Er ontstond grote ophef en Bolkestein kreeg het verwijt te ‘zwartepieten’. Femke Halsema, destijds fractievoorzitter van GroenLinks in de Tweede Kamer, vroeg zich zelfs af of Bolkestein ‘kierewiet’ was.

Profetische woorden

Anno 2026 klinken de woorden van Bolkestein profetisch. Het antisemitisme is veel erger geworden, met name in de hoofdstad, nu geleid door burgemeester Halsema. Amsterdam werkt aan een ‘Israël-referendum’ dat mogelijk eind dit jaar kan plaatsvinden. Het beoogt erkenning van de ‘genocide in Palestina’ en een boycot van de Joodse staat. De gemeenteraad moet het referendumvoorstel goedkeuren. Amsterdam voert ‘wereldpolitiek’, met de Palestijnse vlag voorop.

Opmerkelijk. Volgens berichtgeving die niet-Amsterdammers bereikt, vieren ratten er feest tussen het niet opgehaalde vuilnis en loopt de financiële schuld op naar 10 miljard euro. Een (kostbaar) referendum leidt ongetwijfeld tot oplopende emoties en méér antisemitisme. Wie tegen stemt, is ‘zionist’. Een pro-Palestijnse activist beklaagde zich onlangs op de Dam dat Hitler ‘het karwei niet kon afmaken’. Uit die sfeer volgt geweld. Hoe kan Amsterdam de wereld reorganiseren terwijl het zichzelf niet kan organiseren?

Hetzelfde fenomeen deed zich voor in de Tweede Kamer. D66-minister Sjoerd Sjoerdsma van Ontwikkelingssamenwerking en Buitenlandse Handel besloot eenzijdig UNWRA, de VN-hulporganisatie voor Palestijnen, van 19 miljoen euro te voorzien. De VN-club kreeg geen geld omdat zij is geïnfiltreerd door de Palestijnse terreurorganisatie Hamas. Sjoerdsma kreeg als lid van het minderheidskabinet een meerderheid in de Tweede Kamer, onder voorwaarde geen geld te geven aan UNWRA. De doortrapte Sjoerdsma wilde dat tóch doordrukken, maar stuitte op een boze Kamermeerderheid. Hij bond snel in. Een motie van wantrouwen is gepast.

De islam is in Nederland een groeiende religie, en concentreert zich vooral in de grote en middelgrote steden. Moslims brengen hun eigen cultuur, inclusief conflicten, mee en groeien grotendeels op in een parallelle islamitische cultuur. De Nederlandse overheid probeert die te accommoderen, via ‘goed voorbeeldbeleid’. Zo bezoeken in sommige steden politie-agenten in uniform de iftar, de maaltijd waarmee moslims tijdens de ramadan het vasten verbreken. Dat is al een grensgebied, want de politie moet een neutrale, seculiere positie innemen. De gehele overheid moet dat doen. Maar zij neigt tot buigen, wat moslims opvatten als goedkeuring.

Zo ontstaat een hellend vlak, waarop politiek, onderwijs, cultuur, media en bestuur het proces van islamisering versnellen. De linkerzijde steunt deze trend volop, in de hoop meer kiezers te trekken. Politiek draait uiteindelijk om macht. In Nederland heeft links een potentieel van tussen de 30 en 40 procent van de stemmen, maar geen meerderheid. Verlies van teleurgestelde kiezers uit lagere inkomensgroepen die op rechtse protestpartijen stemmen, wordt met moslimstemmen gecompenseerd. In andere West-Europese landen gaat het net zo: ook links in Duitsland en het Britse Labour zijn afhankelijk geworden van de steun van islamitische kiezers. Die zijn volgend jaar ook cruciaal bij de presidentsverkiezingen in Frankrijk.

Internationaal recht

De oorlog met Iran, en vooral de sluiting van de Straat van Hormuz, laat zien hoe het buitenlandse beleid in West-Europese landen islamiseert. Over de schouders van politici kijkt de allochtone bevolking mee. Europa houdt de boot af. De Franse regering stuurt een vliegdekschip – de Charles de Gaulle – naar de Middellandse Zee, in de buurt van Cyprus, dat volgens de Britse vicepremier David Lammy ‘NAVO-lid’ is, terwijl dat manifest niet het geval is. De Charles de Gaulle krijgt steun van het Nederlandse luchtverdedigings- en commandofregat Zr.Ms. Evertsen. Dat is mooi, maar in de Middellandse Zee krijg je de Straat van Hormuz niet open.

De ‘vrije doorvaart’ in de zeestraat is een hoeksteen van internationaal recht, dat Nederland verdedigt maar Iran al 47 jaar ongestoord schendt. Premier Rob Jetten stelt dat Nederland meedoet, in samenwerking met andere landen, zodra het er ‘veilig’ is. Maar dan is het niet meer nodig. Spanje maakt het nog veel bonter. De socialistische premier Pedro Sánchez veroordeelde westerse sancties tegen Iran, noemde ze ‘illegaal’ en ontzegde de Amerikaanse luchtmacht toegang tot NAVO-vliegvelden in Spanje. Sánchez kreeg een fikse beloning van Iran: vrije vaart door de Straat van Hormuz. Opmerkelijk: geen enkel land tikte Sánchez op de vingers, terwijl de dwarsligger inzake Oekraïne, de Hongaarse premier Viktor Orbán, hel en verdoemenis uit Brussel oogst.

Bondskanselier Friedrich Merz verklaarde plechtig – als een soort nationale Oberlehrer – dat Duitsland nergens aan meedoet, zelfs niet aan ‘internationale maritieme operaties’ in de Straat van Hormuz: ‘Es ist nicht unser Krieg’. Een overreactie van een land dat in de vorige eeuw twee wereldoorlogen veroorzaakte.

Frankrijk liet zijn echte kleuren zien in de VN-Veiligheidsraad bij een resolutie van Arabische landen in de golfregio, aangevoerd door Bahrein, die gebruik van ‘verdedigende middelen’ goedkeurt om de Straat van Hormuz te beveiligen. Drie permanente leden van de VN-Veiligheidsraad gebruikten hun vetorecht: China, Rusland en (zeer uitzonderlijk) ook Frankrijk. Vervolgens voer een Frans schip door de Straat van Hormuz. C’est typique français. Uiteindelijk dwong Trump de vrije doorvaart af door Iran het mes op de keel te zetten. Het Europees gepiep bracht geen krediet.

Europese schizofrenie

Volgens de Amerikaanse classicus en militair historicus Victor Davis Hanson, verbonden aan de Universiteit van Stanford, is er niet enkel West-Europese verdeeldheid, maar een vergaande vorm van schizofrenie. Europa wil Amerika als bondgenoot, maar niet als het te gevaarlijk wordt. Europa vreest een nucleair Iran, maar wil er zelf niets aan doen. Europa wil dat Amerika het doet, maar zodra iets fout gaat, is Amerika de boeman.

De oorzaak van die weigerachtige houding is de invloed van moslim-immigratie in West-Europa. In een recent interview op YouTube stelt Hanson: ‘In Duitsland bestaat 16 procent van bevolking uit immigranten, velen niet-ingeburgerd. De geïmmigreerde moslims zijn vaak radicaler dan de landen die ze hebben verlaten, en die waren al erg genoeg. Ze willen geen deel zijn van het Westen. Er is een “multiplicatie-effect”. Ze hebben het gevoel dat ze dankzij hun geboortecijfers en toegenomen aantallen snel een grote mensenmassa zullen vormen in hun nieuwe landen. Europese regeringen zijn doodsbang.’

Elke crisis in het Midden-Oosten zet de politieke situatie in West-Europa op scherp. Hanson: ‘Bij pogingen het regime in Iran aan te pakken, wijken zij terug. Steun aan Israël durven ze niet uit te spreken. Oorzaak: de geïmmigreerde gemeenschappen zullen zich keren tegen Europese regeringen en de regeringspartijen krijgen hun stem niet meer’.

Aangezien Europa tegelijkertijd kampt met een zelfgemaakte energiecrisis door het klimaatbeleid en lange tijd in de utopie leefde dat na de val van de Berlijnse muur het ‘einde van de geschiedenis’ was aangebroken, zit het nu ook klem in het buitenlands beleid. Er treedt (zelf)islamisering op, nog in de aanvangsfase, maar al duidelijk zichtbaar.

Ooit was het Nederlands ministerie van Buitenlandse Zaken een topdepartement waar het ‘nationaal belang’ werd vooropgesteld. Nu is het een soort ngo waar ambtenaren (zogenaamd ‘in de lunchpauze’) voor de deur protesteren tegen het beleid van hun eigen minister en gepensioneerde ambassadeurs ingezonden stukken naar NRC sturen om zich op te werpen als verdedigers van de ‘Palestijnse zaak’. Wellicht uit schuldgevoel dat ze het vroeger nalieten. Zelfislamisering ontpopt zich vooral zodra het om Israël gaat. Bij Iran wordt een oogje dichtgeknepen.

Gazastrook aan de Amstel

Voor islamisering is geen 51 procent van de bevolking nodig: het multiplicatie-effect dat Hanson noemt produceert een snellere verspreiding via de politiek-culturele ‘bovenbouw’ van de samenleving. Zichzelf respecterende Nederlandse gemeenten doen ook mee, met uiteraard Amsterdam voorop: als zelfverklaarde Gazastrook aan de Amstel.

Wie was er in 2010 eigenlijk ‘kierewiet’: Frits Bolkestein of Femke Halsema?

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Overal in Europa islamiseert het buitenlands beleid – onder druk van de groeiende groep moslimkiezers verscheen eerst op Wynia's Week.

De iftar-schorsing gaat de boeken in als het zoveelste hoofdstuk van de islamisering van Nederland. De reacties van betrokkenen zeggen veel over hoe zij anno 2026 het gevaar van deze steeds verder oprukkende ideologie, vermomd als godsdienst, beoordelen.

Wat gebeurde er? Bij aanvang van het commissiedebat op maandag 9 maart over – nota bene – ‘Integratie en maatschappelijke samenhang’, zei Doğukan Ergin, Tweede Kamerlid namens Denk: ‘Over krap twee uurtjes is het iftar-tijd. Ik doe een ordevoorstel dat we de schorsing die al plaats gaat vinden exact om 18.40 uur doen.’

Apathische Kamerleden

PVV-Kamerlid Maikel Boon zei ‘voor de notulen’ aan te willen tekenen dat zijn partij geen steun gaf, waarna voorzitter Mpanzu Bamenga van D66 de vergadering opende. Twee uur later, toen de zon in de Noordzee verdween voor de kust van Den Haag, zei Ergin: ‘Ik stel voor dat we gewoon gaan schorsen. Zodat iedereen die er behoefte aan heeft een soepje kan doen en een dadeltje.’ PVV’er Boon herhaalde z’n kritische opmerking en JA21-Kamerlid Annabel Nanninga zei: ‘Ik vind het ook echt bezopen dat we hier in Nederland voor een iftar onze vergadering met Nederlandse volksvertegenwoordigers en een Nederlandse minister gaan schorsen.‘ Waarna de voorzitter de vergadering alsnog schorste alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Wat allereerst opviel was het apathische gedrag van een merendeel van de aanwezige Kamerleden. De laatste debatbijdrage vóór de ramadan-schorsing van het CDA-Kamerlid Tijs van den Brink was tekenend: ‘Ik sluit af met het element van wederkerigheid. We vragen van nieuwkomers hun best te doen te integreren. En terecht. Dat betekent ook dat wij klaar moeten staan om mensen echt op te nemen.’ Toen die wederkerigheid een tiental seconden later danig op de proef werd gesteld omdat er – niet voor de eerste keer – om een uitzonderingspositie voor de islam werd gevraagd, had verwacht mogen worden dat het CDA-Kamerlid iets van zich liet horen. Maar het bleef stil.

Voorzitter Bamenga had – als hij de temperatuur in de Kamer en in het land enigszins had aangevoeld – het voorstel kunnen doen om de termijn van Ergin te laten doorgaan, zodat hij tien minuutjes later tijdens de reguliere schorsing z’n ‘soepje en dadeltje’ had kunnen eten. Of Ergin had ook een dadel of Snickers kunnen eten tijdens de vergadering. Maar Bamenga was er als de kippen bij om ‘zoals afgesproken te schorsen’.

Thierry Aartsen, minister van Participatie, stribbelde nog wat tegen om praktische redenen. Aangezien bewindslieden als gast in de Kamer aanwezig zijn, was Aartsen misschien niet de eerst aangewezene om zich met de procedure te bemoeien. Dat gezegd is het niet de eerste keer tijdens z’n jonge ministerschap dat Aartsen enige nonchalance aan de dag legt als het gaat om islamitische beïnvloeding. De eerste de beste test voor de minister was een onderzoek naar moslimdiscriminatie waarbij de ISN Academie, onderdeel van de Islamitische Stichting Nederland (ISN), ofwel de Turkse moskeekoepel Diyanet, ofwel de lange arm van de Turkse president Recep Tayyip Erdogan, betrokken was. Bij dat onderzoek was naast buitenlandse beïnvloeding sprake van een ondeugdelijk onderzoeksmethode en vriendjespolitiek. Aartsen wil z’n vingers er niet aan branden, zoveel is duidelijk. Hij vindt een ‘stevig gesprek met betrokkenen’ en ‘een onderzoek naar de betrouwbaarheid’ afdoende.

Het gedrag van Aartsen is symptomatisch voor de VVD. De partij geeft – als puntje bij paaltje komt – de islam alle ruimte. Vaak gebeurt dit onder het mom van een compromis, pragmatiek of ‘je verantwoordelijkheid nemen’. Natuurlijk komt de partij regelmatig fel uit de hoek bij misstanden – vooral in verkiezingstijd – bijvoorbeeld als het gaat om eerwraak. Maar meestal wordt eerst en vooral de lieve bestuurlijke vrede bewaard. Het is alsof de trein koste wat kost in beweging moet blijven, al rijdt hij de verkeerde kant op. Dat terwijl de VVD als rechtse middenpartij en deelnemer aan talloze opeenvolgende kabinetten een cruciale rol vervult als het gaat om de cohesie en veiligheid van het land.

Zwabberende VVD

In het coalitieakkoord van D66, VVD en CDA wordt met geen woord gerept over de rol van de islam op de Nederlandse samenleving. Alsof niet reeds in 2013 uit onderzoek van Peil.nl bleek dat 77 procent van de Nederlanders de islam geen verrijking vindt voor ons land. Alsof niet bijna de helft van jonge moslims zich aangetrokken voelt tot islamfundamentalisme, zoals de Duitse federale recherche onlangs vaststelde.

Het is de uitruil tussen D66 en VVD die al sinds het begin van deze eeuw een smet werpt op dit dossier én de politiek als geheel: D66 krijgt de sociaal-culturele kraaltjes en de VVD de sociaaleconomische spiegeltjes. En we gaan weer over tot de orde van de dag.

Meer dan 35 jaar nadat Frits Bolkestein in 1991 het debat opende over de multiculturele samenleving en de islam, en bijna 25 jaar na de moord op Pim Fortuyn in 2002, zwabbert de VVD nog steeds alle kanten op. Natuurlijk, een ‘brede liberale volkspartij’ zoals de VVD zichzelf graag noemt, heeft meerdere vleugels. De VVD is de partij van Frits Bolkestein én Hans Dijkstal. Van Rita Verdonk én Mark Rutte. Van Ulysse Ellian én Eric van der Burg. Van Dilan Yeşilgöz én Thom van Campen.

Finest hour

Diezelfde Van Campen was Kamervoorzitter toen Gidi Markuszower (Groep Markuszower) de dag na de iftar-schorsing een debat aanvroeg tijdens de regeling van werkzaamheden. Van Campen, die zodanig tot de linkervleugel van de VVD behoort dat hij evengoed D66’er of zelfs GroenLinkser had kunnen zijn, deed een opzichtige poging de iftar-schorsing te versimpelen tot een procedurele kwestie. Volgens Markuszower, SGP’er André Flach en JA21’er Simon Ceulemans nam Van Campen daarmee een misplaatst, te inhoudelijk voorschot op het debat, dat er overigens niet komt omdat een Kamermeerderheid ontbreekt.

Verder viel in de plenaire vergaderzaal de glunderende Ergin op, waar de alerte cameraman regelmatig op inzoomde. Aan zijn zijde stond zijn partijgenoot en collega-Kamerlid Ismail el Abassi, die het feestje overduidelijk niet wilde missen. Het was Ergins finest hour, zoveel was duidelijk. Richting de links-progressieve kant van de Kamer kon hij het slachtoffer uithangen: iemand die na een dag lang vasten (hetgeen feitelijk niet veel meer is dan de lunch overslaan) door ‘extreemrechts’ z’n hoognodige avondmaaltijd dreigde te worden ontzegd. Voor het goedgelovige, brave midden van de Kamer speelde hij de verbinder. En richting de rechterkant van de Kamer nam hij met verve de rol op zich van schurk.

Dagenlang ventte Ergin zijn overwinning uit op sociale media met teksten als ‘Wen er maar aan’, die voor de goede verstaander een belofte inhoudt voor een overwegend islamitisch Nederland, de natte droom der islamisten. ‘In Nederland houden we rekening met elkaar,’ tweette Ergin schijnheilig. ‘De Kamer gaat met Kerst drie weken met reces. Maar als we een schorsing vijftien minuten eerder willen laten beginnen voor een iftar tijdens ramadan is dat ineens een probleem.’

Veel interessanter dan de Denk-mannen is het gedrag van de andere partijen, de zelfverklaarde progressieven en de middenpartijen, die deze islamisten blijven faciliteren. Of zoals de Brits-Amerikaanse schrijver en religiecriticus Christopher Hitchens het treffend verwoordde: ‘De barbaren veroveren nooit een stad zonder dat iemand de poorten voor hen openhoudt. En het zijn uw eigen multiculturele autoriteiten die dat voor u zullen doen.’ De poortwachters in Nederland zijn de VVD en het CDA. Daar zijn ze als middenpartijen toe veroordeeld en zo zien ze zichzelf ook maar al te graag, getuige het eeuwig herhaalde mantra van ‘wij nemen onze verantwoordelijkheid’. De vraag is vervolgens wel: hoelang nog houden ze de poorten open voor de barbaren?

Misschien kan je de VVD en het CDA nog wel meer verwijten dat ze hun eigen cultuur in de uitverkoop doen dan de PvdA en GroenLinks. Bijna een kwart eeuw na de moord op Fortuyn moeten we constateren dat de christendemocraten en liberalen nog steeds niet de urgentie voelen Nederland te redden – een ander woord is er niet – van een ideologie die z’n eigen dominante karakter niet gaat beteugelen, zeker niet als we het lief vragen.

Op de bagagedrager van Allah

Misschien dat de ontwikkeling de afgelopen decennia niet helemaal in een rechte lijn is verlopen, maar één ding is zeker: grosso modo buigen het CDA en de VVD steeds dieper voor de islam. Terwijl de VVD hiervoor pragmatische, opportunistische motieven heeft, zijn de beweegredenen voor het CDA eerder quasi-religieus van aard. Het is bijna alsof sommige christendemocraten in de moslim de fanatieke gelovige herkennen die zijzelf diep in hun hart ook nog hadden willen zijn. De opvatting dat alle religies zo’n beetje op hetzelfde neerkomen is ook wijdverbreid in christelijke kringen. Daar komt bij: christenen voelen zich bondgenoot met moslims als het gaat om bijvoorbeeld de vrijheid van onderwijs. En ook in de strijd om de vrijheid van meningsuiting krijgen moslims vaak bijval van uit christelijke hoek. Of zoals Carel Brendel het formuleert in zijn boek De Onzichtbare Ayatollah: ‘Op de bagagedrager van Allah proberen de aanhangers van God, zowel uit orthodoxe hoek als uit het vrijzinnige kamp, een einde te maken aan “kwetsende kritiek en satire”’.

Voorbeeld daarvan is Gregorius Nekschot, die in 2008 ten tijde van het kabinet-Balkenende IV (CDA, PvdA en ChristenUnie) van zijn bed werd gelicht en twee dagen werd vastgehouden. De cartoonist werd verdacht van ‘belediging dan wel aanzetten tot haat wegens ras, godsdienst of levensovertuiging gepleegd door iemand, die daarvan een beroep of gewoonte maakt’. Nekschot maakte geregeld tekeningen over moslims en de islam, alsmede het christendom en andere ‘gevoelige’ zaken. CDA-minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin ontkende later met klem een ‘aanwijzing’ aan het OM te hebben gegeven om Nekschot te arresteren. Hirsch Ballin deed in elk geval niets om de verdenking weg te nemen dat de arrestatie als doel had om de vrijheid van meningsuiting in te perken. De aanhouding volgde op een aangifte die in 2005 tegen Nekschot was gedaan bij het Meldpunt Discriminatie door de Nederlandse imam Abdul-Jabbar van de Ven.

Een ander prangend voorbeeld van een CDA-minister die er geen problemen mee leek te hebben zijn cultuur te verpatsen aan de barbaren, was Piet Hein Donner, de voorganger van Hirsch Ballin. Kort na de moord op Theo van Gogh, in 2004, zei hij dat bij godslastering een strenger vervolgingsbeleid overwogen zou moeten worden. Dezelfde minister Donner zei enkele jaren later dat wanneer een meerderheid van de Nederlanders vóór de islamitische wetgeving sharia is, die wat hem betreft mag worden ingevoerd.

‘Het cultuurrelativisme is in christelijke kring ver doorgedrongen’, schrijft Brendel. ‘Zelfs de van oorsprong rechtzinnige ChristenUnie, begonnen als verzamelpunt van vrijgemaakt gereformeerden, evangelische groepen en rechtse CDA’ers, is behoorlijk in de war geraakt.’ Zo kon het zijn dat ChristenUnie-voorman Arie Slob tijdens een tv-debat met Geert Wilders geen rechtstreeks antwoord kon geven op de vraag of voor hem de christelijke cultuur gelijk is aan de islamitische. Of neem de Rotterdamse ChristenUnie-burgemeester Carola Schouten die aan de nationale talkshowtafel van Pauw & De Wit zijige teksten bezigt als: ‘Wees u ervan bewust dat woorden ertoe doen. Dat woorden een gevoel kunnen oproepen die de samenleving niet bij elkaar brengt, maar verder uit elkaar drijft.’

Elk jaar wordt er in Den Haag en Hilversum meer geklaagd over de ‘toon’ van het debat en dus gaat het steeds minder over de negatieve (zijn er ook positieve?) aspecten van de oprukkende islam, die ten koste gaan van de westerse en Nederlandse cultuur. Of zoals Elma Drayer in een van haar columns schrijft over de ‘geëngageerde christenen’ van het CDA en ChristenUnie: ‘Altijd bereid om de eigen traditie bij het grofvuil te zetten, opperen ze met zekere regelmaat om een eigen feestdag in te ruilen voor het Suikerfeest.’

Nuttige idioten

Het CDA is tegenwoordig de partij van Henri Bontenbal, die zich voor laat staan op zijn pragmatische en fatsoenlijke inborst. Intussen zijn de christendemocraten amper meer te onderscheiden van D66, of het nu gaat om immigratie, de Europese Unie, defensie, klimaat of de houding ten opzichte van de islam.

Het gedrag van CDA-Kamerlid Harmen Krul tijdens de debataanvraag van Markuszower sprak boekdelen. Als tv-kijker is het verraderlijk om teveel af te gaan op de beelden die je worden voorgeschoteld vanuit de plenaire zaal, maar Krul lachte het gedoe rondom de iftar-schorsing openlijk weg. Hij was opzichtig aan het opvrijen tegen de Denk-mannen. Ook uit de verbale reactie van Krul bleek dat hij de historische aard van de gebeurtenis niet op waarde kon schatten: ‘De uitdrukking spijkers op laag water zoeken krijgt staande deze vergadering een nieuwe lading. Hier wordt van niks iets groots gemaakt. Absoluut geen steun voor een apart debat. Dat zou zonde zijn van de plenaire zaal die we voor heel belangrijke dingen kunnen inzetten in plaats van deze onzin,’ aldus Krul.

Ook bij de PvdA, GroenLinks en D66 stikt het van de nuttige idioten. Als ware dhimmi’s verrichten zij het werk voor de islamisten, met als excuus om ‘extreemrechts’ buiten de deur te houden. In het beste geval zien de leden het gevaar van de islamisering niet. In het slechtste geval hebben ze een dusdanige hekel aan de westerse cultuur gekregen, dat ze die maar al te graag weggeven. Het is treurig maar waar: zolang er geen sterke sociaaldemocratische partij zoals in Denemarken opstaat en rechts zich niet verenigt, zijn het de middenpartijen VVD en CDA die de sleutel in handen hebben.

‘Wen er maar aan.’ Dat zinnetje gaan we nog heel vaak horen de komende jaren, zelfverzekerd uitgesproken door islamisten. Het zou niet verbazen als de slogan groot op de Denk-poster komt te staan bij de volgende Tweede Kamerverkiezingen. Intussen went de bestuurlijke elite veel te snel aan de islamisering van Nederland.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Met hun dubbelhartige koers zijn VVD en CDA medeverantwoordelijk voor de islamisering van Nederland verscheen eerst op Wynia's Week.

Afgelopen week was het weer raak en verscheen het rapport Opgroeien als moslimjongere in een polariserende samenleving. Conclusie: jonge moslims worden dagelijks gediscrimineerd. Op deze wijze wordt volgens de onderzoekers ‘hun welzijn, eigenwaarde en toekomstperspectief onder druk gezet en krijgen ze te maken met openlijke uitsluiting, maar ook met andere vormen van discriminatie, zoals opmerkingen en aannames’.

Dat Nederland samen met onder meer Noorwegen en Denemarken steevast hoog staat genoteerd in lijstjes van landen waar racisme en discriminatie het minst voorkomen, doet blijkbaar niet ter zake. Dat jaarlijks tienduizenden moslimjongeren naar ons land afreizen in de hoop dat zij en hun families hier langere tijd kunnen verblijven, geldt als een voetnoot. Dat moslims in Nederland alle ruimte krijgen om hun religie te belijden, ook al druist daarvan elke kernwaarde rechtstreeks in tegen onze westerse waarden, is van ondergeschikt belang. Dat moslimjongeren, vooral Marokkaanse jongens, openlijk en veelvuldig Joden, hindoes, homo’s en afvalligen discrimineren, is blijkbaar onbelangrijk.

Haaks op de dagelijkse praktijk

Het begint erop te lijken dat de opdrachtgevers en onderzoekers denken dat de Nederlandse burger gek is. De conclusies staan haaks op wat veel mensen met eigen ogen dagelijks aanschouwen. Moslims wordt weinig tot niets in de weg gelegd. Er komen moskeeën en islamitische scholen bij en statushouders – niet zelden moslims – krijgen voorrang op de krappe markt voor sociale huurwoningen. De openbare ruimte, vooral in de grote steden, islamiseert in hoog tempo.

Wie de moeite neemt de rapporten zorgvuldig te lezen, ziet dat ze vaak niet aan de minimale wetenschappelijke eisen voldoen. De onderzoekjes zijn dikwijls vooringenomen, incompleet en soms zelfs gefinancierd door islamitische regimes. Het is alsof de ambtenarij niet kan wachten tot we ons allemaal onderwerpen aan de religie van de vrede.

De studie Opgroeien als moslimjongere in een polariserende samenleving is gefabriceerd door Kennisplatform Inclusief Samenleven (KIS), een samenwerkingsverband van het Verwey-Jonker Instituut en Movisie, beide gefinancierd met belastinggeld. Wie doorbladert naar de allerlaatste bladzijde van het rapport, ziet dat ook ISN Academie wordt vermeld, een onderdeel van de Islamitische Stichting Nederland. In het Turks is dat Hollanda Diyent Vakfi, ofwel Diyanet. Diyanet staat gelijk aan het Turkse Presidium voor Godsdienstzaken, een overheidsorgaan dat moskeeën beheert, imams opleidt en de politieke ideologie van de AKP-partij van president Recep Tayyip Erdogan uitdraagt.

Dat islamitische landen in Nederland moskeeën financieren, heimelijk én in het openbaar, is al kwalijk genoeg. Het is echter absurd dat het ministerie van Sociale Zaken een logo van deze Islamitische Stichting Nederland, ofwel Diyanet, onder het rapport zet. Het zodanig te koop lopen met buitenlandse islamistische beïnvloeding valt niet anders uit te leggen dat de Nederlandse ambtenarij, of toch tenminste een aanzienlijk deel ervan, openlijk streeft naar een zo spoedig mogelijke islamisering van de Nederlandse samenleving.

Naar de motieven van de ambtenaren in kwestie kunnen we slechts gissen. Eén ding is onmiskenbaar: op het ministerie van Sociale Zaken is kritiek op dit rapport afwezig of wordt effectief gesmoord. Het bevestigt het vermoeden van veel Nederlanders dat binnen de overheid het groepsdenken kwalijke vormen heeft aangenomen. In hoeverre is er nog sprake van een gezonde vorm van tegenkracht wanneer telkens dezelfde links-progressieve/islamitische ideologie wordt gepromoot? De gevaren van de orthodoxe islam voor onze vrije westerse samenleving worden, mede door gebrek aan kennis, amper herkend. Rijksambtenaren hebben zichzelf en elkaar wijsgemaakt dat de enige gemeenschappelijke vijand ‘extreemrechts’ is en zijn blind geworden voor andere gevaren voor onze vrije, westerse samenleving.

Geen harde data

Je kunt je ook afvragen hoe objectief het rapport is als het merendeel van de auteurs vermoedelijk (streng) religieuze moslims zijn. Weinig West-Europeanen lijken te beseffen dat de loyaliteit van orthodoxe moslims niet in eerste instantie uitgaat naar het land waar zij wonen, maar eerder naar het land van herkomst of vaker nog naar de oemma, de wereldwijde gemeenschap van moslims. En zit er niet een bepaalde tegenstrijdigheid in om als moslim met een mooie, goedbetaalde ambtelijke functie een studie te schrijven over hoe weinig kansen moslims krijgen in onze maatschappij?

De studie Opgroeien als moslimjongere in een polariserende samenleving heeft net als de meeste onderzoeken naar islamofobie een zogenaamd ‘kwalitatief’ karakter, hetgeen helaas iets anders betekent dan een kwalitatief hoogstaand onderzoek. ‘Kwalitatief’ wil zeggen dat er geen harde data zijn gebruikt. De studie is gebaseerd op literatuuronderzoek en gesprekken met beleidsmakers en 57 moslimjongeren.

Het laat zich raden dat er in het onderzoek niet één beleidsmaker of jongere opduikt die de discriminatie ernstig nuanceert. Net als bij eerdere onderzoeken zijn de geïnterviewden veelal zorgvuldig geselecteerde beleidsmakers en jongeren ‘uit het circuit’, die op een of andere manier beroepsmatig dan wel ideologisch baat hebben bij onderzoek naar moslimdiscriminatie. Het is dan ook amper verbazingwekkend dat deze studie, net als alle andere onderzoeken over dit onderwerp, de aanbeveling doet dat ‘aanvullend onderzoek nodig is’.

‘Maccabi-rellen’

Als we for the sake of argument een poging wagen de inhoud van het rapport serieus te nemen, dan zien we dat het bij de eerst test al misgaat, namelijk als het gaat over de jodenjacht in Amsterdam op 7 november 2024. Deze gebeurtenis wordt in veel media en ook van overheidswege aangeduid als ‘Maccabi-rellen’, om zodoende van de daders slachtoffers te maken en van de slachtoffers daders. Onderstaande passage is illustratief:

‘Aanvankelijk werd het geweld geframed als een “pogrom” en antisemitisch geweld door moslimjongeren (NRC, 2025). Latere reconstructies lieten zien dat Maccabi-hooligans zelf geweld pleegden, haatleuzen riepen en dat zich onder hen ook soldaten uit het Israëlische leger bevonden, waarbij niet uit te sluiten is dat zij in Gaza hebben gediend (Human/Media Logica, 2025; OneWorld, 2024). Desondanks bleef het beeld van moslims als daders dominant, mede door internationale framing en politieke uitspraken die moslimjongeren neerzetten als onvoldoende geïntegreerd (NH Nieuws, 2025; Rechtencircuit, 2024).’

Niet alleen de opgevoerde deskundigen worden in dit soort studies eindeloos gerecycled, maar ook de studies zelf. Zo schrijft het rapport dat ‘een recente studie van Regioplan en de Universiteit Utrecht concludeert dat moslimdiscriminatie wijdverspreid en ontwrichtend is en in toenemende mate als normaal wordt beschouwd binnen diverse sectoren, waaronder de arbeidsmarkt, het onderwijs en de gezondheidszorg’. Dat is hetzelfde onderzoek dat eerder van alle kanten kritiek kreeg omdat er slechts met 44 respondenten werd gesproken, die vooral via belangenorganisaties werden geworven. Het rapport maakt bovendien nergens een onderscheid tussen islamkritiek en moslimdiscriminatie.

Niet alleen de rijksoverheid, ook Brussel strooit met onderzoeken en rapporten die de aanhangers van de islam steevast als slachtoffers van discriminatie voorstellen en die ons moeten doen geloven dat we te maken hebben met een enorm probleem waar overheden beleid op moeten maken. De onderzoeken naar islamofobie en moslimdiscriminatie worden eindeloos rondgepompt als een zoutloze, lauwe prak.

Intussen laat de studie Opgroeien als moslimjongere in een polariserende samenleving zich vooral interpreteren als een vraag om meer privileges voor moslims, waarbij kritiek op de islam bij voorbaat verdacht moet worden gemaakt. Neem deze quote van een jongere uit het rapport: ‘Je merkt hoe mensen je aankijken, van top tot teen. Geen goedemorgen. Alsof natuurgebieden alleen voor witte Nederlanders zijn. Dan voel ik me niet welkom. Vaak ontwijk ik zulke plekken. Dan ga ik wandelen als het leeg is. Of ik zoek de stilte op andere plekken.’ Verschrikkelijk toch, iemand die geen ‘goedemorgen’ zegt! Dat zou een Marokkaan van 17 jaar uit Amsterdam-West gelukkig nooit doen.

In de aanbevelingen van de onderzoekers lezen we onder meer: ‘Zorg daarnaast voor plekken en netwerken waar jongeren met elkaar kunnen zijn en praten zonder zich te hoeven verdedigen of representeren. (-) Maak daarnaast ruimte voor normale religieuze praktijken waar dat redelijk is en vergroot herkenning en representatie in het onderwijs.’ En een van de conclusies luidt:

‘Moslimdiscriminatie heeft een structureel en genormaliseerd karakter en grijpt diep in het leven van moslimjongeren. Negatieve beeldvorming in media en politiek ondermijnt hun gevoel van veiligheid en vertrouwen en werkt door in alledaagse interacties op school, werk en in de publieke ruimte. Moslimjongeren reageren hierop vaak door vermijding van nieuwsberichten. (-) Deze dynamiek beïnvloedt niet alleen hun welzijn en kansen, maar maakt ook dat zij hun toekomst in Nederland als voorwaardelijk ervaren.’

Normalisering van gebedsruimtes

Behalve de eis om uitbreiding van privileges voor moslims en de claim dat kritiek op de islam bij voorbaat moet worden gesmoord, komt tussen de regels door ook de nadrukkelijke roep om gebedsruimtes op werk en scholen naar voren. Het moet ons niet verbazen als dit rapport onderdeel is van een bredere lobby en dat de komende tijd de druk op Den Haag toeneemt om gebedsruimtes voor moslims te normaliseren dan wel (vaker) toe te staan.

Je kunt je zo langzamerhand afvragen of dit soort drammerige rapporten niet de geloofwaardigheid van de overheid ernstig aantast. Het gevolg is verdere tweedeling van de samenleving, of dat nou de bedoeling is of niet.

Dit is het achttiende deel uit een serie van Benno de Jongh over de (zelf)islamisering van Nederland.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Rapporten over moslimdiscriminatie lijken slechts één doel te hebben: de verdere islamisering van Nederland verscheen eerst op Wynia's Week.

Vandaag deel 13: De opmars van de term ‘islamofobie’. 

‘Islamofobie’, kent u die uitdrukking? Waarschijnlijk wel, want het woord behoort inmiddels tot het vaste vocabulaire van Tweede Kamerleden, Haagse en Brusselse functionarissen en allerlei anti-discriminatieclubs en islamitische lobbyisten. Ook veel media doen mee en zo raakt de term sluipenderwijs steeds meer ingeburgerd.  

Slachtofferrol  

Het woord islamofobie, dat vaak in één adem wordt genoemd met moslimhaat, discriminatie en racisme, bekt lekker en er spreekt een krachtige associatie met vreselijk onrecht uit. Iemand die islamofobie wordt verweten, heeft niet slechts ongelijk, maar is onredelijk en moreel onder de maat. Islamofobie blijkt een effectief middel om de rol van slachtoffer te claimen, een rol die medelijden en sympathie moet opwekken bij de links-progressieve politici en instituties.  

Wie islamofobie opzoekt in de Dikke van Dale, vindt de betekenis ‘angst voor en afkeer van alles wat met de islam te maken heeft’. De vaagheid is geen toeval. De islamofobie-predikers sturen bewust aan op een breed palet aan ‘kwalijke handelingen’ die allemaal onder de islamofobie-paraplu vallen, waaronder ook kritiek op de islam als religie of ideologie. Het hoofddoel is niet om moslims te beschermen tegen discriminatie – de huidige wetgeving voorziet daar reeds in, zelfs in ruime mate – maar om critici van de islam de mond te snoeren.  

Met het woord islamofobie is nog een aantal vreemde zaken aan de hand. ‘Fobie’ betekent volgens de Dikke Van Dale een ‘ongemotiveerde vrees’ ofwel een ‘irrationele angst’. Het probleem is dat de vrees voor de islam helemaal niet zo irrationeel is. Ga maar na: de jihadistische dreiging in West-Europa en vele andere delen van de wereld is nog steeds onverminderd groot. Van de vijftig meest dodelijke terreurgroepen wereldwijd is het overgrote deel islamitisch. Daders van geweld tegen vrouwen, Joden, homo’s en religieuze minderheden hebben opvallend vaak een islamitische achtergrond. Dus wat nou ‘irrationele angst’? Het zou bijna van naïviteit, onwetendheid of desinteresse getuigen om níet bang te zijn voor de radicale islam.  

De term islamofobie is inmiddels gangbaar geworden binnen de instituties, denk aan de Raad van Europa en de Verenigde Naties, en heeft ook een weg gevonden naar nationale organisaties zoals het College van de Rechten van de Mens en gespecialiseerde clubs als het Collectief tegen Islamofobie en Discriminatie en Stichting Meld Islamofobie. Wie zoekt op ‘islamofobie’ in bijvoorbeeld NRC ziet dat het woord sinds het begin van deze eeuw met een flinke opmars bezig is. Is de verklaring hiervoor dat het aantal incidenten toeneemt? Misschien, maar het is sowieso een teken dat de term steeds gangbaarder wordt.  

Het volgende doel van de islamisten gloort inmiddels aan de horizon: islamofobie moet een plek krijgen in het Wetboek van Strafrecht, zodat kritiek op de islam tot vervolging kan leiden. Vorige week pleitte een van de grootste moskeekoepels, K9, ook voor een extra ‘nationaal coördinator’ tegen islamofobie. Volgens de K9 (voorheen K7, de koepel doet aan uitbreiding) nemen de bedreigingen voor moslims toe. Als voorbeelden worden genoemd een tas met versnipperde korans die is aangetroffen bij de Yunus Emre-moskee in Emmeloord en een imam die telefonisch zou zijn bedreigd. Ook zou bij de Ayasofya-moskee in Rotterdam-West voor de tweede keer een ‘haatbrief’ zijn binnengekomen, besmeurd met bloed, en werd bij de Arrahman-moskee in Boskoop een varkenskop neergelegd.  

Voortdurend gezeur 

Dit zijn onsmakelijke en bedreigende incidenten waarvan je hoopt dat ze serieus worden onderzocht. Tegelijkertijd zijn er goede redenen om aan te nemen dat het probleem van moslimhaat beduidend kleiner is dan de belanghebbenden doen voorkomen, zeker als je het vergelijkt met andere minderheidsgroeperingen. Synagogen en Joodse scholen in Nederland hebben al jarenlang permanent bewaking nodig. Het aantal keren dat een moskee of een islamitisch object in Nederland beveiliging nodig had, is daarentegen op de vingers van hooguit twee handen te tellen. Dat neemt niet weg dat Nederlandse ambtsdragers zodanig murw gelobbyd zijn dat ze het woord antisemitisme niet meer in de mond durven nemen zonder in één adem ook islamofobie, racisme en moslimhaat te noemen. Je krijgt de indruk dat sommige politici de islamitische slachtofferrol bevestigen, alleen maar om van het voortdurende gezeur af te zijn.  

Moskeekoepel K9 verwijst ook naar een rapport van onder meer de Universiteit Utrecht in opdracht van het ministerie van Sociale Zaken dat claimt dat moslimdiscriminatie en islamofobie hardnekkig en ontwrichtend zijn en dat het steeds normaler wordt gevonden in alle lagen van de Nederlandse samenleving. Ook de Erdogan-aanhangers van DENK laten in de Tweede Kamer geen gelegenheid voorbijgaan om de vermeende wijdverbreide islamofobie aan de kaak te stellen, veelal zwaaiend met dit onderzoek. 

Op het ‘wetenschappelijke’ rapport is echter wel het nodige aan te merken. Zo is bijvoorbeeld met slechts 44 respondenten gesproken, die vooral via belangenorganisaties werden gevonden. Het rapport maakt bovendien nergens een onderscheid tussen islamkritiek en moslimdiscriminatie.  

Ook de jaarrapporten over islamofobie die overal in de EU verschijnen, moeten ons doen geloven dat we te maken hebben met een enorm probleem waar overheden beleid op moeten maken. De rapporten staan vol met klachten van vrouwen die zeggen dat zij gediscrimineerd zijn vanwege hun hoofddoek, maar daar is amper bewijs voor. Het aantal meisjes en vrouwen dat een hoofddoek draagt neemt ondertussen toe – hoe kan het dat moslimhaat en discriminatie daar geen beletsel voor vormen? De druk vanuit de eigen gelederen om bedekkende kleding te dragen, is een veel groter probleem. Maar daar mag dan weer amper over worden gepraat, laat staan dat een Nederlandse universiteit hier onderzoek naar zal doen.   

Het contrast tussen een vrouw met een hoofddoek en een man met een keppeltje kan intussen niet groter zijn. Terwijl de man – met name in delen van Amsterdam – z’n leven niet zeker is, bewegen tienduizenden islamitische meisjes en vrouwen zich dagelijks zonder problemen door de samenleving. Wanneer islamofobie in Nederland werkelijk de pan uit zou rijzen, zou je bovendien verwachten dat massaal moslims emigreren naar islamitische landen. Maar juist het omgekeerde is het geval.  

Het onderdrukken van kritiek op de islam onder de noemer ‘islamofobie’ gebeurt niet alleen in de westerse wereld. Religieuze minderheden in islamitische landen hebben een stuk vaker te maken met religieuze discriminatie dan moslims bij ons. Het clichébeeld dat moslims slachtoffers zijn van kolonialisme, racisme en islamofobie smoort ook de kritiek op islamitische regimes. 

‘Oorlog tegen moslims’ 

Overigens zag de coördinator tegen discriminatie en racisme Rabin Baldewsingh het voorstel van K9 voor een nieuwe coördinator islamofobie niet zitten. Hij vreest voor ‘versnippering’ en spreekt van ‘symboolpolitiek’. Vermoedelijk ziet Baldewsingh zo’n nieuwe coördinator vooral als concurrentie en wil hij het krachtige wapen van islamofobie zoveel mogelijk in eigen hand houden om links-progressieve politici in de houding te laten springen.  

Baldewsingh speelt geregeld in op de gecultiveerde schuldgevoelens van bestuurders en laat geen gelegenheid voorbijgaan om Nederland verdacht te maken. In april riep hij in Qatar tegen een cameraploeg van Al Jazeera nog dat ‘moslimdiscriminatie in Nederland is genormaliseerd’. Om daar aan toe te voegen: ‘We zien een oorlog tegen moslims in het Westen.’ Een paar maanden later mompelde Baldewsingh een paar halve excuses en mocht hij gewoon doorgaan met z’n werk als coördinator. Zijn aanstelling werd zelfs verlengd door toenmalig minister Judith Uitermark, de zoveelste NSC-bewindspersoon bij wie de hang naar rechtsstatelijkheid vooral zorgde voor gebrekkige slagvaardigheid.   

Niet alleen in Nederland zien we dat de angst voor islamofobie steeds meer institutionele voeten aan de grond krijgt. Ook de Europese Commissie heeft de term gretig geïncorporeerd. Brussel blijft geld uittrekken voor de financiering van allerlei islam-gerelateerde onderzoeksprojecten. Dat is opmerkelijk, nu het in EU-lidstaten als Frankrijk, België en het Verenigd Koninkrijk waarschuwingen regent rond de sluipende opmars van de Moslimbroeders. Voor de periode 2021-2027 beschikt de Europese Onderzoeksraad (ERC) over een budget van ruim 16 miljard euro. Ook een onderzoek naar de opkomst van het ‘populistische’ en ‘islamofobe’ discours in Europa, gecoördineerd door de Bilgi Universiteit in Istanboel, kon rekenen op 2,3 miljoen euro aan Europese subsidies. In het Verenigd Koninkrijk is de Labour-regering intussen hard aan het werk om islamofobie wettelijk te verankeren, waardoor kritiek op de islam strafbaar zou kunnen worden, maar ook de typering ‘Pakistani grooming gangs’ voor de bendes die vele tienduizenden autochtone Britse meisjes drogeerden en verkrachtten.     

Christopher Hitchens krijgt gelijk  

Islamofobie is kortom veel meer dan een overbodige term. Het is een woord dat vakkundig wordt ingezet om instituties te laten buigen voor de orthodoxe islam en zodoende zelfislamisering te bevorderen.  

De Brits-Amerikaanse schrijver en religiecriticus Christopher Hitchens lijkt gelijk te krijgen met zijn waarschuwing aan de westerse wereld in 2009: ‘De term islamofobie zal ooit als wapen gebruikt worden – niet om moslims te beschermen tegen oprechte haat, maar om alle kritiek op de islam, haar ideologieën en politieke bewegingen het zwijgen op te leggen.’ Een quote die veelal aan Hitchens wordt toegeschreven, maar afkomstig is van ene Andrew Cummins (over wie niet al te veel bekend is) zegt het zo mogelijk nog treffender: ‘Islamofobie is een woord bedacht door fascisten en gebruikt door lafaards om idioten te manipuleren.’ 

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee, ook straks in het nieuwe jaar? Doneren kan zo. Hartelijk dank!  

Donateurs kunnen ook reageren op recente artikelen, video’s en podcasts en ter publicatie in Wynia’s Week aanbieden. Stuur uw reacties aan reacties@wyniasweek.nl. Vergeet niet uw naam en woonplaats te vermelden (en, alleen voor de redactie: telefoonnummer en adres). Niet korter dan 50 woorden, niet langer dan 150 woorden. Welkom!  

Het bericht ‘Islamofobie’ is niet zomaar een woord, maar een wapen in de strijd voor islamisering  verscheen eerst op Wynia's Week.

Vandaag deel 12: Islamisering ontbreekt in verkiezingscampagne 

Een nieuw dieptepunt. Zo kunnen we de verkiezingscampagne gerust noemen. Voorafgaand aan de campagne klonk de rituele smeekbede van politici en commentatoren om het nu ‘eindelijk eens over de inhoud te hebben’. Maar nee, in Hilversum waren ook deze ronde ‘de wetten van tv’ leidend. Meer dan ooit werd de verkiezingscampagne gedomineerd door spindokters met een dubbele agenda, parlementair journalisten met politieke voorkeuren, opdringerige ex-politici, peilers en presentatoren van wie het gebabbel vooral ging over de dynamiek van de campagne zelf.  

Het dieptepunt waren de tv-debatten, waar na weglaten van filmpjes, toeters en bellen hooguit 40 minuten effectieve spreektijd overbleef voor degenen die de kiezers moeten gaan vertegenwoordigen. Nauwkeurig voorbereide oneliners zijn dankzij de NPO en commerciële zenders voor lijsttrekkers van levensbelang geworden. 

Overspannen tv-formats 

Het Mediapark bepaalt nog steeds in hoge mate de politieke agenda, al is het maar dat fragmenten uit debatten, talkshows en interviews veelvuldig terugkeren op de alternatieve media. In de overspannen Hilversumse tv-formats bleek geen ruimte voor verdieping van welk onderwerp dan ook. Immigratie, wonen en zorg kregen nog enige aandacht, maar voor andere onderwerpen zoals het buitenland, ondernemersklimaat, energie, klimaat en de Europese Unie was amper aandacht.  

Ook de oprukkende islamisering van de samenleving, een thema waar een groot deel van de Nederlanders zich zorgen om maakt, kwam amper ter sprake. Verbazingwekkend was dat overigens niet, want het onderwerp krijgt ook buiten verkiezingstijd zelden de aandacht die het verdient. Sinds de verkiezingsoverwinning van de PVV in 2023 is het al helemaal onmogelijk een rustig inhoudelijk gesprek op de buis te zien over de steeds dominantere religie.  

Politiek midden en links claimen dat Geert Wilders ‘het land gijzelt met een politiek van haat’ of woorden van gelijke strekking. Het omgekeerde is minstens even waar: door onderwerpen als immigratie, integratie en islam tot taboe te verklaren wordt de onvrede onder grote delen van de bevolking niet geadresseerd en dus steeds groter. Een sentiment waar het Mediapark door de taboeïsering van deze onderwerpen ironisch genoeg aan meewerkt.  

Toen Ingrid Coenradie besloot om op de lijst van JA21 te gaan staan, kwam Nieuwsuur langs en vroeg haar in bijzijn van lijsttrekker Joost Eerdmans en nummer 2 op de lijst Annabel Nanninga wat ze van de islam vond. Een legitieme vraag, die vooral tot doel leek te hebben om de inhoudelijke verschillen tussen islam-criticus Nanninga en nieuw partijlid Coenradie te signaleren. Haar antwoord: ‘Nou ja, ik vind het prima dat er kritische geluiden zijn, maar dat is een beetje alsof je me vraagt wat ik van het christendom vind; ik vind alles helemaal prima. Iedereen mag geloven waar ze in willen geloven.’ Tot enige inhoudelijke verdieping van het onderwerp op tv kwam het vervolgens niet.  

BBB deed nog een actieve poging het thema op de agenda te zetten door de publicatie van een 14-pagina’s tellend document waarin de partij uitlegt hoe ze paal en perk wil stellen aan islamitisch extremisme. Mona Keijzer mocht her en der komen opdraven om te vertellen dat BBB pleit voor een verbod op het verheerlijken van terrorisme en voor een boerkaverbod, en dat ze een einde wil maken aan de buitenlandse financiering van moskeeën en scholen die haat of onverdraagzaamheid verspreiden.  

De podcast als belangrijkste medium 

In de traditionele media vielen direct kwalificaties als ‘onrechtstatelijk’ en ‘extreemrechts’ of welk woord op dat moment in de mode was bij progressief-links om politieke tegenstanders bij voorbaat te diskwalificeren. Keijzer kreeg van journalisten als Sven Kockelmann vooral de ‘sportvraag’: of het pamflet wellicht een poging was PVV-kiezers naar BBB te lokken.  

Een inhoudelijk gesprek over dit onderwerp bleek alleen mogelijk bij de zogenoemde nieuwe media, zoals de podcast van De Nieuwe Wereld en de podcast van Bart Nijman en Theodor Holman. Het zou goed kunnen dat – in navolging van de Amerikaanse presidentsverkiezingen van november 2024 – podcasts het belangrijkste medium worden bij de volgende Kamerverkiezingen, zeker nu de beeldbuis door steeds minder mensen als de heilige graal wordt gezien. Dat neemt niet weg dat de televisie nog steeds van grote invloed is op het stemgedrag van de Nederlanders en dat ook nog wel een decennium zal blijven.  

Geen verdieping 

Even leken de onderwerpen integratie en islamisering in het geheel niet ter sprake te komen, op bovenstaande voorbeelden na. Natuurlijk waren er de voorspelbare oneliners tijdens de tv-debatten van Wilders en zijn politieke tegenstanders. Wilders’ uitspraak ‘mensen voelen zich een vreemde in eigen land’ werd steevast beantwoord door links-progressieve politici als Rob Jetten en Frans Timmermans met frases dat de PVV-leider ‘groepen tegen elkaar opzet met een politiek van haat’. De kijker kan de tegengestelde probleemanalyse inmiddels wel dromen en ziet zijn beeld bevestigd: in Den Haag maakt men louter ruzie. De behoefte aan enige vorm van verdieping wordt door Hilversum maar niet beantwoord, vooral omdat er consequent veel te weinig tijd wordt gereserveerd voor de debatten.  

Geen inhoudelijk debat over artikel 23 

Het dichtst bij een werkelijk inhoudelijke discussie over de islamisering was er na de uitzending van Nieuwsuur waarin Henri Bontenbal kritisch werd bevraagd over artikel 23. De CDA-lijsttrekker werd gedwongen het standpunt te herhalen dat zijn partij al 45 jaar heeft: dat de vrijheid van onderwijs bijkans heilig is. De ietwat ongelukkige formulering droeg bij aan de gecultiveerde verontwaardiging bij het landelijke journaille, dat alweer op zoek was naar een nieuw lievelingetje om het Catshuis in te loodsen. Voor je het wist werd de vrijheid van onderwijs gereduceerd tot een gamechanger, een uitglijder die een zeteldaling betekende. Wat een mooi beginpunt had kunnen zijn voor een interessante gedachtewisseling over een veelomvattend onderwerp eindigde in Hilversumse hysterie.  

Laat er geen misverstand over bestaan, het was natuurlijk volstrekt legitiem dat Nieuwsuur de CDA-voorman over de vrijheid van onderwijs bevroeg. Wat vooral opviel was dat in de nasleep van de uitzending de islamitische scholen veelal buiten schot bleven. Dat terwijl islamitisch onderwijs het snelst groeiend type onderwijs is en ook nog eens veruit de meest controversiële denkbeelden verspreidt, zoals onderdanigheid van de vrouw en zeer beperkte acceptatie van homoseksualiteit. Als gevolg van deze bewuste en onbewuste zelfcensuur lukte het de tv-redacties niet te raken aan de kern van het probleem: die van een snel oprukkende, zich steeds orthodoxer uitende religie van wie de waarden en normen regelrecht ingaan tegen die van de vrije westerse samenleving. Onbenoemd bleef ook dat het kwalitatief beste onderwijs in Nederland juist het christelijke is. 

Parlementair journalist Frits Wester bakte ze het bruinst door in de talkshow RTL Tonight zo’n beetje alle denominaties te noemen, behalve de islamitische. Wester zei letterlijk: ‘Vrijheid van onderwijs wordt vaak toegespitst op een klein groepje van reformatorische scholen, maar dat is maar een klein gedeelte waar dit soort denkbeelden leven. Maar het is veel meer: het zijn ook de Daltonscholen, de Rudolf Steiner-scholen en het bijzonder openbaar onderwijs. Het is meer het probleem van de gemeenschap waarin jongeren leven dan de scholen op zich.’  

Mogelijk maakte Wester een foutje door de islamitische scholen te vergeten, maar het valt op dat de olifant in de kamer vaker onbenoemd blijft. Bewust of niet, het is tekenend voor een media-klimaat waar de vrees om de islam te benoemen steeds groter lijkt te worden. Of het nou de angst is om buiten de mediakliek te vallen, de angst om voor racist te worden uitgemaakt of zelfs de angst voor activistische links-extremisten en islamisten.  

SBS vertolkt zorgen uit samenleving 

Niet alleen de nieuwe media duiken in het gat dat de publieke omroep en RTL achterlaten, SBS is op televisie de uitzondering die de regel bevestigt. John de Mol en zijn zenderbazen lijken goed door te hebben dat veel kijkers genoeg hebben van politiek correcte praatjes. In Vandaag Inside zegt Johan Derksen regelmatig zich zorgen te maken over de islamisering van de samenleving. En ook iemand als Wierd Duk praat in het SBS-programma Nieuws van de Dag geregeld over de vervreemding die veel Nederlanders in toenemende mate ervaren in hun leefomgeving.  

Voor de traditionele media is dit geluid even wennen, getuige de hit pieces die Derksen en Duk om de haverklap te verduren krijgen, vooral uit de hoek van NRC en Volkskrant. Ook op NPO Radio 1 is regelmatig te horen dat SBS-programma’s zich zouden bezondigen aan tendentieuze berichtgeving en een a-kritische houding hebben tegenover gasten, die ‘geheel onweersproken kunnen zeggen wat ze willen’. 

Voor de Hilversumse kliek zal het (zeer waarschijnlijke) ontbreken van de PVV in een nieuwe regering voelen als een overwinning. Maar Wilders is niet de kwaal, hij is slechts het symptoom. Na een kwart eeuw ziet de Hilversumse elite – de ene omroep is nog woker dan de andere – nog steeds niet dat de verkiezingsuitslag een Pyrrusoverwinning is, al is het maar omdat de anti-establishment-stem nog steeds electoraal luid klinkt.  

Mocht de PVV op een dag verdwijnen, om welke reden dan ook, dan blijft de onvrede over het gebrek aan democratische vertegenwoordiging bestaan. Dan verschijnt er ongetwijfeld een nieuwe partij die deze onvrede vertolkt en waarvan het maar zeer de vraag is of die wel de goedkeuring kan verdragen van de politiek-correcte media. Niet voor niets worden rechts-populistische partijen, of hoe je ze ook wil typeren, overal in Europa steeds populairder. De hoop dat door Wilders buiten de coalitie te houden ook het probleem is verdwenen, is wensdenken dat grenst aan naïviteit.  

Problemen verdwijnen niet 

De kiezer is de baas, luidt het adagium. Maar juist die kiezer heeft steeds minder vaak het gevoel nog de baas te zijn. In toenemende mate vertelt het Mediapark wat de Nederlander moet vinden van bepaalde zaken. Veel heikele onderwerpen blijven onbesproken. Deze verkiezingen laten als geen ander zien dat Hilversum de macht heeft om een nieuwe premier in het zadel te hijsen. Het lijkt wel alsof de presentatoren, netmanagers, duiders en peilers zich daar steeds meer van bewust zijn. Tegelijkertijd weigeren ze in te zien dat de problemen die een kwart eeuw geleden aan de oppervlakte kwamen, met een nieuw kabinet en een nieuwe premier niet opeens zijn verdwenen. 

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee, ook straks in het nieuwe jaar? Doneren kan zo www.wyniasweek.nl/doneren/. Hartelijk dank! Donateurs kunnen ook reageren op recente artikelen, video’s en podcasts en ter publicatie in Wynia’s Week aanbieden. Stuur uw publicabele reacties aan reacties@wyniasweek.nl. Vergeet niet uw naam en woonplaats te vermelden (en, alleen voor de redactie: telefoonnummer en adres). Niet korter dan 50 woorden, niet langer dan 150 woorden. Welkom! 

Het bericht In Hilversum blijft islamisering ook tijdens verkiezingscampagne taboe verscheen eerst op Wynia's Week.

Bergeaud-Blackler schreef dikke, bronnenrijke studies over de halal-economie en over de Moslimbroederschap, de beweging die in 1928 door Hassan al-Banna werd opgericht. Die broederschap presenteerde zichzelf als antikoloniaal, won in Egypte in 2012 verkiezingen (met Mohamed Morsi), werd een jaar later door het leger buitenspel gezet en is inmiddels in diverse landen verboden.

Haar in 2023 verschenen boek Le frérisme et ses réseaux, l’enquête is in zijn categorie een bestseller: waar een academische publicatie normaliter 400 tot hooguit 800 exemplaren haalt, ging dit boek in Frankrijk vele tienduizenden keren over de toonbank, werd bekroond en is ook herdrukt in Duitsland. Dat er – zoals bij Ruud Koopmans’ Het vervallen huis van de islam – vooralsnog geen Engelse editie is, zegt vooral iets over de lafheid van uitgevers. Precies daarom verdient haar analyse hier wél een stevig podium.

Kijken achter de façade

Bergeaud-Blacklers kerninzicht na dertig jaar veldwerk is even eenvoudig als ontmaskerend: wat zij ‘frérisme’ noemt, is geen theologische school maar een methode – een operationeel model om invloed te organiseren. Niet het dogma staat centraal maar de strategie: vorm een slimme, goed opgeleide kern, spreek de taal van gelijke kansen en ‘strijd tegen islamofobie’, zet individuele vrijheden (de hoofddoek, religieuze voorzieningen) neer als universele rechten, en bouw zo aan legitimiteit en toegang.

Rekrutering gaat discreet – via familie, bekenden, sportclubs, studentenverenigingen. Het doel is niet luidruchtige revolutie, maar stille verankering: in media, universiteit, beleid en maatschappelijk middenveld. Eerst win je de gelovige, dan diens directe omgeving, dan ga je door naar de werkomgeving en uiteindelijk de partijpolitiek. Het is kaderpolitiek in optima forma – modern, geduldig, en onzichtbaar effectief.

Volgens Bergeaud-Blackler leunt het broederisme op één normatieve interpretatie van de islam en mikt het op geleidelijke transformatie van westerse normen – normen die intussen al verzwakt zijn door postmodern relativisme, permanent activisme en een geïnternaliseerd schuldcomplex. De zichtbare uitkomsten variëren van halal-markten (waarover zij eerder schreef: Le Marché halal ou l’invention d’une tradition, 2017) tot het normaliseren van parallelle normstelsels en het terugdringen van christelijke symboliek in de publieke sfeer. Niet het manifest, wel de procedure. Niet de barricade, wel de beleidsnota. Juist daardoor glijdt het ongemerkt door onze systemen.

In zijn voorwoord wijst Gilles Kepel op de geboorte van het broederisme in de antikoloniale jaren twintig, maar noemt hij 1989 het kanteljaar: de Berlijnse Muur valt (de communistische utopie implodeert), de fatwa tegen Salman Rushdie wordt uitgesproken (voor het eerst treft een doodvonnis een Brits burger), en in Frankrijk ontspint zich het hoofddoekdebat in Creil. Vanaf dat moment wordt Europa expliciet als inzet – als te herdefiniëren ruimte – gezien. Wie 1989 alleen als einde van de Koude Oorlog leest, ziet slechts de helft van de film.

Waarom namen we dit alles zolang niet serieus? Omdat wij religie hebben gedepolitiseerd. Voor ons betekent religie overtuiging; voor de islamistische projectdenkers betekent religie orde. Dat is geen waardeoordeel, maar een feitelijke constatering over systeemlogica.

Bergeaud-Blackler benadrukt dat we de profetische dimensie niet herkennen: geloof met missie, gericht op normatieve inrichting van het samenleven. Wij zien islam nog te vaak als ‘de godsdienst van de Arabische wereld’ en vergeten ondertussen dat het om een beschavingsaanbod gaat – een totaalconcept dat, in fundamentalistische handen, de scheidslijn tussen privaat en publiek doelbewust opheft.

Honing als strategie

Kleis Jager vatte in Wynia’s Week het hart van Bergeaud-Blacklers analyse treffend samen: moslimbroeders zijn theocraten, want de wet van God gaat boven de wet van de mens. Maar ze presenteren die stelling zelden frontaal. Het ‘verbindend discours’ – Wasatiyya, de ‘gulden middenweg’ – is de honing rond de pil. Men wil de islam niet ‘hervormen’ in Europese zin; men wil de Europese blik op de islam hervormen, zodat Europese instituties zich aan de islamitische norm gaan aanpassen.

Daarom is het zo lastig te grijpen: het is geen partij, geen kerk, geen klassieke vereniging. Het is een netwerk-modus. Precies hier gaat onze veiligheidsstaat vaak de mist in: de AIVD ziet ‘lange-termijnrisico’s’ maar te weinig acute dreiging – en dus te weinig prioriteit. Het resultaat: beleid dat zich in slaap laat sussen door woorden als ‘inclusie’ en ‘gelijke behandeling’, terwijl ondertussen de normatieve grond onder onze voeten verschuift.

Benno de Jongh schetste in Wynia’s Week hoe snel islamisering in België en Frankrijk terrein wint. De Belgische politica Assita Kanko noemt het ronduit: Frankrijk wordt van binnenuit ondermijnd door islamistische structuren. President Emmanuel Macron ziet het probleem, maar stuit op het vormloze karakter van het netwerk: geen bureau, geen telefoonnummer. Invloed loopt via sociale media, Koranscholen, huiswerkbegeleiding, moskeeën – kortom via het informele weefsel waar beleid moeilijk grip op krijgt.

Volgens Kanko fungeert Frankrijk als toegangspoort naar België, Duitsland en Engeland. En Nederland? Dat blijft opvallend conflictschuw. We verslinden ‘verbindende’ taal – precies het watermerk van de Broederschap – en houden graag vast aan de mythe dat islam in hoofdzaak ‘de religie van Arabieren’ is. Ondertussen groeit een generatie activisten op die perfect tweetalig is: progressief jargon naar buiten, normatieve orthodoxie naar binnen.

Tien jaar geleden publiceerde Wim van Rooy zijn magnum opus Waarover men niet spreekt. Het is omvangrijk, goed geïnformeerd, en bleek onmogelijk uit te geven boek in België: dat alleen al zegt iets over het onderwerp. Van Rooy typeerde Europa als ‘anemisch’: een continent dat geen vijand meer herkent, verlamd door cultuurrelativisme en postmoderne vermoeidheid. Links-moralistische idee-fixen fungeren als ideologie: achter fraaie woorden wordt het debat afgesloten. Precies die ideologie gebruikt het frérisme om terrein te winnen – juridisch, cultureel, bestuurlijk.

Bergeaud-Blackler beschrijft islam als eentraditie die historisch fluïde was: ze kleurde mee met lokale context, vond praktische compromissen en ontwikkelde variëteit. Die pluraliteit staat onder druk sinds de jaren zeventig, wanneer fundamentalisme wereldwijd institutioneel wortel schiet. Vanaf dat moment verschuift de inzet: geen meebewegen, maar herordenen.

Geen donderprekers

De Moslimbroederschap is hier niet uit de lucht komen vallen. In 1990 riep Yusuf al-Qaradawi op tot de vorming van een islamitische avant-garde en het scheppen van een maatschappelijk ‘klimaat’ waarin de Umma als vanzelfsprekend wordt geaccepteerd. De hedendaagse broeders zijn geen donderprekers pur sang; het zijn influencers met fluwelen handschoenen. Ze voegen zich probleemloos bij het antiracistische kamp, weven zich in bij intersectionele en dekoloniale stromingen en worden zo de strategische motor achter studentenprotesten, campuscoalities en mediation-arrangementen. Gaza-activisme fungeert daarbij als morele hefboom, legitimatie en rekruteringskanaal tegelijk.

Nederland eet nog altijd van twee walletjes: enerzijds willen we de seculiere rechtsstaat, anderzijds geven we multiculturele uitzonderingen weg (van financiering tot voorzieningen), omdat ‘inclusie’ nu eenmaal prettig klinkt. Wie het verbindende discours verwart met wederkerige integratie, ziet niet dat hier een asymmetrisch project aan het werk is.

Onze instituties zijn getraind om open te staan – niet om tegenkracht te organiseren. Precies daarom is de ‘gulden middenweg’ van de Wasatiyya in de praktijk allesbehalve gematigd: ze is strategie. En strategie die wérkt.

Tijd om wakker te worden

Bergeaud-Blackler laat zien hoe een professionele minderheid onze open samenleving kan herformatteren – niet door geweld op straat, maar door vaardig gebruik van onze waarden. Wie dat ‘verbindend’ noemt, speelt semantiek tegen zichzelf. Het frérisme is geen middenweg maar een methode om de middenweg te verleggen.

Frankrijk en België tonen waar dit eindigt wanneer politiek, media en academia blijven huiveren voor helderheid. Nederland loopt het risico dezelfde weg op te gaan – niet omdat we te hard zijn, maar omdat we te zacht zijn op de verkeerde plekken.

Vrijheid vraagt onderhoud. Wie dat vergeet, krijgt vroeg of laat geen vrijheid maar verbindingsplicht – en dat is iets heel anders.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank! 

Het bericht De onzichtbare invloed van islamistische netwerken: waarom we Florence Bergeaud-Blackler moeten lezen verscheen eerst op Wynia's Week.

Vandaag deel 10: De islamisering van België en Frankrijk

‘Klokken geven er aan wanneer het tijd is om te bidden, tapijten liggen gestapeld om uitgerold te worden richting Mekka, boeken over de Koran staan uitgestald en stoffen in kindermaten liggen klaar om kleine meisjes helemaal onder te doen verdwijnen, nog voordat hun lichaam de puberteit bereikt.’

Deze passage gaat over de Brabantstraat in Brussel-Noord en is afkomstig uit de Franse krant Le Figaro, uit een artikel van begin 2025 met de kop ‘Voyage en Belgiquistan’. De verslaggevers, die in Frankrijk heus wel wat gewend zijn, schrokken zowel van wat zich buiten het gezichtsveld afspeelt als van het straatbeeld in Brussel: ‘Alles is “gehalaliseerd”. Van kappers voor één sekse tot eethuizen en kledingwinkels. Een mono-economie die niet in dienst staat van moslims, maar van islamisten. (…) De Belgische maatschappij lijkt gevangen tussen woke-druk en islamisme.’

De tentakels van de Moslimbroederschap

Le Figaro onderschepte een paar maanden eerder, in mei 2025, een geheim rapport waarin de Franse inlichtingendiensten waarschuwen voor het snel oprukkende islamisme in Frankrijk, met name voor de Moslimbroederschap. Ook België kwam in het rapport voor en werd zelfs genoemd als ‘een kruispunt voor de activiteiten van de Moslimbroeders in Europa’. De broeders vormen de schimmige spin in het web van tientallen streng religieuze en vaak ronduit islamistische verenigingen en lobbygroepen in België en vanuit daar in heel Europa, aldus het onderzoek. Eén voorbeeld: de Europese Commissie benoemde tien jaar geleden een coördinator tegen moslimhaat en er werden honderden miljoenen EU-steun gepompt in het zogenoemde European Network Against Racism (ENAR). Ook tal van Belgische NGO’s maakten deel uit van dit netwerk.

Het tekent de Moslimbroeders, die dankbaar gebruik maken van het groepsdenken van de Europese bestuurderskliek, die zich vooral druk maakt over het bestrijden van partijpolitieke tegenstanders, die veelal worden afgeschilderd als radicaal, extreemrechts of racistisch. Nadat de inhoud van het rapport bekend werd, was er met name in de Waalse media amper sprake van kritische berichtgeving over de Moslimbroeders. Het is tekenend voor de zelfcensuur die welig tiert in de Belgische media als het over de islam gaat, ook aan Nederlandstalige kant. De angst om als racist of islamofoob weggezet te worden ligt als een verstikkende deken over het islamdebat, ook bij onze zuiderburen.

De waarschuwingen voor de Moslimbroeders zijn niet helemaal nieuw. De Franse antropologe en onderzoekster Florence Bergeaud-Blackler maakte jaren geleden al korte metten met het idee dat de organisatie, die in 1928 in Egypte werd opgericht, zich verzoend zou hebben met de democratie. Sindsdien kan ze rekenen op een stroom aan bedreigingen en krijgt ze persoonsbeveiliging. ‘De Moslimbroeders vormen een transnationaal netwerk dat perfect inspeelt op de democratische, multiculturele en liberale samenleving hier in Europa. Het is géén abstracte theologische stroming, maar eerder een concreet actieplan dat mikt op een modern kalifaat. Onder meer via hun infiltratie in de politiek, het liefdadigheidswerk en sportverenigingen. In dat Europese kalifaat zijn voor alle duidelijkheid ook niet-moslims welkom, maar ook zij zullen er verplicht onder de sharia moeten leven.’

Bergeaud-Blackler deed bovenstaande uitspraken tijdens een lezing in de Brusselse gemeente Anderlecht op 23 september jongstleden. Dat ging niet zonder slag of stoot: bij de zaal waar ze zou spreken waren talloze veiligheidsmaatregelen getroffen. Zo waren er een grote politiemacht en privébewakers op de been en stond er een metaaldetector bij de ingang om bezoekers te controleren. Bergeaud-Blackler weet als geen ander dat een kritische noot over de islam zelden geruisloos voorbijgaat. Zo ziet een maatschappij eruit die te lang onverschillig – of tolerant zo je wil – is geweest tegenover intolerantie.

Belgische moslims zien het Westen als vijand

Het Franse rapport beperkte zich niet tot de macht die de Moslimbroeders hebben op de EU, maar noemt ook expliciet dat de organisatie verschillende gemeenten in Brussel ‘controleert’. Vanzelfsprekend wordt ook Frankrijk genoemd – het is immers een rapport van de Franse inlichtingendienst. België wordt weliswaar het ‘Europese kruispunt’ voor de activiteiten van de Moslimbroeders genoemd, Frankrijk wordt aangeduid als ‘de toegangspoort tot andere West-Europese landen’, waaronder Duitsland, Oostenrijk en het Verenigd Koninkrijk. In Frankrijk hebben de Moslimbroeders hun tentakels uitgeslagen naar talloze organisaties, vaak met behulp van Europese subsidies. Er zijn in Frankrijk nu al 139 moskeeën die banden hebben met de Moslimbroeders, en daarnaast zijn er nog eens 68 bijkomende gebedsplaatsen gelieerd aan het netwerk.

Zowel in Frankrijk als in België is sprake van een snel groeiende moslimbevolking, door geboorte en immigratie, en een steeds orthodoxere interpretatie van de islam. Uit onderzoek van socioloog Ruud Koopmans uit 2015, blijkt dat 66 procent van de Belgische moslims het Westen als vijand ziet en een invoering van de sharia niet ongenegen is. België behoort daarmee tot de landen met de hoogste percentages fundamentalistische moslims van heel Europa.

22 maart 2016 geldt als het 9/11 van België. Op die dag vielen bij een serie terroristische bomaanslagen op de luchthaven van Zaventem en metrostation Maalbeek 35 doden en raakten 340 mensen gewond. De vijf daders waren teruggekeerde Syrië-gangers, gelieerd aan terreurgroep IS. Leden van dezelfde terreurcel pleegden een paar maanden eerder, op 13 november 2015, aanslagen in het tiende en elfde arrondissement van Parijs en in Stade de France. Onder meer de concertzaal Bataclan was doelwit. Bij die aanslagen vielen 129 doden en meer dan 350 gewonden.

Een andere bekende jihadistische aanslag in Frankrijk is vanzelfsprekend die op de redactie van het satirisch weekblad Charlie Hebdo op 7 januari 2015 in Parijs door Al Qaida, waarbij 12 mensen omkwamen. Een half jaar later was het raak in Nice, waar op 14 juli 2016 een vrachtwagen inreed op een menigte na afloop van een vuurwerkshow op de nationale feestdag. Op de Promenade des Anglais, de boulevard met uitzicht op de Middellandse Zee, vielen 87 doden en 434 gewonden.

Paty en Bernard

Niet alleen de aanslagen met veel doden en gewonden hebben gezorgd voor maatschappelijke ontwrichting in Frankrijk. Zo werd op 16 oktober 2020 de leraar maatschappijleer Samuel Paty in de Franse plaats Éragny op straat onthoofd. De aanslag gebeurde op het moment dat het proces tegen de daders van de Charlie Hebdo-aanslag werd gehouden. Paty liet tijdens een les over censuur en ethische dilemma’s twee cartoons van Mohammed uit Charlie Hebdo zien. Op de sociale media verschenen echter roddels dat Paty een foto van een naakte man zou hebben laten zien en gezegd zou hebben dat het de profeet was. Dat was voor de dader, de toen 18-jarige Tsjetsjeense moslim  Abdoullakh Anzorov, reden om Paty te vermoorden.

Paty is niet de enige Franse leraar die om het leven kwam bij een jihadistische moord. Op 13 oktober 2023 vermoordde een terrorist met een mes in naam van IS op een school in Arras een andere leraar: Dominique Bernard, een 57-jarige leerkracht Frans. Bij die aanval vielen ook drie gewonden.

Islam drukt negatieve stempel op onderwijs

Sinds de moord op Paty hangt de dreiging van islamitisch terrorisme als een kromzwaard van Damocles boven het Franse onderwijs. Veel leerkrachten en schoolbesturen houden zich, net als in Nederland, verre van onderwerpen die weleens gevoelig zouden kunnen liggen bij de islam. En net als in Nederland hebben de terreuraanslagen van Hamas van 7 oktober 2023 in Israël en de oorlog in Gaza voor nog wat extra buskruit gezorgd. Begin 2024 werd het hoofd van een middelbare school in Parijs met de dood bedreigd nadat hij drie leerlingen had gevraagd hun hijab af te doen binnen de school. Het recente verbod op religieus islamitische kleding binnen de school zette kwaad bloed bij bijvoorbeeld het ‘Collectief tegen Islamofobie in Europa’, een dochteronderneming van de Moslimbroederschap.

Niet alleen leerkrachten en schoolbestuurders worden slachtoffer van de fundamentalistische islam. Ook leerlingen die het iets minder nauw nemen met de regels van de orthodoxe islam kunnen de dupe worden van kuddegedrag en geweld. Zoals Samara, een 13-jarig meisje uit Montpellier die in april 2024 door religieuze medescholieren in coma werd geslagen omdat ze geen hoofddoek meer wilde dragen, nadat medescholieren twee jaar eerder al met verkrachting hadden gedreigd.

In België is de situatie niet veel beter, al zijn daar tot zover bekend nog geen dodelijke aanslagen gepleegd op leraren, schoolbestuurders of leerlingen uit naam van Allah. Assita Kanko, lid van het Europees Parlement voor N-VA, schrijft in haar column in De Telegraaf dat zij regelmatig scholen in Brussel bezoekt en praat met leerkrachten: ‘Kinderen worden geïndoctrineerd en geradicaliseerd. Wetenschappelijke inzichten worden in twijfel getrokken, kritische leerkrachten krijgen bedreigingen of worden zo zwaar geïntimideerd dat ze van school veranderen. De Holocaust wordt ontkend, vrouwenhaat wordt genormaliseerd, ja zelfs gelegitimeerd. Jongens leren dat meisjes minderwaardig zijn, en bestempelen vrouwen als hoeren.’

Geen basiskennis over de islam

België en Frankrijk lopen voor een groot deel tegen dezelfde problemen aan als het gaat om de islamisering. West-Europese landen kampen veelal met zwakke overheden, politiek correcte politici en ambtenaren die geobsedeerd lijken door diversiteit en inclusie. Bestuurders onderschatten de islam systematisch en zien moslims als slachtoffer. Het ontbreekt kortom aan basiskennis over de islam.

Daarnaast is er sprake van slechte integratie van moslims, toenemende orthodoxie en een sterk groeiende islamitische bevolking door zowel geboorte als de voortdurende immigratiestroom van jongemannen uit veelal streng islamitische landen. En dat zijn slechts een paar van de ‘uitdagingen’ waar westerse landen mee te kampen hebben de komende decennia.

Verschillen zijn er vanzelfsprekend ook: de Fransen hebben als gevolg van hun koloniën ruime ervaring met moslims en derhalve ook met bestrijding van islamisme en terreur. Ook geldt in Frankrijk een vrij strikte scheiding van kerk en staat, die zorgt voor een mate van duidelijkheid in de regelgeving omtrent onder meer religieuze uitingen, die in België grotendeels ontbreekt. Het centraal gestuurde presidentiële systeem in Frankrijk biedt bovendien een toekomstige islam-kritische president meer ruimte om de islamisering in te dammen. Daar staat tegenover dat Frankrijk het land is met de grootste islamitische bevolking en te kampen heeft met veel sociale onrust. 

Immigratie kan alleen Europa-breed worden aangepakt, hoor je de bestuurlijke elite vaak plechtig zeggen, waarbij je dan vooral het idee hebt dat politici hun vingers niet aan het thema willen branden. De islamisering is een nog gevoeliger thema, waar landen gek genoeg – behalve samenwerking tussen inlichtingendiensten – als gevolg van het collectieve zwijgen over dit onderwerp weer helemaal alleen voorstaan. West-Europa is op veel terreinen bezig met een ‘race to the bottom’. België en Frankrijk staan net als het Verenigd Koninkrijk en Nederland hoog op het lijstje van West-Europese landen waar een verregaande islamisering de lokale waarden en cultuur als eerste zou kunnen vervagen.

Soumission

Op de dag dat in Parijs de aanslag op Charlie Hebdo plaatsvond, verscheen ook de roman Soumission, waarin Michel Houellebecq beschrijft hoe een hoogleraar steeds iets verder meebeweegt met de heersende politieke en culturele ontwikkelingen richting een islamitische maatschappij.Misschien is de geleidelijke onderwerping wel een stuk realistischer toekomstbeeld dan die van een hard bevochten en verloren strijd.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Van kwaad tot erger: de razendsnelle islamisering bij onze zuiderburen België en Frankrijk verscheen eerst op Wynia's Week.

Vandaag deel 7: onverdoofd ritueel slachten en halalvlees.

Op het Centraal Station van Utrecht hingen een tijd lang levensgrote reclameposters met daarop een blonde, autochtone verpleegster en een arts met hoofddoekje, die beiden lachend een broodje tonen. Naast de foto de tekst: ‘Koop ook Halal vleeswaren, dan kan je samen lunchen.’ En daaronder: ‘Wat lekker Halal is voor Ebru, is ook gewoon lekker voor Anneloes.’

Er was ook een mannelijke variant met twee werklieden en de tekst: ‘Wat lekker Halal is voor Mo, is ook gewoon lekker voor Dylan.’ In beide gevallen is de boodschap duidelijk: niet-moslims worden aangemoedigd om gezellig samen met moslimcollega’s halalvlees te eten. De adverteerder is Wahid Halal, een islamitische slagerij van wie de producten in supermarkten door het hele land zijn te vinden.

Halalvlees steeds vaker de norm

Wahid verkoopt talloze halalvleesproducten, van broodbeleg tot kipspiesjes en zelfs spekvervangers. Het bedrijf schrijft op de website: ‘De tijden zijn veranderd. Wij merken dat jonge, moderne moslims, net als niet-moslims, in alle vrijheid mee willen doen aan alle eettrends en eetwensen. Ze zijn nieuwsgierig naar nieuwe gerechten uit diverse culturen.’

De reclames passen in een trend waarin halalvlees van uitzondering steeds vaker de norm wordt. Niet zo gek met ruim één miljoen Nederlandse moslims, een aantal dat in 2050 volgens socioloog Jan Latten kan oplopen naar drie à vier miljoen. Overigens bestaat er een kans dat in steden met een links bestuur- zoals Amsterdam – alle vleesreclames worden verboden, maar dat heeft weinig te maken met halalvlees in het bijzonder.

Ook bij fastfoodrestaurants en broodjeszaken wordt steeds vaker geadverteerd met halalvlees. Dat gebeurt vaak openlijk, maar soms ook minder duidelijk zichtbaar. Zo zijn er reclame-uitingen waarbij broodjes of gerechten in het Nederlands worden aangeprezen, terwijl er in kleine letters in het Arabisch achterstaat dat het om halalvlees gaat. Slim vanuit het oogpunt van de ondernemer: de niet-moslim merkt waarschijnlijk niet eens op dat het om halalvoedsel gaat (als dat al een probleem worden gevonden), en de moslim weet dat hij er mag eten volgens de regels van zijn geloof.

Ook in de schappen van de grote supermarkten ligt steeds vaker halalvlees. Albert Heijn bijvoorbeeld biedt in de online supermarkt 72 verschillende halalproducten aan, van halal Surinaamse rotirol met kip tot halal hot dogs.

Halal slachten is volgens verschillende islamitische geleerden een opdracht van de profeet Mohammed die moslims moeten uitvoeren. Bij het ritueel slachten wordt een dier in de richting van Mekka gelegd en met een scherp mes de halsslagader en luchtpijp doorgesneden, terwijl de slachter de woorden ‘Bismillah, Allahu akbar’ (‘In de naam van Allah, Allah is de grootste’) uitspreekt. In Nederland is onverdoofd ritueel slachten toegestaan in erkende slachthuizen en onder toezicht van de Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA). Ons land telde in 2023 29 slachthuizen met een registratie voor ‘onbedwelmde rituele slacht’, zoals de officiële benaming luidt.

Een ‘uitgevonden traditie’?

Niet iedereen is het erover eens dat halal wordt voorgeschreven binnen de islam. De Franse antropologe Florence Bergeaud-Blackler schrijft in haar boek Le marché halal ou l’invention d’une tradition (2017) dat de markt voor halalproducten een creatie is van religieuze fundamentalisten in samenwerking met de industrie. Ze spreekt over een ‘uitgevonden traditie’ en verwijst naar de jaren ’80, toen Franse moslims nog vlees van Franse slagers aten. Alleen op islamitische feestdagen lieten moslims op traditionele wijze dieren als ‘offer’ slachten, meestal op boerderijen.

Bergeaud-Blackler beweert dat de halalmarkt een middel is voor fundamentalistische groepen om controle te krijgen over de economie. Halal is sinds begin deze eeuw uitgebreid van vlees naar alles wat je eet of drinkt, inclusief medicijnen of cosmetica. Daar volgt nu de aansluiting tussen islamitische financiering en de halalindustrie uit, aldus de antropologe.

Ook in Nederland groeit de industrie van halalvlees, door een toenemende consumentenmarkt en het steeds verder opdrukken van orthodoxie onder moslims. Verboden in onder meer België (minus Brussel), Denemarken, Noorwegen, Zweden en Zwitserland zijn interessant voor Nederlandse halal-slachthuizen en exporteurs. Export gaat ook naar buiten Europa, bijvoorbeeld naar het Midden-Oosten.

Ook Duitsland is een interessante afzetmarkt. Hoewel ritueel slachten niet bij wet is verboden voor halal of koosjer vlees, worden de uitzonderingen maar zelden toegestaan en ook nog onder strenge voorwaarden. Belangstellenden onder de ruim vijf miljoen Duitse moslims en ruim 200.000 Joden zijn in de praktijk dan ook meestal aangewezen op geïmporteerd vlees.

Nieuw wetsvoorstel

In Nederland is het tot een verbod op onverdoofd ritueel slachten nog nooit gekomen, ondanks de roep van verschillende dierenwelzijnsorganisaties en Kamerfracties. De Partij voor de Dieren (PvdD) heeft onlangs aangekondigd een wetsvoorstel in te dienen om onverdoofd ritueel slachten te verbieden. In België hebben moslimorganisaties zich verzet tegen eenzelfde maatregel, maar het Europees Hof stelde dat het verbod niet in strijd is met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens.

In 2011 nam de Tweede Kamer een initiatiefwetsvoorstel van de Partij voor de Dieren aan. Een meerderheid van de Eerste Kamer vond het echter strijdig met de vrijheid van godsdienst. Esther Ouwehand diende in 2018 ook al een initiatiefwet in om rituele slacht te verbieden. Het huidige voorstel is breder en moet ook een einde maken aan het bedwelmen van varkens met CO2 en aan elektrocutiebaden voor kippen, kalkoenen en eenden. Behalve uit islamitische hoek is er ook verzet vanuit de Joodse gemeenschap, hoewel de laatste koosjere slachterij in Nederland vorig jaar de deuren sloot.

Verdeelde Tweede Kamer

Het wordt interessant om te zien hoe de Tweede Kamerfracties stemmen, want de voorkeuren lopen links niet langs voorspelbare links-rechts lijnen. Zo kan de PvdD hoogstwaarschijnlijk rekenen op de steun van de PVV, maar is het maar zeer de vraag of bijvoorbeeld GroenLinks-PvdA en VVD het verbod gaan steunen.

Als het verbod op onverdoofd ritueel slachten er daadwerkelijk komt, verandert Nederland van een exportland van halalvlees in een importland. De vraag is hoeveel dat netto bijdraagt aan het tegengaan van dierenleed. Daarnaast geeft de wetgever het signaal af dat er grenzen zijn aan de vrijheid van godsdienst. Bovendien kan een verbod, in de woorden van Bergeaud-Blackler, een einde maken aan de wens van fundamentalistische groepen om een sterkere greep te krijgen op de economie.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Allemaal aan de halal: Nederland eet steeds vaker volgens de regels van de islam verscheen eerst op Wynia's Week.

Vandaag deel 6: geweld tegen vrouwen: eerwraak, vrouwenbesnijdenis en seksuele misdrijven.

Overal ter wereld in streng islamitische gemeenschappen worden vrouwen onderdrukt, ook in Nederland. Veel moslims beschouwen man en vrouw helemaal niet als gelijken. Ook niet-islamitische meisjes en vrouwen zijn regelmatig slachtoffer van moslimmannen die er waarden op nahouden die in veel gevallen lijnrecht tegenover de westerse waarden staan.

Islamitische gemeenschap wordt steeds orthodoxer

De Nederlands-Turkse schrijver Lale Gül is een van de belangrijkste voorvechters van de rechten van moslimvrouwen in Nederland. Zij ontvluchtte haar streng islamitisch milieu in de Kolenkitbuurt in Amsterdam. In een interview met Doorbraak.be vertelt ze wat ze zoal om zich heen zag: ‘Moslima’s worden door hun broers in elkaar geslagen omdat ze hun hoofddoek afnemen, meisjes mogen geen relatie hebben voor het huwelijk.’

Het straatbeeld verraadt een toenemende orthodoxie binnen de islamitische gemeenschap in Nederland. Meisjes van een jaar of 8 die een hoofddoekje of zelfs gezichtsbedekkende kleding dragen, zijn allang geen zeldzaam verschijnsel meer. Op straat wordt het aandeel moslima’s dat een hoofddoek en gezichtssluier draagt steeds groter. Ook de nikab (waarbij slechts de ogen zichtbaar zijn) of boerka (waarbij het gehele lichaam bedekt is, inclusief de ogen) zijn steeds vaker waarneembaar. Dat geldt allang niet meer alleen voor bepaalde wijken in de grote steden.

Door links-progressieve partijen wordt de hoofddoek uitgelegd als ‘de vrijheid om te dragen wat je wil’. Een vreemde  redenering, zeker als je kijkt naar een land als Iran, waar de hoofddoek hét symbool is van de vrouwenonderdrukking. Gül: ‘Wanneer ik dat aanklaag in mijn boeken, reageert die linkse intellectuele elite alsof ze water ziet branden. Of ik dan niet weet dat er ook moslima’s zijn die er vrijwillig voor kiezen om een hoofddoek te dragen. Zo zullen er ongetwijfeld ook wel een aantal te vinden zijn, maar uit eigen ervaring weet ik dat het een zéér kleine minderheid is.’

Binnen streng islamitische milieus zijn er ook grotere excessen, zoals de genitale verminking van meisjes. Er zijn naar schatting ruim 41.000 vrouwen in Nederland besneden. Nog eens 4200 meisjes dreigen tijdens een bezoek aan het buitenland de zeer pijnlijke ingreep te moeten doorgaan. Van die groep worden zo’n 1800 meisjes achtergelaten in dat land en in sommige gevallen zelfs uitgehuwelijkt. Een ruime meerderheid van de besneden meisjes en vrouwen die in Nederland wonen is afkomstig uit Somalië, Egypte, Ethiopië, Eritrea, Soedan en Irak.

Meisjes van soms pas 4 jaar oud worden zodanig besneden dat ze er de rest van hun leven ernstige medische klachten aan overhouden. Vrouwenbesnijdenis komt niet uitsluitend in islamitische kringen voor, maar ook veel in Afrikaanse christelijke gemeenschappen. Het verschil is wel dat islamitische geleerden beweren dat het iets aanbevelenswaardigs is, terwijl de christelijke voorgangers zwijgen over genitale verminking.

Rechter acht aanbevelen vrouwenverminking toegestaan

Na een item bij het tv-programma Nieuwsuur in 2018 deed de vrouwenorganisatie Femmes for Freedom aangifte tegen een prediker van de As-Soennah-moskee in Den Haag die genitale verminking van vrouwen omschreef als ‘aanbevolen in de islam’. De man werd in eerste instantie veroordeeld tot 80 uur taakstraf, maar in hoger beroep vrijgesproken. Het Hof ging mee met de verdediging dat het voor mannen in Nederland is toegestaan om te filosoferen over het aanbevelen van vrouwenverminking.

Femmes for Freedom spande ook een zaak aan bij de Raad van State tegen de burgemeester van Den Haag over de toelaatbaarheid van oproepen tot vrouwenbesnijdenis vanuit een moskee. De Raad van State oordeelde eind vorig jaar dat de burgemeester niet bevoegd is om op te treden tegen oproepen tot genitale verminking, zelfs niet als die in strijd zijn met het recht op lichamelijke integriteit. Opmerkelijk is dat de Raad van State toetste aan het wetsartikel dat de vrijheid van godsdienst waarborgt, maar niet aan internationale mensenrechtenverdragen zoals het VN-Vrouwenverdrag en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens.

‘WODC-rapport is mosterd na de maaltijd’

De juridische mogelijkheden schieten tekort om vrouwenbesnijdenis te bestrijden, concludeert het Wetenschappelijk Onderzoek- en Datacentrum (WODC) in een onlangs verschenen rapport. Daarin staat een aantal aanbevelingen zoals de forced marriage protection order:  hulpverleners, leraren of familieleden die weten dat een vrouw of meisje het risico loopt om uitgehuwelijkt te worden kunnen aan de rechter zo’n beschermingsbevel tegen huwelijksdwang vragen. Deze methode bestaat al in hetVerenigd Koninkrijken leidt daar over het algemeen tot goede resultaten.

Voor Shirin Musa, oprichter en directeur van Femmes for Freedom, voelt het rapport wel een beetje als mosterd na de maaltijd. ‘In het regeerakkoord van het kabinet Rutte IV stond al dat protection orders moesten worden ingevoerd. En ruim daarvoor, in 2019, heb ik in de Tweede Kamer hiervoor al een pleidooi gehouden. Ook moeten we hoognodig naar de Franse methode kijken, waar artsen verplicht worden om genitale verminking te melden. Die aanbeveling wordt dan weer niet gegeven in het WODC-rapport. Het duurt allemaal veel te lang.’

De moord op de 18-jarige Ryan

Ook het aantal zaken van eerwraak in ons land neemt toe. Vorig jaar werd het levenloze lichaam van de 18-jarige Ryan in de Oostvaardersplassen gevonden. Haar handen en voeten waren vastgebonden toen ze levend in het water werd gegooid. Verdachten in de zaak zijn haar vader en haar twee broers uit Syrië.

Tijdens de rechtszaak vorige week werden chatberichten opgevoerd, waaruit bleek dat ook de moeder van Ryan achter de moord stond. ‘Ze is een slet, het meisje is een slet en dient gedood te worden’, schreef de moeder in een chatbericht. Waarop Mohamed, de broer van Ryan, reageert: ‘Er is niks anders dan de dood.’ Moeder: ‘Als God het wil, dan zullen we haar gewikkeld zien in een lijkwade.’

Lale Gül reageerde bij het tv-programma Nieuws van de Dag: ‘Dit is geen uitzonderlijk geval. Dit is een breed gedragen idee, een diepgewortelde overtuiging. Ik denk dat die familie daar nog steeds achterstaat. Ze hebben ook geen enkel berouw getoond.’

Van 2010 tot 2013 lag het aantal eerwraak-zaken per jaar rond de 500, van 2020 tot 2023 rond de 600. In ongeveer vier procent van de gevallen was er sprake van (poging tot) moord of doodslag. Eerwraak is eerder cultureel dan religieus bepaald, maar geweld uit naam van de familie-eer komt vooral voor in de islamitische gemeenschap.

Uit onderzoek van het Kennisplatform Inclusief Samenleven blijkt dat eerwraak vooral op het sterk patriarchale Syrische platteland voorkomt. Syriërs vormen in de afgelopen jaren de grootste groep van mensen die asiel aanvragen in Nederland. Bijna 1 procent van de mensen die in ons land wonen, heeft een Syrische achtergrond en dat aantal groeit gestaag.

‘Grooming gangs’

Op oudejaarsavond 2015 werden in Keulen honderden vrouwen aangerand, beroofd en soms mishandeld en verkracht. De daders waren voornamelijk mannen uit islamitische landen die als asielzoeker of illegaal in Duitsland waren. Ook in Zweden zijn er verschillende voorbeelden van massa-aanrandingen, zoals de tientallen jonge Afghaanse asielzoekers die tijdens een festival in 2014 in Stockholm jonge meisjes omsingelden en betastten. Het jaar daarna gebeurde op hetzelfde festival ongeveer hetzelfde, ondanks de inzet van extra agenten.

In het Verenigd Koninkrijk hebben bendes van overwegend Pakistaanse moslimmannen sinds 1997 in tenminste vijftig verschillende steden en dorpen op grote schaal autochtone meisjes hebben gedrogeerd, verkracht en mishandeld. Deze bendes, waar in de Nederlandse media slechts sporadisch over wordt bericht, staan ook wel bekend als Pakistani grooming gangs of rape gangs.

Journalist Charlie Peters van GB News spreekt van een ‘nationaal schandaal’ met ‘tienduizenden, mogelijk honderdduizenden slachtoffers’. Alleen al in de Noord-Engelse plaats Rotherham zijn voor zover nu bekend ruim 1500 meisjes slachtoffer geworden van de rape gangs. Zowel de omvang als de details zijn schokkend. Lange tijd werd het schandaal onder de pet gehouden omdat politie, jeugdwerkers en politici bang waren voor racist te worden uitgemaakt.

Natuurlijk is misbruik van vrouwen niet uitsluitend een islamitisch fenomeen. Maar uit zowel anekdotisch bewijs als de cijfers blijkt dat vrouwen vele malen vaker slachtoffer zijn van jongens en mannen met een islamitische achtergrond. Niet alleen moslima’s zijn het slachtoffer van de orthodox-islamitische cultuur, dat geldt ook voor niet-islamitische meisjes en vrouwen in Nederland.

Wiskundige en cultureel antropoloog Jan van de Beek berekent in zijn boek Migratiemagneet Nederland van zes ‘asielherkomstnationaliteiten’ hoe vaak de mannen verdacht zijn van een seksueel misdrijf zoals aanranding en verkrachting. Per 10.000 autochtone mannen waren er over de jaren 2014-2023 gemiddeld bijna 3 verdachten van een seksueel misdrijf. Ter vergelijking: bij Syriërs is dat aantal 12 (4,4 keer hoger dan autochtonen), bij Iraniërs 19 (6,6 keer vaker), bij Eritreeërs 21 (7,5 keer vaker), bij Irakezen 24 (8,4 keer hoger), bij Afghanen 31 (10,9 keer vaker) en bij Somaliërs 57 (20,3 keer vaker). 

Islam belangrijke voorspeller van seksuele misdrijven

Bij deze cijfers hoort wel een nuance. Want van de immigranten  uit de landen die Van de Beek noemt is het overgrote deel moslim, maar niet alle. Eritreeërs zijn voor het overgrote deel aanhangers van de Eritrees-Orthodoxe Tewahedo Kerk. We kunnen dus niet stellen dat de islam de énige factor is als het gaat om hoe vaak mannen seksuele misdrijven plegen. Een belangrijke voorspeller is het wel, blijkt ook uit cijfers uit andere West-Europese landen. In Denemarken bijvoorbeeld maken eerste- en tweede generatie niet-westerse immigranten, onder wie veel moslims, 10,6 procent van de bevolking uit, terwijl ze verantwoordelijk zijn voor 29,6 procent van het totaal aantal gewelddadige delicten en voor 32,4 procent van de verkrachtingen.

Nou wordt weleens vergoelijkend gezegd dat het gedrag te verklaren is door het trauma dat jongens en mannen hebben opgelopen door oorlog en geweld. Behalve dat zich onder de asielzoekers ook een aanzienlijk deel economische vluchtelingen bevindt, vaak ‘gelukzoekers’ genoemd, zou een oorlog geen reden moeten zijn om vrouwen in het land dat je gastvrij opvangt, aan te randen of te verkrachten. Oekraïense mannen bijvoorbeeld maken zich niet bovenmatig vaak schuldig aan seksuele misdrijven.

De oorzaak moet veel meer in de culturele achtergrond worden gezocht. In de islam worden vrouwen geacht zich onderdanig op te stellen richting de man. Vrouwen die zich in hun ogen westers kleden worden als ‘onzedig’ gezien of nog erger, als ‘slet’ of ‘hoer’. In de ogen van sommige moslimmannen uit orthodoxe gemeenschappen gelden vooral de religieuze wetten en is de Nederlandse wet- en regelgeving daaraan ondergeschikt.

Daar komt bij dat de pakkans van seksuele misdrijven in Nederland laag is. Naar schatting 70 procent van de zedenincidenten wordt niet eens gemeld bij de politie. Slachtoffers klagen dat ze niet gehoord of geloofd worden. Als ze wel aangifte doen, worden verdachten van verkrachting zelden vervolgd of tot hoge straffen veroordeeld. De bewijslast is vaak lastig en de werkdruk bij de zedenpolitie is hoog. Voor veel moslimimmigranten gaat van de Nederlandse politie en justitie amper een afschrikwekkende werking uit.

‘Andersdenkende voorhoede moet opstaan’

Lale Gül hoopt dat het tij nog te keren is in Nederland: ‘Vrouwen moeten te allen tijde het recht hebben om met hun eigen lichaam te doen wat zij graag willen. Maar daarvoor moet er binnen die conservatieve moslimgemeenschap eerst een andersdenkende voorhoede ontstaan, en ik weet intussen uit eigen ervaring wat je lot is wanneer je als vrouw opstaat.’

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. U maakt dat samen met de andere donateurs mogelijk. Doet u weer mee, ook in 2025? Kijk HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Steeds vaker worden vrouwen slachtoffer van een dominante islam verscheen eerst op Wynia's Week.

Vandaag deel 5: homohaat en geweld tegen homo’s

Terwijl in de jaren ‘90 nog normaal was dat twee mensen van hetzelfde geslacht hand in hand door de Amsterdamse straten liepen, is dat tafereel nu op de meeste plekken in de stad ondenkbaar. Onze hoofdstad teert nog op het imago van ‘gay capital of the world’, maar is feitelijk veranderd in een onveilige stad voor openlijk homoseksuelen en andere leden van de lhbti-gemeenschap.

Iedereen – van links tot rechts, uit de stad of uit de provincie – weet dat het vaak moslimjongens en -mannen zijn die homo’s bespugen, uitschelden of zelfs in elkaar slaan. Dat blijkt zowel uit onderzoek als uit het vele anekdotisch bewijs, maar blijft consequent onbenoemd door het links-progressieve stadbestuur.

Pride in Boedapest

Deze spagaat, of eigenlijk hypocrisie, wordt misschien het beste belichaamd door de Amsterdamse burgemeester Femke Halsema. Een dag nadat uit onderzoek van de Universiteit van Amsterdam (UvA) bleek dat homoacceptatie daalt in de hoofdstad, tegen de landelijke trend in, maakte zij bekend naar de pride in Boedapest af te reizen. Vorig jaar was uit onderzoek van de GGD al gebleken dat slechts 43 procent van alle Amsterdamse jongeren aangeeft homoseksualiteit ‘normaal’ te vinden. Het was een forse daling ten opzichte van de meting van twee jaar daarvoor, toen 63 procent zei homoseksualiteit normaal te vinden.

Al wordt het niet met zoveel woorden gezegd: uit het UvA-onderzoek blijkt dat de dalende acceptatie vooral te maken heeft met de groeiende populatie moslimjongeren en de steeds sterker wordende orthodoxie binnen die groep. De onderzoekers schrijven: ‘Jongens zijn vaker negatief dan meisjes. Jongeren die religieus zijn, hebben gemiddeld een minder positieve houding tegenover homoseksualiteit.’

Halsema’s bezoek aan de mars in Boedapest was – in haar eigen woorden – ‘zowel een steunbetuiging aan de queerbeweging, wier vrijheden steeds meer onder druk staan, als aan de burgemeester van Boedapest die voor deze vrijheden opkomt door de pride door te laten gaan’. Haar aanwezigheid moet ook in binnenlands partijpolitiek licht worden gezien, zeker met landelijke en gemeentelijke verkiezingen op komst. Halsema vertrok niet in haar eentje naar Hongarije; de Nederlandse karavaan bestond verder onder andere uit de ambassadeur in Hongarije, Tweede Kamerleden, wethouders, vertegenwoordigers van de Amsterdamse pride, mensen van Amnesty International, Europarlementariërs, gemeenteambtenaren en medewerkers van Tweede Kamerfracties.  

Verslaggever Jeroen Holtrop van het SBS-programma Nieuws van de Dag wachtte Halsema bij de finish op en vroeg haar: ‘Wat doet u nou eigenlijk in uw eigen stad om te zorgen dat homo’s zich veiliger en meer geaccepteerd voelen?’ Halsema’s antwoord was weinigzeggend, maar misschien daardoor juist veelzeggend: ‘We hebben een veiligheidsalliantie met de gemeenschap zelf opgericht. We proberen zoveel mogelijk op te sporen en te vervolgen. Er zijn heel uitgebreide onderwijsprogramma’s die de gemeente zelf maakt om te zorgen dat de tolerantie ten aanzien van de lhbti-gemeenschap groter wordt.’

Geen lokagenten

Het stadsbestuur en de gemeenteraad zeggen de verworvenheid ‘om te zijn wie je wil’ met hand en tand te verdedigen. Maar terwijl verschillende onderzoeken aantonen dat homo-acceptatie onder moslimjongeren laag is, werd tijdens een debat in de Amsterdamse gemeenteraad religie niet of nauwelijks genoemd. Een voorstel van de VVD om per wijk te onderzoeken waar de acceptatie daalt, werd door andere partijen stigmatiserend genoemd. Terwijl uit het onderzoek nota bene blijkt dat wijkgerichte beleidsaanpak nuttig kan zijn.

Een motie om ‘lokagenten’ in te zetten werd al in 2019 door de Amsterdamse raad aangenomen. De bedoeling van de motie is dat agenten zich voordoen als bijvoorbeeld homo of Jood en voor de rest normaal gedrag vertonen. Als er een strafbaar feit wordt gepleegd tegen een lokagent kan de dader direct worden gearresteerd.

De lokagent zou weleens een zeer effectieve methode kunnen blijken bij het bestrijden van homohaat. Omdat de dader op heterdaad wordt betrapt zijn er relatief weinig problemen met de bewijslast. Daarnaast worden de rotte appels uit de mand gehaald zonder ‘een hele groep over één kam te scheren’, een argument dat het stadsbestuur zou moeten aanspreken. Tot slot zal deze aanpak na introductie als een lopend vuurtje rondgaan onder bijvoorbeeld jonge Marrokkanen, wat de effectiviteit nog eens zal vergroten.

Halsema weigert echter bij herhaling om de motie uit te voeren, naar eigen zeggen omdat niet de burgemeester maar het landelijke Openbaar Ministerie hierover gaat. Dat is feitelijk juist, maar Halsema heeft er geen moment blijk van gegeven het OM te willen overtuigen van de nut en noodzaak van de inzet van lokagenten. Intussen kunnen vergelijkbare moties, de laatste jaren vaak ingediend door de gemeenteraadsfractie van JA21, op hoon rekenen van zowel het college als de meerderheid van de overwegend linkse raad.

In het sterk gepolariseerde Nederland kreeg Halsema lof uit eigen kring, maar het reisje naar Boedapest kwam haar ook op kritiek te staan. Zo schreef oud-VVD-wethouder Geert Dales, een bekend criticaster van Halsema, op X: ‘Ik heb jaren in Hongarije gewoond en ben er nadien nog vaak geweest. Niet de minste homo-intolerantie ervaren. Wel in Amsterdam. Burgemeester Halsema moet niet in Boedapest lopen deugen, maar in Amsterdam de problemen oplossen.’

Niet naar Istanbul

Ook Jesse Baak, fractiemedewerker van BBB en net als Dales homo, liet van zich horen: ‘Natuurlijk is het belangrijk dat Nederland zich uitspreekt richting landen waar de rechten van lhbti’ers onder druk staan. Maar Halsema is geen minister. Ze is burgemeester. Van een stad waar mensen als ik zich op straat niet meer durven te laten zien. Waar jongeren in elkaar geslagen worden omdat ze hand in hand lopen. Waar homohaat toeneemt. En ze daar nauwelijks over spreekt. Je kunt geen vrijheid uitdelen in Boedapest als je die niet verdedigt in Amsterdam.’

Een ander veelgehoord kritiekpunt: als Halsema écht lef had gehad, was ze naar de pride in Istanbul gegaan, waar de acceptatie een stuk lager ligt dan in Boedapest. Daar werden tientallen mensen hardhandig opgepakt. De mars en andere lhbti-evenementen zijn al jaren verboden in Turkije. In de ogen van Halsema is Viktor Orbán nou eenmaal een dankbaardere tegenstander dan Recep Erdoğan, als is het maar om de Turken in Amsterdam niet tegen de schenen te schoppen.

Wetenschappelijke onderzoeken die het multiculturele sprookje van GroenLinks en aanverwante partijen tegenspreken, worden consequent creatief uitgelegd. Soms belanden ze zelfs onderin de bureaulade. Zo probeerde GroenLinks-wethouder Rutger Groot Wassink in 2022 nog een rapport over lhbti-geweld in Amsterdam onder de pet te houden. Ook uit dat onderzoek blijkt dat vooral Marokkaans-Nederlandse jongeren zich schuldig maken aan geweld tegen deze minderheden.

Groot Wassink stuurde het rapport tijdens het zomerreces naar de gemeenteraad, terwijl het in februari al klaar was. De Telegraaf openbaarde WhatsApp-berichten waaruit blijkt dat de wethouder vragen van de pers afhield. ‘Zeg maar dat ik op vakantie ben en slecht bereikbaar,’ liet hij weten via een van z’n ambtenaren.

Tienmaal vaker dader

De wiskundige en cultureel antropoloog Jan van de Beek laat in zijn boek Migratiemagneet Nederland zien dat de daders van geweld tegen lhbtq’ers in Nederland voor naar schatting 70 procent een migratieachtergrond hebben. Afgezet tegen de bevolkingsomvang is onder daders tot 35 jaar sprake van een tienvoudige oververtegenwoordiging van Marokkaanse Nederlanders ten opzichte van autochtonen.

Van de Beek trekt deze conclusies uit onderzoek van het WODC, het Wetenschappelijk Onderzoek- en Datacentrum van het Ministerie van Justitie en Veiligheid. Opmerkelijk genoeg worden in het WODC-rapport Richten op de regenboog heel andere conclusies getrokken. Zo zou een meerderheid van de daders de Nederlandse nationaliteit hebben. Dat is aantoonbaar onjuist, concludeert Van de Beek.

Deze verkeerde voorstelling van zaken past binnen het beeld dat veel rijksambtenaren en bestuurders met diversiteit in hun portefeuille koste wat het kost willen uitdragen. Eerder concludeerde een commissie al dat bij een aantal WODC-onderzoeken over politiek gevoelige onderwerpen sprake was van oneigenlijke beïnvloeding door het ministerie. 

Het is een patroon dat het dominante daderprofiel slechts met grote moeite wordt genoemd. De Amsterdamse onderwijswethouder Marjolein Moorman (PvdA) benadrukte na het UvA-onderzoek dat de dalende homoacceptatie in meerdere gemeenten te zien was. Ze wees op een ’conservatieve wind’ die door Nederland waait en verworven rechten onder druk zet. Halsema noemde wees onder meer op de toegenomen invloed van populaire influencers als de vrouwonvriendelijke Andrew Tate. Pijnlijk voor Halsema is dat de UvA-onderzoekers haar tegenspreken: van een grote invloed van Tate en soortgelijke lieden lijkt geen sprake. 

De populariteit van Tate onder jongeren moet sowieso niet worden overschat. In 2023 stelde de internationale denktank Institute for Strategic Dialogue (ISD) vast dat een op de vijf Brtise jongeren tussen de 16 en 24 jaar een positieve mening over Tate hebben. Ondervraagden met een migratieachtergrond oordeelden positiever over Tate: 41 procent van de zwarte en 31 procent van de Aziatische respondenten, terwijl dit percentage onder blanke jongeren minder dan 15 procent was. 

Eén ding is zeker: Tate’s invloed is anders én kleiner dan door Halsema wordt voorgesteld. Wat overigens zelden wordt genoemd, is dat Tate moslim is. Ook dat past niet in het linkse clichébeeld van conservatieve, christelijke en blanke jongemannen die op zaterdagavond homo’s in elkaar slaan. 

Niet meer uit te leggen

De Koran geeft in verschillende verzen aanleiding om homoseksualiteit te veroordelen. Dat gevoel leeft niet alleen breed onder orthodoxe moslims, maar ook onder moslims die niet regelmatig de moskee bezoeken. Deze intolerante omgang met homo’s is onverenigbaar met de fundamenten van de vrije westerse samenleving. Zolang bestuurders blijven wegmoffelen dat de achtergrond van de daders van grote invloed is, blijft een gerichte, strenge aanpak in de grote steden een illusie. 

Bijna heel Nederland weet hoe de vork in de steel zit als het gaat om homohaat. De bestuurlijke elite is bang om voor racist te worden uitgemaakt of om geconfronteerd te worden met de maatschappelijke gevolgen van het jarenlang knuffelen van moslims en van tekortschietend immigratiebeleid.

Het is inmiddels niet meer uit te leggen dat de aanleg van regenboogzebrapaden of een bezoek aan een pride in Hongarije voorrang krijgen boven het effectief bestrijden van geweld tegen homo’s in eigen land. Zolang Halsema het belangrijker vindt om de Hongaarse regering terecht te wijzen dan het eigen huis op te ruimen, zal ze de burgemeester van sommige Amsterdammers blijven – en nooit de burgemeester van álle Amsterdammers worden.

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Bij moslimgeweld tegen homo’s kijkt onze bestuurlijke elite liever de andere kant op verscheen eerst op Wynia's Week.