnen en Somaliërs zijn disproportioneel vaak betrokken bij seksuele delicten.

De protesten tegen het onderbrengen van asielzoekers in dure hotels zijn in het Verenigd Koninkrijk onderdeel van een cultuurstrijd, net als de recente ‘vlaggenoorlog’. Het linkse stadsbestuur van Birmingham besloot onlangs om Engelse en Britse vlaggen van lantaarnpalen te verwijderen, omdat ze gevaarlijk zouden zijn voor het verkeer. Ook in Tower Hamlets, in Oost-Londen, besloot de lokale overheid om de Engelse vlag en andere nationale symbolen te verwijderen. Het zou gaan om een bredere aanpak tegen ongeautoriseerde vlaggen die aan gemeentelijke eigendommen zijn bevestigd.

De beslissing leidde tot veel kritiek, vooral omdat eerder Palestijnse, Pakistaanse, Oekraïense en Pride-vlaggen wel waren toegestaan. In reactie hingen activisten onder het motto Operation Raise the Colours toch weer de Union Jack (de Britse vlag) en de Saint George’s Cross (de Engelse vlag) op. Het begon als een ludieke actie, maar in sommige plaatsen worden de protesten nu grimmiger, ook omdat linkse activisten (soms gewelddadige) tegendemonstraties organiseren.

Censuur op sociale media

Al deze ontwikkelingen spelen zich af tegen een decor van toenemende beknotting van de vrijheid van meningsuiting. Steeds vaker worden Britten gearresteerd vanwege het posten van ‘schadelijke’ of ‘beledigende’ berichten op sociale media.

Aantal arrestaties op grond van de Malicious Communications Act 1988 (section 1) en de Communications Act 2003 (section 127) door 35 politiekorpsen in Engeland en Wales tussen 2017 en 2023. Bron: https://lordslibrary.parliament.uk/select-communications-offences-and-concerns-over-free-speech/

De autoriteiten gebruiken hiervoor de Malicious Communications Act 1988 en de Communications Act 2003. Deze wetten waren oorspronkelijk bedoeld om bedreigingen of intimidaties aan te pakken. Nu worden ze tevens ingezet tegen Britten met meningen die door de overheid of bepaalde groepen burgers als ‘controversieel’ of ‘hinderlijk’ worden ervaren – vage criteria die veel ruimte laten voor subjectieve beoordeling. Tot frustratie van veel Britten leiden aangiften vanwege berovingen, inbraken of diefstal daarentegen zelden tot arrestaties.

De onlangs in werking getreden Online Safety Act 2023 maakt verdere censuur mogelijk. Socialemediabedrijven kunnen gedwongen worden allerlei ‘schadelijke’ inhoud te blokkeren. Volgens Starmer is dit nodig om kinderen te beschermen, maar volgens critici biedt de huidige wetgeving daar al voldoende mogelijkheden voor.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Een asielcrisis, vrouwenrechten en een vlaggenoorlog zorgen in Groot-Brittannië voor een explosieve mix verscheen eerst op Wynia's Week.

In het Verenigd Koninkrijk is een ideologische strijd aan de gang tussen voorstanders van vrije meningsuiting en voorvechters van het recht om niet beledigd te worden. De laatsten trekken aan het langste eind. 

Beeld u de volgende scène in. U bent de vader van een negenjarige. Pas thuis van uw werk, probeert u uit te blazen op de sofa door in de krant te bladeren. Er wordt aangebeld en uw negenjarige stormt uit haar kamer om als eerste de deur te openen. Dat doet ze altijd. ‘Papa! De politie!’ Inmiddels staat u in de hal en ziet u twee personen in een politie-uniform. ‘Dag m’neer. Bent u de vader van dit meisje?’ 

U kijkt even naar de kleine en grapt: ‘Dat wordt toch al negen jaar beweerd?’ Een van de twee agenten antwoordt humorloos: ‘Kunt u gewoon bevestigen, meneer?’ ‘Ja, ik ben haar vader.’ ‘Er is een klacht ingediend tegen uw dochter, m’neer.’ U bent verbouwereerd. ‘Papa, wat is een klacht?’, wil uw dochter weten. ‘Mag ik vragen waarom?’, vraagt u de agenten. ‘Ze heeft op de speelplaats een klasgenootje “achterlijk” genoemd, m’neer.’ 

‘Niet misdadige incidenten’ 

De bovenstaande scène vond ongeveer op die manier plaats in Engeland. De politie besloot een klacht te onderzoeken tegen een negenjarig kind, omdat het meisje een leeftijdsgenoot verwijten maakte op de speelplaats. Ook werden twee tienermeisjes verhoord door politieagenten omdat ze tegen een jongen hadden gezegd dat hij ‘stonk naar vis’. Je zou toch verwachten dat dit een zaak is voor – laat ons eens gek doen – de school of de ouders. 

Maar sinds 2014 bestaan in het Verenigd Koninkrijk ‘non-crime hate incidents’ (NCHI), beschreven in officiële richtlijnen van het College of Policing (CoP). Die instantie is verantwoordelijk voor het toezicht op de verschillende politiekorpsen in Wales en Engeland. Een ‘non-crime incident’ is volgens het CoP ‘een niet-misdadig incident dat door het slachtoffer of anderen wordt gepercipieerd als vijandig of bevooroordeeld’.  

Het CoP riep de richtlijn in het leven om mensen met bepaalde ‘karakteristieken’ te beschermen. Het gaat daarbij om huidskleur, religie, seksuele geaardheid, een handicap en om transgenders. Het leidt niet tot vervolging, maar de klacht verschijnt wel op je strafblad. Een negenjarige denkt dus maar beter twee keer na. Niet meteen het sterkste punt op zo’n leeftijd. 

Sinds 2020 neemt het aantal klachten extreem toe. Dagblad The Times vernam dat in het voorbije jaar niet minder dan 13.200 ‘incidenten’ werden genoteerd. Dat komt neer op 36 incidenten per dag. Wanneer je vanaf 2014 telt dan gaat het volgens de Free Speech Union in totaal over meer dan 250.000 incidenten, gemiddeld 65 per dag.  

Ook anonieme ‘slachtoffers’  

Een van die vele incidenten vond plaats in Norfolk. Iemand uit Wales werd er ‘een schapenneuker’ genoemd. De Engelsen zeggen dat al duizend jaar tegen de Welsh, maar tegenwoordig moet de politie zich ermee bezighouden. 

In 2023 verscheen in het hobbytijdschrift Scootering Magazine, gewijd aan brommers, een interview met een dove liefhebber. De journalist, Mau Spencer, noemde hem in zijn artikel ‘doofstom’. Kort erna kwam de politie bij hem langs. Iemand had een klacht tegen Spencer ingediend vanwege van dat woordgebruik en omdat hij het interview beschreef als ‘de meest vreemde ervaring’. De indiener van de klacht had blijkbaar een begrijpend lezen-beperking, want de ‘meest vreemde ervaring’ sloeg niet op het gesprek (dat verliep met briefjes, gebarentaal en aanwijzingen), maar op de opgezette hond van de geïnterviewde. De politie seponeerde de klacht. De geïnterviewde zelf voelde zich overigens niet geschoffeerd. 

Vorige week, op 11 november, belde de politie aan bij Allison Pearson. Ze is columniste bij onder meer The Daily Telegraph, auteur en lid van de Free Speech Union. De agenten meldden dat een ‘slachtoffer’ een klacht had ingediend over een van Pearsons tweets uit 2023. Wie de klager was om welke tweet het ging, wilde de politie niet zeggen. 

De Sovjet-Unie achterna?  

Het incident bracht Pearson danig van haar stuk en ze wijdde er een column aan. Die bracht de bal aan het rollen, zodat nu de regelgeving rond NCHI ter discussie staat. De verontwaardiging over de kwestie bewoog premier Keir Starmer ertoe om te beloven ‘het vrije woord’ te respecteren. ‘De politie moet zijn tijd besteden aan echte misdaad’, klonk het. 

In haar column schreef Pearson dat ze haar frustraties verwerkte door na het politiebezoek voor bijna 200 pond groenten te kopen. ‘Had ik ze gewoon gestolen’, grapte ze bitter, ‘dan had ik geen agent gezien’.  

Je loopt dus in Engeland en Wales het risico dat er agenten aan je deur komen kloppen omwille van wat je zegt of schrijft. En wij maar denken dat dit alleen in autoritaire staten gebeurt. Een Britse journalist merkte schertsend op: ‘Een van de grote wreedheden van elk totalitair denksysteem is dat het waanzin opwekt en dat het systeem je vervolgens krankzinnig noemt wanneer je weigert erin te geloven – net zoals de uiteindelijke bestemming voor veel Sovjet-dissidenten niet de gevangeniscel was, maar de psychiatrische afdeling.’ 

Harry de Paepe is schrijver. Dit artikel verscheen op 20 november op Doorbraak.be.  

Wynia’s Week verschijnt nu drie keer per week – ook in 2025 zijn er weer 156 edities en tientallen video’s en podcasts! De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!  

Het bericht Gedachtepolitie aan de deur wordt in Groot-Brittannië steeds gewoner  verscheen eerst op Wynia's Week.

De Britse schrijver en documentairemaker Satham Sanghera was niet enthousiast over deze actie. Hij beschouwt het verwijderen van standbeelden om de koloniale geschiedenis als het ware uit te wissen als zinloos. Zijn credo luidt ‘de geschiedenis trekt zich niets aan van persoonlijke gevoelens.’

Ambivalente erfenis

Het Britse imperium was er gewoon – en zijn gevolgen moeten we, zowel in het moederland als in de voormalige koloniën, nuchter onder ogen zien. En dan blijkt de koloniale erfenis ambivalent. Die bevat zowel de slavenhandel als de beweging de slavernij af te schaffen. Die heeft bevolkingsgroepen tegen elkaar opgezet, maar overzee ook democratie gebracht.

De ouders van Sathnam Sanghera kwamen vanuit de Punjab eind jaren zestig naar Engeland. Sanghera werd in 1967 in Wolverhampton geboren. Toen hij naar school moest, kon hij nog geen Engels spreken. Aan het Britse imperialisme werd in het onderwijssysteem geen enkele aandacht besteed. Sanghera studeerde uiteindelijk in Cambridge af in de Engelse taal en literatuur. Hij moet niks hebben van migranten die zich in hun eigen kringetje blijven opsluiten.

Drie jaar geleden brak Sanghera door met Empireland. Dat boek behandelt de vraag hoe het moderne Verenigd Koninkrijk door het imperialisme is gevormd. Het is een zeer leesbare combinatie van rake observaties en persoonlijke anekdotes. Het leverde de auteur veel enthousiaste lezers op, maar ook veel racistische drek aan zijn adres.

Sanghera reageert hierop in zijn nieuwe boek Empireworld, dat dit voorjaar verscheen: ‘Het feit dat Groot-Brittannië de racistische Duitsers in de Tweede Wereldoorlog heeft bestreden en verslagen, het feit dat wij de slavernij hebben afgeschaft en ervoor gezorgd hebben dat die elders ook werd afgeschaft en, meer recent, het feit dat de Conservatieve Partij erin slaagde een bruin persoon als premier aan te stellen, blijkt de populaire visie te hebben geschapen dat wij als land altijd vrij zijn geweest van racisme. Dit leidt tot het onvermogen te accepteren dat racisme in het Britse imperialisme net zo gewoon was als het toeteren is in het verkeer in India.’

Mauritius

Empireworld gaat over de invloed van het Britse imperium op de voormalige koloniën. Sanghera koos voor een journalistieke aanpak. Hij bezocht Barbados, Mauritius, India en Nigeria om ter plekke de koloniale erfenis vast te stellen.

Mauritius is een populaire bestemming voor Britse toeristen. De inwoners laten de koloniale erfenis het liefst rusten in de omgang met de gasten. Sanghera constateert dat de verhouding tussen de zwarte bevolking, afstammelingen van slaven, en de bruine bevolking, die afstamt van contractarbeiders, spanningen kent. Hij legt uit dat die laatste categorie ook werd uitgebuit, maar toch meer perspectief had (na beëindiging van het contract) dan de voormalige slaven.

Zakelijke benadering

Origineel is het hoofdstuk over ‘nuttige planten’. Zonder de ontdekking van kinine was het hele imperiale project niet eens mogelijk geweest. Dankzij kinine werd de kolonist weliswaar ziek van malaria, maar ging er niet dood aan. Vanaf de achttiende eeuw werden planten en zaden uit het hele koloniale rijk naar Londen gebracht om geclassificeerd en onderzocht te worden. De veredeling leverde tal van nieuwe gewassen op, die vervolgens weer overzee werden aangeplant.

De plantages van indigo, suikerriet en rubber brachten vervolgens de massale migratie van slaven en contractarbeiders op gang en de monoculturen eindigden meer dan eens in uitputting van de bodem. Dit bracht weer een nieuw fenomeen op gang: natuurbescherming en -behoud.

Met zijn zakelijke benadering houdt Sanghera zijn landgenoten een spiegel voor: ‘Het is niet langer een optie voor de Britten om zich zelfgenoegzaam te blijven afvragen of hun imperium ‘goed’ of ‘slecht’ was. De wereld heeft andere kwesties aan zijn hoofd (..) Zeker na de Brexit kunnen we geen nieuwe handelsrelaties aanknopen met Maleisië, India, Mauritius, Guyana of Nigeria, zonder er ons rekenschap van te geven hoe wij deze landen hebben behandeld gedurende de kolonisatie.’

Sathnam Sanghera: Empireworld. How British Imperialism Has Shaped the Globe, Viking, 449 pagina’s, € 22,99.

Hans Wansink is historicus en journalist en publiceert over boeken in Wynia’s Week. Hij was redacteur van NRC Handelsblad, Intermediair en de Volkskrant. 

Wynia’s Week verschijnt nu drie keer per week! De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Over de ambivalente erfenis van het Britse imperialisme verscheen eerst op Wynia's Week.

Het recente oproer in Britse steden bewees hoezeer het gezag glasnost vreest als immigratie kan worden gelinkt aan misdaad of terreur. Zo ook nadat op 29 juli een 17-jarige jongen in de plaats Southport drie kleine meisjes tijdens een dansfeest had doodgestoken en vijf kinderen en twee volwassenen ernstig had verwond. De verdachte is een Brits staatsburger, geboren in Cardiff, maakte de politie dezelfde dag bekend. Maar zijn naam en Rwandese afkomst gaf de politie pas op 31 juli vrij.    

Anti-migrantenrellen 

Het verband met immigratie ontbrak dus bij de mededeling dat ‘een Brit’ was gearresteerd. Burgers, gewend aan verhullend taalgebruik, konden vermoeden dat de werkelijkheid dieper gelaagd was. Dus kwam een geruchtenstroom op gang. Binnen de kortste keren noemden sociale media als dader een moslim die kort tevoren als illegaal per boot Het Kanaal zou zijn overgestoken. Onjuist en kwaadaardig, en extra brisant in een land vol woede over de onmacht van rechtse regeringen de clandestiene overtochten te stoppen.  

De geruchten leidden tot anti-migrantenrellen in 23 steden. De beelden zijn verbijsterend: jonge mannelijke onverlaten weten hier en daar de oproerpolitie te verdrijven, belagen moskeeën en stichten brand in hotels ingericht als asielzoekerscentra, mensen van kleur worden uit auto’s gesleurd, jonge moslims vormen vigilantegroepen.  

Elon Musk plaatste er foto’s van op X met als onderschrift: ‘Burgeroorlog in Groot-Brittannië onvermijdelijk.’ De pas aangetreden Labour-premier Sir Keir Starmer had in een toespraakje tot een verbijsterde natie zijn walging uitgesproken over de aanvallen op ‘moskeeën en moslimgemeenschappen’. Waarop Musk twitterde: ‘Zou u niet bezorgd moeten zijn over álle gemeenschappen?’ Een verkapt verwijt dat de premier blanke Britten, vooral zij die last hebben van niet-westerse immigratie, Labours achterban, laat barsten. 

De politietop onderschatte de razernij en het verdriet die het doodsteken van kleine kinderen teweeg had gebracht. Britten wilden meteen alles weten over degene die zoiets had gedaan. Het vermoeden van verdoezelen van de waarheid, waarop de anti-immigratiepoliticus Nigel Farage meteen zinspeelde, vergrootte de volkswoede. Dat de 18-jarige moordverdachte Axel Rudakubana op het moment van zijn daad nog 17 was, en dus gevrijwaard van publicatie van persoonsgegevens, was een legalistisch argument dat de Britten niet wilden horen.  

De politie stopte pas de Britten te belazeren toen de eerste eenheden van de ME werden teruggedreven door getatoeëerde jongens en mannen van wie sommigen sterk genoeg bleken om kliko’s op te tillen en naar de arme agenten te gooien.  

Enoch Powell 

In Groot-Brittannië is het taboe op ongemakkelijke waarheden rond immigratie en afkomst extra groot sinds de Conservatieve politicus Enoch Powell in 1968 ‘rivieren van bloed’ voorspelde als de instroom uit niet-blanke delen van het Commonwealth ongestoord zou doorgaan. Powell werd meteen ontslagen als schaduwminister. Maar ook nu wijzen Britten op Powells ‘gelijk’.  

Powell (1912-1998) zei over het gebrek aan actie tegen immigratie: ‘Het is alsof wij als natie druk bezig zijn onze eigen brandstapel op te richten.’  ‘(…) we moeten als natie gek zijn, letterlijk gek, om jaarlijks de instroom toe te staan van ongeveer 50.000 dependents.’ Hij doelde daarmee op mensen uit alle delen van het voormalige koloniale imperium die zich in Groot-Brittannië vestigden in het kader van wat later gezinshereniging zou heten, al verwijst Powell ook naar gearrangeerde huwelijken.   

‘Grand remplacement’ 

50.000? Enoch Powell zat er flink naast. Want alleen al vorig jaar en in 2022 kwamen volgens Britse statistieken ruim 70.000 illegalen Engeland binnen op bootjes vanuit Frankrijk, een miniem aantal vergeleken bij de gekleurde volksmassa’s die de afgelopen decennia al dan niet legaal zijn neergestreken in het voormalige koloniale moederland.  Blanken vormen inmiddels snel slinkende minderheden in de grootste steden Londen (36,8 procent) en Birmingham (43 procent).  

En dat ondanks de ferme taal van rechtse politici als Margaret Thatcher, die in 1978 sprak over de dreiging te worden ‘overspoeld’ door migranten. Labour was toen aan de macht, maar ook onder de Tories voltrok zich een ‘grand remplacement’ die zelfs Enoch Powell voor ondenkbaar had gehouden. Hij was parlementslid voor de stad Wolverhampton in de West Midlands. Wolverhamptons bevolking bestaat inmiddels volgens officiële statistieken voor 54 procent uit moslims, hindoes en sikhs.   

Sunak 

Veruit de meeste immigranten en hun nakomelingen zorgen uiteraard niet voor problemen. Sterker nog, in de vorige Conservatieve regering zaten ze op de belangrijkste posten. Oud-premier Rishi Sunak is een hindoe, zoon van welvarende en verdienstelijke Indiase immigranten.  

Dat hij toch geen echte Brit is, bewees Sunak bij de herdenking van D-Day op 6 juni, toen hij de traditionele samenkomst met andere wereldleiders in Normandië liet schieten om op tijd in Londen terug te zijn voor zijn verkiezingscampagne. De blunder toonde aan dat Groot-Brittannië werd bestuurd door een kosmopolitische buitenstaander die met zijn schatrijke Indiase echtgenote altijd nog naar hun villa in Californië kan terugkeren. India lijkt een minder aantrekkelijke optie. 

Terwijl Sunaks Conservatieven hun machteloze woede richtten op de gammele bootjes in Het Kanaal, geëscorteerd door de Royal Navy, hielden ze de sluizen uit ex-koloniën open. Voormalig NOS-correspondent in Londen Tim de Wit vermeldt in zijn boek Wankel Koninkrijk (Arbeiderspers, 2022) dat de Tories om die reden extra populair waren bij Indiase en Pakistaanse immigranten. Vooral eerstgenoemden behoren in de regel door ondernemerschap, studie en financiële discipline tot de gegoede middenklassen.  

De relschoppers, van wie sommigen bij snelrecht tot jarenlange gevangenisstraffen zijn veroordeeld – het cellentekort was als bij toverslag verdwenen – lijken eerder afkomstig uit klassen die, net als in Nederland, concurrentie ondervinden van ‘statushouders’ bij de toewijzing van sociale huurwoningen.  

Mesjogge  

Nu de kalmte is teruggekeerd, stijgt de druk op de Labour-regering om de immigratie echt aan te pakken, volgens peilingen de wens van ruim de helft van de bevolking. Bij rellen van Black Lives Matter in Groot-Brittannië, waarbij het standbeeld van Winston Churchill in Parliament Square in Londen werd beklad met ‘racist’,  regende het vergoelijkende verwijzingen naar ‘achterliggende oorzaken’, zoals rassendiscriminatie. Keir Starmer ging in die dagen, nog als oppositieleider, voor George Floyd op de knieën.   

Hij had meteen na zijn aantreden als premier een streep gehaald door het inderdaad mesjogge plan van zijn Conservatieve voorganger om illegalen uit te wijzen naar Rwanda, waar ze een beslissing over hun asielaanvraag moesten afwachten. Nog geen enkele migrant is echter naar Rwanda gestuurd, wel kwamen uit dat land immigranten en/of vluchtelingen naar Groot-Brittannië. Onder wie familieleden van de verdachte van de moorden op kinderen in Southport, een daad die Engelse steden in vuur en vlam zette, de tol van een ‘letterlijk krankzinnig’ immigratiebeleid, in de woorden van Enoch Powell. 

René ter Steege is journalist, schrijver en vertaler. Hij vertaalde het boek ‘De laatste dagen van Samuel Paty’ over de terroristische moord op een Franse leraar. Het boek is overal te koop, zoals in de winkel van Wynia’s Week.  

Wynia’s Week is onafhankelijk, ongebonden en broodnodig. De donateurs maken Wynia’s Week mogelijk. Doet u mee? Dat kan op verschillende manieren, kijk HIER. Hartelijk dank!  

Het bericht Oproer in Engelse steden is de tol van een krankzinnig immigratiebeleid  verscheen eerst op Wynia's Week.

De nieuwe premier van Groot-Brittannië, Keir Starmer, overweegt de bouw van ‘Emergency Detainment Camps’, tijdelijke gevangeniskampen, op de afgelegen, rotsige Falklandeilanden, voor de kust van Argentinië. In de Britse gevangenissen moet namelijk ruimte komen voor demonstranten die, na de moord op drie kleine meisjes, protesteerden tegen de onveiligheid op straten en scholen, en tegen verdere massa-immigratie. Afgelopen week is gebleken dat je in Engeland via een snelrechtprocedure in de gevangenis kunt belanden door alleen maar mee te lopen in een demonstratie of door je in een enkel Facebookberichtje kritisch uit te laten over de regering. 

Tegen geboefte, voor meer migratie 

Dit doet sterk denken aan de kampen in Zuid-Afrika die door de Universiteit van Kaapstad werden beschreven als ‘Britse concentratiekampen tijdens de Boerenoorlog van 1900-1902’. Deze keer gaat het niet om gewapende Boeren die zich verzetten tegen uitbreiding van de Britse macht in Zuid-Afrika. Nee, nu heeft de Britse overheid het gemunt op de eigen burgers die zich verzetten tegen de bezetting van de steden waar zij geboren zijn. Toch eist The Economist: ‘Punish the thugs. Stand up for immigration’. Oftewel: straf de relschoppers en strijd voor immigratie. 

De bekende Britse econoom Paul Collier – Left Behind is de titel van zijn nieuwste boek – beschrijft de sociale oorzaken van het protest: ‘De rellen spelen zich af in gebieden met een zeer hoge werkloosheid, slechte banen en lage lonen. Veel mensen daar hebben geen perspectief, vooral de jongeren niet. Veel asielzoekers worden juist in deze armere streken in hotels opgevangen, omdat de hotels in rijkere regio’s, zoals Londen, veel te duur zijn.’ Tja. 

En toch geeft Keir Starmer gehoor aan de oproep van The Economist om fors te straffen en nog meer immigranten toe te laten. Dat kan niet anders dan tot een geweldsspiraal leiden: legale en illegale immigratie naar Groot-Brittannië wordt weer gemakkelijker gemaakt. De plannen van de vorige regering gaan voorlopig de ijskast in: geen kampen meer in Rwanda, waar asielzoekers geïnterneerd zouden worden zolang hun zaak nog in onderzoek was. Het recente, harde optreden van de regering – met steun van de media en moslimmilities – tegen de protesterende, autochtone, blanke, bevolking is ongekend, niet alleen voor de EU, waar Groot-Brittannië geen lid meer van is, maar voor heel Europa. 

Hoe verder naar het westen, hoe hoger de immigratie. Het immigratiesaldo in Groot-Brittannië bedraagt ruim een miljoen per jaar, en is daarmee zelfs hoger dan dat van het grotere Duitsland. Terwijl het voor Europeanen na de Brexit moeilijker is geworden om in Engeland te verblijven, nam de toestroom van veel minder gekwalificeerde immigranten uit Afrika en delen van Azië flink toe. 

Verzonnen economische groei 

Ook Douglas Murray heeft onlangs in The Spectator over de achtergronden van de rellen geschreven, in een artikel getiteld ‘The unfashionable truth about the riots’, waarvan een Nederlandse vertaling verscheen in Wynia’s Week. De hotspots van de rellen zijn allemaal Britse steden met een werkloosheid van meer dan 25 procent, en de armoede neemt er snel toe. Het resultaat is steeds langere wachtlijsten in de gezondheidszorg, die toch al zo overbelast is in Engeland. De huren en andere kosten van levensonderhoud stijgen. Murray verwijt de regering in Londen dat die de economische groeicijfers manipuleert. Natuurlijk maken steeds meer mensen aanspraak op steeds meer uitkeringen, meer levensmiddelen en meer leefgeld, maar is dat dan economische groei? De economische productie per hoofd van de bevolking daalt. De taart groeit, maar de taartpunten krimpen. 

Nu zijn Britse hooligans natuurlijk wel een slag mensen dat je beter uit de weg kunt gaan. Maar het is opvallend hoe in Groot-Brittannië de traditionele, blanke onderklasse tegenover de immigranten komt te staan, die op hun beurt een nieuwe, migrantenonderklasse vormen. In de Amerikaanse bevolkingswetenschap bestaat al tachtig jaar de term ‘eth-class-society’, etnische-klassenmaatschappij. 

White trash, de witte bevolking die is afgehaakt, moet ruimte maken voor black trash, en allemaal zitten ze gevangen in dezelfde armoedeval. De blanke onderklasse verwijt dat vooral de overheid die geen respect toont. Dat roept weerstand op. Een demonstrant kon vorige week in Engeland, onder luid applaus en bijval van de menigte in alle ernst roepen: ‘Het zijn weerzinwekkende nazi-fascisten, en we moeten ze de hals afsnijden en ze allemaal uit de weg ruimen.’ 

Dit soort afschuwelijke oerbewoners concurreert om banen, huisvesting, kansen, gezondheidszorg en een plek op school voor hun kinderen, met de recentelijk in het land gearriveerde, voornamelijk islamitische, ‘zwarte’ of op zijn minst niet-blanke bevolking. 

Kunnen dergelijke sociale conflicten worden opgelost met gevangenisstraffen voor Facebook-pestkoppen en met grootscheepse politieoperaties tegen blanke relschoppers? Een politiecommissaris die in de week van de rellen omringd door moslim-functionarissen op tv verschijnt om de gemoederen te sussen, en die dan zijn betoog begint met een opgewekt ‘Salam Aleikum’, voedt bij het white trash de vermoedens van ‘two-tierpolicing’, een politiemacht die de oorspronkelijke bevolking anders behandelt dan immigranten. 

In Frankrijk is de situatie nauwelijks anders. Het heeft iets wonderlijks als de Britse premier Starmer uitlegt dat hij geen Franse toestanden wil met almaar grotere no-go-gebieden, waar de Franse politie en blanke Fransen niet meer naar binnen kunnen zonder hun leven te wagen. Starmers stevent daar met zijn beleid juist recht op af. 

Nu vloeit immigratie naar Groot-Brittannië en Frankrijk, maar ook naar België, Denemarken en Nederland natuurlijk ook voort uit het vroegere koloniale verleden. Spanje en Portugal merken dat ook: de Canarische Eilanden zijn een nieuwe toegangspoort. Dit is het Westen. 

Oost-Europa doet het anders 

Hoe anders is dat in Oost-Europa. Tsjechië, Slowakije en Hongarije bewaken hun grenzen. Zelfs Polen, dat nu een regering heeft die zich aan de EU-regels wil houden, heeft de rigide immigratieweigering van de vorige regering nauwelijks aangepast. Bulgarije en Roemenië zitten ook op die lijn. 

In Italië is het aantal bootimmigranten sinds het aantreden van Giorgia Meloni gehalveerd. Het is een publiek geheim dat Italië de nieuwkomers ruimhartig naar Duitsland en Frankrijk doorstuurt. Overigens onderhandelt Meloni met Rwanda over net zo’n vluchtelingendeal als de vorige Britse regering. Mogelijk komt er in Ruanda ruimte vrij als de nieuwe regering in Londen dit beleid niet doorzet. 

In heel Europa is de aanpak van migratie aan het verschuiven: Nederland, Zweden en Denemarken, laatstgenoemde geregeerd door sociaaldemocraten, proberen beperkingen op te leggen aan immigratie. In Duitsland en Oostenrijk woedt een binnenlands politiek conflict. 

Terwijl SPD-kanselier Olaf Scholz begin dit jaar pleitte voor beperkingen en gelijktijdige deportaties, staat hij nu op één lijn met zijn groene coalitiepartners. Vooral de Groene minister van Buitenlandse Zaken Annalena Baerbock pleit eigenlijk voor onbeperkte immigratie en heeft binnen de bestaande wetgeving afgifte van inreisvisa afgedwongen. In Oostenrijk zou bij de komende verkiezingen de FPÖ aan de macht kunnen komen, en die roept op tot strikte limieten. 

Repressie of afscherming 

Duitsers zijn nogal gecharmeerd van ontspannende vakanties aan de Oostzee, niet in Duitsland, maar in Polen. Daar vinden ze de steden schoner, de straten veiliger en de sfeer ontspannen. Ook vinden ze straatfeesten en kerstmarkten leuker in Hongarije en Slowakije, waar – anders dan in Duitsland – geen angstaanjagende tot de tanden toe bewapende politieagenten de wacht houden, en waar geen lelijke betonnen barrières de stadscentra hoeven te beschermen tegen aanvallers in vrachtwagens. 

Het contrast is opvallend en illustreert ook hoezeer de conflicten in de nieuwe eth-class-society bijvoorbeeld het Duitse bewustzijn hebben aangevreten. Een ontspannen, open en vriendelijke levenshouding, zoals in de naoorlogse Bondsrepubliek, is nu in de voormalige Oostbloklanden te vinden. In veel westerse landen vertrouwen de autoriteiten, nu de integratie op niets is uitgelopen, op repressie van de lokale bevolking en niet op afscherming van het eigen gebied, zoals in het Oosten. Dat kost veel geld. Hoe nijpender de situatie, en hoe dichterbij de verkiezingen, hoe strenger de inperking van burgerrechten, van vrijheid van meningsuiting.  

Dit zorgt voor een schisma in Europa. 

Roland Tichy is hoofdredacteur en uitgever van ‘Tichys Einblick’ www.tichyseinblick.de Hij was eerder onder meer hoofdredacteur van ‘Wirtschaftswoche’. 

Vertaling: Willy Hemelrijk. 

Wynia’s Week is jarig! Bent u al donateur? Doneren kan op verschillende manieren. Hartelijk dank! 

Het bericht Het Westen moedigt immigratie aan, in het Oosten leven de mensen vreedzaam verder verscheen eerst op Wynia's Week.