Het tijdperk Mark Rutte is onlosmakelijk verbonden met één woord uit het economisch lexicon: dividendbelasting. Het woord werd in 2017 plots politiek brisant toen Rutte de afschaffing van de dividendbelasting als noodzakelijke maatregel aankaartte in de kabinetsformatie.
In een land met een gezonde democratie was het vierde kabinet-Rutte al maanden geleden gevallen, toen de coalitie-trombose op de cruciale onderwerpen stikstof en asiel niet meer te verbergen was. Dan hadden we nu al een nieuwe regering kunnen hebben.
Het was duidelijk dat de tactiek van premier Mark Rutte om problemen vooruit te schuiven in de hoop dat ze vanzelf verdwijnen bij het asielbeleid niet zou werken. Dan had zijn eigen partij VVD in het niet moeten verdwijnen.
We zijn toch nog niet vergeten hoe door Mark Rutte en Annemarie Jorritsma bij herhaling werd gelogen over Pieter Omtzigt en ‘functie elders’, en hoe diezelfde Omtzigt nu moet protesteren: omdat Nederland het enige land wordt in West-Europa zonder serieus parlementair onderzoek naar wat er misging tijdens de Coronacrisis.
In Brussel en niet in Den Haag wordt straks over Nederland beslist – en dat is Mark Rutte aan te rekenen, schreef Johannes Vervloed in zijn vorige bijdrage voor Wynia’s Week. Gelukkig kan het ook anders, zeker nu RutteVier is gevallen. Nederland, vindt Vervloed, moet in de Europese Unie het eigen belang...
‘Het kabinet-Den Uyl heeft dan toch een opvolger gekregen,’ schreef ik in december 2021, toen het regeerakkoord van RutteVier aan de Tweede Kamer werd gestuurd. ‘We zien niet alleen dezelfde ongekende uitgavenstijgingen, maar ook ideologisch zijn er overeenkomsten. Opnieuw wordt de overheid gezien als de grote probleemoplosser en gelukmaker van de samenleving....
De val van RutteVier is een goed moment om eens stil te staan bij het politieke klimaat dat in de afgelopen dertien jaar met Rutte als bepalende factor is ontstaan. Praktisch en vooral moreel. Met als toegift: een suggestie om dat klimaat ingrijpend te vernieuwen.
Op vrijdagavond 7 juli 2023 besloten de ministers van het vierde kabinet-Rutte om ermee op te houden. Dat besluit kan van verregaande betekenis blijken. VVD-leider Mark Rutte, bijna dertien jaar premier, regeerde de laatste tien jaar immers over links.
Er was alom de roep om de terugkeer van een minister voor Volkshuisvesting, die het tekort aan woningen zou oplossen. Het werd de CDA’er Hugo de Jonge, die voortvarend van start ging. De Jonge sloot ‘woondeals’ met lagere overheden en mag regelmatig grote cijfers delen in tv-programma’s, maar intussen worden er juist...
Uit de diverse crises die het kabinet nu teisteren en alle terreinen waarop dit zich compleet vastgedraaid heeft in beleidsfuiken, zou je geneigd zijn te concluderen dat de Nederlandse overheid tot niets meer in staat is. Maar dat is te somber: de productie van rapporten staat als vanouds op een hoog peil,...
