Menno Tamminga is economisch columnist van Wynia’s Week. Hij is opgeleid als macro econoom en was eerder redacteur en columnist van Het Financieele Dagblad en van NRC Handelsblad.
Over de Amerikaanse technologiebedrijven die ons (werkzame) leven vergemakkelijken en vastleggen heeft iedereen wel een mening. Over hun oprichters die meervoudig miljardair zijn, over hun politieke invloed, over hun opportunisme, over hun voorsprong en de daaruit voortvloeiende Europese afhankelijkheid van opslag van data en van hun systemen.
U boft toch maar als (toekomstige) pensioengerechtigde.
Wie het oor van de minister heeft, zit dichter bij de macht dan wie het rondje op zijn stembiljet rood kleurt. Of op Facebook of X (voorheen Twitter) een bericht plaatst.
Het is elke dag raak. Elke dag is er nieuws over oorlog, vrede en extra uitgaven voor defensie.
Hebben Nederlandse politici een hekel aan ondernemers?
Is trillion dollar cost-cutter Elon Musk een typisch Amerikaans fenomeen, categorie Hollywood en Disneyland? Of was politiek Den Haag hem vijftien jaar voor? Klinkt vreemd, maar toch…
Op de kunstmarkt is iets vreemds aan de hand. Toch lees je er weinig over. Alles wordt duurder, van de dagelijkse boodschappen tot de aandelen, maar kunst…? Kunst wordt steeds goedkoper.
In het bedrijfsleven nemen topmanagers graag afscheid met een winstrecord. Of met een prestigieuze overname.
Voor sommige grote Nederlandse ondernemingen gaat de zon nooit onder. KLM is zo’n bedrijf. De blauwe familie, zoals dat liefdevol heet, brengt je naar alle windstreken. KLM is een zonnig bedrijf, de toekomst is stralend.
De Nederlandse pensioenfondsen mogen de Amerikaanse kiezers wel dankbaar zijn. Zij verkozen Donald Trump als hun nieuwe president en in reactie daarop spoten de aandelenkoersen eind vorig jaar omhoog. En wie profiteerden daarvan? De pensioenfondsen. Met hun vermogen van rond 1.500 miljard euro zijn zij grote beleggers.
