Staatssecretaris Silvio Erkens van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur wil in Brussel opnieuw steun vragen voor de meer duurzame en energiezuinige pulskorvisserij die in 2019 door de EU in de ban is gedaan, zo bleek op de eerste herfstdag. Hij zoekt medestanders in andere EU-lidstaten voor nieuwe proeven en wil een pilot met een paar schepen doen.

Erkens zegt ‘te hebben geleerd van het verleden’. Dat dank je de koekoek. De Nederlandse visserij is gedurende de afgelopen kwarteeuw voor een aanzienlijk deel gesloopt, en voor diegenen die toch door de mazen (sic) wilden kruipen is een zwaar apparaat van controles en sancties opgetuigd.

Onlangs is in Wynia’s Week nog aandacht aan het thema besteed, en dat was zeker niet de enige keer. Voor de Zuid-Hollandse en Zeeuwse visserij hebben vooral de natuurmaatregelen in de Voordelta een grote sanering in gang gezet. Deze Voordelta is het ondiepe zeegebied voor de kust van beide provincies, ongeveer vanaf de kaap of punt van Walcheren (bij Westkapelle) in het zuiden tot de Maasvlakte in het noorden. Het gebied omvat zo’n 835 vierkante kilometer ondiepe kustwateren, diepere geulen, zandplaten en slikken.

Tweede Maasvlakte

24 maart 2000 is een datum die veel (voormalige) vissers niet licht zullen vergeten. Toen werd de Voordelta een beschermd Natura 2000-gebied wegens het grote belang ervan voor vogels, vissen en zeezoogdieren waaronder zeehonden. Dat ging overigens in enkele fasen (Vogelrichtlijngebied, Natura 2000-Habitatrichtlijngebied). Er werden rustgebieden en periodiek geëvalueerde beheersplannen ingesteld.

In 2013/2014 werd het gebied verkleind wegens de aanleg van de Tweede Maasvlakte. Dit kostte maximaal 2500 hectare en betekende meer ellende voor de visserij, want vereiste een verplichte natuurcompensatie en verdere inperking van de visserijruimte.

Hoewel er binnen de beschermde Voordelta geen windparken staan, is er toch grote invloed van de nabije parken. De verbanning van vissers uit de grote windparken op de verdere Noordzee heeft geleid tot uitwijking naar de Voordelta, dus nog grotere visserijdruk.

Ook in de toekomst is de Voordelta onderdeel van plannen voor de aanleg van onderzeese stroomkabels voor windenergie. Dit zorgt voor mogelijke schade aan vistuig en kan trekroutes en gedrag van platvis en garnalen verstoren.

Minder bodemverstoring

Hoe zit het ook weer met die pulskormethode, waarnaar zelfs onze staatssecretaris nu verlangend terugkijkt? Deze levert een brandstofbesparing op tot vijftig procent. Platvis zoals schol en tong wordt van de bodem opgeschrikt met stroomstootjes, in plaats van met de traditionele kettingen van de boomkormethode: minder bodemverstoring dus. Massaal kozen Nederlandse vissers sinds het eerste decennium van deze eeuw dan ook voor deze methode, die ook beperkter in de garnalenvisserij werd toegepast. Zuid-Hollandse en Zeeuwse kotters investeerden miljoenen.

Het ging allemaal in een rap tempo. In de jaren 2006-2008 stond de Europese Commissie experimenten toe met de pulskormethode. Frankrijk wenste echter de eigen kustvissers te beschermen tegen de Nederlandse, meer geavanceerde vloot. Een intensieve lobby had succes. De pulskortechniek was ineens tóch schadelijk, alle Nederlandse wetenschappelijke argumentatie ten spijt. De EU besloot in 2019 tot een totaalverbod, dat twee jaar nadien met afbouwregelingen voor vissers van kracht werd. David had het opgenomen tegen de Gallische versie van Goliath – en David had verloren.

Motie-Van der Plas

De Nederlandse overheid stond ook na deze zware tegenslag niet bepaald pal voor de eigen vissers, zeker niet waar het de Voordelta betreft. Alle bodemberoerende visserij moest worden verboden in het Bodembeschermingsgebied, ook de ‘lichtere’ variant van de garnalenvisserij. Na protesten van de sector en verzet van de Tweede Kamer – lees: een motie van Caroline van der Plas (BBB) – werd dit verbod in oktober 2023 voorlopig uitgesteld.

Helaas wilde het kabinet-Rutte IV het verbod op bodemberoerende visserij in het kader van de natuurcompensatie toch doorzetten. Minister Christianne van der Wal kwam in februari 2024 met een pakket van ongeveer 27.900 hectare, waarvan circa 17.900 hectare in de Voordelta en circa 10.000 hectare daarbuiten. In deze gebieden zou bodemberoerende visserij worden verboden. Daarnaast waren twee no-takezones van zo’n 3300 hectare voorzien, waar geen visserij kon plaatsvinden.

In 2025 kwam het kabinet-Schoof met een alternatief pakket. In een compensatiegebied van circa 24.000 hectare (waarvan 12.700 hectare in de Voordelta) zou circa 16.500 hectare worden gesloten voor alle bodemberoerende visserij. Na een technische correctie bedroeg de aangewezen no-takezone in de Voordelta ongeveer 3300 hectare; de overige 4200 hectare ligt elders voor de Zuid-Hollandse kust. Het oorspronkelijke compensatieplan uit 2003 ging nog uit van een zeereservaat van ongeveer 31.250 hectare in de Voordelta.

Afname op afname

Omstreeks 2000 telde de Nederlandse kottervisserijvloot nog ongeveer vierhonderd actieve kotters, op 1 januari 2026 was dit aantal bijna gehalveerd tot 208. De komende jaren wordt een afname verwacht tot 175-185 actieve kotters. Diverse beëindigings- en saneringsregelingen moeten de pijn enigszins verzachten. De Zeeuwse kottervloot is sinds 2000 met meer dan 70 procent gekrompen.

De recente noodkreet uit de boerensector dat de traditionele plattelandssamenleving straks een herinnering is, kwam na de drastische krimp van de actieve visserijvloot. Ook hier is de transformatie letterlijk zichtbaar. Niet alleen kotters en (familie)bedrijven verdwenen en verdwijnen, ook lokale toeleveranciers, verwerkende bedrijven, vismijnen, transportbedrijven en dergelijke.

Eén voorbeeld uit vele is de Zeeuws-Vlaamse traditionele vissersplaats Breskens. Tientallen kotters verdwenen, evenals de vismijn (2021). Maar geen nood! In het havengebied wordt De Zaete gerealiseerd, vooral gewijd aan visserijbeleving, met onder meer een vernieuwd Visserijmuseum. De haven is grotendeels getransformeerd tot jachthaven met luxe appartementen.

Ook garnalen- en platvishaven Colijnsplaat (Noord-Beveland), allang belangrijk voor de watersport, zet in op toeristische doorontwikkeling. In het eveneens zwaar getroffen Stellendam (Goeree-Overflakkee) probeert sinds oktober 2025 het Delta Maritime Cluster van ongeveer dertig bedrijven het dramatisch gekeerde tij te overleven met ‘een breed palet aan maritieme bedrijvigheid’.

Big Brother op zee

Vissers willen vissen, het is hun levensonderhoud en levenswijze. Sommigen proberen de steeds uitdijende kluwen van regeltjes te omzeilen. Om dit tegen te gaan is in samenwerking met de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland (RVO) en de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) een ‘geavanceerd digitaal netwerk’ opgetuigd, in combinatie met fysieke patrouilles.

Big Brother is watching you op zee met behulp van verschillende elektronische systemen. Zoals het Vessel Monitoring System (VMS) met een verplicht VMS-baken aan boord, het Automatic Identification System (AIS) en een verplicht E-logboek voor vissers. Verder varen er patrouilleschepen rond, terwijl boven ’s vissers hoofd kustwachtvliegtuigen en drones van Rijkswaterstaat rondscheren (de laatste richten zich vooral op olieverontreiniging).

Waaier van sancties

Wie wordt gepakt, wacht een waaier van sancties: hoge boetes, inbeslagname van vangsten en vistuig, intrekking van de vergunning en/of strafpunten op de licentie. Ook vissers die net over de grenslijn slepen of technische storing aan hun bakens ondervinden, begaan ‘inbreuk’ en kunnen worden bestraft.

De schelpdier- en kustvisserij heeft intussen verschillende clusters van veroordelingen meegemaakt. In mei 2025 zijn bijvoorbeeld zeven Zeeuwse vissers veroordeeld tot taak- en voorwaardelijke gevangenisstraffen. Op dat moment stond de teller op twaalf veroordelingen voor handel in ‘zwarte vis’ op de vismijn in Vlissingen. In februari berichtte politie.nl dat een strafrechtelijk onderzoek naar Vlissingse feiten had geleid tot forse geldboetes en taakstraffen aan rederijen en handelaren; ook moesten twee kotters worden ontmanteld.

Diepe crisis

Niks mis met wetshandhaving en pogingen om de Noordzee een beetje gezond te houden. Er is echter sprake van een diepe visserijcrisis, die in belangrijke mate is veroorzaakt door maatregelen van de overheid.

Uit naam van een deels kwestieuze duurzaamheidsagenda lijkt men gevangen in een economisch nefaste tunnelvisie. Alles in naam van hooggestemde idealen, terwijl tegelijkertijd braaf moest worden geknield voor het platte economische opportunisme van Frankrijk in EU-verband. Dat stinkt naar rotte vis, ook al probeert de staatssecretaris het raam nu weer op een kiertje te zetten met zijn pulskorpilot.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Kotters weg, familiebedrijven weg, infrastructuur weg: wie stopt de sloop van de Nederlandse visserij? verscheen eerst op Wynia's Week.

Er waart een spook door de Haagse ministeries: het spook van de papieren werkelijkheid. Wie de blauwdruk van de recente visserijsanering legt op de slepende en slopende stikstof- en mestcrises, die het gehele land parten spelen, ziet dezelfde patronen. Beleidsmakers, gevangen in een dwingende juridische en bureaucratische dynamiek, sturen blind op abstracte Brusselse richtlijnen. Hoogwaardige productieketens in agrarische sectoren worden met miljarden aan belastinggeld gesaneerd. Het laat de overheid verbaasd achter als blijkt dat de fysieke realiteit zich niet laat dwingen in een Excelsheet. Zie hier het failliet van de Nederlandse transitiepolitiek.

De windillusie op de Noordzee

De rechtvaardiging voor de kaalslag in de visserijhavens klonk destijds nobel: de Noordzee moest de basis en motor worden van groene energietransitie en natuurherstel. De traditionele visserij moest er wijken voor gigantische windparken. Met € 155 miljoen uit het Europese Brexit Adjustment Reserve (BAR) werd de Nederlandse kottervloot effectief gedecimeerd. Protest van de complete visserijsector klonk aan dovemansoren.

In Wynia’s Week klonken vroegtijdig al waarschuwingen voor deze kaalslag. Zo legde de analyse Ook de visserij moet wijken voor wind-op-zee feilloos bloot hoe de gewenste windparken van toenmalig minister Rob Jetten (Klimaat en Energie) werden geprojecteerd op de ondiepe, vitale delen van de Noordzee. Uitgerekend dat waren de kraamkamers voor leven in zee en de gronden waar de kotters traditioneel hun platvis haalden. De overheid wist dat ze met haar plannen de visserijsector definitief zou verdringen, maar zette ze desondanks onverstoorbaar door.

Nu de visserijhavens van Urk tot Den Helder zijn leeggestroomd, spat de windillusie hardhandig uiteen. Door exploderende kosten voor staal en koper, gestegen rentes en een structureel overvol stroomnet (netcongestie) is het verdienmodel voor offshore windenergie volledig ingestort. Grote tenders, zoals voor het windgebied Nederwiek 1-A, trokken onlangs nul biedingen van commerciële partijen. Het subsidieloze sprookje is voorgoed voorbij.

Om de energietransitie kunstmatig enigszins te reanimeren, moet de overheid nu over de brug komen met de subsidieregeling TOMOZ en miljardenbudgetten. Bijvoorbeeld met bijna € 8 miljard voor de windgebieden IJmuiden Ver Gamma. Terwijl de economische en historische waarde van een eeuwenoude visserijketen definitief is vernietigd, bloedt de schatkist om haperende windparken overeind te houden. Wat overblijft zijn lege, streng beveiligde spookgebieden op zee. De visser mag er niet in, de energieproducent bouwt er niet.

Ecologische hypocrisie op open zee

Wat deze transitiepolitiek extra pijnlijk maakt, is dat de beloofde ecologische winst een papieren fabel blijkt te zijn. Al in 2019 werd in het artikel De Noordzee wordt bedreigd door windmolens aangetoond dat de grootschalige bouw van windturbines op zee verre van klimaatneutraal en verre van ecologisch onschuldig is. De gigantische impact op maritieme ecosystemen (dynamisch leven in alle zoute wateren op aarde) en de verborgen CO2-uitstoot bij de productie van de turbines werden door Den Haag bewust weggemoffeld.

In plaats van natuurherstel bracht de overheid industriële complexen naar de zee. Zoals beschreven in de analyse Rob Jetten offert de natuur van de Noordzee op voor het klimaat koos het kabinet destijds voor een gigantische schaalvergroting van 500 naar 1700 windturbines. Het mariene leven (= alle leven in zee) werd opgeofferd aan klimaatdoelen, terwijl de visserij met de vinger werd nagewezen en gesaneerd.

De landbouw als volgende dominosteen

Hetzelfde scenario herhaalt zich nu een-op-een op het land. Met een beroep op de Europese Habitatrichtlijn en de Nitraatrichtlijn (het verlies van de mestderogatie) heeft de overheid haar pijlen gericht op de landbouw. Ook hier regeert de vernietigingsdrang: er is maar liefst € 6,2 miljard gereserveerd voor de opkoop van de veestapel en nog eens € 7,4 miljard voor de afwaardering van landbouwgrond. In totaal dus € 13,6 miljard om gezonde en renderende agrarische bedrijven te sluiten.

Net als bij de windparken op zee zal de ‘reanimatiefase’ (= de chronologische stappen naar herstart van wat is verdwenen) onbetaalbaar blijken. Om het land juridisch van het stikstofslot te krijgen, klotsen er nog eens miljarden euro’s aan transitie- en innovatiebudgetten tegen de plinten. De overheid saneert de meest efficiënte landbouwsector ter wereld weg om aan een papieren model (Aerius) te voldoen. De economische kaalslag in toeleveringsketens, slachterijen en exportpositie neemt ze kennelijk op de koop toe.

Wat deze transitiepolitiek ronduit hypocriet maakt, is dat de Nederlandse consumptie er geen millimeter door verandert. Sinds de sanering van onze kotters eet de Nederlander geen gram minder vis. De lokaal gevangen Noordzeevis is simpelweg vervangen door geïmporteerde kweekvis uit Azië en Noorwegen (zalm).

Als het aan Den Haag ligt gaat hetzelfde gebeuren met ons vlees, onze zuivel en onze groenten. Als de Nederlandse boer verdwijnt, vullen buitenlandse producenten het gat dat achterblijft. De CO2- en stikstofuitstoot verdwijnt weliswaar uit de Nederlandse statistieken -waarmee Den Haag in Brussel goede sier kan maken -, maar de mondiale ecologische voetafdruk wordt ironisch genoeg groter. Tel uit de winst voor het klimaat. Immers, we importeren dan straks voedsel uit landen waar de milieu- en dierenwelzijnseisen vele malen lager liggen dan de strenge standaarden waaraan onze boeren en vissers zich moesten houden.

Het vrijwillig opgeven van voedselsoevereiniteit

De grootste strategische blinde vlek in het hele dossier is de voedselsoevereiniteit. In een geopolitiek instabiele wereld is het vermogen om de eigen bevolking te voeden een cruciale veiligheidspilaar. De Nederlandse overheid geeft er blijk van onze voedselproductie niet te zien als een strategisch belang, maar als een ruimtelijk probleem. En handelt daarnaar. Voedsel moet wijken voor windmolens, zonneparken en distributiecentra.

De minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur (LVVN), Jaimi van Essen (D66), probeert nu weliswaar met een nieuwe visie (‘Voedsel uit Zee’) en innovatiegeld het tij te keren, maar voor de honderden al gesaneerde ondernemers komt dit goedmakertje simpelweg te laat. De kennis en infrastructuur die eenmaal zijn gesloopt, komen nooit meer terug.

De visserij- en de landbouwcrisis zijn twee kanten van dezelfde medaille. Ze tonen een overheid die regeert bij de gratie van spreadsheet en angst voor de rechter, in plaats van in Brussel te knokken voor ons nationale belang.

De miljarden die al zijn uitgegeven om vissers te saneren en die nog volgen om boeren eenzelfde behandeling te laten ondergaan, worden nu gevolgd door miljarden aan subsidies voor onrendabele windparken. De miljarden die klaarliggen om de boerenstand te decimeren, zullen onvermijdelijk worden gevolgd door miljardensteun aan een dure en kwetsbare voedselimportketen.

Wie weigert te leren van de lege, stille visserijhavens, kijkt straks onherroepelijk aan tegen een leeg en zielloos platteland. Den Haag moet haar wensdenken en papieren modellen loslaten en terugkeren naar realiteitsbesef. 

IJsland kan leren van onze fouten

IJsland zei zondag 30 augustus per referendum ‘nee’ tegen toetreding tot de EU. Hoewel het land al deel uitmaakt van de Europese Economische Ruimte (EER). Wat betekent dat het toegang heeft tot de interne EU-markt en zich verplicht aan het leeuwendeel van de EU-wetgeving. Milieuwetgeving valt daar in principe ook onder, maar de Europese Habitat- en Vogelrichtlijn niet. IJsland wilde bij het sluiten van het EER-akkoord de volledige controle houden over het beheer van zijn eigen natuurlijke hulpbronnen. Vooral inzake de visserij en walvisjacht. De Europese Habitatrichtlijn – waarmee Nederland zoveel heeft te stellen – zou ook grote gevolgen hebben voor de IJslandse visserijsector en landbouw. Met de weigering tot toetreding tot de EU, maar wel onderdeel uitmakend van de EER, blijft IJsland de vruchten plukken van de interne markt met een minimale inlevering van de soevereiniteit. 

Zo onttrekt IJsland zich aan de dynamiek die lidmaatschap van de EU met zich meebrengt, en die de wil van de kiezer opoffert voor onderdanigheid aan Brussel.

Mocht IJsland ooit overwegen toch tot de EU toe te treden, dan doet het er verstandig aan goed notie te nemen van de fouten die Nederland maakt bij de omgang met de EU-wet- en regelgeving. Nederland is er al twee keer in verstrikt geraakt. Precies op die gebieden die IJsland nu buiten zijn deur houdt.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!

Het bericht Nederland offert zijn voedselvoorziening op aan een falende transitiepolitiek verscheen eerst op Wynia's Week.

‘Het is onwaardig zoals de visserij behandeld wordt.’ Volgens Geert Meun van de vereniging VisNed staat het water de Urker kottervissers aan de lippen. Na het Europese verbod op pulsvisserij en het verlies van visrechten als gevolg van Brexit wil de minister voor Klimaat en Energie, Rob Jetten (D66), visgronden in de zuidelijke Noordzee volbouwen met windmolenparken. Het zou voor de Nederlandse Noordzeevisserij de genadeklap kunnen betekenen.

De brandstofprijzen zijn ook nog eens de pan uitgerezen. In tegenstelling tot concurrenten in België en Frankrijk worden Nederlandse kottervissers daarin niet tegemoet gekomen. ‘Daaruit blijkt dat er bij de Nederlandse overheid, bij dit kabinet, geen enkele urgentie is om de Nederlandse kottervloot op de been te houden,’ vindt Meun.

Johan Nooitgedagt, voorzitter van de Nederlandse Vissersbond, is het met hem eens: ‘Het is zeker zo dat wij als Nederlandse kottervisserij ons opgeofferd voelen om de windmolenindustrie op de Noordzee verder uit te rollen. Rijke visgronden zijn ons afgepakt. We kijken er naar en iedereen laat het maar gewoon gebeuren.’

‘Wij krijgen de dubbele rekening gepresenteerd’

Vissers zijn de oudste gebruikers van de Noordzee, maar hun belangen moeten het afleggen tegen de klimaatambities van het kabinet. Om in 2030 21 gigawatt stroom op de Noordzee te kunnen opwekken, worden de vier windmolenparken van Hollandse Kust en IJmuiden Ver volgebouwd. De velden liggen op 18 tot 60 kilometer uit de kust.

Nick Ottens schreef onlangs een eerste artikel over het einde van de Noordzee als natuurgebied: ‘Rob Jetten offert de natuur van de Noordzee op voor het klimaat van de wereld’. Lees dat artikel HIER.

Twee jaar geleden zegde het Rijk in het zogenoemde Noordzeeoverleg, waaraan ook energiebedrijven, natuurorganisaties en de scheepvaart deelnemen, de vissers nog toe te gaan kijken of Hollandse Kust en IJmuiden Ver deels onbebouwd konden blijven. Dan zou er meer ruimte overblijven voor de kotters.

Delen van de parken Hollandse Kust blijven toegankelijk voor de visserij, maar het zuidelijk deel van IJmuiden Ver wordt natuurgebied. ‘Wij krijgen de dubbele rekening gepresenteerd,’ zegt Meun. ‘Gigantische gebieden raken wij kwijt aan windparken. Daarnaast worden er ook weer natuurgebieden geïntroduceerd.’

In 2030 zou 15 procent van de Nederlandse Noordzee vrij van zogenoemde ‘bodemberoerende’ visserij moeten zijn. Maar sinds het verbod of pulsvisserij – op onwetenschappelijke gronden door Frankrijk doorgedrukt – kunnen Nederlandse kotters niet anders dan met sleepnetten vissen. Anders krijgen ze de platvissen niet van de bodem.

Kotters houden er mee op

Bij pulsvisserij worden de vissen met elektrische schokjes van de bodem los geschrokken. Dat leidt tot minder brandstofgebruik en veel minder bijvangst. Maar daar wilden de Fransen niet in investeren.

Nederlandse kotters hadden dat wel gedaan en zien hun opbrengsten nu verdampen. Er zijn minder dan 300 kottervissers over, waarvan 75 op Urk. Meun schat dat van de 90 grote kotters die op platvis vangen de helft zich heeft aangemeld voor sanering, oftewel: uitkoop. ‘Ontzettend veel vissers hebben het moede hoofd in de schoot gelegd.’

Overheid stuurt op kleinere vloot

Naast geld voor sanering zijn er op papier tientallen miljoenen euro’s beschikbaar voor innovatie, maar daar is de overheid een stuk zuiniger mee. ‘Er wordt totaal geen perspectief geboden voor de toekomst,’ zegt Meun.

Wanneer vissers zich uit laten kopen, moeten ze ook hun vangstrechten opgeven, waarmee de overheid in feite stuurt op inkrimping van de vissersvloot. Minister Jetten zegt dat niet zo, maar het staat in zoveel woorden in het Programma Noordzee waaraan zijn ministerie samen met Binnenlandse Zaken, Infrastructuur en Landbouw schreef: ‘Voorts wordt de omvang van de vloot aangepast aan de beschikbare ruimte op zee.’

De vissers zien de bui al hangen. ‘Het vertrouwen in de overheid heeft enorme deuken opgelopen,’ zegt Nooitgedagt. ‘Ondanks alle innovatiekracht en nieuwe ideeën stoten wij elke keer onze kop.’

Akkoord verdeelt de visserij

De windmolenparken van Jetten moeten precies in die delen van de Noordzee komen waar de kotters garnalen en platvis halen. Daar is de zee ondiep, en daar leven de platvissen. Maar dat maakt het ook het meest rendabel om juist daar schachten voor windmolens in zee te plaatsen.

Het Noordzeeakkoord, de uitkomst van het Noordzeeoverleg, stelde compensatie in het vooruitzicht voor vissers die door de bouw van windmolenparken worden verdrongen. Daar heeft de sector nog niets van gezien. Wel kwam er geld uit Brussel ter compensatie van Brexit. Nederlandse vissers mogen een kwart minder vis in Britse wateren vangen. Het is echter onduidelijk hoe lang dat zo blijft. De afspraak met het Verenigd Koninkrijk geldt voor vijfenhalf jaar.

Voor Meun was het Noordzeeakkoord, waarin toch vooral voorrang werd gegeven aan wind-op-zee, de laatste druppel. Hij stapte met VisNed uit het overleg. De collega’s uit Texel, Wieringen, Zeeland en het westen van het land bleven aan tafel en stapten uit VisNed. De visserijvereniging viel uit elkaar.

Kleine vissers zien wel kansen

De enige optimist is Albert Jan Maat, oud-Europarlementslid voor het CDA en sinds 2016 voorzitter van netVISwerk, dat de belangen van kust- en binnenvissers behartigt. Als kleine schepen tussen de windmolens mogen vissen – dat kan in Britse wateren en Maat heeft er vertrouwen in dat ook Nederland dat gaat toestaan – en de staat niet de beste visgronden vol windparken bouwt, dan ziet Maat nog kansen: voor een kleinschaligere visserij, die minder brandstof verbruikt, vaker kan aanlanden, en dus beter kan inspelen op de vraag van de markt. Hij wijst er op dat vier op de tien Nederlandse strandtenten niet eens Nederlandse vis verkoopt. De meeste Noordzeevis wordt geëxporteerd.

Zo’n omschakeling ‘zal met veel pijn gepaard gaan,’ erkent Maat, en het vergt een andere houding van de overheid: ‘Het kabinet moet nu wel de lef hebben om de voedselvoorziening op gelijke hoogte te plaatsen’ als de energievoorziening.

Er zijn ideeën. Bijvoorbeeld schelpdieren en zeewier kweken aan de betonvoeten van windmolens. Maat en Meun zijn niet enthousiast. De eerste waarschuwt dat mosselen kweken op de open zee een stuk lastiger zal zijn dan in de rustige Oosterschelde en Waddenzee. De Urker vermoed dat er ‘vast een handvol vissers’ is die daarmee aan de slag wil gaan, maar: ‘het staat in geen enkele verhouding met wat wij kwijtraken.’

Wynia’s Week publiceert wat anders vaak geen aandacht krijgt, zoals de dreigende ondergang van de Noordzeevisserij als gevolg van ons eigen overheidsbeleid. De donateurs maken die berichtgeving mogelijk. Bent u al donateur van Wynia’s Week? Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Ook de visserij moet wijken voor wind-op-zee verscheen eerst op Wynia's Week.