Afgelopen mei verscheen hierover het onderzoeksrapport Silenced no more van de Burgercommissie over de 7 oktober-misdaden van Hamas tegen vrouwen en kinderen. Omdat dit rapport betrekkelijk weinig aandacht heeft gekregen en omdat het volgende week drie jaar geleden is dat de erin beschreven gruwelen hebben plaatsgevonden, is het goed hier nog eens bij stil te staan.

Alles was gepland

De commissie onderzocht aantekeningen, kaartmateriaal en checklists van Hamas waarin werd aangegeven hoe je de kibboetsen kon binnendringen, hoe je in het Hebreeuws kon commanderen, alles doordrenkt met religieus gevormde haat tegen ‘de Joden’. Veel gevonden Hamas-materiaal geeft korte vertalingen vanuit het Arabisch naar het Hebreeuws: ‘doe je kleren uit, doe je broek uit’, en ‘spreid je benen’ bijvoorbeeld. Niets was een spontane oprisping, alles was gepland.

Een getuige van het Nova-festival zegt dat ze zag hoe een stel Hamas-leden een jonge vrouw uitkleedden, haar verkrachtten en haar dwongen voorover te buigen om bij haar binnen te dringen. Ze stond nog overeind, terwijl het bloed uit haar gutste, ze sneden haar borsten af en gooiden die op de weg. Alle getuigen vertellen hetzelfde verhaal, verkrachting en verminking was regel.

Het uitvoerige wetenschappelijke verslag geeft een feitelijk beeld van de aanval. De commissie werd direct na het bloedbad samengesteld. Er is twee jaar aan gewerkt, er werd gebruik gemaakt van filmmateriaal, getuigenverklaringen die altijd geverifieerd werden, foto’s, video’s, interviews en officiële rapporten. Meer dan 10.000 foto’s en video’s werden geanalyseerd, 430 interviews en persoonlijke ontmoetingen met overlevenden werden geregistreerd. Er werden protocollen gehanteerd die de feitelijke toedracht controleerden via geo-locatie en surveillancecamera’s. Forensische experts werden ingeschakeld en het personeel van het ziekenhuis en het mortuarium werd geïnterviewd. Het verslag bevat veel, vaak lange voetnoten en literatuurverwijzingen. De slachtoffers van de Hamas-aanval vertegenwoordigen 52 verschillende nationaliteiten. Alles bijeen geeft het rapport een compleet beeld van de aanval.

Patronen van seksueel geweld

De commissie beschrijft een dertiental patronen van seksueel geladen geweld. Het ging niet om geïsoleerde verkrachtingen, maar om een steeds terugkerend patroon waarin veelal jonge vrouwen en gezinnen slachtoffer werden van dodelijk seksueel geweld. De commissie is er duidelijk over, dodelijk seksueel geweld vormt de kern van de Hamas-aanval op 7 oktober. Het gaat om oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en genocide. Het verslag vormt tevens een juridische weg om de daders te kunnen vervolgen. De commissie adviseert om in Israël een speciale juridische afdeling in te stellen om de daders op te sporen en te berechten. Deel II van het verslag is de juridische component. Ik laat die verder buiten beschouwing.

Getuigeverklaringen

De slachtoffers waren vastgebonden, vaak verbrand en bleken verkracht door voorwerpen in de genitalia te steken, en als ze neergeschoten werden, gebeurde dat bij voorkeur door op het gezicht en vooral op de ogen te richten. Schoten in of op de genitalia kwamen overal voor, en vaak voor de ogen van familieleden.

‘one of the things that stood out very strongly, that for some of these girls they….they verified killing, but they shot them in the face….You see….it, it crushes their beauty’ (Noa Lewis, morgue witness)

‘as we opened body bags arriving from the field, I was shocked by the contrast of grey and green mutilated, bloody bodies of young women, with their bright beautiful shiny manicures. So much hope in that nail polish…This hope was extinguished and we shut their young eyes and finally wept as we covered them in white linen cloth…’ (Shura morgue staff member)

Gevangengenomen gijzelaars kregen te maken met langdurige verkrachting en seksueel geweld als het verbranden van genitalia, en werden uiteindelijk vermoord door schoten door het hoofd, genitalia en vooral het gezicht. Postmortem seksueel geweld werd regelmatig vastgesteld door de Israëlische mortuaria.

‘I saw them raping her. While they were raping her, we heard her screaming. Then they murdered her. And then they raped her again, even after she was no longer moving. I saw them raping her….’ (Raz Cohen, Nova overlevende)

‘they brought us a roll of body bags, and we began placing the bodies inside. There was one case I will never forget. I could not close her legs in order to place her into the bag. Interviewer; because of rigor mortis? No, no, it was something else. They had inserted various cans into her. Her legs were spread open. I looked more closely: she was half naked, and they had inserted tin cans into her genital area.’ (Volunteer)

Regelmatig werden de slachtoffers gedwongen naakt te paraderen voor Hamasleden. Alles werd gefilmd middels video- en bodycamera’s, en gedistribueerd onder de Palestijnse familie en vrienden van de Hamas-daders. En geen enkel Hamaslid protesteerde, ze gingen allemaal mee in wat het verslag omschrijft als ‘kinocidaal’ seksueel geweld: Geweld dat voor de ogen van Joodse familieleden werd gepleegd met het doel de verbondenheid van de familie te vernietigen. Veel kibboetsiem als Be’eri, Kfar Aza, Nir Oz, Re’im en Mafalsim die tegelijkertijd werden aangevallen, kenmerken zich door onderlinge solidariteit, je moet het samen oplossen, families vormen een hechte band. Dat is een onverdraaglijk fenomeen voor de Hamas-man. Dit seksueel geladen geweld werd ook gebruikt tegen de gijzelaars. Op film smeekten ze om vrijgelaten te worden, om vervolgens verkracht te worden.

Overal werden mensen gegijzeld en meegesleept naar Gaza, vaak werden ze door de Palestijnse inwoners bespot en geslagen, en half naakt door de straten geparadeerd.

Het Nova-festival

Tijdens het Nova Music Festival en het aangrenzende Psyduck Festival en langs Route 232 en Mefalsim werden de meeste gijzelaars gemaakt. Alle uitvalswegen van het festival werden door Hamas geblokkeerd, auto’s werden in brand gestoken en granaten en explosieven verhinderden de menigte om te vluchten. In die eerste paar uur na de aanval werden bijna 400 mensen vermoord; 44 mensen werden gevangengenomen en meegevoerd naar Gaza. Wie daar een goed beeld van wil krijgen moet het verslag van de journalist van de Jerusalem Post, Seth Frantzman lezen over die eerste uren. Toen de slachting eenmaal goed op gang kwam, stroomden Palestijnse burgers vanuit Gaza toe om Hamas te helpen. Vermoorde vrouwen en mannen werden op trucks, auto’s en brommers naar Gaza meegenomen om daar als trofee rondgereden te worden.

Overal lagen lichamen, vrouwen en mannen die probeerden te vluchten werden gedood. Een vrouwelijke getuige die het festival overleefde vanuit een schuilplaats; ‘my greatest fear was that he would notice me somewhere and I wouldn’t be able to defend myself, and then they would rape me. Because you hear – this is not rape as it is usually understood. I don’t know what “regular rape” is, but what was heard there was not that. There was laughter. There were jokes. They were passing them from one to another.’

Twee vrouwen die in verwachting waren behoorden tot de eerste slachtoffers, de 28-jarige Nitzan Rahum werd vermoord tijdens de eerste aanval, de 23-jarige Aby Rashed, beviel tijdens de vroege ochtend, haar man en broer probeerden haar in veiligheid te brengen door haar naar het ziekenhuis te brengen; ze overleefden het niet.

De IDF die te laat in actie kwam

Verschillende IDF-stellingen, trainingsfaciliteiten en observatieposten werden aangevallen, niemand was voorbereid en iedereen werd overrompeld door de massale actie van Hamas. Yaniv Kubovich schreef er over in Haaretz, ‘The Forces That Did Not Come’. De aanval maakte het onmogelijk om snel ter plaatse te zijn voor de verdediging van de kibboetsiem. IDF-soldaten, mannen en vrouwen, werden zonder meer geëxecuteerd, videomateriaal van Hamas laat zien dat verbranden en mutileren een bewuste geseksualiseerde vernedering was.

Het verslag Silenced no more is een sociaal-wetenschappelijk empirisch onderzoek. Het beperkt zich tot de registratie en het controleren van feiten en het verzamelen van bewijsmateriaal voor opsporing en vervolging. Dat is ook terecht.

Dat neemt niet weg dat we kunnen proberen te begrijpen wat hier gaande was. Hiervoor verlaten we het verslag en doen we een poging om in de hoofden van de Hamas-mannen te kijken.

Vrouwbeelden

Naast de legitimatie in de Koran is dit alles verbonden met de vrouwbeelden die de Hamas-man in zijn hoofd heeft: zijn moeder, zijn vrouw en de veelal imaginaire vrouw aan de andere kant van het Gaza-hek, de IDF-vrouw en de het leven vierende festival-vrouw. De eerste, zijn moeder, heeft geen seksualiteit, ze fungeert als heilige. Veel Hamas-mannen stuurden haar als eerste de overwinningsbeelden. Zijn eigen vrouw heeft nauwelijks een positie, hij kan eenvoudig van haar af of een andere nemen. Haar functie is vooral kinderen krijgen. Ze verhult haar vrouwelijkheid in een boerka, haar seksualiteit is geneutraliseerd.

De imaginaire vrouw wordt gekenmerkt door uitbundige sensualiteit en seksuele belofte. Hij kent haar vooral van foto’s en pornhub. In Gaza komt ze niet voor. Deze vrouw denkt hij tegen te komen aan de andere kant van het Gaza-hek dat niet langer een belemmering vormt. ‘Denkt’, want de vrouwen op het festival zijn niet wat hij projecteert vanuit zijn verwrongen perspectief. Dat zij wezenlijk een andere is, een sociaalvoelend mens, is voor hem ondenkbaar. In de euforie van de aanval en het geweld volgt hij ook met volle overtuiging de opdracht om te verkrachten, te moorden en families uiteen te rukken. De imaginaire vrouw is in zijn ogen realiteit geworden op het Nova-festival. Haat en seks smelten samen, verkrachten wordt dodelijk. Schoonheid en sensualiteit worden vernietigd, ze wordt door haar ogen geschoten. Hamas wordt gekenmerkt door een doodscultus.

‘Many times these beautiful young women were shot in the eye, disfiguring their faces… And you know, they didn’t die from that because they were killed with a bullet in the heart’ (Sharon Laufer, Shura morgue)

Waanzin van een omgekeerde wereld

De straten en stations in Nederland worden bevolkt door vlaggen zwaaiende supporters van Hamas, en in Amsterdam wordt op 7 oktober een demonstratie gepland om de omgekomen Hamas-‘martelaren’ te herdenken. De waanzin van een omgekeerde wereld, mogelijk gemaakt door ideologische infiltratie en eenzijdige informatie in de media. Feiten lijken niet meer van belang, alles is ‘gevoel’ en ‘aan de goede kant van de geschiedenis staan’. In andere woorden: ideologische deformatie.

Het Silenced no more-verslag van de door Hamas aangerichte gruwelen in Israël op 7 oktober 2023 is een schokkend document van de grootste massamoord op Joden sinds de Tweede Wereldoorlog. Het zou verplichte lectuur moeten zijn, in het bijzonder voor de universiteiten en mediaredacties die zich sinds die datum vooral hebben beijverd om Israël, het slachtoffer van die terroristische aanslag, in een kwaad daglicht te stellen.

Silenced no more, Sexual terror unveiled: the untold atrocities of October 7 and against hostages in captivity, The Civil Commission on October 7th crimes by Hamas against women and children, Dr Cochav Elkayam-Levy e.a.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!

Het bericht Een schokkend document over de grootste massamoord op Joden sinds de Tweede Wereldoorlog verscheen eerst op Wynia's Week.

Linkse kwaliteitskrant steunt Albanese …

De persoon van Albanese leidt vooral tot polarisatie in Nederland. Links steunt kritiekloos Albanese, rechts valt haar zonder omwegen aan. Kennelijk is het onmogelijk geworden om het eens te worden over het waarheidsgehalte van de ‘feiten’ die Albanese over het Midden-Oostenconflict aanlevert. De historische vertekeningen van Albanese worden zelfs als zoete koek gegeten door een kwaliteitskrant als De Volkskrant. Voor iemand die al minstens 55 jaar abonnee van de krant is, is dat moeilijk te verteren.

Helemaal bont maakte journalist Rob Vreeken het op 24 februari jl. in de krant. Hij schreef toen dat een aantal landen om het aftreden van Francesca Albanese hadden gevraagd. De reden: een ‘lastercampagne’ van UN Watch. ‘UN Watch [is] een organisatie die regelmatig critici van Israël aan de schandpaal nagelt en het daarbij niet altijd even nauw neemt met de feiten’, zo schreef hij in zijn artikel. Albanese was volgens Vreeken dus één van die critici die UN Watch aan de schandpaal nagelt. Volgens Vreeken kennelijk ten onrechte. 

… en verzwijgt kritiek op Albanese

Vreeken vermeldde daarbij niet dat de VS onder president Joe Biden, bij monde van de vertegenwoordiger van de VS bij de mensenrechtenraad van de VN, al eerder om haar aftreden had gevraagd. Dat deden ook (18) leden van het Congres van de VS. Zelfs de vertegenwoordiger van Italië bij de VN, Maurizio Massari, vond dat de rapporten van Albanese niet langer geloofwaardig waren door haar partijdigheid. Deze critici van Albanese baseerden zich niet op UN Watch, maar op de uitlatingen van Albanese zelf. Ik heb overigens laten zien dat die uitlatingen van Albanese vaak geen feiten beschreven. Haar beschrijvingen zijn eerder voor meerderlei uitleg vatbaar.

Rob Vreeken laat de krantenlezer denken dat een door UN Watch verknipte video van een speech van Albanese de directe oorzaak was van de recente oproep aan de mensenrechtenraad van de VN om Albanese te ontslaan. Die oproep kwam van de Franse minister van buitenlandse zaken Jean-Noël Barrot. Zoals de in dit verband onverdachte nieuwsbron Al Jazeera meldde, had Barrot al in april 2025 de VN laten weten tegen de verlenging te zijn van haar aanstelling als rapporteur voor de Palestijnse gebieden. Barrot had het idee dat haar ‘vele tekortkomingen de geloofwaardigheid van VN-instituties zou verzwakken’. Vreeken noemde dit feit niet.

De krant: geweld van Israël is genocidaal

Ik begon me als abonnee  van De Volkskrant af te vragen of de redactie van de krant de stukken van Vreeken over Albanese niet beter naar de opiniepagina had kunnen verwijzen. Maar De Volkskrant heeft sinds november 2025 een ombudsvrouw. Daar kun je als lezer je klachten over de inhoud van de krant kwijt. De Ombudsvrouw begon haar functie als ombudsvrouw helaas – wat mij betreft – met een niet echt onpartijdige mededeling  over het Midden-Oostenconflict. Zij schreef over ‘het genocidale geweld in Gaza door Israël’. Dat liet zij wel volgen door de mededeling dat dat genocidale geweld ‘volgde op de terroristische aanval van Hamas op 7 oktober 2023’.

Waarom de acties van Israël genocidaal noemen, zonder enig bewijs, maar de aanval van Hamas niet? Overigens heb ik uit een betrouwbare bron begrepen dat er bij De Volkskrant een soort afspraak bestaat om het oorlogsgeweld dat Israël uitoefent altijd ‘genocidaal’ te noemen. Dat tekent de opvatting van de krant ten opzichte van het Midden-Oostenconflict: Israël is hoe dan ook schuldig. De beschuldiging van genocide is een zeer ernstige en moet daarom zorgvuldig worden onderbouwd. Die onderbouwing heb ik nog niet gezien. Dit alles gaf mij geen goed gevoel, maar ik besloot toch maar een klacht in te dienen bij de Ombudsvrouw.

Klacht ingediend bij de Ombudsvrouw

Die klacht was dus dat Vreeken een onvolledig en daarom misleidend stuk had geschreven over de kritiek op Albanese. Het leek mij een goede reden mijn beklag te doen bij de Ombudsvrouw van De Volkskrant. Ik deed dat op 26 februari 2026. Op 23 maart 2026 ontving ik een reactie, maar niet van de Ombudsvrouw. De journalist Rob Vreeken reageerde zelf op een tamelijk neerbuigende manier. Op 30 maart 2026 diende ik daarop een hernieuwde klacht in bij de Ombudsvrouw. Ik schreef haar:

‘Kortom, Vreeken gaat zeer selectief te werk bij zijn keuze van bronnen. Dat bevestigt mijn beeld dat hij in de krant geen objectief artikel geschreven heeft over Francesca Albanese, de VN-rapporteur voor de Palestijnse gebieden. Het lijkt mij gepast als u dat in uw rubriek aankaart en aangeeft dat voor een onafhankelijke en onpartijdige krant als De Volkskrant het geen pas geeft om een controversieel persoon als Francesca Albanese zo kritiekloos neer te zetten.’ (Bron: e-mail van Harrie Verbon aan de Ombudsvrouw van De Volkskrant d.d. 30 maart 2026.)

De Ombudsvrouw: kritiek op Albanese was niet relevant

Na enige e-mails heen en weer ontving ik op 20 april een finaal antwoord van de Ombudsvrouw. Zij vond het terecht dat Rob Vreeken alleen aandacht besteedde aan UN Watch. De ophef in februari jl. was immers ontstaan door die toespraak van Albanese die door UN Watch was verknipt. Door die verknipping leek het alsof Albanese Israël ‘de gemeenschappelijke vijand van de mensheid’ had genoemd. Dat kwam dan nog eens bovenop de ‘lastercampagne’ die UN Watch al tijden tegen Albanese aan het voeren was. De kritiek die op Albanese wellicht mogelijk was, was daarbij niet relevant.

Wat mij betreft is het toegestaan een artikel te wijden aan de stukken van UN Watch over Albanese. Het lijkt me echter in strijd met journalistieke codes om de lezer daarbij te doen geloven dat de ophef die in februari over Albanese ontstond helemaal aan de verknipte video en de zogenoemde lastercampagne van UN Watch was toe te schrijven. Er was al veel eerder ophef ontstaan door uitspraken van Albanese. Bovendien had de lezer dan meer informatie moeten krijgen over de verknipte video. In een PS bij deze post zal ik die video kort bespreken.

Kortom, uit haar antwoord blijkt dat de Ombudsvrouw van De Volkskrant de eigen journalisten niet (desnoods achteraf) corrigeert als zij een onvolledig en vertekend beeld geven van het Midden-Oostenconflict. In dit geval betrof het de zeer anti-Israel gezinde Francesca Albanese. Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar ik vermoed dat dit het beleid van de hoofdredactie van De Volkskrant weerspiegelt. Uitlatingen ten nadele van Israël worden niet ontkend, ook niet als ze vertekend of geheel onjuist zijn.

PS: De verknipte video

De hierboven genoemde ‘verknipte video’ kwam uit de toespraak van Albanese bij een Al Jazeera-conferentie. De teksten van Albanese vragen meestal om tekstduiding. Zij verstaat namelijk de kunst vreselijke dingen te suggereren zonder het feitelijk ook te beweren. Het gaat om dit stuk tekst:

‘The fact that instead of stopping Israel, most of the world has armed, giving it political excuses, political sheltering, economic and financial support. This is a challenge. The fact that most of the media in the western world has been amplifying the pro-apartheid, the genocidal narrative is a challenge. And at the same time, here also lays the opportunity. Because if international law has been stabbed in the heart, it’s also true that never before the global community has seen the challenges that we all face. We who do not control large amounts of financial capitals, algorithms and weapons. We now see that we as a humanity have a common enemy.’

(Bron: x.com)

Wie nu precies die gemeenschappelijke vijand van de mensheid is, wordt hier niet uit duidelijk. Het kan ‘most of the world’ zijn, ‘most of the media’ of Israël. UN Watch heeft dit van de bovenstaande tekst overgenomen:

‘The fact that instead of stopping Israel, most of the world has armed, giving it political excuses, political sheltering, economic and financial support. We now see that we as a humanity have a common enemy.’

En inderdaad, de enig mogelijk conclusie is nu dat Israël de vijand van de mensheid is. Uit de volledige tekst van Albanese kun je die conclusie niet met zekerheid trekken. Wat bedoelde ze dan wel? Dit, zegt Albanese:

The common enemy of humanity is THE SYSTEM that has enabled the genocide in Palestine, including the financial capital that funds it, the algorithms that obscure it and the weapons that enable it.

(Bron: x.com)

Maar als dit is wat ze wilde zeggen, waarom zei ze dat dan niet? Mijn antwoord is: omdat zij altijd met een gespleten tong spreekt en schrijft. Ze wil voortdurend Israël zwart maken, maar schrijft het dan zo op dat ze het later altijd kan ontkennen. Daar zijn de door Vreeken genoemde factcheckers, 150 oud-diplomaten en 176 Franse kunstenaars ook ingetrapt.

Dit artikel verscheen op 24 april op het weblog van Harrie Verbon.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Volkskrant-journalist schrijft misleidend stuk over de kritiek op Francesca Albanese, maar wordt door Ombudsvrouw niet gecorrigeerd verscheen eerst op Wynia's Week.

Verwees GroenLinks-PvdA leider Frans Timmermans na 7 oktober 2023 nog naar de Palestijnse terreurbeweging Hamas als ‘een cultuur van de dood’ – wat tot consternatie leidde bij islamitische oud-Kamerleden als Kauthar Bouchallikht en Tofik Dibi -, tijdens de laatste Algemene Politieke Beschouwingen verwees Timmermans naar berichtgeving in de Volkskrant over hoe het Israëlische leger gericht zou schieten op Palestijnse kinderen. NGO’s in ontwikkelingssamenwerking als OxfamNovib, Amnesty en Pax (grotendeels levend van overheidssubsidie en met in de top diverse oud-politici van PvdA of GroenLinks) zijn druk met het aanjagen van de pro-Palestijnse beweging.

Van studentenprotesten naar Palestina Komitee

De banden tussen (extreem-)links en de Palestijnse zaak gaan ver terug. Eind jaren ’60 ontstond een nieuwe vorm van links activisme, dat niet meer de klassenstrijd centraal stelde maar allerlei onrecht in de Derde Wereld wilde bestrijden. Op universiteiten in West-Europa ontstond sympathie voor de PLO van Yasser Arafat, vanuit de opvatting dat de Westerse wereld Israël hielp de Palestijnen te onderdrukken. Bij het in 1969 opgerichte Nederlands Palestina Komitee zaten in het bestuur Bertus Hendriks – één van de aanvoerders van de Maagdenhuisbezetting en later actief voor buitenlandinstituut Clingendael – en Wim Bartels, de latere secretaris van het Interkerkelijk Vredesberaad (IKV). Daarnaast was er samenwerking met Pax Christi en de idealistische Wereldwinkels.

Socioloog Kees Broer beschrijft in zijn boek 50 Jaar Palestina Komitee: Ontkennen Goedpraten Meedoen hoe het Komitee nooit helder afstand nam van Palestijnse terreuraanslagen zoals die bij de Olympische Spelen in München in 1972. Invloed op het Nederlandse buitenlands beleid aangaande Israël hadden pro-Palestijnse stemmen lange tijd amper: Nederland volgde internationaal grotendeels de pro-Israëlische koers van de Verenigde Staten.

Na 2000 organiseerden groepen als de Internationale Socialisten pro-Palestijnse manifestaties, waar ook Nederlandse moslims op afkwamen en waar sympathie voor de Palestijnse terreurbeweging Hamas hoorbaar en zichtbaar was. In de landelijke media verschenen regelmatig emotionele pro-Palestijnse betogen van publiciteitsbewuste activisten als Anja Meulenbelt (oud-senator voor de SP en nu actief voor BIJ1), Gretta Duisenberg en oud-premier Dries van Agt van het CDA.

Van Agt riep in 2009 de pro-Palestijnse actiegroep The Rights Forum in het leven waarbinnen ook oud-politici als Jan Pronk (PvdA), Hedy d’Ancona (PvdA) en Laurens Jan Brinkhorst (D66) actief zijn. Woordvoerder en oud-diplomaat Berber van der Woude verklaarde daags na de aanval van Hamas op Israël op 7 oktober 2023 bij talkshow OP1 dat Nederland de slachtpartij ‘in context’ moest zien van de Israëlische bezetting.

Sinds kort is Samidoun, een van oudsher marxistische splintergroepering die terreuraanslagen tegen Israël legitiem verzet noemt en in Duitsland en de VS verboden is, in Nederland zeer actief in grimmige demonstraties en bezettingsacties bij onder andere de Fokker-fabriek. Onder aanvoering van queer activisten Cian Bramwell en Laleh Almarjani verstoorde Samidoun op 17 juli 2025 de gemeenteraadsvergadering in Utrecht. PvdA-burgemeester Sharon Dijksma toonde zich begripvol en verklaarde: ‘Ik begrijp de emotie en de woede, maar niet de agressie.’

De Rode Lijn

De schrijnende humanitaire situatie in Gaza, de duur van het conflict (al bijna twee jaar), de aantallen burgerslachtoffers én de hoeveelheid media-aandacht zijn aanjager van sympathie voor de Palestijnen. Na elk bericht over Palestijnse slachtoffers volgt aan talkshowtafels verontwaardiging van BN’ers en presentatoren. 

Twee grote demonstraties tegen het optreden van Israël onder de noemer De Rode Lijn trokken meer dan 100.000 deelnemers, die zeker niet allemaal links zullen stemmen. Wél lag de organisatie in handen van Oxfam Novib, Pax, Amnesty Nederland én het eerder genoemde The Rights Forum. De NGO’s gooiden hun volle gewicht en reputatie achter een recent rapport van de VN-mensenrechtenraad (geen onomstreden orgaan) dat stelde dat Israël in Gaza genocide pleegt.

Polarisatie

Het conflict tussen Israël en de Palestijnen haakt naadloos in op de toenemende polarisatie over immigratie en de islam. Rechts ziet in Gaza vooral islamitisch terrorisme van Hamas, links ziet in Gaza vooral door Israël onderdrukte Palestijnse moslims. De PVV ziet Israël als een bastion tegen de radicale islam. Op links is het van de SP tot D66 inmiddels een geloofsartikel dat Israël genocide pleegt.

Het Gaza-debat is daarmee het nieuwste element in de polarisatiemachine waarin ook thema’s als klimaat, racisme en het slavernijverleden als brandstof dienen. Klimaatactivisten als Extinction Rebellion en Greta Tunberg gebruiken inmiddels Gaza als thema om hun achterban mee te mobiliseren.

Historicus James Kennedy stelde in zijn boek Nieuw Babylon in Aanbouw dat het in Nederland onder activistische jongeren (geboren ná 1945) sinds de jaren ’60 gangbaar werd het goed-fout schema uit de Tweede Wereldoorlog te plakken op thema’s uit het heden.

De afgelopen decennia zijn allerlei actiegroepen en belangenorganisaties dan ook vanuit eigen opvattingen gaan bepalen wat Goed en Fout was: van kwesties van discriminatie en immigratie tot aan het klimaat tot Gaza nu. De sfeer bij pro-Palestijnse demonstraties is vaak die van het Grote Morele Gelijk. Israël is Fout en wie nog tegenspreekt staat aan de verkeerde kant van de geschiedenis en is medeplichtig aan kindermoord en genocide.

Verlossing van het juk van de Holocaust

De decennia van inspanningen door pro-Palestijnse sympathisanten wierpen de afgelopen twee jaar hun vruchten af op universiteiten, scholen en culturele instellingen. De opvatting dat Israël een koloniaal project is en de Palestijnen de ultieme slachtoffers sluit naadloos aan bij het ‘woke’ discours rond slavernij en racisme dat sinds 2020 op sociale faculteiten wortel heeft geschoten. Antikoloniale auteurs als Edward Saïd en Frantz Fanon gelden daarbij als autoriteit.

De slachtoffers van voorheen, de Joden, krijgen nu in de beeldvorming snel het stempel van daders. Gelijkstelling van het Israëlische optreden in Gaza met Nazi-Duitsland is niet zeldzaam, tot aan columns van schrijver Jamal Ouariachi in voormalige verzetskrant Trouw toe. De Palestijnen krijgen de rol toegedicht van de laatste slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog: van hun geboortegrond verjaagd omdat Europa uit schuldgevoel de Joden een nieuwe land wilde geven.

Door de Palestijnen te omarmen als slachtoffers van ‘settler-colonialism’ transformeren de Palestijnen in verlossing brengende slachtoffers. ‘Nooit meer’ gaat nu voor de Palestijnen op en daarmee verlossen we onszelf in Nederland als het ware van het juk van het schuldgevoel over de Holocaust.

Veel activisten die de afgelopen jaren druk waren met agenderen van racisme, discriminatie en het slavernijverleden ageren nu tegen Joodse belangengroepen als het CIDI of oefenen druk uit om ‘zionistische’ wetenschappers en cultuurmakers te boycotten.

In de hiërarchie van slachtofferschap van racisme (de kern van de ‘woke’ theorievorming aan universiteiten) zijn Joden gedegradeerd en de Palestijnen gepromoveerd naar de absolute koppositie. 4 Mei moet opeens minder over de Holocaust en meer over Gaza gaan. Tekenend is dat de PvdA in Alkmaar namen van verzetshelden als ‘politiek’ en ‘verdelend’ zag.

Van marginaal studentenprotest naar kern van het linkse denken

Antisemitisme, een 19^de-eeuwse term, is in de kern een samenzweringstheorie over kwaadaardige joodse invloeden achter de schermen en ‘hun’ vermeende beheersing van politiek en media. Een uitspraak op X op 7 september van de Nijmeegse universitair docent Harry Pettit over ‘Zionists controlling the government and the media’ past perfect in dit sjabloon. Niemand binnen de pro-Palestijnse beweging heeft zich tot nu toe openlijk van Pettit gedistantieerd.

Eenzijdig pro-Palestijnse opvattingen zijn van een marginaal verschijnsel binnen uiterst-links aan het einde van de jaren zestig uitgegroeid tot een dwingende consensus-opvatting binnen de linkse politiek, delen van het maatschappelijk middenveld en universiteiten.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Links heeft de Palestijnen gepromoveerd naar de absolute top van het slachtofferschap verscheen eerst op Wynia's Week.

Maarten Boudry zou genocide steunen

Een triest recent voorbeeld komt van onze zuiderburen. De rector van de Universiteit Gent kreeg een e-mail van de emeritus-hoogleraren Marleen Temmerman, Jan Tavernier, Mark Demeyer en Herman Mielants over de Vlaamse filosoof Maarten Boudry. Hoewel Boudry wel het recht zou hebben om zich uit te drukken, zou hij de waarheid omtrent Gaza verdraaien. De beschuldigingen aan het adres van Boudry luiden: het verdedigen (a) van zionistische ideeën omtrent het apartheidsregiem sinds het oprichten van de staat Israël, (b) van de illegale bezetting van Palestijnse gebieden en (c) van de huidige genocide in Gaza. De vier professoren ondersteunen hun uitspraak dat er sprake zou zijn van genocide door te stellen dat hoogleraar Omer Bertov, ‘jood en voormalig zionist’, ook vindt dat er sprake is van genocide in Gaza.

De ondertekenaars beweren dat uithongering, ook van kinderen, als oorlogswapen wordt gebruikt door Israël. Daarnaast – maar waarschijnlijk gebruiken ze dit argument vooral in de hoop de bestuurders tot actie te bewegen – zouden Boudry’s ideeën een extreem negatieve invloed hebben op de objectiviteit van de Universiteit Gent. De vier willen dat het bestuur aan Boudry duidelijk maakt dat de universiteit waarde hecht aan objectiviteit met betrekking tot humanitaire problemen en dat dit bevorderd moet worden in zijn academische werk en andere publicaties.

Te grote woorden, waarmee onzorgvuldig wordt gestrooid, doden het debat en verzieken de cultuur van tolerantie. Eerder schreef ik dat Hamas vernietigd moet worden, ook voor de Gazanen, voor wie er anders geen toekomst is, behalve een gewelddadige. Het leverde stille steun op van veel mensen die dit niet durfden uit te spreken, maar ook een handvol vragen over hoe zich dat verhield tot een vermeende Israëlische genocide.

Genocide?

Wat is er waar van die veelgelezen beschuldiging, die van genocide. Conform het ‘Genocideverdrag’ uit 1948 is daarvan sprake als er een intentie is om groepen mensen ernstig te verwonden of te doden op basis van nationale, etnische, raciale of religieuze kenmerken (artikel 2). En direct daar wringt de schoen. Israël richt zich niet tegen de Palestijnen als geheel, maar tegen Hamas en iedereen die deze terroristische groepering faciliteert.

Dan zijn er twee problemen. Ten eerste kan het zijn dat een relatief groot aantal mensen, die ‘de Palestijnse autoriteiten’ als burgerslachtoffers tellen, op een of andere manier faciliterend aan Hamas zijn geweest. Hamas heeft immers baat bij veel burgerslachtoffers ten opzichte van Hamasslachtoffers.

Ten tweede overweegt Israël per aanval of een bepaald aantal voorspelde burgerdoden aan de militaire proportionaliteitseis voldoet. Dat de dood van een operationeel leidinggevende van Hamas tien burgerdoden met zich meebrengt, waaronder diens echtgenote en twee kinderen, maakt niet dat sprake is van genocide. Het maakt overigens ook niet dat zo’n daad moreel of juridisch gerechtvaardigd is of niet; dat staat volledig open voor discussie. Sterker nog, dat zou een legitieme discussie zijn. Maar die wordt juist niet gevoerd.

‘Is this your problem?’

Een korte anekdote lijkt hier op zijn plaats. Een paar jaar geleden studeerde ik aan de Reichman University in de Israëlische stad Herzliya. In die hoedanigheid sprak ik met een voormalige hooggeplaatste man in het Israëlische leger, de IDF. Ver voor de oorlog in Oekraïne bracht hij een Russische delegatie naar een heuvel, vanwaar de Gazastrook gezien kon worden. Een hooggeplaatste Russische militair vroeg verontwaardigd: ‘This?! This is your problem? I could solve this in 30 seconds for you!’ Daarop zou de Israëliër hebben gereageerd dat als Israël Gaza had willen wegvagen, het dat zelf ook wel had kunnen doen.

Dat Hamas begin augustus twee video’s deelde van de uitgehongerde Israëlische gijzelaars Evyatar David en Rom Braslavski, waarin David zijn eigen graf moest graven, wordt nagenoeg genegeerd door Westerse progressieven. In de video geeft Hamas toe dat het uithongering als bewuste tactiek gebruikt: ‘The occupation government has decided to starve them. They eat what we eat. They drink what we drink.’ Maar de terroristen van Hamas zijn niet ondervoed.

De Westerse progressieven willen hier niets van weten. Ook lijken zij volledig voorbij te gaan aan het antisemitisme van de orthodoxe en fundamentalistische islam, dat voortvloeit uit de Koran en Hadith. Als Hamas de kans krijgt, pleegt het morgen weer aanslagen zoals op 7 oktober. Ook zijn de progressieven blind voor de situatie van urban warfare in Gaza, waarbij een soort van guerrilla-oorlog woedt waarin burgers als menselijke schilden worden gebruikt. Als de vijand (Israël) toch de trekker overhaalt en zowel de terrorist als de ‘schilden’ doodt, dan is Israël de slechterik. Niet Hamas.

Terrorisme werkt

Sterker nog, Westerse politici overwegen nu publiekelijk een Palestijnse staat te erkennen als Israël de oorlog tegen Hamas niet beëindigt. Zulke chantage is vanuit Israëlisch perspectief ongetwijfeld een ongewenste statelijk inmenging, maar is niet verboden. Naomi Mestrum, directrice van het CIDI, stelde een aantal belangrijke vragen. Vrij vertaald en wat aangevuld: wie gaat die Palestijnse staat dan leiden? De terroristen van Hamas? En wordt Palestina een strenge theocratie, waarin de wil van Allah regeert? Duwt het progressieve Westen jonge meisjes in de Palestijnse gebieden daarmee nog dieper in de verplichte hijab, nikab of boerka dan ze al zitten? En ja, doen we niet aan een ernstige vorm van blaming the victim? Door Israël op deze wijze te chanteren wordt vijandschap tegen de slachtoffers van 7 oktober getoond en wordt het terrorisme in de hand gewerkt.

Alan Derschowitz schreef ruim twintig jaar geleden al dat terrorisme werkt, en precies om deze reden: toegeven aan de eisen van terroristen wakkert alleen maar meer terrorisme aan. Dan loont het immers. Ook mij lijkt overigens een tweestatenoplossing – met een groot hek of muur – gewenst, maar niet op deze wijze.

Selectieve blindheid

Vanwaar die selectie blindheid van het progressieve Westen? Vanwaar dat zogenaamd intellectuele gekronkel? De Britse journaliste Melanie Phillips stelde in een interview door de voormalige Australische vicepremier John Anderson in maart 2025, dat de Westerse progressieven zichzelf als moreel goed zien, omdat zij elke onderdrukking afkeuren en bekritiseren. Het progressieve Westen steunt de Palestijnse beweging, omdat het Israël als het grote kwaad ziet.

De ernst en het barbarisme van de terroristische aanslagen van Hamas op 7 oktober 2023 creëerden een probleem voor deze westerlingen. Phillips wijst erop dat toegeven dat Hamas het kwaad is, zou betekenen dat het volledige wereldbeeld van de progressieve mens zou versplinteren. Het zou hemzelf kwaadaardig doen lijken. Daarom worden feiten verdraaid of anders uitgelegd. ‘Black is white. That justice is injustice. That oppression is resistance. And vice versa.’

De Israëliërs moeten de schuld hebben van wat is gebeurd: ‘There is no better way of blaming people than accusing them of the very thing they are the victim of.’ En zo verwijderden westerse progressieven de foto’s van de Israëlische gijzelaars van muren en palen. Het was ondenkbaar dat Israëliërs zo ernstig slachtoffer waren. Deze progressieven hadden de Palestijnse beweging, al dan niet met inbegrip van Hamas, gesteund in haar onafhankelijkheidsstrijd, omdat Israël als kwaadaardige kolonisator werd gezien. Het beeld van dode Israëlische baby’s en jonge en bejaarde gijzelaars paste daar niet in. Phillips zou wel eens een punt kunnen hebben.

Verziekte cultuur

De huidige oorlog tegen het terrorisme in Gaza toont de duistere kanten van de westerse samenlevingen. Het zet de gemoederen op scherp. Nu is dat op zichzelf geen probleem in een liberale democratische samenleving, maar dat wordt het wel indien één mening zo dominant wordt – of in elk geval zo dominant gepresenteerd wordt – dat daar tegen ingaan voor ernstige angst zorgt. Angst om een baan te verliezen of om ernstige reputatie-  of andere sociale schade op te lopen. Zo ver heeft deze oorlog ons in Nederland gebracht.

Wie meent dat Israël het recht heeft zich te verdedigen tegen nog een 7 oktober en Hamas daartoe met geweld mag aanvallen, kan met allerlei nuances komen – die ook nog eens kritiek op de Israëlische regering kunnen bevatten – maar die doen er niet toe. De Nederlandse debatcultuur en de cultuur van tolerantie lijken dermate verziekt dat een redelijk gesprek, een dialoog of debat amper mogelijk zijn. Althans niet met veel progressieven, waar ik mezelf toch ook een beetje onder schaar.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!  

Het bericht Een redelijk debat met progressieve mensen over Israël is niet meer mogelijk verscheen eerst op Wynia's Week.

Wie het publieke debat over een onderwerp wil kapen, moet zo vaak onzin, leugens en gecherrypickte en vals geframede informatie de wereld inslingeren dat mensen murw gebeukt raken. Het doet er niets toe dat al die onzin en leugens vroeg of laat worden weerlegd, want dan is alweer verse infostront het gesprek van de dag. Uiteindelijk raakt de bullshit-detector van de meeste mensen zodanig overbelast, dat ze alles wat je ze voorschotelt geloven, althans in die zin dat er toch wel íets van waar moet zijn. Dat produceert bijvoorbeeld het verschijnsel van influencers op Tiktok met dertig kilo overgewicht die sterven van de honger in Gaza. 

Sterftecijfers

Aan de desinformatie uit Gaza zou makkelijk iedere week een column te wijden zijn, maar dan speel je dus het spelletje van Bannon mee. Niettemin, het is tijd voor een update over de sterftecijfers. Al een maand na het begin van de Gaza-oorlog werd geclaimd dat er meer dan tienduizend doden gevallen waren, terwijl het grondoffensief van de IDF nog maar nauwelijks begonnen was. Er was toen alle reden om daar stevige kanttekeningen bij te zetten.

Inmiddels zijn we 22 maanden verder en Israëls campagne tegen Hamas lijkt nog altijd niet in de eindfase beland. Dat is wat me van die hele oorlog het meest verbaast: dat een militair oppermachtig leger niet in staat blijkt om binnen een paar maanden een gebied dat nog kleiner is dan Goeree-Overflakkee, volledig uit te kammen op Hamas-strijders en gijzelaars.

Inmiddels (14 juli 2025) staat de teller van gesneuvelden volgens het ministerie van gezondheid in Gaza (GMoH, dat onder controle staat van Hamas) op 56.500. Over die telling  – en de vorige tellingen die door GMoH bekend gemaakt zijn – zijn de meningen keurig verdeeld: volgens degenen die Israël steunen is het een overschatting, volgens degenen die Israël beschuldigen van genocide is het een onderschatting.

Hoe dan ook slaat dit getal niet op het aantal burgerslachtoffers, want Hamas verbiedt het apart registreren van gesneuvelde burgers en eigen strijders. Zelfs dit cruciale feit wordt in de berichtgeving in de media veelal genegeerd, zodat de doorsnee nieuwsconsument niet beter weet dan dat al meer dan 56 duizend onschuldige burgers zijn omgekomen. Sterker nog: die nieuwsconsument wordt by default wijsgemaakt dat al die onschuldige burgers zijn omgekomen door Israëlische bombardementen en Israëlische sluipschutters.

Onthullende analyse

De realiteit is, dat van die 56.500 naar schatting zo’n 20.000 gesneuvelde Hamas-strijders zijn, mogelijk 10.000 zijn natuurlijke sterfgevallen (ook tijdens een oorlog blijven oude en ernstig zieke mensen ‘gewoon’ doodgaan), en wellicht enige duizenden zijn slachtoffers van Hamas zelf. Die vielen door de talloze raketten die ze op Israël probeerden af te vuren maar die op Gaza neerstortten (met als berucht voorbeeld de raket op het al-Ahli ziekenhuis in oktober 2023), en door Hamas-strijders die op hun eigen mensen schieten bij voedselrellen, als straf voor vermeende opstandigheid, gevechten met rivaliserende clans, en waarschijnlijk sinds kort ook om chaos en terreur te veroorzaken bij de GHF-voedseluitdeelpunten.

Los van de twijfels over overschatting, is een nauwkeurige analyse van de sterftecijfers onthullend. De GMoH-lijst geeft naam, geslacht en leeftijd van elke gesneuvelde, wat toelaat om de ‘bevolkingspiramide’ van de doden te vergelijken met de bevolkingspiramide van heel Gaza. Dat ziet er zo uit:

Gericht gedode Hamasstrijders

De grijze piramide op de achtergrond is de bevolking van Gaza als geheel, die – in ieder geval tot 7 oktober 2023 – een snel groeiende bevolking toont: heel veel jonge kinderen, en relatief weinig ouderen. De rood-blauwe piramide vertoont een overduidelijke piek onder mannen in de leeftijd van 15 tot 55 jaar, maar niet onder vrouwen van die leeftijd.

Er is maar één logische verklaring voor deze asymmetrie: die mannen van 15 tot 55 jaar zijn Hamas-strijders, die heel gericht door Israël gedood worden (Hamas laat geen vrouwen toe als gewapende strijders). De hoge sterfte onder 15-19 jarigen en licht verhoogde sterfte onder 10-14 jarigen suggereert ook, dat Hamas gebruik maakt van kindsoldaten. 

Als je die ‘Hamas-piek’ weghaalt, komt de leeftijdsverdeling van de gestorvenen vrij goed overeen met de bevolkingspiramide van heel Gaza. Dat betekent dat de IDF niet selectief kinderen of vrouwen als doelwit neemt, wat alle Israël-haters om strijd beweren. Het relatief grote aantal kinderen dat onbedoeld sneuvelt, is een onvermijdelijk gevolg van de gemiddeld zeer jonge bevolking van Gaza.

Bevolkingsonderzoek, midden in een oorlog

Zijn de GMoH-cijfers een over- of onderschatting? Enerzijds hebben Gazanen goede reden om gesneuvelden te verzinnen, wegens de te verwachten financiële compensatie. In principe is elke ‘martelaar’ een duurzame bron van inkomsten voor de familie. Anderzijds, het is onrealistisch om te verwachten dat het GMoH midden in een oorlog een volledig dekkende administratie van overledenen kan bijhouden.

Daarom is het frappant, dat het onlangs gelukt is om in Gaza een vrij groot bevolkingsonderzoek te houden naar het aantal door geweld omgekomen personen. Aangestuurd door westerse onderzoekers bezochten medewerkers van het Palestinian Center for Policy and Survey Research tussen 30 december 2024 en 5 januari 2025 een steekproef van 2000 gezinnen op diverse plekken in Gaza, met de vraag of er leden van hun huishouden waren omgekomen sinds het begin van de oorlog. De hamvraag van zulk onderzoek is natuurlijk altijd: hoe representatief was die steekproef en hoe goed hielden de Palestijnse medewerkers zich aan het protocol om dubbeltellingen en overdrijving te voorkomen? We gaan nu voorbij aan de twijfels die daarover gerezen zijn, en melden wat resultaten.

Volgens hen vielen tot 5 januari 2025 door geweld 75.000 doden (onzekerheidsmarge: tussen de 64.000 en 87.000 doden). Opnieuw wordt op geen enkele manier gespecificeerd welk geweld dat was, en of de gesneuvelde een burger of Hamas-strijder was. We mogen aannemen dat Hamas dat niet zou hebben toegelaten.

De GmoH-schatting van dat moment was 46.000 doden, dus ruimschoots lager. De onderzoekers concluderen hieruit dat het GmoH het aantal doden niet heeft overdreven, integendeel, maar ze trekken ook twee andere, opmerkelijke conclusies:

– de veel gemaakte claim dat het aantal indirecte oorlogsdoden (bijvoorbeeld door slechtere medische zorg) vier keer zo groot is als het aantal door geweld gesneuvelden is onhoudbaar. Zij vinden slechts een relatief kleine niet-gewelddadige oversterfte sinds het begin van de oorlog.  

– ook de claim dat er toen al meer dan zestigduizend mensen waren overleden aan ondervoeding is daarom onzin.

Bevolking mogelijk nog toegenomen

De enquêteurs vroegen ook naar kinderen die na 7 oktober 2023 geboren waren. In de 2000 bezochte gezinnen waren dat er 357, waarvan er eind 2024 slechts 4 overleden waren. Dat is bepaald geen niveau van kindersterfte dat termen als ‘concentratiekamp’, laat staan ‘Holocaust’ rechtvaardigt. Het weerlegt ook de constante stroom van alarmerende berichten, vanaf het begin van de oorlog, over een totaal ingestorte gezondheidszorg.

Die 357 baby’s in 2000 gezinnen vertaalt zich naar zo’n 75 duizend geboortes in heel Gaza, gelijk aan bovenstaande schatting van het aantal doden door geweld (beide getallen hebben forse onzekerheidsmarges, dus dat het precies overeenkomt is toeval). Dit komt overeen met het jaarlijkse aantal geboortes voor de oorlog. Ook dat is frontaal in strijd met het continu in de media doorgedramde narratief van een onleefbaar Gaza.

Sterker nog, zelfs in de hogere schatting van het aantal doden uit dit bevolkingsonderzoek neemt de bevolking van Gaza maar nauwelijks af door de oorlog; als we de cijfers van het GMoH voor waar aannemen, nam de bevolking van Gaza tot 5 januari 2025 zelfs nog toe. De Israël-haters en nuttige idioten van Hamas in het Westen kunnen nu desgewenst beweren dat de genocide op 6 januari 2025 begonnen is.                

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!  

Het bericht Onderzoek weerlegt de mediaverhalen dat Gaza onleefbaar en uitgehongerd zou zijn verscheen eerst op Wynia's Week.

Soms ben ik het met autocraat Trump eens

Maar soms, ja soms doen die autocraten dingen waar ik het mee eens ben. Neem de boycot van Francesca Albanese door de VS. Zij is rapporteur over de mensenrechten in de Palestijnse gebieden voor de VN, maar voert dat rapporteren niet erg onpartijdig en objectief uit. De minister van buitenlandse zaken van de VS, Marco Rubio, formuleert dit als volgt:

‘De VS hebben herhaaldelijk geprotesteerd tegen de gekleurde en kwaadaardige activiteiten van Albanese. Die activiteiten hebben haar ongeschikt gemaakt voor haar functie van speciaal rapporteur. Albanese heeft onverhuld antisemitisme uitgespuwd, heeft steun voor terrorisme uitgesproken, en heeft publiekelijk haar minachting uitgesproken voor de VS, Israël en het Westen. (…) Recent heeft zij haar pogingen om de VS te intimideren opgevoerd door dreigbrieven te sturen naar Amerikaanse bedrijven. Zij uitte daarbij extreme en ongefundeerde beschuldigingen. Het Internationale Strafhof zou worden ingeschakeld om deze bedrijven en hun leidinggevenden te onderzoeken en te vervolgen. Wij tolereren niet langer deze campagnes van politieke en economische oorlogsvoering die onze nationale belangen en soevereiniteit schaden.’ (Bron: state.gov)

De aankondiging van zo’n boycot van een VN-functionaris als Albanese zou in Nederland tot veel tumult leiden. Bij vooral linkse politieke partijen staat de VN voor moreel en politiek correct internationaal recht.

Neem bijvoorbeeld Peter Malcontent. Hij treedt geregeld bij de publieke omroep op, als ‘specialist op het gebied van het Israëlisch-Palestijns conflict’. Hij zei op de radio:

‘Albanese heeft heel veel volgers, ook in toenemende mate in Westerse landen. Veel mensen beschouwen haar als een held die durft op te komen voor de Palestijnen. Secretaris-generaal van de VN António Guterres liet zich ook vaak zeer kritisch uit over het optreden van Israël, maar die is stiller geworden. Alleen Albanese blijft op de trom slaan.’

Malcontent probeert objectief te zijn (‘ze heeft wel eens onhandige dingen gezegd over de Joodse lobby in de VS’). Hij slaagt daar echter niet erg in. Dat blijkt bijvoorbeeld uit wat hij hier zegt:

‘Als rapporteur is het enige wat ze kan doen inzichtelijk maken wat er gebeurt in de Palestijnse gebieden en dat delen met de wereld. Ze zal blijven oproepen tot een wapenembargo en economische sancties tegen Israël.’ Bron: nporadio1.nl

De VN is partijdig

De beslissing van de VS om Albanese te boycotten, heeft de wereld niet onberoerd gelaten. Uiteraard heeft de VN zelf gezegd deze boycot onacceptabel te vinden. Dat is zeker zo, zegt de VN, omdat de speciale rapporteurs niet in dienst zijn van de VN. Onafhankelijk van de VN rapporteren zij over de mensenrechtensituatie, waar dan ook in de wereld. Zij worden wel benoemd door de mensenrechtenraad van de VN.

Maar is die mensenrechtenraad dan ook onafhankelijk? Ik heb zo mijn twijfels. Mijn klassieke voorbeeld is dat deze raad er dubbele standaarden op nahoudt. Ik citeer mezelf:

‘Zo is in de VN Israël veroordeeld omdat het land de rechten van Palestijnse vrouwen zou schenden. Saoedi-Arabië en Iran waren mede-ondertekenaars van deze resolutie. Dat zijn duidelijk geen landen waar vrouwen veel rechten hebben. Deze landen zijn echter nooit veroordeeld geweest voor het schenden van vrouwenrechten. Het tekent de dubbele standaard die in het internationale recht geldt als het om Israël gaat.’ Bron: harrieverbon.nl

Het is dus niet per definitie vertrouwenwekkend dat Albanese benoemd is door de mensenrechtenraad. Zeker niet als je weet dat in het algemeen de VN Israël vaker veroordeelt dan veel andere staten. Dit is diverse malen gedocumenteerd (zie hier). Disproportionele veroordelingen door de VN maken de VN ineffectief. Israël neemt deze veroordelingen namelijk al lang niet meer serieus. Als het dat wel gedaan zou hebben, bestond het land waarschijnlijk al niet meer.

Albanese is ook niet onpartijdig

Dat Albanese geen onpartijdige rapporteur is over de situatie in Gaza, weten we. Inderdaad, het lijkt erop dat een groot deel van de Tweede Kamer dat inmiddels ook weet. Een aantal leden van de Kamer heeft bij de minister van Buitenlandse Zaken vragen gesteld over ‘intimidatie van een maatschappelijke organisatie’ door Albanese.  

De voorzitter van de mensenrechtenraad van de VN, Jürg Lauber, zou op de hoogte moeten zijn van de intimidatie waar ook de regering van de VS over klaagt. Door haar te handhaven, maakt hij de VN alleen maar onmachtiger bij het oplossen van het al meer dan honderd jaar durende conflict tussen Joodse en Arabische bewoners van wat ooit Palestina was. Er is, helaas, een Donald Trump nodig om haar te belemmeren gekleurde opvattingen over Israël te ventileren.

Ook in Nederland krijgt Albanese dus geen onverdeelde steun. Aan het begin van het jaar was Albanese op uitnodiging van de linkse partijen op bezoek in Nederland. Dat leidde echter tot een controverse in de Tweede Kamer. Het resultaat was dat zij niet officieel door de Kamer werd ontvangen.  

De steun voor Albanese komt dus vrijwel volledig van links, terwijl rechts haar een partijdige, intimiderende provocateur vindt. Organisaties als Amnesty International verwelkomden vooral de bevinding van Albanese dat er ‘redelijke gronden’ zijn om aan te nemen dat Israël genocide pleegt. Die bevinding vindt de geïnteresseerde lezer in dit document van de VN. Genocide, zoals Albanese zelf in dit document opmerkt, zijn handelingen met de bedoeling een ‘national, ethnic, racial or religious group’ te vernietigen. Er moet dus een doel zijn om een bepaalde groep, bijvoorbeeld de Gazanen, te vernietigen.

Is Netanyahu een ondoelmatige genocidepleger?

Zoals bekend had Nazi-Duitsland het doel de Joden in Europa uit te roeien. Het Hitlerbewind ging daarbij systematisch te werk door eerst de Joden in getto’s op te sluiten en vervolgens te transporteren naar vernietigingskampen. Tweederde van de Europese Joodse bevolking kwam daarbij om het leven. Een ander voorbeeld van genocide was de doelbewuste jacht op de Tutsi-bevolking van Rwanda in 1994. In een paar maanden tijd vermoordden radicale Hutu’s 70 procent van de Tutsi’s van Rwanda.  

Hoe systematisch gaat het bewind van Benjamin Netanyahu te werk bij de door Albanese als genocide omschreven oorlogsvoering tegen Hamas? Tot nu toe zijn er, volgens Hamas, sinds 7 oktober 2023 ongeveer 58 duizend burgers van Gaza gedood bij de oorlogsvoering. Dat is een kleine drie procent van de totale bevolking van Gaza. De definitie van genocide houdt niet noodzakelijk in dat de regering van Israël de hele bevolking van Gaza zou willen uitmoorden. Een percentage van drie procent oorlogsslachtoffers is echter niet uitzonderlijk hoog voor een oorlog zoals die in Gaza  wordt gevoerd. Met andere woorden, als Netanyahu echt van plan is een groot deel van de burgers van Gaza te vermoorden, doet hij dat wel op een zeer inefficiënte manier.

Het idee dat Israël genocide pleegt, begint bij een steeds groter deel van de Nederlanders gemeengoed te worden. Op mijn eerdere stuk over Albanese reageerde iemand die zich Tommy noemde als volgt:

‘Albanese vermijdt expliciet de identificatie maar erkent dat er een genocide plaatsvindt. Onafhankelijk van een waardeoordeel, dit is zo. Je hoeft enkel naar het percentage kinderslachtoffers te kijken en dit vergelijken met andere oorlogen. Dan blijft het een feit. Zoals ik zei, zonder oordeel eraan vast te plakken is dat een vaststelling.’ (Anonieme mail)

Nederlanders als Tommy hebben niet veel bewijs nodig voor de vaststelling van genocide. Tel maar het aantal omgekomen kinderen – ongeveer 15.000 – en er kan niets anders dan sprake zijn van genocide. Het aantal omgekomen kinderen bedraagt nog geen 1,5 procent van het totaal aantal kinderen in Gaza.

Daarmee is niet gezegd dat Gaza op dit moment een paradijs is voor kinderen. Het moet een hel zijn. Verandert die hel in een hemel als de partijen een ‘permanente wapenstilstand’ afsluiten? Dit willen velen in Nederland, waaronder ontwikkelingsorganisaties als Oxfam Novib. Maar er zijn in de afgelopen decennia al vele wapenstilstanden afgesproken tussen Hamas en Israël. Het hielp niet, de raketten bleven komen. Het helpt ook niet om één partij alle schuld te geven en de andere partij vrij te pleiten, zoals Albanese doet.

Wat Netanyahu wel wil

De uitspraken van Albanese over genocide hebben ertoe geleid dat het Internationaal Strafhof Netanyahu van oorlogsmisdaden is gaan verdenken. Hij moet zich in Den Haag melden voor een verhoor. Het lijkt niet waarschijnlijk dat Netanyahu daar gehoor aan gaat geven. Net zo onwaarschijnlijk als dat Albanese zich terugtrekt als speciale rapporteur van het Midden Oosten.

Netanyahu heeft, vlak na 7 oktober 2023, gezegd dat het doel van de oorlog was om Hamas in Gaza te vernietigen. De bedoeling van de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog was om de Nazi’s te verslaan. De Nazi’s gaven zich echter pas over toen de geallieerden Berlijn hadden veroverd en Hitler zelfmoord had gepleegd. Hamas geeft zich nog lang niet over, dat is inmiddels wel duidelijk. Bovendien lijkt het erop dat iedere gesneuvelde Hamasstrijder al snel weer vervangen kan worden. Daarmee lijkt het doel van Netanyahu voortdurend buiten bereik te blijven. Die oorlog in Gaza gaat dus voorlopig nog wel even door. Albanese of geen Albanese.

Harrie Verbon is emeritus-hoogleraar openbare financiën aan de Universiteit van Tilburg. Dit stuk verscheen deze week op zijn blog.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk.Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Helaas is er een Donald Trump nodig om Francesca Albanese te verhinderen haar gekleurde opvattingen over Israël te ventileren verscheen eerst op Wynia's Week.

In mei van dit jaar houdt Jeffrey Herf de schrijver van het boek dat ik hier bespreek er een lezing. Hij wordt ingeleid door Alexander Carstiuc, een van de oprichters van café Bajszel. Op de avond dat Herf spreekt, staat Bajszel onder volledige politiebewaking. Er staan twee politieauto’s voor de deur, en meer dan twaalf agenten staan demonstratief op wacht.

Een onschadelijke emeritus

Die beveiliging heeft betrekking op de islamisten die voor de deur staan. Ze lezen niets, maar hun agressie is overal en permanent aanwezig. Het café heeft 24 uur per dag bescherming nodig. Op alle mogelijke manieren is het gevandaliseerd met graffiti en posters. Ruiten zijn ingegooid. Bezoekers hebben bescherming nodig om binnen te komen, zeker op de avond van de boekpresentatie.

Wat staat er in Herfs boek dat zo veel agressie oproept? In feite gaat het om een Duitse vertaling door Hentrich en Hentrich van Herfs Engelstalige boek dat een jaar eerder uitkwam bij Routledge. Het kritische digitale magazine Quillette schonk er aandacht aan en publiceerde Herfs lezing. Had men de Engelse versie gelezen en werd men woedend over de inhoud? Is Herf een omstreden wetenschapper?

Herf is net als uw recensent een emeritus, onschadelijk voor universiteit en maatschappij. Zijn boek is een wetenschappelijke studie naar antisemitisme, en niet iets voor een regenachtige zondagmiddag. Herf is een belangrijk onderzoeker inzake antisemitisme, hij publiceerde inmiddels zo’n vijf boeken en is lid van het London Centre for the Study of Contemporary Antisemitism.

Zijn boek bestaat uit achttien essays, waarvan tien ingaan op zijn eerder gepubliceerd historisch onderzoek over reactionair modernisme, Nazi-Duitslands antisemitische propaganda, Oost-Duitsland ‘nooit verklaarde oorlog’ aan Israël en de aanval op Israël van uiterst links. De overige artikelen zijn recenter.

Sinds de jaren 1930 hebben we te maken met een drietal ‘gezichten’ van het antisemitisme: het antisemitisme dat leidde tot de Holocaust, het antisemitisme van het communisme en radicaal-links en het antisemitisme van het islamisme. In alle drie gevallen werd het antisemitisme gestimuleerd door de staat. Nazi-Duitsland, de Sovjet-Unie gedurende de Koude Oorlog en de Arabische staten met hun oorlogen tegen Israël waren de sponsors.

Linkse kritiek op Israël lijkt op de oude communistische variant

Antisemitisme dat verbonden was met uiterst rechts overleefde vooral aan de randen van de westerse maatschappij. De communisten en radicaal-links gebruikten de oude stereotypen van de machtige en invloedrijke Joden. Dat loopt door tot in de huidige kritiek op de staat Israël die als racistisch en kolonialistisch gezien wordt. Historisch gezien verschilt de communistische variant niet veel van de huidige linkse kritiek. Ook die laatste ontkent dat haar aanval op Israël ook maar iets van doen heeft met antisemitisme. De PvdA, GroenLinks en SP passen naadloos in dit perspectief.

Het zionisme afschilderen als kolonialisme is niet nieuw. Kolonialisme-kritiek heeft haar wortels in de communistische en socialistische bewegingen in de twintigste eeuw. Die relatie tussen communisten en islamisme begon al onder Lenin, en liep door in de communistische partijen van het Midden-Oosten. Na de oorlog konden alleen de Sovjet-Unie, Oost-Duitsland en het West-Duitse radicale links een soort intellectuele en politieke façade ophouden ten aanzien van het antizionisme.

In Duitsland was het links in de jaren ’60 en ’70 dat de haat tegen Israël een intellectuele en morele respectabiliteit gaf onder de vlag van antifascisme en antiracisme. Die lijn lijkt ook tegenwoordig zichtbaar, nu geprobeerd wordt Hamas als heroïsche verzetsbeweging af te schilderen en de parlementaire democratie van Israël te vergelijken met nazi-Duitsland. Linguïstische magie noemt Herf het.

Waarom slaat het islamisme zo aan bij links?

Nergens anders werd het antisemitisme zo vurig omarmd als in het Midden-Oosten. De Egyptische president Abdel Nasser en daarna Anwar Sadat prezen de nazi’s voor hun strijd tegen het zionisme. Leiders van de Moslim Broederschap als Hassan al-Banna, Haj Amin al Husseini en Sayyid Qutb zien het jodendom als veruit inferieur aan de islam. Evnmin als er een gematigd nazisme bestaat, is er een gematigd islamisme, schrijft Herf. De traditie van de islam is inherent anti-Joods.

In zijn lezing die avond in Neukölln in Berlijn introduceert Jeffrey Herf zijn boek bij het publiek in café Bajszel.De vraag die hij die avond bespreekt, is waarom het islamisme, toch een diep reactionair fenomeen, de cause célèbre van links werd. Waarom kon het antisemitisme ongestoord zijn gang gaan in de Verenigde Naties en op de Westerse campus? Waar is de geest van het antifascisme gebleven die een Jodenhaat had kunnen pareren die sinds de nazi’s niet meer is voorgekomen?

Gezapigheid en desinteresse

Oorzaak is wat Herf noemt ‘een tweede onderschatting’, een uiterst verontrustende gezapigheid en desinteresse van het grote publiek waar het gaat over de teksten van de islamisten. Herf heeft in zijn boek een artikel opgenomen dat hij schreef in 2014: ‘Why They Fight: Hamas’s Little Known Fascist Charter’. Dat gaat over het handvest van Hamas, dat je kunt zien als de geloofsbelijdenis van de terreurgroep. Herf vindt het even belangrijk als Hitlers speech in januari 1939 over de Holocaust.

Het handvest van Hamas geeft blijk van een diepe religieuze haat tegen alles wat Joods is, tegen de Joden en de staat Israël. De Joden worden verantwoordelijk gesteld voor de Franse Revolutie, de Eerste en de Tweede Wereldoorlog. Het handvest herhaalt de samenzweringsverhalen van de Protocols of the Elders of Zion. Het is een van de meest reactionaire teksten van de laatste veertig jaar en staat bol van de nazi-propaganda die in de Arabische en islamitische wereld gangbaar is. Het probleem is dat de Westerse intelligentsia het document volledig genegeerd heeft.

Het handvest van Hamas bestaat uit 36 artikelen gepubliceerd in 1988. De filosofie van Hamas heeft haar wortels in het totalitarisme en radicaal antisemitisme dat kenmerkend is voor het islamisme sinds de jaren 1930. Het doel is de vernietiging van de staat Israël. De huidige oorlog in Gaza blijft onbegrijpelijk als je niets weet van dit geschrift. Hamas wijkt niet wezenlijk af van andere terroristische bewegingen als Al Qaeda, Hezbollah, Iran, Boko Haram en ISIS.

Hassan al-Banna was er duidelijk over: Israël zal net zo lang bestaan tot de islam het van de kaart veegt. Bovendien is het vernietigen van Israël een heilige opdracht, een ‘antwoord op Allah’s opdracht’. Het handvest verdeelt de wereld in goed en slecht, het belooft de wereld opnieuw in te richten volgens de wet van Allah. Allah is het doel, de Profeet het voorbeeld en de Koran de constitutie. Jihad is de weg en de dood voor Allah is het beste wat je kan overkomen. Dit is een doodscultus, met andere woorden.

Achterlijk Hamas blijft populair op de campus

Komende generaties moslims hebben een onvervreemdbaar grondrecht (waqf) op Palestina. Om dat te realiseren moet Israël vernietigd worden. Iedereen die pleit voor een tweestatenoplossing heeft niet alleen geen idee waarover hij spreekt, maar ziet ook niet in dat dat voor Hamas religieuze geloofsafval zou zijn. Het handvest zegt ook uitdrukkelijk dat diplomatieke oplossingen, internationale conferenties en vredesvoorstellen tijdverspilling zijn.

Herf noemt het document van Hamas terecht intellectuele achterlijkheid gepaard aan historisch onbenul. Maar Hamas blijft onverminderd populair op de westerse campussen en demonstraties. Daaruit blijkt hoe achterlijk de huidige intelligentsia en Israël-politiek geworden zijn.

Jeffrey Herf, Three Faces of Antisemitism, Right, Left and Islamist, Routledge (Taylor & Francis) 2024, 269 pp.

Jeffrey Herf is a distinguished university professor emeritus of history at the University of Maryland USA.

Voor wie het Hamas-handvest wil lezen, dat kan hier.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. U maakt dat als donateur mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Hoe het antisemitisme van de radicale islam zich meester heeft kunnen maken van de westerse intelligentsia verscheen eerst op Wynia's Week.

Andere koek

De raketten uit Iran zijn andere koek dan die uit Gaza, Jemen of Libanon. Juni, vrijdag de dertiende kwamen de eerste. Of om precies te zijn: de eerste dit jaar. Een salvo van ruim negentig ballistische raketten, de meeste werden onderschept, en een paar hits. Tal van gewonden en veel materiële schade. De volgende dag ging het erger mis. Een directe hit doodde in het Arabische stadje Tamra drie vrouwen en een kind. Ze zaten in een safe room, maar die zijn niet bestand tegen voltreffers, zoals een paar dagen later wederom bleek in Ramat Gan. Inmiddels zijn er 28 mensen omgekomen door Iraanse raketaanvallen, de meesten in de eerste dagen nadat de Iraanse vergeldingsacties begonnen.

De meeste salvo’s uit Iran worden tijdig gesignaleerd. Een app op je telefoon laat je weten dat je snel een schuilkelder moet opzoeken of, als die niet in de buurt is, een protected space. Wij hebben geen safe room, maar de eerste dagen waren 10 à 15 minuten genoeg om naar de schuilkelder van het dorp te gaan of naar vrienden die er wel een hebben. Tot we een keer met zijn vieren net in de auto zaten en de sirenes al begonnen te loeien. Thuis zochten we sindsdien een plek in een hoek waarheen geen gebroken glas kan vliegen en waar een eventueel neervallend stuk van het plafond niet als eerste zal belanden. Op zulke momenten verheug ik me maar in enige kennis van statistiek.

Het doel van de aanvallen op Iran was niet om het regime aldaar omver te werpen, maar om te voorkomen dat Iran over atoomwapens kan beschikken. Vlak voor de Israëlische aanval op Iran begon, maakte het Internationale Atoomenergieagentschap (IAEA) wereldkundig dat Iran bijna voldoende verrijkt uranium had om atoombommen te kunnen maken. Het ‘Death to America, death to Israel’ is in een groot deel van de wereld vaak als folklore afgedaan, maar is hier al vele jaren uiterst serieus genomen. De Amerikaanse aanval met B2-bommenwerpers kwam in Israël dan ook als een verademing daar de eigen luchtmacht technisch niet in staat is de nucleaire locaties grondig te vernietigen.

‘De Israëlische aanval op Iran valt niet onder het recht op zelfverdediging en strookt dus niet met het internationaal recht’ lees ik al snel na het begin van de aanval in een voormalige Nederlandse kwaliteitskrant. Het is een preventieve aanval, terwijl, aldus Marieke de Hoon, universitair hoofddocent aan de UvA, de Verenigde Naties ooit ‘is opgericht om het patroon van preventieve aanvallen te doorbreken’. Nog even terzijde dat hierover in het Handvest van de VN en het Statuut van het Internationaal Gerechtshof met geen woord gerept wordt, dunkt mij dat als de Israëlische aanval strijdig zou zijn met het internationaal strafrecht het van tweeën één is: Of de aanval kan niet door de beugel of het internationaal strafrecht is niet meer geheel bij de tijd, al vrees ik dat deze laatste gedachte aan de Universiteit van Amsterdamistan vloeken in de kerk is.

De motie-Piri

Mijn Nederlandse roots willen de laatste tijd wel vaker pijn doen. Zo kwam de motie-Piri van GroenLinks-PvdA, waarmee om een volledig wapenembargo tegen Israël werd gevraagd, hard aan. Gelukkig stonden een aantal prominente oudgedienden op, al wil ik nog wel wat afdoen aan de bewoordingen van hun weggestemde tegenmotie. ‘Overwegende dat (…) het volstrekt verwerpelijk beleid van de regering Netanyahu bestreden dient te worden (…)’ lijkt me geen taalgebruik dat je jegens een bevriend staatshoofd gebruikt en is ook wel heel zwaar aangezet (‘volstrekt verwerpelijk’, niets goeds?).

Verder klopt het dat het wegvallen van de raketverdediging zou kunnen leiden tot ‘tienduizenden extra (…) burgerslachtoffers, zowel Palestijnen, Israëlische Arabieren, Druzen, Christen[en] als Joodse Israëli’s’, maar het gebruik van het hiervoor door mij weggelaten woord ‘onschuldige’ is onzin. Om het bij de Joodse Israëli’s te houden … onschuldig? De aanval op Iran is massaal verwelkomd. Velen denken dat het land hierdoor veiliger is geworden. Net zomin als het merendeel van de bewoners van Gaza geen schuld heeft aan de rampspoed die zich daar voltrekt, hebben de Joodse Israëli’s geen schuld aan de aanvallen op Iran. Integendeel en met trots.

‘Jullie waren medeplichtig’

Tijdens de bijeenkomst van de Veiligheidsraad van de VN op 22 juni naar aanleiding van de aanval op Iran verwoordde Israëls ambassadeur Danny Danon aldaar het sentiment. Vrij vertaald: ‘Afgelopen nacht veranderde de loop der geschiedenis. De VS, de leider van de vrije wereld, nam de grootste existentiële bedreiging van de vrije wereld weg. Dat was geen vrije keuze, maar noodzaak (…) een gerechtvaardigde aanval.’

Om vervolgens de landen toe te spreken die deze aanval veroordelen. ‘Waar waren jullie toen Iran zich haastte kernbommen te maken? Waar waren jullie toen Iran uranium verrijkte tot ver boven het niveau dat nodig is voor civiel gebruik? Toen het ondergrondse fortificaties bouwde om onze uitroeiing voor te bereiden? Waar waren jullie toen Iran onderhandelingen tot theater degradeerde en bedrog tot strategie verhief? Jullie waren stil. Jullie waren medeplichtig. Jullie waren bang. Jullie waren toeschouwers.’

Niet alleen het sentiment is hier anders dan elders, ook het gedrag. Ontvluchten mensen doorgaans oorlogsgebieden als ze de kans krijgen, hier stelden de naar schatting 150.000 in het buitenland gestrande Israëli’s vrijwel alles in het werk om zo snel mogelijk terug te komen. Dat was op 7 oktober zo en ook nu weer. ‘Ask Greta’ leerden sociale media als antwoord op de hoe-vraag. Er kwamen ook werkelijk Israëli’s vanaf Cyprus per jacht terug. Twee jachten haalden het niet en moesten door de marine aan land worden gebracht. Niet vermeld is of deze opvarenden ook een broodje pastrami kregen.

Niet meer alleen militaire doelen

Kort na de aanval van de VS lieten Israëlische bronnen doorschemeren bereid te zijn de bombardementen op Iran te staken. Israël meent zijn doelen – het wegnemen van de dreiging van kernraketten en ballistische raketten – bereikt te hebben. Tot er een akkoord kwam, ging de Israëlische luchtmacht nog onverdroten voort. ‘3½ uur uit en thuis naar Teheran’ vertelde S., de moeder van een F35-piloot. Niets vergeleken met de 32 uur die de Amerikaanse B2’s onderweg waren.

De laatste Israëlische aanvallen betroffen niet meer alleen nucleaire en lanceerinstallaties en plekken waar raketten geproduceerd worden. Het hoofdkwartier en commandocentrum van de Iraanse Revolutionaire Garde werden getroffen en militaire vliegtuigen vernietigd. En veel minder strategisch, maar niet onbeduidend: de ‘Countdown to Israel’s destruction’-klok op het Palestinaplein in Teheran is niet meer en de entree tot Teherans beruchte Evin-gevangenis, waar de door het regime meest gevreesde politieke gevangenen en inwoners met een dubbele nationaliteit vastzitten, zo niet gemarteld worden, is gebombardeerd.

Dinsdagmorgen werden we – hopelijk voor het laatst – vroegtijdig uit onze slaap gehaald door het alert op onze telefoons en even later de sirenes. Op de telefoon lazen we dat om 07.00 uur een bestand zou ingaan. Het mocht vier inwoners van Be’er Sheva niet meer baten. Een voltreffer maakte een einde aan hun leven. Later in de ochtend kwam er weer een Iraanse raket en dreigden meer aanvallen over en weer tot Trump een verlossend woord sprak. ‘Don’t know what the f*ck they’re doing’ en ‘I’m unhappy if Israel is going out this morning because of one rocket that didn’t land, that was shot perhaps by mistake, but didn’t land’.

Uiteindelijk is Trump hier de baas. Tijdens zijn telefoongesprek met Netanyahu kregen de al opgestegen F35’s opdracht rondjes te gaan vliegen tot ze even later werden teruggeroepen. Als geste stond Trump toe dat één jet nog een Iraanse radarinstallatie in puin mocht gooien.

Alle restricties ingetrokken

Het leven hernam hierna in no time zijn beloop. From zero to hundred. Alle restricties zijn ingetrokken. Drukte op de wegen, reisbureaus worden platgebeld om vakanties te boeken, de cafés zijn weer vol, Ben Gurion Airport is open. El Al begint een luchtbrug om gestrande Israëli’s op te halen en verschillende luchtvaartmaatschappijen, waaronder Fly Dubai en een Chinese maatschappij, hebben aangekondigd weer op Tel Aviv te gaan vliegen. Laten we hopen dat het bestand standhoudt en een vervolg krijgt in een langdurig atoombomvrij Iran.

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. U maakt dat samen met de andere donateurs mogelijk. Doet u weer mee? Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht De Amerikaanse aanval op de nucleaire locaties in Iran kwam hier in Israël als een verademing verscheen eerst op Wynia's Week.

Hoe zou iemand zich hierin kunnen vergissen? Toch gaf, in een klassiek experiment uit 1951 door sociaal-psycholoog Solomon Asch, ruim een derde van de (alleen mannelijke) proefpersonen niet het juiste antwoord, C.  Elke proefpersoon deed mee in een groepje, maar wist niet dat alle anderen medeplichtigen van Asch waren, met de instructie om allemaal ofwel A, ofwel allemaal B te zeggen. De test werd een stuk of vijftien keer herhaald per proefpersoon, met diverse lijnensetjes.

De echte proefpersoon was altijd als laatste aan de beurt om te antwoorden, en maar liefst 12 procent van hen volgde altijd de corrupte consensus. Slechts 26 procent van de proefpersonen was in het geheel niet van hun stuk te brengen en gaf altijd het juiste antwoord. De rest ging soms met de consensus mee, en vertrouwde soms wel op hun eigen oordeel.

Durft u het juiste antwoord te geven?

Terug naar de bovenste foto. Wat zien we hier?

A: Gazanen die door de Israëlische bezetter worden samengedreven voor genocide. 

B: Gazanen die door de Israëlische bezetter, onder het voorwendsel van voedselhulp, worden vernederd en gedehumaniseerd.

C: Gazanen die vrijwillig in de rij staan voor een gratis voedselpakket.

Behoort u tot de minderheid van 26 procent die het juiste antwoord durft te geven, als een cameraploeg van de NOS u op straat een microfoon onder de neus duwt? En denkt u dat de NOS dat dan uitzendt?

De foto van de in de rij staande Gazanen werd door allerlei Palestijnse en Qatarese nieuwsmedia uitgevent, en de 12 procent nuttige idioten voor Hamas in het Westen reageerden met de vereiste razernij van heilige verontwaardiging. Dit was een nieuw dieptepunt in dehumanisering en vernedering van Palestijnen, dit was geen haar beter dan rijen Joden die werden afgevoerd naar de gaskamers; een amateur-fotoshopper plakte in een grote boog Arbeit macht frei boven de rijen wachtenden, net als boven de toegangspoort van Auschwitz.

Het Internationale Rode Kruis, toch een serieuze organisatie, heb ik lang gedacht, voegde zich bij de 12 procent met een verklaring dat ze niets te maken wilden hebben met deze vorm van voedselhulp, en dat ze alleen zouden meewerken aan hulp die wel respect voor humanitaire waarden toonde. Inmiddels zijn via vier van deze hulpposten miljoenen gratis maaltijden uitgedeeld aan de inwoners van Gaza.

Hamas saboteert nieuw systeem van voedselhulp

Het is in het geheel niet verrassend, dat Palestijnse vloggers en door Hamas aangestuurde journalisten volstrekt schaamteloze propaganda bedrijven. Heel simpel: omdat het werkt. De populairste vloggers verdienen daar goudgeld mee via donaties uit het buitenland, want in dat concentratiekamp waar zich volgens de 12 procent een holocaust voltrekt, kan iedereen nog steeds live op social media en online bankieren. Hamas, ondertussen, zet alles op alles om dit nieuwe systeem van voedselhulp te saboteren, omdat dit het einde is van hun verdienmodel: namelijk de hulp die via UNRWA en andere NGO’s binnenkwam stelen en tegen woekerprijzen doorverkopen aan de bevolking.

Hun volgevreten leiders die veilig in Qatar en andere luxe oorden vertoeven, roepen de Gazanen daarom op om heldhaftig honger te blijven lijden voor de goede zaak. In Gaza zelf bedreigt Hamas iedereen die deze voedselpakketten aanneemt met ‘passende maatregelen’. Wat dat is kan variëren, maar geschoten wordt er in ieder geval.

Wat groepsdruk met IQ doet

Het verrassende is, dat deze propaganda, die voor het grootste deel eenvoudig te weerleggen is, intern tegenstrijdig, steeds schriller en zeker de laatste tijd soms lachwekkend amateuristisch, toch heel effectief is. Als je nooit van dat Asch-experiment gehoord had, zou het onbegrijpelijk zijn dat je mensen alleen maar een foto hoeft voor te schotelen die nauwelijks verschilt van mensen die in de rij staan voor een popconcert, slechts met een ophitsend bijschrift erbij, om ze schuimbekkend van leer te laten trekken over de genocidale IDF, over dit onweerlegbare bewijs van Israël’s morele ontaarding, en wat dies meer zij. Dit is de 12 procent die onder groepsdruk ook consequent beaamt dat lijn A of lijn B even lang is als de linkerlijn, terwijl ze er met hun neus bovenop staan maar er vanaf zien om hun eigen ogen te geloven.

Het valt nauwelijks te onderschatten, wat groupthink en groepsdruk doen met het IQ van mensen. Ik hou het op een daling van gemiddeld 30 punten. We zien partijpolitici elke dag op dat niveau vasthouden aan onhoudbare standpunten. Immers, de partijlijn staat vast en fractiediscipline is heilig. Dus wordt elke tweet van de partijleider die zegt dat lijn B even lang is als de lijn links, met applaus-emoji’s geretweet door de partijganger. 

Eén dissident kan corrupte consensus al breken

Hoe gevoelig iemand is voor groepsdruk zal samenhangen met hoe sociaal iemand is. Hoe belangrijker je het vindt om bij de groep te horen, hoe enger het is om tegen de consensus in te gaan. Ik had daarom gedacht dat vrouwen conformistischer zouden zijn dan mannen, maar uit een vergelijking met allerlei andere conformisme-experimenten die sindsdien gedaan zijn, blijkt geen duidelijk verschil. Ook zaken als intelligentie of opleidingsniveau correleren niet met de mate van conformisme.

Wat wel duidelijk is: het percentage proefpersonen dat de corrupte consensus volgt neemt al drastisch af als er één dissident is. Dus als in het oorspronkelijke Asch-experiment 6 medeplichtigen ‘lijn A’ zeggen, maar één medeplichtige zegt ‘lijn C’, dan voelt bijna niemand zich nog gedwongen om de eigen ogen niet te geloven. Dit type conformisme is dus niet een verlangen om met de meerderheid mee te gaan; het is de primordiale angst dat je als eenling tegenover de hele groep komt te staan. Zo werken fractiediscipline en de ideologische blindheid van de actiegroep. 

Wat voor zover ik weet niet onderzocht is: of nerds minder conformistisch zijn dan anderen. Aan de universiteiten heerst de corrupte consensus over de oorlog in Gaza uitsluitend op de zogeheten ‘sociale’ faculteiten, en niet bij de bèta’s. Echte nerds zijn enigszins asociaal (wat iets anders is dan  anti-sociaal); ze snappen niet waarom mensen zich zo vreselijk druk maken om erbij te horen. De keerzijde is, dat nerds er niet goed in zijn om de mensen om hen heen te overtuigen of enthousiast te maken voor hun ideeën, zodat hun invloed geringer is dan die zou moeten zijn in een moderne maatschappij.

George Orwell

De razernij-op-afroep van de 12 procent na de genocideleugen van de week is inmiddels routine. Vorige week was het de ‘14.000 baby’s zullen binnen 48 uur van honger sterven’-hoax, twee weken geleden kregen we het broodje-aap verhaal geserveerd dat de eerste trucks met hulpgoederen die Gaza binnenkwamen, geen zakken meel maar alleen lijkwades vervoerden.

Het is allemaal voorzien door George Orwell, in 1984. Daar moeten de inwoners van Oceania dagelijks hun Two Minutes Hate uitleven op Emmanuel Goldstein, staatsvijand nummer 1. Zijn kop hoeft maar in beeld te komen of de kijkers worden apoplectisch van luidkeels uitgeschreeuwde haat. Het kan nauwelijks toeval zijn, dat Orwell voor de zeer Joodse naam Goldstein heeft gekozen.

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. U maakt dat samen met de andere donateurs mogelijk. Doet u weer mee? Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Schaamteloze genocideleugens werken omdat 12 procent van de mensen onder groepsdruk hun eigen ogen niet meer geloven verscheen eerst op Wynia's Week.

Dat zal ongetwijfeld leiden tot nieuwe en fellere protesten in Europa, het Midden-Oosten, de VN, actiegroepen, maar ook in Israël zelf. Veel Israëlische familieleden van gijzelaars zien het voornemen van hun regering als een voortzetting en intensivering van de oorlog die ten koste gaat van hun gegijzelde gezinsleden. De New York Times schrijft dat er nog ongeveer 24 mensen gegijzeld worden. Het is cynisch, maar de families hebben gelijk, de kans op terugkomst lijkt miniem bij intensivering van de oorlog. Al is die terugkomst wel het officiële doel van de regering.

Zie het eens in de context

Natanyahu gaat in tegen de ‘wereldopinie’, voor zover die bestaat, en kiest ervoor Hamas definitief te verslaan in een waarschijnlijk langdurige grondoorlog waar aan Israëlische zijde ook veel slachtoffers zullen vallen. Het Westen dat al jaren geen oorlog meer kent, en nu door Trump, en onder de dreiging van Rusland, wakker wordt, zal weinig anders doen dan moreel protest laten horen. Maar ik denk dat Netanyahu weinig andere opties heeft dan een grondoorlog. 

Overal in de media hoor ik dat we de oorlog tussen Israël en Hamas in context moeten zien. Het is een ingewikkeld ‘conflict’ volgens velen. Maar laten we eens kijken wat de aanval van die 7^e oktober betekent als je hem op Amerika of Europa projecteert, zoals Douglas Murray doet in zijn meeste recente boek, On Democracies and Death Cults. Stel dat op die beruchte 7de oktober 2023 44.400 Amerikanen vermoord waren door islamitische terroristen, ongeveer vijftien maal 9/11. En dat pakweg 10.000 Amerikanen gekidnapt waren, weggesleurd uit hun huis, verkracht en vaak zwaar gewond. Of dat 8.400 Fransen en Britten waren afgemaakt op één dag, en nog eens 1.750 in gijzeling genomen.

Israël is een klein land met ongeveer 9 miljoen inwoners. Het aantal doden op die 7^de oktober was 1.200 en zo’n 250 mensen werden meegesleurd naar Gaza. Bovenstaande vergelijking maakt duidelijk wat dit betekende voor Israël. Dat is een fictieve vergelijking die we liever niet horen want die brengt het dicht bij huis.

Wat gebeurde er die vroege ochtend in oktober? Eerst kwamen de terroristen van Hamas en de Islamitische Jihad, gevolgd door delen van de burgerbevolking die zich konden uitleven in moorden en stelen. Murray beschrijft zijn bezoek aan Nahal Oz, een observatiepost die ligt tussen de kibboetsen Be’eri en Kfar Aza. De observatiepost Unit 414 bestond op die 7^de oktober uit ongewapende vrouwen. Een van de vrouwen heeft al maanden lang de hogere echelons gewaarschuwd voor oefeningen van Hamas bij het hek, maar niemand luistert. Murray beschrijft hoe hij videobeelden ziet van de slachting die Hamas aanricht; jonge vrouwen waar het bloed wegloopt uit hun kruis, het resultaat van verkrachting, kogels in hun schaamstreek, en doorgesneden pezen waardoor ze niet kunnen vluchten. Zesenzestig vrouwen werden afgemaakt, zeven werden meegesleurd naar Gaza.

De dag erna werd er gedemonstreerd op Times Square in New York, elite-universiteiten als Harvard en Columbia volgden onmiddellijk. Maar de demonstraties waren niet gericht tegen de slachtpartij, maar tegen het ‘koloniale bewind van Israël’. Hamas had de rekening terecht vereffend. In Canada werden synagogen in brand gestoken, er werd geschoten op Joodse scholen, Joodse winkels moesten het ontgelden. En nergens in het Westen was er ook maar enig protest tegen het geweld van Hamas.

Iran, de inspirator van Hamas

Een dag of wat erna reist Douglas Murray af naar Israël, hij kent het land goed. Hij wil uit de eerste hand zien wat die verschrikking teweeg heeft gebracht. In de maanden die volgden praat hij met overlevenden, familieleden in The Hostage Family Forum in Tel Aviv die hun dierbaren zijn kwijtgeraakt, met civiele hulpverleners, en met de IDF. Hij wil expliciet getuige zijn van de naweeën van deze slachting, en een zo breed mogelijk beeld geven van die 7de oktober. Dat beeld is zeldzaam genuanceerd, maar duidelijk in zijn steun voor Israël.

Het boek opent met een korte schets van de inspirator van Hamas: Iran. In 1979 komt ayatollah Khomeini terug uit ballingschap en verklaart de Islamitische Revolutie voor geslaagd. Intellectuelen als Michel Foucault verwelkomen Khomeini als geestelijk leider van de Iraanse revolutie, hij zal het westers kapitalisme gaan vernietigen. Richard Falk emeritus-hoogleraar aan Princeton University schreef in de New York Times dat we nu sociale rust en gelijkheid kunnen verwachten in Iran. Links heeft zich eerder vergist. De huidige protesten tegen Israël worden eveneens gevoed door antiwesterse sentimenten.

2005: Israël trekt zich terug uit Gaza

Vanaf 2003 wordt de invloed van Iran in Irak en, via Hezbollah, in Libanon, steeds sterker. Iran is de gevaarlijkste tegenstander van Israël en het Westen. Hamas wordt gevoed door Iran. Hamas-leiders zijn inmiddels op uitnodiging van de Moslim Broederschapaangekomen in Soedan, waar de regering Hamas steunt en onderdak geeft. Amjad Taha, politiek analist van het Midden-Oosten uit de Verenigde Arabische Emiraten, verwacht dat de volgende 7 oktober-aanslag vanuit Port Soedan zal komen.

In 2005 neemt de Israëlische premier Ariel Sharon een van de moeilijkste en meest omstreden beslissingen in Israëls geschiedenis: Israël trekt zich terug uit Gaza. Het bestuur wordt overgedragen aan de Palestijnse Autoriteit die de West Bank (Judea en Samaria) bestuurt. Joodse nederzettingen in Gaza worden hardhandig ontruimd door de IDF. Niemand wilde weg. Netanyahu stapte als protest op uit de regering van Sharon. Amerika dringt aan op verkiezingen in Gaza, en daarin verslaat Hamas Fatah. Sindsdien zijn er geen verkiezingen meer geweest. En sinds 2001 worden vanuit Gaza voortdurend korte afstand-raketten afgevuurd op Israël.

Theodor Herzl had gelijk met zijn boek The Jewish State (1896): de Joden zijn nergens veilig. Voor Herzl gaf de Dreyfus-affaire de doorslag. In 1895 werd de Franse legerkapitein Dreyfus, een volledig geassimileerde Jood, ten onrechte beschuldigd van spionage. Hij werd publiekelijk van zijn militaire onderscheidingen ontdaan, terwijl de menigte riep ‘dood aan de Joden’.

Dit was voor Herzl reden om te pleiten voor de stichting van een Joodse staat. Maar het is de vraag of die staat wel veiligheid kan bieden. Toen in 1948 Israël werd gesticht, werd het land onmiddellijk aangevallen door de omringende Arabische landen. Ook in 1967 en 1973 woedden er oorlogen met het doel Israël van de kaart te vegen. Na de beestachtige aanslag van Hamas op 7 oktober 2023 heerst in Israël het gevoel dat de IDF de bevolking niet kan beschermen. Murray is er duidelijk over, zowel de regering van Netanyahu als de inlichtingendiensten en het leger hebben gefaald.

Be’eri

Dat wordt duidelijk in de kibboets Be’eri, die vlakbij de grens van de Gazastrook ligt. Vanuit Gaza zie je haar zo liggen. Hamas had geen enkele moeite om de kibboets in te nemen. Het grootste deel van de bewoners waren vredelievende Israëli die niets liever wilden dan vrede met de Gazanen. Een van hen was Vivian Silver, schrijft Murray, die Be’eri meermalen bezocht heeft. Vivian heeft jarenlang gewerkt aan een betere verstandhouding met de Gazanen. Ze was medeoprichter van Women Wage Peace. Ze was lid van B’Tselem een human right-groep. Iedere week reed ze met haar auto vanuit Gaza naar een ziekenhuis in Israël om kinderen uit Gaza van specialistische medische hulp te voorzien.

De terroristen van Hamas hadden vrij spel in Be’eri, de paar gewapende verdedigers van de commune hadden geen kans. Het duurde uren voor de IDF aanwezig was. Hamas moordde van deur tot deur en wist precies waar het moest toeslaan. Er was immers regelmatig contact tussen de kibboets en de duizenden Gazanen die in Israël werkten. Later dacht men dat Vivian Silver meegenomen was naar Gaza, maar dat bleek onjuist. Haar huis was platgebrand, ze was levend verbrand in haar eigen huis. Het kostte de forensische dienst vijf weken om haar DNA vast te stellen, er was praktisch niets meer van haar over. Murrays beschrijving is bloedstollend, maar niemand in Europa is geïnteresseerd in deze Hamas-terreur. Het is Israël dat afkeer oproept.

Majoor Y

Murray spreekt een lid van de IDF, majoor Y, die gespecialiseerd is in het doorzoeken van woningen in Gaza. Hij ziet dat in ongeveer ieder huis wapens opgeslagen liggen voor Hamas. Na verloop van tijd stopt hij met zoeken naar tunnelingangen of wapens in de keuken of woonkamer, maar gaat meteen door naar de kinderkamer waar in de meeste gevallen de wapenopslag is. Bij zijn zoektocht komen regelmatig exemplaren in het Arabisch boven water van Mein Kampf. How to Kill Jews is eveneens populair. Iedere VN-school laat hetzelfde beeld zien: een lopende band van Jodenhaat. Scholen, ziekenhuizen en moskeeën worden allemaal ingezet voor Hamas’ cynische oorlogsvoering. Maar in Nederland gaan demonstranten in het Centraal Station zitten met hun Palestijnse keffiyeh of slopen een faculteitsgebouw om te protesteren tegen Israël.

Douglas Murray, On Democracies and Death Cults, Israel and the future of civilization (Broadside Books 2025, 209 p).

Eerdere boeken van Douglas Murray zijn The strange death of Europe en War on the West.Wynia’s Week verschijnt drie keer per week

Het bericht Douglas Murray doet indringend verslag van de naweeën van de Hamas-slachting van 7 oktober 2023 verscheen eerst op Wynia's Week.