Linkse kwaliteitskrant steunt Albanese …

De persoon van Albanese leidt vooral tot polarisatie in Nederland. Links steunt kritiekloos Albanese, rechts valt haar zonder omwegen aan. Kennelijk is het onmogelijk geworden om het eens te worden over het waarheidsgehalte van de ‘feiten’ die Albanese over het Midden-Oostenconflict aanlevert. De historische vertekeningen van Albanese worden zelfs als zoete koek gegeten door een kwaliteitskrant als De Volkskrant. Voor iemand die al minstens 55 jaar abonnee van de krant is, is dat moeilijk te verteren.

Helemaal bont maakte journalist Rob Vreeken het op 24 februari jl. in de krant. Hij schreef toen dat een aantal landen om het aftreden van Francesca Albanese hadden gevraagd. De reden: een ‘lastercampagne’ van UN Watch. ‘UN Watch [is] een organisatie die regelmatig critici van Israël aan de schandpaal nagelt en het daarbij niet altijd even nauw neemt met de feiten’, zo schreef hij in zijn artikel. Albanese was volgens Vreeken dus één van die critici die UN Watch aan de schandpaal nagelt. Volgens Vreeken kennelijk ten onrechte. 

… en verzwijgt kritiek op Albanese

Vreeken vermeldde daarbij niet dat de VS onder president Joe Biden, bij monde van de vertegenwoordiger van de VS bij de mensenrechtenraad van de VN, al eerder om haar aftreden had gevraagd. Dat deden ook (18) leden van het Congres van de VS. Zelfs de vertegenwoordiger van Italië bij de VN, Maurizio Massari, vond dat de rapporten van Albanese niet langer geloofwaardig waren door haar partijdigheid. Deze critici van Albanese baseerden zich niet op UN Watch, maar op de uitlatingen van Albanese zelf. Ik heb overigens laten zien dat die uitlatingen van Albanese vaak geen feiten beschreven. Haar beschrijvingen zijn eerder voor meerderlei uitleg vatbaar.

Rob Vreeken laat de krantenlezer denken dat een door UN Watch verknipte video van een speech van Albanese de directe oorzaak was van de recente oproep aan de mensenrechtenraad van de VN om Albanese te ontslaan. Die oproep kwam van de Franse minister van buitenlandse zaken Jean-Noël Barrot. Zoals de in dit verband onverdachte nieuwsbron Al Jazeera meldde, had Barrot al in april 2025 de VN laten weten tegen de verlenging te zijn van haar aanstelling als rapporteur voor de Palestijnse gebieden. Barrot had het idee dat haar ‘vele tekortkomingen de geloofwaardigheid van VN-instituties zou verzwakken’. Vreeken noemde dit feit niet.

De krant: geweld van Israël is genocidaal

Ik begon me als abonnee  van De Volkskrant af te vragen of de redactie van de krant de stukken van Vreeken over Albanese niet beter naar de opiniepagina had kunnen verwijzen. Maar De Volkskrant heeft sinds november 2025 een ombudsvrouw. Daar kun je als lezer je klachten over de inhoud van de krant kwijt. De Ombudsvrouw begon haar functie als ombudsvrouw helaas – wat mij betreft – met een niet echt onpartijdige mededeling  over het Midden-Oostenconflict. Zij schreef over ‘het genocidale geweld in Gaza door Israël’. Dat liet zij wel volgen door de mededeling dat dat genocidale geweld ‘volgde op de terroristische aanval van Hamas op 7 oktober 2023’.

Waarom de acties van Israël genocidaal noemen, zonder enig bewijs, maar de aanval van Hamas niet? Overigens heb ik uit een betrouwbare bron begrepen dat er bij De Volkskrant een soort afspraak bestaat om het oorlogsgeweld dat Israël uitoefent altijd ‘genocidaal’ te noemen. Dat tekent de opvatting van de krant ten opzichte van het Midden-Oostenconflict: Israël is hoe dan ook schuldig. De beschuldiging van genocide is een zeer ernstige en moet daarom zorgvuldig worden onderbouwd. Die onderbouwing heb ik nog niet gezien. Dit alles gaf mij geen goed gevoel, maar ik besloot toch maar een klacht in te dienen bij de Ombudsvrouw.

Klacht ingediend bij de Ombudsvrouw

Die klacht was dus dat Vreeken een onvolledig en daarom misleidend stuk had geschreven over de kritiek op Albanese. Het leek mij een goede reden mijn beklag te doen bij de Ombudsvrouw van De Volkskrant. Ik deed dat op 26 februari 2026. Op 23 maart 2026 ontving ik een reactie, maar niet van de Ombudsvrouw. De journalist Rob Vreeken reageerde zelf op een tamelijk neerbuigende manier. Op 30 maart 2026 diende ik daarop een hernieuwde klacht in bij de Ombudsvrouw. Ik schreef haar:

‘Kortom, Vreeken gaat zeer selectief te werk bij zijn keuze van bronnen. Dat bevestigt mijn beeld dat hij in de krant geen objectief artikel geschreven heeft over Francesca Albanese, de VN-rapporteur voor de Palestijnse gebieden. Het lijkt mij gepast als u dat in uw rubriek aankaart en aangeeft dat voor een onafhankelijke en onpartijdige krant als De Volkskrant het geen pas geeft om een controversieel persoon als Francesca Albanese zo kritiekloos neer te zetten.’ (Bron: e-mail van Harrie Verbon aan de Ombudsvrouw van De Volkskrant d.d. 30 maart 2026.)

De Ombudsvrouw: kritiek op Albanese was niet relevant

Na enige e-mails heen en weer ontving ik op 20 april een finaal antwoord van de Ombudsvrouw. Zij vond het terecht dat Rob Vreeken alleen aandacht besteedde aan UN Watch. De ophef in februari jl. was immers ontstaan door die toespraak van Albanese die door UN Watch was verknipt. Door die verknipping leek het alsof Albanese Israël ‘de gemeenschappelijke vijand van de mensheid’ had genoemd. Dat kwam dan nog eens bovenop de ‘lastercampagne’ die UN Watch al tijden tegen Albanese aan het voeren was. De kritiek die op Albanese wellicht mogelijk was, was daarbij niet relevant.

Wat mij betreft is het toegestaan een artikel te wijden aan de stukken van UN Watch over Albanese. Het lijkt me echter in strijd met journalistieke codes om de lezer daarbij te doen geloven dat de ophef die in februari over Albanese ontstond helemaal aan de verknipte video en de zogenoemde lastercampagne van UN Watch was toe te schrijven. Er was al veel eerder ophef ontstaan door uitspraken van Albanese. Bovendien had de lezer dan meer informatie moeten krijgen over de verknipte video. In een PS bij deze post zal ik die video kort bespreken.

Kortom, uit haar antwoord blijkt dat de Ombudsvrouw van De Volkskrant de eigen journalisten niet (desnoods achteraf) corrigeert als zij een onvolledig en vertekend beeld geven van het Midden-Oostenconflict. In dit geval betrof het de zeer anti-Israel gezinde Francesca Albanese. Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar ik vermoed dat dit het beleid van de hoofdredactie van De Volkskrant weerspiegelt. Uitlatingen ten nadele van Israël worden niet ontkend, ook niet als ze vertekend of geheel onjuist zijn.

PS: De verknipte video

De hierboven genoemde ‘verknipte video’ kwam uit de toespraak van Albanese bij een Al Jazeera-conferentie. De teksten van Albanese vragen meestal om tekstduiding. Zij verstaat namelijk de kunst vreselijke dingen te suggereren zonder het feitelijk ook te beweren. Het gaat om dit stuk tekst:

‘The fact that instead of stopping Israel, most of the world has armed, giving it political excuses, political sheltering, economic and financial support. This is a challenge. The fact that most of the media in the western world has been amplifying the pro-apartheid, the genocidal narrative is a challenge. And at the same time, here also lays the opportunity. Because if international law has been stabbed in the heart, it’s also true that never before the global community has seen the challenges that we all face. We who do not control large amounts of financial capitals, algorithms and weapons. We now see that we as a humanity have a common enemy.’

(Bron: x.com)

Wie nu precies die gemeenschappelijke vijand van de mensheid is, wordt hier niet uit duidelijk. Het kan ‘most of the world’ zijn, ‘most of the media’ of Israël. UN Watch heeft dit van de bovenstaande tekst overgenomen:

‘The fact that instead of stopping Israel, most of the world has armed, giving it political excuses, political sheltering, economic and financial support. We now see that we as a humanity have a common enemy.’

En inderdaad, de enig mogelijk conclusie is nu dat Israël de vijand van de mensheid is. Uit de volledige tekst van Albanese kun je die conclusie niet met zekerheid trekken. Wat bedoelde ze dan wel? Dit, zegt Albanese:

The common enemy of humanity is THE SYSTEM that has enabled the genocide in Palestine, including the financial capital that funds it, the algorithms that obscure it and the weapons that enable it.

(Bron: x.com)

Maar als dit is wat ze wilde zeggen, waarom zei ze dat dan niet? Mijn antwoord is: omdat zij altijd met een gespleten tong spreekt en schrijft. Ze wil voortdurend Israël zwart maken, maar schrijft het dan zo op dat ze het later altijd kan ontkennen. Daar zijn de door Vreeken genoemde factcheckers, 150 oud-diplomaten en 176 Franse kunstenaars ook ingetrapt.

Dit artikel verscheen op 24 april op het weblog van Harrie Verbon.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Volkskrant-journalist schrijft misleidend stuk over de kritiek op Francesca Albanese, maar wordt door Ombudsvrouw niet gecorrigeerd verscheen eerst op Wynia's Week.

De reden om weer eens over de VN te beginnen, is de resolutie die Ghana afgelopen week indiende in de Algemene Vergadering van de VN. Die stelt dat de trans-Atlantische slavernij de ergste misdaad tegen de menselijkheid ooit was, en dat de enige weg naar herstel van deze historische onrechtvaardigheid bestaat uit herstelbetalingen door westerse landen, aan Afrika en aan de ‘nazaten’ van slaven.

De resolutie werd aangenomen met 123 stemmen vóór, 3 tegen, 52 onthoudingen en gejuich uit de vergaderzaal in New York.

Meten met twee maten

Op sociale media is het meten met twee maten in deze resolutie uitgebreid aan bod gekomen: Ghana is de moderne voortzetting van het Ashanti-koninkrijk, dat als core business het verhandelen van Afrikaanse slaven had, eerst intern, later ook met het Westen. Daar gingen ze nog mee door nadat de slavenhandel in het Westen al verboden was, en ze stopten er pas mee toen ze daar door kolonisator Groot-Brittannië toe gedwongen werden. Ook negeert de resolutie de in omvang vergelijkbare Arabische slavenhandel, die miljoenen Afrikanen en Europeanen tot slaaf maakte. Niemand spreekt Arabische landen ooit aan op herstelbetalingen.

Waarom neemt het Westen de VN überhaupt nog serieus? De VN is het grootste en meest corrupte diplomatieke clowncircus uit de geschiedenis, en elke dag dat het Westen (plus Japan) het leeuwendeel van die byzantijnse bureaucratie blijft financieren, is er één te veel. Het staat de meer dan 150 niet-westerse landen uiteraard vrij om een eigen Volkenbond op te richten, maar als ze dat helemaal zelf moeten betalen, hebben ze dat er echt niet voor over.

Als we van de VN iets geleerd hebben in de afgelopen halve eeuw, dan is het wel dat een permanent mondiaal overlegplatform volkomen overbodig en contraproductief is. Er bestaan allerlei regionale allianties van staten, zoals Asean in Zuid-Oost-Azië, de Afrikaanse Unie en Unasur in Zuid-Amerika. Die hangen als los zand aan elkaar; staten treden uit en weer toe, en ruziën over handelsbelangen en regionale conflicten zonder dat er veel wordt bereikt. Dat is allemaal leuk en aardig, omdat die landen onderlinge belangen en veelal ook gezamenlijke grenzen hebben, en zo’n overlegplatform zelf betalen.

Maar welk onderling belang hebben Moldavië en Botswana, om maar een dwarsstraat te noemen, of Laos en Bolivia? Niettemin heeft de VN 193 lidstaten die allemaal permanent bezig zijn hun land bij al die andere landen te vertegenwoordigen. Aan het hoofd van dat clowncircus staat de grootste hypocriet van allemaal, secretaris-generaal António Guterres, een schertsfiguur die bijna dagelijks per tweet en persbericht het Westen de les leest over ons moreel falen, terwijl hij zelf de meest abjecte schurken en lakeien van tirannen erebaantjes geeft in de waaier van commissies die de VN heeft ingesteld om zichzelf bezig te houden.

Toch is er nog nooit een land uit de VN gestapt. Waarom niet?

Het antwoord is tweeledig, en het eerste lid is simpel: de meeste staten zouden een dief van hun eigen portemonnee zijn als ze eruit stapten. De VN heeft zich ontwikkeld tot een wijdvertakt conglomeraat om letterlijk biljoenen euro’s van Annex II-landen over te hevelen naar non-Annex I-landen. Annex II, dat zijn de westerse landen (plus Japan) en non-Annex I zijn de meer dan honderd landen in wat vroeger de Derde Wereld heette, en nu de Global South. Deze non-Annex I-status geeft een land aanspraak op eeuwig slachtofferschap en gratis geld, met de Annex II-landen als betalingsplichtige daders.

Miljarden voor ‘klimaatrechtvaardigheid’

De VN-bureaucratie – het Secretariaat met zijn tienduizenden riant betaalde banen – is maar een fractie van die kosten; de bulk van de overdracht gaat via allerlei vormen van ontwikkelingshulp, via de Wereldbank, VN-hulporganisaties en onder het mom van ‘klimaatrechtvaardigheid’.

Alleen al aan dat laatste zijn de Annex II-landen nu 100 miljard dollar per jaar kwijt, en dat wordt in 2035 automatisch – daar kunt u niet meer tegen stemmen – opgehoogd naar 300 miljard dollar per jaar, een mooi carrièresuccesje van onze eigen Wopke Hoekstra als EU-klimaatpaus.

De Ghanese motie over herstelbetalingen voor de trans-Atlantische slavernij noemt geen bedragen, maar om een idee te geven: Suriname eist via zijn Nationale Reparatie Commissie (NRCS) 379 miljard euro van Nederland, en belangenorganisaties van ‘nazaten van tot slaaf gemaakten’ eisten in 2025, in een hoorzitting van de Tweede Kamer, 2000 miljard euro. Vermenigvuldig deze bedragen voor het gemak maar met een factor honderd als minimum schatting voor wat het Westen zou moeten afdragen om het collectieve genezingsproces op de rails te krijgen.

Ook qua gratis moreel kapitaal zouden deze landen zichzelf te kort doen als ze uittraden. De VN is een podium geworden waar het Westen automatisch de schuld krijgt van bijna elke misstand in de wereld, terwijl de meest flagrante mensenrechtenschendingen, corruptie en wanbestuur in de Global South worden genegeerd of afgedaan met één obligaat tweetje van Guterres, zonder enige consequentie voor zulke landen.

De Algemene Vergadering van de VN heeft meer afkeurende resoluties over Israël aangenomen dan over de hele rest van de wereld; Israël veroordelen is voor de meeste VN-delegaties net zo’n routine als het incasseren van het salaris en de onkostenvergoedingen. Onlangs nog werd Noord-Korea in een vage VN-commissie geprezen omdat het zich zo keurig aan het VN-charter hield. En zoals bekend, hebben erkende kampioenen van vrouwenrechten als Iran en Saoedi-Arabië het hoogste woord in de desbetreffende VN-commissies.

Verkeerd signaal

Moeilijker te begrijpen is, waarom Annex II, de landen die dit moreel failliete clowncircus voor driekwart financieren, er niet uitstappen. Ik had eigenlijk verwacht dat Donald Trump de VS al helemaal uit de VN gehaald zou hebben, maar die hebben zich tot nu toe alleen teruggetrokken uit de VN-onderdelen WHO en Unesco.

Kijk nog eens naar de stemverhouding bij de Ghanese resolutie: de 123 voorstemmers zijn allemaal non-Annex I-landen (inclusief China en India) en landen die er belang bij hebben om het Westen te ondermijnen (Rusland). Maar hoe stemde het Westen? Alleen de VS, Israël en Argentinië stemden tegen. De hele EU en alle overige westerse landen en Japan, 52 landen, onthielden zich van stemming.

Welk signaal geeft het Westen hiermee af? Hoe kan je als land geen mening hebben over een resolutie die jou als dader en drager van vele miljarden euro’s aan erfschuld neerzet? Waarom zit je daar dan, als VN-delegatie?

Zelfhaat en onderwerping

Opnieuw zijn er maar drie westerse landen die hun rug recht hielden, dezelfde die klip en klaar het antisemitisme binnen de VN afwijzen. Dat de EU, en Groot-Brittannië, Australië en Canada hier geen standpunt durven in te nemen, is kenmerkend voor hun zelfhaat en bereidheid tot onderwerping aan de Global South en de VN. Alleen Argentinië, Israël en de VS wijzen de claim van historische erfschuld resoluut af, wat het voor de woke-elites in het Westen alleen maar makkelijker maakt om dit standpunt te framen als extreem-rechts, ‘typisch Donald Trump’ of ‘typisch Javier Milei’.

Als je je onthoudt van stemming bij zo’n resolutie komt er binnenkort dus een claim op tafel, en heb je impliciet al toegegeven dat daar over te praten valt. Alleen over het bedrag valt dan nog te onderhandelen, maar dat er betaald gaat worden staat bij voorbaat vast. En net als bij de westerse ‘historische schuld’ aan klimaatverandering kom je dan niet uit op bedragen met minder dan 11 nullen.

Dat is dezelfde grondhouding van westerse zelfhaat en onderwerping waardoor we überhaupt nog lid zijn van de VN.

(*) Opheffen van de VN houdt in mijn optiek in, dat een groot deel van het vrijkomende budget kan worden ingezet om onderdelen van de VN die wel echt werk doen, zoals de WHO en UNHCR, te verzelfstandigen.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Nederland durft de rug niet recht te houden in het anti-westerse circus van de Verenigde Naties – en dat gaat ons geld kosten verscheen eerst op Wynia's Week.

Dat de opwarming van de aarde beperkt moet blijven tot hooguit anderhalve graad Celsius ten opzichte van de pre-industriële periode is de hoeksteen van de door de VN gepropageerde en gecoördineerde internationale strijd tegen de opwarming van de aarde. Daar is dan voor nodig dat de uitstoot van CO2 en andere broeikasgassen, de bron van alle kwaad, wordt teruggebracht naar netto-nul uiterlijk in 2050. Ook de EU heeft de anderhalve graad-doelstelling omarmd als uitgangspunt voor haar ambitieuze en ingrijpende Europese Green Deal.

Geen nieuws

Dat die doelstelling nu het loodje heeft gelegd, is op zich geen nieuws. Binnen de gevestigde klimaatwetenschap is de onhaalbaarheid van de anderhalve graad al geruime tijd gemeengoed, al durfden de meeste klimaatwetenschappers dat niet aan de grote klok te hangen. Op dit moment is de opwarming al bijna 1,4 graad en naar verwachting zal die tussen 2030 en 2035 de ‘kritieke’ grens van anderhalve graad passeren. Volgens sommige wetenschappers zou dat zelfs al voor 2030 kunnen gebeuren.

De enigen die nog steeds hardnekkig vasthouden aan de illusoire anderhalve graad zijn de bestuurlijke en politieke elites die zich sterk hebben gemaakt voor het bijbehorende beleid, de activistische klimaatbeweging en her en der wat verdwaalde activistische klimaatwetenschappers. Zonder enige twijfel zijn de ‘vasthouders’ onaangenaam verrast door het getoonde realisme van de VN-chef.

Niet dat Guterres nu ook zijn apocalyptische veren heeft afgeschud, integendeel. Na het overschrijden van de kritieke grens van anderhalve graad staan de wereld, volgens de VN-chef, desastreuze ‘tipping points’ te wachten en zal het Amazone-regenwoud veranderen in een troosteloze savanne. Uitbannen van de CO2-uitstoot blijft dan ook onverminderd zijn eerste prioriteit om de klimaatschade voor de huidige en volgende generaties zo veel mogelijk beperkt te houden. Het grote schrikbeeld van de Portugese sociaal-democraat is een maatschappij waar als gevolg van de ‘gevaarlijke’ opwarming van de aarde de armen moeten lijden en de rijken vrijuit gaan.

De uitspraak van Guterres over de anderhalve graad is een streep door de rekening van de organisatoren van de COP30. Zij hebben, in nauwe samenspraak met het VN-klimaatbureau, een groot deel van de agenda in Belém ingeruimd voor de reanimatie van de anderhalve graad. De COP30 zou met nieuwe, breed gedragen initiatieven een ultieme, laatste poging doen om het doel definitief zeker te stellen. Maar dat is niet meer aan de orde nu Guterres het falen van die doelstelling heeft moeten toegegeven.

Nu wil het geval dat in dezelfde week waarin Guterres met zijn opzienbarende nieuws kwam, een andere prominent in het klimaatdebat, schone energie- investeerder en gezondheidsfilantroop Bill Gates, een even opzienbarend essay publiceerde onder de titel ‘Three tough truths about climate’. Bedoeld voor iedereen die afreist naar de komende COP30.

Eenzijdige focus

In zijn essay constateert Gates dat het huidige klimaatbeleid gedomineerd wordt door alarmistische doemdenkers met een eenzijdige focus op mitigatie: het terugdringen van de uitstoot van CO2 en andere broeikasgassen. Gates pleit voor een meer pragmatische en realistische aanpak van het klimaatprobleem, weg van de exclusieve preoccupatie met in graniet gebeitelde en onhaalbare uitstootdoelen en met meer nadruk op klimaatadaptatie. En Belém is de uitgelezen plek om het klimaatbeleid te heroverwegen, juist omdat de COP-organisatoren adaptatie een meer prominente rol willen geven in het klimaatbeleid. Volgens Gates zouden bij die heroverweging drie ’harde waarheden’ leidend moeten zijn, te weten:

1. Klimaatverandering is een serieus mondiaal probleem, maar dat betekent niet dat de menselijke beschaving op het spel staat;
2. Temperatuur is niet de beste maatstaf voor de beoordeling van de kwaliteit van leven in een opwarmend klimaat;
3. Economische welvaart en gezondheid zijn de beste verdediging tegen de gevolgen van klimaatverandering.

Met harde waarheid nummer 1 neemt Gates de klimaat-alarmistische school op de korrel. Die school ziet klimaatverandering als een existentieel probleem (‘het grootste probleem ooit dat op dit moment de aarde en de mensheid bedreigt’) dat met voorrang en met de meeste urgentie moet worden aangepakt. Maar volgens Gates staat het klimaat, in tegenstelling tot wat de alarmisten beweren, er helemaal niet zo slecht voor. De alarmerende voorspellingen over een uit de hand lopende opwarming van tien jaar geleden hebben plaatsgemaakt voor gematigder voorspellingen van een opwarming van hooguit 2 tot 3 graden aan het einde van de eeuw. Dat is weliswaar hoger dan waar het Akkoord van Parijs op heeft gemikt maar daar valt, met de nodige aanpassingen, heel goed mee te leven. Zeker als de vooruitgang in wetenschap en techniek ook wordt meegewogen.

Met harde waarheid nummer 2 keert Gates zich tegen de focus op de gemiddelde temperatuur van de aarde als maatstaf voor de leefbaarheid van onze planeet. Die temperatuur zegt niets over de kwaliteit van leven zoals uitgedrukt in de HDI (Human Development Index), een door de VN ontwikkelde index die loopt van 0 (zeer slecht) naar 1 (zeer goed). Met een HDI van 0,96 scoort Zwitserland het hoogst, Soedan met een HDI van 0,33 het laagst. De 30 landen met de laagste HDI score maken 12 procent uit van de wereldbevolking maar dragen slechts voor 0,3 procent bij aan de omvang van de wereldeconomie. Het huidige VN-klimaatbeleid versterkt die kloof alleen maar.

Ongewenste barrières

Met harde waarheid nummer 3 pleit Gates voor adaptatie als belangrijkste strategie om de problemen veroorzaakt door een veranderend klimaat het hoofd te bieden. Het is heel eenvoudig: rijke landen met een goed functionerende gezondheidszorg zijn beter in staat zich aan te passen aan de gevolgen van klimaatverandering dan arme landen met een gebrekkige gezondheidszorg. Beter rijk en warm dan arm en koud. Het huidige beleid met de nadruk op mitigatie werpt ongewenste barrières op voor de economische ontwikkeling van vooral de arme landen (uitfasering van goedkope fossiele energie en een stop op nieuwe fossiele projecten) waardoor ook de gezondheidszorg achter blijft.

Met zijn essay roept Gates op tot een paradigmaverschuiving in het internationale klimaatbeleid: meer nadruk op adaptatie en minder op mitigatie. Het is een welkome stem in het klimaatdebat, juist nu door de teloorgang van de anderhalve graad hoe dan ook een strategische heroriëntatie van de klimaatdoelstellingen aan de orde is. Gates levert hiervoor belangrijke bouwstenen.  

Het essay van Gates is ook een must-read voor de Brusselse architecten en voorvechters van de Europese Green Deal en hun paladijnen in de EU-lidstaten. De geopolitieke werkelijkheid van nu heeft op een pijnlijke manier het wereldvreemde, groene wensdenken achter de Europese Green Deal van vijf jaar geleden blootgelegd. Een grondige herziening van het Europese klimaatbeleid langs de lijnen van Gates’ essay is dringend geboden. Zo niet, dan zal de wal het schip gaan keren met alle gevolgen van dien.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee, ook straks in het nieuwe jaar? Doneren kan zo. Hartelijk dank!  

Donateurs kunnen nu ook reageren op recente artikelen, video’s en podcasts en ter publicatie in Wynia’s Week aanbieden. Stuur uw reacties aan reacties@wyniasweek.nl. Vergeet niet uw naam en woonplaats te vermelden (en, alleen voor de redactie: telefoonnummer en adres). Niet korter dan 50 woorden, niet langer dan 150 woorden. Welkom! 

Het bericht Bill Gates heeft groot gelijk. En dus moet het Europese klimaatbeleid nu grondig op de schop   verscheen eerst op Wynia's Week.

Soms ben ik het met autocraat Trump eens

Maar soms, ja soms doen die autocraten dingen waar ik het mee eens ben. Neem de boycot van Francesca Albanese door de VS. Zij is rapporteur over de mensenrechten in de Palestijnse gebieden voor de VN, maar voert dat rapporteren niet erg onpartijdig en objectief uit. De minister van buitenlandse zaken van de VS, Marco Rubio, formuleert dit als volgt:

‘De VS hebben herhaaldelijk geprotesteerd tegen de gekleurde en kwaadaardige activiteiten van Albanese. Die activiteiten hebben haar ongeschikt gemaakt voor haar functie van speciaal rapporteur. Albanese heeft onverhuld antisemitisme uitgespuwd, heeft steun voor terrorisme uitgesproken, en heeft publiekelijk haar minachting uitgesproken voor de VS, Israël en het Westen. (…) Recent heeft zij haar pogingen om de VS te intimideren opgevoerd door dreigbrieven te sturen naar Amerikaanse bedrijven. Zij uitte daarbij extreme en ongefundeerde beschuldigingen. Het Internationale Strafhof zou worden ingeschakeld om deze bedrijven en hun leidinggevenden te onderzoeken en te vervolgen. Wij tolereren niet langer deze campagnes van politieke en economische oorlogsvoering die onze nationale belangen en soevereiniteit schaden.’ (Bron: state.gov)

De aankondiging van zo’n boycot van een VN-functionaris als Albanese zou in Nederland tot veel tumult leiden. Bij vooral linkse politieke partijen staat de VN voor moreel en politiek correct internationaal recht.

Neem bijvoorbeeld Peter Malcontent. Hij treedt geregeld bij de publieke omroep op, als ‘specialist op het gebied van het Israëlisch-Palestijns conflict’. Hij zei op de radio:

‘Albanese heeft heel veel volgers, ook in toenemende mate in Westerse landen. Veel mensen beschouwen haar als een held die durft op te komen voor de Palestijnen. Secretaris-generaal van de VN António Guterres liet zich ook vaak zeer kritisch uit over het optreden van Israël, maar die is stiller geworden. Alleen Albanese blijft op de trom slaan.’

Malcontent probeert objectief te zijn (‘ze heeft wel eens onhandige dingen gezegd over de Joodse lobby in de VS’). Hij slaagt daar echter niet erg in. Dat blijkt bijvoorbeeld uit wat hij hier zegt:

‘Als rapporteur is het enige wat ze kan doen inzichtelijk maken wat er gebeurt in de Palestijnse gebieden en dat delen met de wereld. Ze zal blijven oproepen tot een wapenembargo en economische sancties tegen Israël.’ Bron: nporadio1.nl

De VN is partijdig

De beslissing van de VS om Albanese te boycotten, heeft de wereld niet onberoerd gelaten. Uiteraard heeft de VN zelf gezegd deze boycot onacceptabel te vinden. Dat is zeker zo, zegt de VN, omdat de speciale rapporteurs niet in dienst zijn van de VN. Onafhankelijk van de VN rapporteren zij over de mensenrechtensituatie, waar dan ook in de wereld. Zij worden wel benoemd door de mensenrechtenraad van de VN.

Maar is die mensenrechtenraad dan ook onafhankelijk? Ik heb zo mijn twijfels. Mijn klassieke voorbeeld is dat deze raad er dubbele standaarden op nahoudt. Ik citeer mezelf:

‘Zo is in de VN Israël veroordeeld omdat het land de rechten van Palestijnse vrouwen zou schenden. Saoedi-Arabië en Iran waren mede-ondertekenaars van deze resolutie. Dat zijn duidelijk geen landen waar vrouwen veel rechten hebben. Deze landen zijn echter nooit veroordeeld geweest voor het schenden van vrouwenrechten. Het tekent de dubbele standaard die in het internationale recht geldt als het om Israël gaat.’ Bron: harrieverbon.nl

Het is dus niet per definitie vertrouwenwekkend dat Albanese benoemd is door de mensenrechtenraad. Zeker niet als je weet dat in het algemeen de VN Israël vaker veroordeelt dan veel andere staten. Dit is diverse malen gedocumenteerd (zie hier). Disproportionele veroordelingen door de VN maken de VN ineffectief. Israël neemt deze veroordelingen namelijk al lang niet meer serieus. Als het dat wel gedaan zou hebben, bestond het land waarschijnlijk al niet meer.

Albanese is ook niet onpartijdig

Dat Albanese geen onpartijdige rapporteur is over de situatie in Gaza, weten we. Inderdaad, het lijkt erop dat een groot deel van de Tweede Kamer dat inmiddels ook weet. Een aantal leden van de Kamer heeft bij de minister van Buitenlandse Zaken vragen gesteld over ‘intimidatie van een maatschappelijke organisatie’ door Albanese.  

De voorzitter van de mensenrechtenraad van de VN, Jürg Lauber, zou op de hoogte moeten zijn van de intimidatie waar ook de regering van de VS over klaagt. Door haar te handhaven, maakt hij de VN alleen maar onmachtiger bij het oplossen van het al meer dan honderd jaar durende conflict tussen Joodse en Arabische bewoners van wat ooit Palestina was. Er is, helaas, een Donald Trump nodig om haar te belemmeren gekleurde opvattingen over Israël te ventileren.

Ook in Nederland krijgt Albanese dus geen onverdeelde steun. Aan het begin van het jaar was Albanese op uitnodiging van de linkse partijen op bezoek in Nederland. Dat leidde echter tot een controverse in de Tweede Kamer. Het resultaat was dat zij niet officieel door de Kamer werd ontvangen.  

De steun voor Albanese komt dus vrijwel volledig van links, terwijl rechts haar een partijdige, intimiderende provocateur vindt. Organisaties als Amnesty International verwelkomden vooral de bevinding van Albanese dat er ‘redelijke gronden’ zijn om aan te nemen dat Israël genocide pleegt. Die bevinding vindt de geïnteresseerde lezer in dit document van de VN. Genocide, zoals Albanese zelf in dit document opmerkt, zijn handelingen met de bedoeling een ‘national, ethnic, racial or religious group’ te vernietigen. Er moet dus een doel zijn om een bepaalde groep, bijvoorbeeld de Gazanen, te vernietigen.

Is Netanyahu een ondoelmatige genocidepleger?

Zoals bekend had Nazi-Duitsland het doel de Joden in Europa uit te roeien. Het Hitlerbewind ging daarbij systematisch te werk door eerst de Joden in getto’s op te sluiten en vervolgens te transporteren naar vernietigingskampen. Tweederde van de Europese Joodse bevolking kwam daarbij om het leven. Een ander voorbeeld van genocide was de doelbewuste jacht op de Tutsi-bevolking van Rwanda in 1994. In een paar maanden tijd vermoordden radicale Hutu’s 70 procent van de Tutsi’s van Rwanda.  

Hoe systematisch gaat het bewind van Benjamin Netanyahu te werk bij de door Albanese als genocide omschreven oorlogsvoering tegen Hamas? Tot nu toe zijn er, volgens Hamas, sinds 7 oktober 2023 ongeveer 58 duizend burgers van Gaza gedood bij de oorlogsvoering. Dat is een kleine drie procent van de totale bevolking van Gaza. De definitie van genocide houdt niet noodzakelijk in dat de regering van Israël de hele bevolking van Gaza zou willen uitmoorden. Een percentage van drie procent oorlogsslachtoffers is echter niet uitzonderlijk hoog voor een oorlog zoals die in Gaza  wordt gevoerd. Met andere woorden, als Netanyahu echt van plan is een groot deel van de burgers van Gaza te vermoorden, doet hij dat wel op een zeer inefficiënte manier.

Het idee dat Israël genocide pleegt, begint bij een steeds groter deel van de Nederlanders gemeengoed te worden. Op mijn eerdere stuk over Albanese reageerde iemand die zich Tommy noemde als volgt:

‘Albanese vermijdt expliciet de identificatie maar erkent dat er een genocide plaatsvindt. Onafhankelijk van een waardeoordeel, dit is zo. Je hoeft enkel naar het percentage kinderslachtoffers te kijken en dit vergelijken met andere oorlogen. Dan blijft het een feit. Zoals ik zei, zonder oordeel eraan vast te plakken is dat een vaststelling.’ (Anonieme mail)

Nederlanders als Tommy hebben niet veel bewijs nodig voor de vaststelling van genocide. Tel maar het aantal omgekomen kinderen – ongeveer 15.000 – en er kan niets anders dan sprake zijn van genocide. Het aantal omgekomen kinderen bedraagt nog geen 1,5 procent van het totaal aantal kinderen in Gaza.

Daarmee is niet gezegd dat Gaza op dit moment een paradijs is voor kinderen. Het moet een hel zijn. Verandert die hel in een hemel als de partijen een ‘permanente wapenstilstand’ afsluiten? Dit willen velen in Nederland, waaronder ontwikkelingsorganisaties als Oxfam Novib. Maar er zijn in de afgelopen decennia al vele wapenstilstanden afgesproken tussen Hamas en Israël. Het hielp niet, de raketten bleven komen. Het helpt ook niet om één partij alle schuld te geven en de andere partij vrij te pleiten, zoals Albanese doet.

Wat Netanyahu wel wil

De uitspraken van Albanese over genocide hebben ertoe geleid dat het Internationaal Strafhof Netanyahu van oorlogsmisdaden is gaan verdenken. Hij moet zich in Den Haag melden voor een verhoor. Het lijkt niet waarschijnlijk dat Netanyahu daar gehoor aan gaat geven. Net zo onwaarschijnlijk als dat Albanese zich terugtrekt als speciale rapporteur van het Midden Oosten.

Netanyahu heeft, vlak na 7 oktober 2023, gezegd dat het doel van de oorlog was om Hamas in Gaza te vernietigen. De bedoeling van de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog was om de Nazi’s te verslaan. De Nazi’s gaven zich echter pas over toen de geallieerden Berlijn hadden veroverd en Hitler zelfmoord had gepleegd. Hamas geeft zich nog lang niet over, dat is inmiddels wel duidelijk. Bovendien lijkt het erop dat iedere gesneuvelde Hamasstrijder al snel weer vervangen kan worden. Daarmee lijkt het doel van Netanyahu voortdurend buiten bereik te blijven. Die oorlog in Gaza gaat dus voorlopig nog wel even door. Albanese of geen Albanese.

Harrie Verbon is emeritus-hoogleraar openbare financiën aan de Universiteit van Tilburg. Dit stuk verscheen deze week op zijn blog.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk.Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Helaas is er een Donald Trump nodig om Francesca Albanese te verhinderen haar gekleurde opvattingen over Israël te ventileren verscheen eerst op Wynia's Week.

Daarom heb ik voor nu maar een internationaal onderwerp gekozen: waarom heffen we de Verenigde Naties niet op?

Na de Volkenbond de Verenigde Naties

Daar is een precedent voor: in 1946 hief de Volkenbond (League of Nations) zichzelf op. Deze club was in 1919 opgericht, kort na het einde van de Eerste Wereldoorlog, onder het motto ‘nooit meer oorlog’. Nog geen twintig jaar later brak de Tweede Wereldoorlog uit, en toen die voorbij was, concludeerde de Volkenbond terecht dat ze volledig gefaald had, en trok daar de consequentie uit.

Geen nood, de opvolger stond al in de startblokken: de Verenigde Naties ging er nu voor zorgen dat er nooit meer oorlog kwam. Tachtig jaar later is de Derde Wereldoorlog weliswaar niet uitgebroken, maar dat is de verdienste van het nucleaire afschrikkingsevenwicht tussen de kernwapenmachten VS, Rusland, China, Frankrijk en Groot-Brittannië. Inmiddels zijn bij honderden regionale conflicten en nationale oorlogen ongeveer evenveel doden gevallen als in WOII, maar wees gerust: in al die gevallen heeft de secretaris-generaal van de VN een dringend beroep gedaan op alle partijen om het geweld te staken. Soms zelfs meer dan eens! 

De VN is inmiddels uitgegroeid tot een moloch waar minstens honderdduizend mensen voor werken, met een budget van ruwweg zestig miljard euro per jaar. Een duidelijk overzicht van hoeveel mensen de diverse VN-afdelingen in dienst hebben en waar ze hun geld precies aan uitgeven is nergens te vinden, maar dit is de ruwe schatting.

Eerlijkheidshalve moeten we wel onderscheid maken tussen de ‘werkmaatschappijen’ van de VN, zoals vluchtelingenorganisatie UNHCR (niet te verwarren met de corrupte, door Hamas geïnfiltreerde UNRWA, die uitsluitend Palestijnen helpt), gezondheidsorganisatie WHO of de FAO, de landbouwtak. Deze organisaties hebben veel medewerkers in het veld die echt werk doen, en die in principe een nuttige bijdrage leveren aan minder honger, onrecht en ziekte in de wereld.

44.000 werknemers

Maar de VN heeft ook een Secretariaat, met aan het hoofd de Secretaris-Generaal, momenteel Antonio Guterres. Wat stelt u zich voor bij een ‘secretariaat’? Ik denk dan aan een kantoorachtige omgeving van twee of drie kamers met een systeemplafond, grijs vast tapijt op de vloer, vijf secretaresses, een kopieerapparaat annex printer op de gang en een geur van automaatkoffie.

Het Secretariaat van de VN, echter, omvat 44.000 werknemers die hun werkplek hebben in kolossale gebouwen  in New York, Genève, Wenen en Nairobi. Dit Secretariaat ‘ondersteunt’ de werkmaatschappijen in het veld, produceert rapporten en bereidt de grote VN-conferenties voor, zoals de jaarlijkse klimaatconferentie en de Algemene Vergadering. Alleen al met dat laatste houden zich een paar duizend mensen fulltime bezig. 

Terecht onderbuikgevoel

Daar komen dan nog de permanente diplomatieke vertegenwoordigingen van de circa tweehonderd lidstaten van de VN bij. Zelfs piepkleine landen als Burundi of de Seychellen hebben permanent tien à twintig diplomaten op dat hoofdkantoor in New York rondlopen, en grote landen als China of Duitsland een stuk of honderd. Naar schatting zijn dat op die vier hoofdkantoren in totaal zo’n tienduizend diplomaten, met een navenant aantal dienstauto’s, ondersteunend personeel, beveiligers en huisvesting in de desbetreffende, peperdure wereldsteden. 

U mag voor een keer uw onderbuikgevoel geloven: dit zijn voor minstens negentig procent bullshitjobs, volstrekt nutteloze, maar goudgerande carrièrepaden voor mensen met zeer beperkte talenten, maar met de juiste connecties in het thuisland.

Ik heb één keer als journalist zo’n VN-conferentie bijgewoond, in Wenen, van de IAEA (deze ‘atoomwaakhond’ is formeel geen VN-organisatie, maar daar komt het de facto wel op neer). De Algemene Vergadering van zo’n club is hoe ze in de hel zinloosheid en verveling organiseren. Een voor een mogen de lidstaten voor een driekwart lege zaal hun praatje doen: ‘Geachte mevrouw de voorzitter van de Algemene Vergadering, allereerst, onze welgemeende felicitaties voor uw herbenoeming, met algemene stemmen, tot voorzitter van deze Algemene Vergadering….’  Elke lidstaat weer opnieuw, en de IAEA heeft 180 lidstaten.

Naïef als ik toen was, verwachtte ik veel meer van de ‘round table meetings‘, de volgens het programma ‘informele’ kleinere bijeenkomsten die over speciale onderwerpen gingen. Bij een van die informele meetings ben ik geweest. In een kleiner zaaltje zaten zo’n twintig delegaties om, inderdaad, een grote, ronde, althans elliptische tafel. Aan tafel zat het hoofd van elke delegatie, met achter zich op een rijtje stoelen 5 of 6 delegatieleden. De delegatiehoofden mochten om de beurt een vijf-minuten praatje doen: ‘Geachte voorzitter, allereerst onze gelukwensen aan u met het organiseren van deze zeer waardevolle round table meeting..’

Life changing experience

Dat was al erg genoeg, maar de circa honderd maatpakken op de stoelen daarachter, elk met een salaris van, zeg, twee keer modaal, kwamen, geheel volgens protocol, helemaal niet aan het woord. Ook zag ik niemand van hen aantekeningen of geluidsopnames maken; hun enige taak was om zwijgend en roerloos naar de rug van de leider te staren, twee uur lang. Ook dat kun je een talent noemen.

Zelf ben ik na een uur die meeting ontvlucht, de parkeerplaats voor het gebouw op, die vol stond met zwarte Mercedes S-klasse dienstauto’s. ‘Waarom kunnen die mensen niet op de fiets of met de tram naar hun werk komen?’, dacht ik, want de meesten woonden gewoon in Wenen.

Het was, zoals dat in het Engels heet, a life changing experience: ik besloot ter plekke om nooit meer naar zulke conferenties te gaan, en als journalist alleen nog met mensen te praten die echt werk doen. Ik bedoel niet dat de IAEA als zodanig nutteloos is: terwijl ik in dat conferentiecentrum rondhing, was Hans Blix in Irak op zoek naar de beruchte massavernietigingswapens die voor Bush jr. de tweede Irak-oorlog moesten rechtvaardigen. En Hans Blix zei toen hij terugkwam van zijn inspecties, voor het front van de camera’s, immuun voor alle druk van de VS: ‘Wij hebben niets van dien aard gevonden.’ 

Nederland is ongeëvenaard gul

De bureaucratie op het Secretariaat van de VN kost miljarden dollars per jaar en reken maar dat dit voor een groot deel wordt opgemaakt door praatjesmakers in die vier hoofdkantoren die alleen maar bezig zijn elkaar bezig te houden. Nederland betaalt daar naar rato van het bbp een verplichte bijdrage voor van zo’n 150 miljoen euro per jaar. 

Echter, de Nederlander is (per hoofd van de bevolking) bovendien wereldkampioen vrijwillige bijdrage aan de VN. Ik wed dat u dat niet wist, dat u zo ruimhartig de heer Guterres en zijn club sponsort. Als land droegen we in 2022 vrijwillig meer bij (563 miljoen dollar) dan tweederde van de verplichte bijdrage van de VS (708 miljoen dollar), en ruim meer dan de verplichte bijdrage van China (491 miljoen dollar). Drie keer raden wie toen minister van Financiën was: ex-VN-carrièrediplomaat Sigrid Kaag. Onze vrijwillige bijdrage ging in 2023 weliswaar omlaag, naar 328 miljoen dollar, waarmee we naar rato van de grootte van Nederland nog steeds ongeëvenaard gul zijn.

Open podium voor politieke bandieten

Uiteindelijk is dat maar geld. Een begroting kun je saneren, je eigen bijdrage kun je terugschroeven, reparatie is op dat punt mogelijk. Maar wat de reputatie van de VN onherstelbaar beschadigd heeft, is dat ze al decennia lang een open podium bieden aan alle schaamteloze hypocrieten en politieke bandieten die er op de wereld rondlopen. Het Westen betaalt meer dan de helft van de begroting van de VN, maar wordt keer op keer weggestemd door coalities van opportunisten die alleen hun eigen belang nastreven.

En zo mogen we dus genieten van het cynische VN-clowncircus dat het Libië van Gadhafi in 2003 tot voorzitter van de Mensenrechtencommissie benoemde; Saoedi-Arabië in 2024 voorzitter maakte van de VN-Vrouwenrechtencommissie, en Iran in 2023 aanwees als voorzitter van het VN-Mensenrechtenforum.

Dit is niet van vandaag of gisteren: in 1976 veroordeelde de VN de spectaculaire redding van de gijzelaars van de vliegtuigkaping in Entebbe als ‘een ernstige schending van de soevereiniteit van Oeganda’. Oeganda werd toen geterroriseerd door de psychopaat en massamoordenaar Idi Amin, maar als VN moet je natuurlijk wel je prioriteiten op orde hebben: die reddingsactie werd door Israëlische commando’s uitgevoerd (waarbij de oudere broer van premier Netanyahu sneuvelde).

Westerse zelfhaat

Het hoofd van dit clowncircus, secretaris-generaal Guterres, horen we hier nooit over. Bijna dagelijks doet die een persbericht de deur uit waarin het Westen de morele maat genomen wordt over klimaatverandering, racisme of economisch egoïsme, en ondertussen blijft hij braaf handjes schudden met elke dictator en vrouwenonderdrukker die in New York zijn opwachting maakt.

Waarom pikken we dit nog steeds? Waarom faciliteren we duizenden mensen in maatpakken en dienstauto’s om deze leugens een schijn van respectabiliteit te geven? Dat het Westen hiervoor blijft betalen, is een van die zonderlinge manifestaties van zelfhaat waar onze cultuur uniek in is.

(Bij nader inzien heeft dit onderwerp toch ook specifiek Nederlandse aspecten. U dient deze tekst daarom nadrukkelijk als een concept-versie te beschouwen, die nu naar de Raad van State gaat voor advies.)

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. U maakt dat als donateur mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Waarom heffen we de Verenigde Naties niet op? verscheen eerst op Wynia's Week.

Binnen het VN-systeem wordt veel vergaderd. Vooral in de talrijke organisaties die niet behoren tot de zes hoofdorganen. Dankzij allerhande verdragen cirkelen rond de Verenigde Naties diverse instanties die het etiket ‘VN’ meekregen. In jargon heet dat dan het ‘VN-systeem’. De Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties is daar slechts een onderdeel van.

Nederland betaalt flink mee

Nederland betaalt via een jaarlijkse bijdrage aan het Bureau van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de Mensenrechten (OHCHR) om onze inzet in de Mensenrechtenraad vorm te geven. Deze bijdrage is aanvullend op de Nederlandse bijdrage aan het reguliere VN-budget. ‘Het kabinet beschouwt de VN-Mensenrechtenraad als het belangrijkste VN-forum voor de bescherming en de bevordering van mensenrechten,’ zo staat te lezen in een brief van de minister van Buitenlandse Zaken Hanke Bruins Slot (CDA) aan de Tweede Kamer van 6 februari 2024. ‘Voor de periode 2022–2024 is de vrijwillige bijdrage aan het OCHCR-kantoor jaarlijks 8,65 miljoen euro.’

Tot 30 november 2024 betaalde Nederland volgens het OCHCR al 15.051.974 dollar. Daarmee is het na de Verenigde Staten, de Europese Commissie, Noorwegen en Zweden de vijfde grootste geldschieter.

De totale inkomsten van de Mensenrechtenraad – inclusief donaties van stichtingen – bedroegen in 2024 ruim 231 miljoen dollar. De genereuze stichtingen zijn bijvoorbeeld The Schmidt Family Foundation van de CEO van Google (375.000 dollar), de Ford Foundation van de erfgenamen van Henry Ford (265.363 dollar) en de Open Society Foundations van de controversiële George Soros (100.000 dollar). Bedrijven storten ook geld, zoals Microsoft (100.000 dollar) en het Spaanse Inditex (109.409 dollar). Het totaal aantal donateurs is 87. Van de 171 lidstaten van de OCHCR betaalden amper 71 een bijdrage. In de praktijk betaalt de VN 40 procent van het totale budget van de Mensenrechtenraad en de lidstaten 60 procent.

Op 20 december sloot de adviescommissie van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties haar 32^ste sessie af in Genève. Die adviescommissie bestaat uit achttien leden die dienstdoen als ‘think tank’ van de Mensenrechtenraad. Ze zijn afkomstig uit Europa (België, Griekenland, Spanje) maar uit ook onder meer Qatar, Marokko, Algerije, Saoedi-Arabië, China, India en Brazilië.

Waarover hadden deze deskundigen en de andere deelnemers het zoal? Bijvoorbeeld over gendergerelateerd geweld en de impact ervan op de mensenrechten. Verder boog het gezelschap zich over desinformatie, nieuwe militaire technologie, plasticvervuiling, artificiële intelligentie en neurotechnologie, telkens door de bril van de mensenrechten. Ook kwam de digitale kloof tussen rijke en arme landen aan bod.

Ngo’s ruim vertegenwoordigd

Niet enkel lidstaten namen deel, maar ook niet-gouvernementele organisaties (ngo’s). Die mogen documenten indienen en ‘statements’ voorlezen in de vergaderingen. In bepaalde gevallen wisselen ze achter gesloten deuren van mening over de besproken thema’s.

In de marge van de sessie van 16 tot 20 december organiseerden veel ngo’s zogenaamde side events. Het in Den Haag gevestigde Global Human Rights and Defence was daarbij één van de actiefste clubs. Ook Greenpeace Internationaal (hoofdkwartier: Amsterdam), Transnational Institute (idem) en Christian Council International (Bodegraven) zijn als ngo bij de Mensenrechtenraad betrokken, net als Stichting War Child, COC Nederland, Stichting Justitia et Pax Nederland en expertisecentrum voor seksualiteit Rutgers.

Wat betreft de werkgroep gendergerelateerd geweld en nieuwe technologie was de Marokkaanse professor Nadia Bernoussi voorzitster en de Belgische jurist en universitair docent Catherine Van de Heyning rapporteur. Haar opdracht was het maken van een studie over de kwestie. Dat ging van dickpics tot uitsluiting of bestraffing van vrouwen en meisjes voor het gebruik van sociale media in bepaalde culturen.

Volgens Van de Heyning is strafrechtelijke vervolging voor het verzenden van dickpics een mensenrecht. Al gaf ze zelf toe dat in sommige landen meisjes al riskeren vermoord te worden omwille van het kijken naar een smartphone. Naast eremoord wegens smartphonegebruik, lopen meisjes een risico slachtoffer te worden van wetgeving op het verspreiden van kinderporno. Bij sexting keert de wetgever in niet nader genoemde landen zich tegen de meisjes met dit argument. Het gaat hier nota bene om wetgeving die is ingevoerd onder druk van instellingen als de Europese Unie en de VN-Mensenrechtenraad.

Een nieuw rapport

En wat leverden al die vergaderingen op? De adviescommissie besloot om een vragenlijst op te stellen om de visie en de input te verzamelen van de ‘stakeholders and rights-holders’ en vervolgens moet de ‘drafting group’ een opzet van een rapport aan de adviescommissie samenstellen voor de 33^ste sessie.

De Marokkaanse voorzitter van de Mensenrechtenraad, Omar Zniber, deelde mee dat de belangrijkste verworvenheid was dat voor het eerst in de geschiedenis de helft van de commissie uit vrouwen bestond.

Lode Goukens is journalist en docent.

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. U maakt dat samen met de andere donateurs mogelijk. Doet u weer mee, ook in het nieuwe jaar 2025? Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Dickpics: de nieuwste kopzorg van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties verscheen eerst op Wynia's Week.

Omdat het Hof niet de juiste inbreng krijgt voor een geïnformeerd en gebalanceerd oordeel, dreigt het gevaar dat, na de Nederlandse rechters in Den Haag, ook deze internationale rechters het dominante klimaat-narratief zullen overnemen. Dat zou niet alleen de toch al zwakke internationale rechtsorde verder ondermijnen, maar ook voor de burgers in het Westen een dure zaak worden.  

Geen kritisch geluid te horen

Meer dan 100 landen en internationale organisaties hebben zich voor dit showproces aangemeld. Hun vertegenwoordigers en advocaten hebben de rechters de afgelopen twee weken veelal belerend toegesproken. Het was een saaie vertoning, want hun verhalen waren steeds dezelfde.

Kritisch geluid over hetgeen doorgaat voor klimaatwetenschap zul je in deze rechtszaal, net zoals in de andere Haagse klimaatrechtszalen, niet horen. Over de ‘klimaatcrisis’ die urgente en drastische maatregelen vereist, is in het Vredespaleis iedereen het eens.

De resolutie van de Verenigde Naties waarin de vraag aan het Hof is geformuleerd, probeert het Hof al in de richting van de klimaatbeweging te sturen. Zo valt in die resolutie te lezen dat klimaatverandering een ‘ongekende uitdaging’ is die de menselijke beschaving bedreigt.

‘Het welzijn van de huidige en toekomstige generaties van de mensheid’ zou afhangen van ‘onze onmiddellijke en dringende reactie’ op de klimaatnoodtoestand. Over andere opvattingen geen woord, geen enkele twijfel, niets over de voordelen van CO₂ en opwarming, geen enkele nuancering.  

Manipulatief sciëntisme

Sterker nog, de VN-resolutie manipuleert het Hof ook nog eens door de stand van de wetenschap misleidend voor te stellen. Volgens de resolutie is er ‘wetenschappelijke consensus’ die zou blijken uit de rapporten van het IPCC, het ‘Intergovernmental Panel on Climate Change’ dat nota bene door de VN zelf is ingesteld om het klimaatbeleid te ondersteunen.

Die wetenschappelijke consensus zou bevestigen dat ‘antropogene emissies van broeikasgassen de dominante oorzaak zijn van de opwarming van de aarde die sinds het midden van de 20ste eeuw is waargenomen’ en dat ‘door de mens veroorzaakte klimaatverandering wijdverbreide nadelige gevolgen en daarmee samenhangende verliezen en schade aan de natuur en mensen heeft veroorzaakt.’ Zo wordt het Gerechtshof al vanaf het begin op het verkeerde been gezet.

Vanuatu

Deze internationale klimaatshow is in naam opgetuigd door Vanuatu, een piepkleine eilandstaat. Achter deze onbetekenende natie gaat echter de machtige klimaatbeweging schuil, die met de belofte van een grote zak met geld, de regering van het eilandje voor haar karretje heeft weten te spannen.

Vervolgens is met financiering van de klimaatbeweging een jarenlange campagne gevoerd om andere landen voor deze zaak te winnen en de VN te bewegen naar het Hof te stappen. Dat is na heel wat ‘arm twisting’ en ‘horse trading’ uiteindelijk gelukt. 

Gewoonterecht

De zaak draait uiteindelijk om een simpel juridisch punt: hebben de ontwikkelde landen plichten om klimaatverandering te bestrijden die verdergaan dan de plichten die voortvloeien uit het klimaatkaderverdrag (UNFCCC) en het Parijse klimaatakkoord? Anders gezegd, vloeien uit het internationale gewoonterecht verdergaande plichten voort dan die verdragen opleggen?

Geen moeilijke vraag, want die gedetailleerde klimaatverdragen zijn juist overeengekomen omdat er helemaal geen voldoende concreet of specifiek gewoonterecht is. De klimaatadvocaten die voor het Hof verschijnen hebben er evenwel een kunst van gemaakt om met een beroep op klimaatmoralisme vage, open normen op te rekken en zo een nieuwe missie te geven: ‘de planeet en mensheid redden.’ 

Nederlandse ‘klimaatvluchtelingen’

Voor zover de ontwikkelde landen het door de VN gepredikte klimaatevangelie durven tegen te spreken blijven ze strikt op het juridische vlak. Zo heeft Duitsland terecht gesteld dat de plichten van landen niet verder reiken dan het Parijse klimaatakkoord en het gewoonterecht dus niets toevoegt.

Met een rechts kabinet kwam Nederland echter op de proppen met het onzinnige punt van de ‘rechten van klimaatvluchtelingen’. Daarmee heeft ons land de positie van het Westen behoorlijk ondermijnd en dat was ook de bedoeling, want als klimaatkoploper moet je zoveel mogelijk andere rijke landen mee laten bloeden.

De klimaatbeweging weet ook wel dat dit proces niets aan de klimaatverandering zal doen, want geen enkele klimaatzaak draagt iets bij aan beter beleid. Dat is dan ook niet het doel.

In de VN-resolutie heeft de beweging namelijk nog een tweede vraag binnengesmokkeld die deze zaak wel belangrijk maakt. De vraag betreft de verplichtingen van de landen die ‘door hun handelen en nalaten, aanzienlijke schade hebben toegebracht aan het klimaatsysteem en andere delen van het milieu’. Het woord ‘betalen’ hebben ze zorgvuldig vermeden om het er niet te dik bovenop te leggen.

Moet het Westen inderdaad betalen?

Het Internationaal Gerechtshof zal waarschijnlijk in de tweede helft van volgend jaar uitspraak doen. Dat oordeel is slechts adviserend van karakter maar zal feitelijk veel invloed hebben; mocht het Hof partij kiezen voor de klimaatbeweging, dan is een stortvloed aan klimaatschadeclaims te verwachten.

Dat zou niet alleen het gezag van het Hof als neutrale arbiter verder ondermijnen. Het zou ook de snel verarmende bevolking van de westerse landen opzadelen met enorme betalingsverplichtingen ter zake van ‘klimaatschade.’

Hopelijk zal het Internationaal Gerechtshof dit keer niet meebuigen met de dwingelanden, maar gewoon het internationaal recht toepassen.

Lucas Bergkamp is arts en advocaat te Brussel. Hij trad op als deskundige voor de stichting Mens & Milieu in de ‘klimaatzaak van de eeuw’. 

Wynia’s Week verschijnt nu drie keer per week! De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Klimaatbeweging wil het Westen laten bloeden voor klimaatverandering verscheen eerst op Wynia's Week.

Dit jaar ging het in Bakoe eigenlijk alleen maar over geld. Westerse landen hadden al in 2020 toegezegd om 100 miljard dollar per jaar in een Klimaat Financieringsfonds te stoppen, en volgens dit akkoord wordt dat vanaf 2035 verdriedubbeld naar 300 miljard dollar per jaar (bij de huidige koers 285 miljard euro). Met geld uit dit Klimaatfonds zouden landen die dit niet zelf kunnen betalen, hun CO2-emissies omlaag moeten brengen en zich aanpassen aan klimaatverandering. Vorig jaar, tijdens COP28 in Dubai, hing dit al boven de markt, dus de uitkomst is geen verrassing.

Nooit een woord van dank

EU-commissaris voor Klimaat Wopke Hoekstra mocht in het Europees parlement het blijde nieuws over hun deal komen brengen. Zo noemde hij dat, een deal, maar het is helemaal geen deal. Een deal veronderstelt een vorm van gelijk oversteken: de ene partij betaalt, de andere partij levert een tegenprestatie. Maar de tegenprestatie bestaat in dit geval alleen uit het door ‘ontwikkelingslanden’ in ontvangst nemen van het geld, met beledigingen en verwijten voor de donorlanden als bonus. Die ‘ontwikkelingslanden’ hadden namelijk 1300 miljard dollar per jaar geëist en vonden dit resultaat een schande.

De westerse politici, diplomaten, actievoerders en lobbyisten die met tienduizenden af en aan vliegen naar zulke conferenties, zijn er al helemaal aan gewend dat er nooit een woord van dankbaarheid komt van de ‘ontwikkelingslanden’ voor de ettelijke miljarden aan klimaatsteun. Voor de afgevaardigden van de ontvangende landen is het nooit genoeg, en dat zullen ze die westerse post-koloniale uitbuiters laten weten ook, in vlammende toespraken op het internationale podium. Weerwoord daartegen komt er nooit. De westerse jetset staat op zulke conferenties permanent in de ‘Weg met Ons!’-modus. De deal waar Hoekstra namens de EU een groot deel van de credits voor nam, is in feite een compromis tussen de morele chantage door ‘ontwikkelingslanden’ en het bedrag waar Hoekstra en andere westerse onderhandelaars mee denken weg te komen bij het uitdelen van andermans geld.

Dat rijke landen arme landen helpen bij het oplossen van hun problemen is niet per se onterecht; dat is ook de ratio achter ontwikkelingshulp. Maar kijk nu even hoe dat bij de VN gaat wat betreft dat Klimaatfonds: er zijn ‘ontwikkelde’ landen, de zogeheten Annex 1 groep. Welke landen zitten in Annex 1? Dat is het bekende rijtje VS, Canada, de EU, Groot-Brittannië, Australië, Nieuw-Zeeland en Japan, slechts 23 landen in totaal.  

Alle overige landen zijn non-Annex 1, dus ‘ontwikkelingsland’. Annex 1 landen moeten dat Klimaatfonds vullen, alle andere landen mogen daar geld uit halen.  

Wrijf uw ogen nog even uit: obsceen rijke oliestaten als Saoedie-Arabië en de enthousiaste Hamas-sponsor Qatar zijn volgens de VN ontwikkelingslanden, en hoeven daarom niet bij te dragen aan het Klimaatfonds. Maar bij de VN kan het altijd nóg absurder: zulke landen gelden als uitzonderlijk ‘kwetsbaar’ voor de maatregelen tegen klimaatverandering die er aan gaan komen – namelijk het uitfaseren van fossiele brandstoffen – en die hebben daarom recht op speciale privileges.   

Ontwikkelingslanden India en China

Ook India is volgens de VN een ontwikkelingsland dat geen bijdrage aan het Fonds hoeft te leveren. Op de conferentie ontstak de afgevaardigde van India in heilige verontwaardiging voor de bühne over die fooi van 300 miljard dollar per jaar die de westerse landen bereid waren te betalen. India heeft een CO2-uitstoot die net zo groot is als die van de hele EU, en die zal naar verwachting nog verdubbelen in de komende decennia. Ze geven per jaar 75 miljard dollar uit aan defensie, ook voor het in stand houden van hun kernwapenarsenaal. Hoeveel miljard per jaar zouden ze van plan zijn te gaan claimen uit dat Klimaatfonds? 

En dan is er nog China. Kernmacht met veroveringsambities wat betreft Taiwan en de Zuid-Chinese zee. Grootste economie ter wereld, verreweg de grootste uitstoter ter wereld – bijna vijf keer zoveel als de EU. Defensiebudget voor dit jaar: 230 miljard dollar. Ontwikkelingsland volgens de VN, waarop China zich beroept om niet mee te betalen. Hoeveel kerncentrales en hogesnelheidslijnen is China van plan om met geld uit dat Klimaatfonds aan te leggen? Dat remt immers de onstuimige groei van hun uitstoot af?

Eerlijk is eerlijk, Hoekstra heeft op de conferentie nog wel wat gemord over deze merkwaardige lastenverdeling. En met succes: China en andere landen die bulken van het geld zijn ‘uitgenodigd’ om een vrijwillige bijdrage aan dat Klimaatfonds te doen. Tot toezeggingen heeft dat niet geleid.

De tweedeling van de wereld in Annex 1 en de rest kun je uit allerlei invalshoeken bekijken. Annex 1 stoot nu een kwart van alle CO2 uit, en hun uitstoot daalt gestaag, dankzij hun eigen, peperdure klimaatbeleid. Niettemin moeten zij de komende decennia biljoenen dollars en euro’s gaan overmaken aan non-Annex 1, die nu driekwart van de CO2 uitstoot en wier uitstoot stijgt.

Gigantische aflaat voor de Witte Schuld

Annex 1, dat zijn ook de landen die je in alle ranglijstjes over democratie, mensenrechten, rechtvaardigheid en welzijn bovenaan ziet staan. Juist omdat het in wezen van die keurige landen zijn, laten alleen die zich chanteren om een aanzienlijk deel van hun welvaart over te hevelen naar landen waar corruptie, nepotisme, inefficientie, dictatuur  en politieke instabiliteit hoogtij vieren.

En tenslotte, afgezien van buitenbeentje Japan, is Annex 1 de blanke, westerse wereld, en is non-Annex 1 de wereld met een kleurtje. Voor het grote merendeel komt dat Klimaatfonds neer op blanken die een gigantische aflaat betalen voor de Witte Schuld die ze zich hebben laten aanpraten.

Wetenschapsjournalist Arnout Jaspers is auteur van De Stikstoffuik (2023) en De Klimaatoptimist (2024), over energietransitie in Nederland. De boeken zijn HIER en HIER te bestellen. Informatie voor media en boekhandel: info@blauwburgwal.nl.   

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. U maakt dat samen met de andere donateurs mogelijk. Doet u weer mee, ook in het nieuwe jaar 2025? Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Arnout Jaspers: COP29: het jaarlijkse ‘Weg met Ons!’-feestje van de westerse jetset verscheen eerst op Wynia's Week.

COP29.

Naar verwachting zullen zo’n 50.000 mensen aan deze wereldwijde jamboree van de internationale klimaatbeweging deelnemen: regeringsleiders, klimaatministers, vertegenwoordigers van de fossiele en groene industrie, klimaatdiplomaten, parlementariërs, beleidsmakers, klimaatwetenschappers, vertegenwoordigers van klimaatdenktanks en klimaat-ngo’s en natuurlijk de onvermijdelijke klimaatactivisten.

Nederland zal in Bakoe vertegenwoordigd worden door een kabinetsdelegatie bestaande uit minister-president Dick Schoof (voor de ceremoniële toespraak en het galadiner voor wereldleiders), de minister van Klimaat en Groene Groei Sophie Hermans (voor het bewaken van de Nederlandse klimaatbelangen), en de staatsecretarissen Chris Jansen (Openbaar Vervoer en Milieu) en Vincent Karremans (Jeugd, Preventie en Sport), die zullen deelnemen aan voor hen relevante workshops. Hermans zal samen met de andere EU-klimaatministers deel uitmaken van het onderhandelingsteam van EU-klimaatcommissaris Wopke Hoekstra.

Meer geld van rijke landen

Waarover gaat het straks in Bakoe? Natuurlijk over geld, een steeds terugkerend en controversieel thema bij de VN-klimaatconferenties. De strijd tegen en de gevolgen van klimaatverandering kosten nu eenmaal heel veel geld. En als het aan de arme landen ligt, moeten de rijke landen – de veroorzakers van het probleem – opdraaien voor de kosten.

Dit jaar is aan de orde een verhoging van de jaarlijkse bijdragen aan het Green Climate Fund, het fonds waaruit klimaatprojecten in de arme landen worden betaald en dat tot nu toe gevuld werd door de rijke landen à raison van 100 miljard dollar per jaar. Dat bedrag moet op zijn minst met een factor tien omhoog, vinden de arme landen. Maar China, de een na grootste economie in de wereld en de grootste CO2-uitstoter, weigert categorisch aan het fonds bij te dragen, tot groot ongenoegen van de rijke G7-landen.

Daarnaast zullen de deelnemende landen weer een groot aantal oude initiatieven bestendigen en nieuwe lanceren. Bijvoorbeeld het methaan-initiatief van de VS, gelanceerd door de oud VS-klimaatgezant John Kerry op de COP26 in Glasgow (2021) met het doel de uitstoot van het broeikasgas methaan extra aan te pakken. Tijdens de COP28 in Dubai vorig jaar heeft de toenmalige Nederlandse klimaatminister Rob Jetten het voortouw genomen voor de vorming van een coalitie om een einde te maken aan fossiele subsidies. Daar zal volgens plan de huidige minister Hermans in Bakoe een vervolg aan geven.

Maar het alles overstijgende centrale hoofdthema van COP29 zal zijn ‘het levend houden van de opwarmingsgrens van anderhalve graad Celsius’ (‘Our fixed objective’). Die grens dreigt binnen niet al te lange tijd te worden overschreden en dat zal desastreuze gevolgen hebben voor het ‘voortbestaan van de mensheid’, als we de secretaris-generaal van de VN, de Portugese sociaaldemocraat António Guterres, moeten geloven.

Kortom, grote paniek in Bakoe. Het is de morele plicht van de mensheid om onder de anderhalve graad te blijven, zo schrijft het Azerbeidzjaanse Presidium van COP29 op de website van de conferentie. In Bakoe zal alles op alles worden gezet om het dreigende onheil af te wenden.

Hoe zit het ook al weer met die anderhalve graad? In het Akkoord van Parijs van 2015 is afgesproken de opwarming van de aarde te beperken tot ruim onder de twee graden en als het even kan tot onder de anderhalve graad, gerekend ten opzichte van het niveau van voor de industriële periode. Tot 2015 gold de Merkel-norm van maximaal twee graden, genoemd naar de voormalige Duitse bondskanselier die daarvan een warm pleitbezorger was. De aangescherpte Parijse opwarmingsgrenzen zijn het resultaat van een politiek onderhandelingsproces en hebben geen directe fysische betekenis. Over de praktische haalbaarheid van de meest ambitieuze ondergrens van anderhalve graad bestond indertijd in Parijs gerede twijfel.

Geen wetenschappelijke grens

Aan die twijfel is in 2018 korte metten gemaakt door het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) met een wetenschappelijk rapport over de haalbaarheid van de anderhalve graad grens (SR15). Daarin werd geconcludeerd dat de anderhalve graad wel degelijk haalbaar is mits de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen zeer drastisch wordt ingeperkt (‘deep cuts’). Daarmee bedoelde het IPCC het terugbrengen van de wereldwijde uitstoot naar netto-nul uiterlijk in 2050, wat neerkomt op een afname van de uitstoot tussen de 3 tot 4 procent per jaar van de uitstoot in 2020.

Sindsdien hebben de VN-klimaatorganisaties, gesteund door de rijke G7-landen, de anderhalve graad en de daarvan afgeleide netto-nul in 2050 als uitgangspunt gekozen voor het internationale klimaatbeleid. De anderhalve-graad grens wordt door de voorstanders van een streng klimaatbeleid steevast gepresenteerd als een kritieke, wetenschappelijk gefundeerde grens die onder geen beding mag worden overschreden. Dat is feitelijk onjuist maar de notie van een kritieke grens is wel gemeengoed geworden in klimaatkringen. Het gevolg is dat de iets minder ambitieuze grens uit het Akkoord van Parijs van ruim onder de twee graden geheel van de radar is verdwenen.

Terug naar de COP29. Traditioneel publiceert de VN aan de vooravond van de jaarlijkse klimaatconferentie een Emissions Gap Report. Daarin wordt aangegeven hoever de in de praktijk gerealiseerde wereldwijde vermindering van de uitstoot achterloopt bij de gewenste en afgesproken uitstootdoelen. Het rapport wordt samengesteld door een geselecteerde groep universitaire IPCC-wetenschappers, aangevuld met beleidsmedewerkers van een groot aantal klimaatdenktanks en klimaat-ngo’s. De coördinatie ligt in handen van het klimaatbureau van het United Nations Environmental Program (UNEP) in Kopenhagen. De regeringen van Nederland en Denemarken dragen bij in de kosten van het rapport.

De toon van het Emissions Gap Report 2024 is aanmerkelijk grimmiger dan in voorgaande jaren. De titel ‘Geen gebakken lucht meer… svp’ windt er geen doekjes om: geen woorden maar daden. De landen moeten hun uitstootambities met ‘kwantumsprongen’ verhogen en die dan ook onmiddellijk tot uitvoering brengen. Alleen dan kan een nakende klimaatcatastrofe worden afgewend. Boter bij de vis in Bakoe: dat is, kortweg, de alarmerende boodschap aan de onderhandelaars. Het sluit naadloos aan bij het hoofdthema van de COP29.

Het Emissions Gap Report 2024 laat zien dat van de door het IPCC in 2018 bepleite drastische inperking van de uitstoot tot dusver bitter weinig is terecht gekomen. De wereldwijde uitstoot is deze eeuw jaar op jaar gestegen (met uitzondering van het COVID-jaar 2020) van 41,5 GtCO2eq (Gigaton CO2 equivalent) in 2000 naar 57,6 GtCO2eq in 2023, een toename van bijna 2 procent per jaar. Weliswaar is de uitstoot in de G7- landen licht gedaald, maar die daling werd meer dan teniet gedaan door een stijging in vooral de opkomende Aziatische landen.

Ook de toekomst ziet er weinig rooskleurig uit. Het rapport heeft becijferd dat bij voortzetting van het huidige beleid de opwarming aan het eind van de eeuw zal zijn opgelopen naar 2,9 graad (mediaan). Als alle landen getrouw hun eerder gedane toezeggingen nakomen (de zogeheten NDC’s, de National Determined Contributions) zal de opwarming aan het eind van deze eeuw iets lager uitkomen op 2,4 tot 2,6 graad Celsius, afhankelijk van de hardheid van de toezeggingen, maar dat is nog steeds veel te hoog. En na 2100 zal de opwarming nog gewoon door blijven gaan totdat de netto-uitstoot is teruggebracht naar nul.

Er is ook goed nieuws

Kortom, de landen die het Akkoord van Parijs hebben ondertekend hebben er tot nu toe een potje van gemaakt. Volgens de uitvoerend directeur van de UNEP, de Deense ontwikkelingseconoom Inger Andersen, is de anderhalve graad ‘op sterven na dood’ en ligt het criterium van ruim onder de twee graden ‘op de intensive care’. Tijd om, in haar woorden, in Bakoe ‘all out’ te gaan op het pad naar de anderhalve graad voor 2030. Zo niet, dan gaat het ons levens en geld kosten en brengen we het planetaire systeem in groot gevaar.

Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel. Er staat ook goed nieuws in het Emissions Gap Report, maar dat is volledig ondergesneeuwd. Het goede nieuws is dat als alle landen hun officieel aangemelde plannen voor de vermindering van de uitstoot ook daadwerkelijk uitvoeren, de opwarming nog deze eeuw zal stabiliseren op 1,7 graad. Dan gaat het niet alleen om de ingeleverde NDC’s tot 2030 maar ook om de officiële toezeggingen te streven naar een uitstoot van netto-nul op enig moment voor of na 2050. Zo heeft China een netto-nul aangekondigd in 2060 en India in 2070.

De 1,7 graad is weliswaar hoger dan de ‘kritieke’ anderhalve graad, maar ligt wel ruim onder de twee graden en voldoet derhalve keurig aan het Akkoord van Parijs. Niets aan de hand dus. Er zijn dan ook helemaal geen ‘kwantumsprongen’ in de NDC’s nodig zoals bepleit in het Emissions Gap Report 2024. Het enige wat er moet gebeuren is de ondertekenaars van het Akkoord van Parijs houden aan hun gedane toezeggingen.

Onderstaande grafiek toont drie scenario’s voor drie karakteristieke uitstootpaden van CO2, het belangrijkste broeikasgas: het officiële IPCC Netto-Nul scenario (blauw), het scenario waarin het huidige beleid wordt voortgezet (oranje) en het optimistische UNEP-scenario met de NDC’s plus Netto-Nul toezeggingen (goud). Op de verticale as staat de jaarlijkse emissie van CO2 in GtCO2 en op de horizontale as de tijd in kalenderjaren. Alle scenario’s beginnen in 2020 met een CO2-uitstoot van 40 GtCO2 per jaar.

De uitstoot van het IPCC Netto-Nul pad daalt snel van 40 naar 20 GtCO2 per jaar in 2030 en daarna iets minder snel naar nul in 2050. De totaal opgetelde uitstoot bedraagt dan 500 GtCO2, exact gelijk aan het door het IPCC vastgestelde koolstofbudget per 1 januari 2020 voor een opwarming van anderhalve graad.

Bij voortzetting van het huidige beleid bedraagt de opwarming aan het eind van de eeuw 2,9 graad en daar hoort een totale hoeveelheid uitgestoten CO2 bij van 2900 GtCO2, gerekend vanaf 2020. Aannemende dat de uitstoot vanaf 2020 lineair afneemt, komt de emissiesnelheid in 2100 dan uit op 32,5 GtCO2.

Wereld van verschil

In het scenario met de NDC’s plus de Netto-Nul toezeggingen stijgt de opwarming naar 1,7 graad. Het koolstofbudget voor een opwarming van 1,7 graad is 850 GtCO2. Met een lineaire afname wordt de netto-nul uitstoot dan bereikt in 2063, nog ver voor het einde van de eeuw. Dat is een wereld van verschil met het dramatische scenario waarin het huidige beleid wordt voortgezet.

De toekomst ziet er dus lang niet zo angstwekkend uit als de gevestigde klimaatorde ons in Bakoe voorhoudt. Ja, de anderhalve graad zal zo goed als zeker worden gepasseerd, daar helpt geen moedertje lief aan. Maar dat betekent nog niet het einde van de wereld. De opwarming is op weg naar ‘ruim onder de twee graden’ en daar valt goed mee te leven. Dat vonden althans de architecten en ondertekenaars van het Akkoord van Parijs.

Niet overtuigd? De klimaatonderhandelaars zouden hun licht ook eens kunnen opsteken bij hun collega-klimaatwetenschappers. In een recente enquête van de Britse kwaliteitskrant The Guardian onder 380 recente IPCC-auteurs bleek dat 94 procent van hen geen fiducie meer heeft in de anderhalve graad. Zeer tot hun leedwezen, dat wel.

De anderhalve graad is dood, leve de 1,7 graad. Paniek om niets in Bakoe.

Jacques Hagoort is gepromoveerd in de natuurkunde aan de TU Delft. Hij was als onderzoeker en raadgevend ingenieur werkzaam in de olie- en gasindustrie. Van 1988 tot zijn pensionering in 2002 was hij parttime hoogleraar reservoirtechniek aan de TU Delft.

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de vrijwillig betaalde abonnementen van de lezers, kijkers en luisteraars. Doet u al mee? Doneren aan Wynia’s Week kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht De toekomst is lang niet zo angstwekkend als de gevestigde klimaatorde ons voorhoudt verscheen eerst op Wynia's Week.

Sirenes

Na de succesvolle pieper- en walkietalkieaanslagen op Hezbollah-strijders in Libanon werd het stil in Israël. Hoe zou Hezbollah gaan terugslaan en zou Iran zich ook openlijk in de strijd gaan mengen? Zoals verwacht nam allereerst de intensiteit van de raket- en droneaanvallen vanuit Libanon toe, evenals de reikwijdte van de raketten.

Onze woonplaats, zo’n 15 kilometer ten zuiden van Haifa, kreeg vorige week voor het eerst sirenes te horen vanuit omliggende dorpen en stadjes. Een buurvrouw filmde vanuit haar raam zo’n 15 Hezbollah-projectielen die uit de lucht werden geschoten. Een paar dagen later ging ook de sirene van ons dorp af. Lang niet iedereen heeft een safe room en de openbare schuilplaatsen zijn voor bijna niemand binnen een minuut te bereiken. De boem klonk gelukkig van verre.

Na de eliminatie van vrijwel de gehele Hezbollah-top, inclusief secretaris-generaal Nasrallah, op 27 september, werd voor het hele noorden, inclusief Haifa en het gebied rond Haifa, alarmfase 1 afgekondigd. Openbare bijeenkomsten werden afgelast en scholen gesloten. Een paar dagen later nam de stress wat af en volgde voor het gebied ten zuiden van Haifa alarmfase 2. Onze zoon kon (moest) de laatste dag voor de nieuwjaarsvakantie nog naar school.

Op 1 oktober deed Iran (voor een tweede keer) openlijk mee. Het sjiitische regiem vuurde in een halfuur tijd 181 raketten af, nu en vooral ook op het centrum van Israël, en stuurde daarmee bijna 10 miljoen mensen de schuilkelders in. Het resulteerde in één dode Palestijn (!) op de Westoever en twee gewonde Israëli’s. De luchtafweer bleek wederom uitermate effectief, al zijn er naast inslagen op open terrein een paar gebouwen in het centrum van het land vernield. Twee luchtmachtbases liepen schade op, overigens zonder gevolgen voor de operationele capaciteiten.

Goed voorbereid

Kwam de Hamas-invasie op 7 oktober vorig jaar voor bijna iedereen als een complete verrassing, op de agressie van Hezbollah had het leger (de IDF) zich al ruim 15 jaar voorbereid. De pieper- en walkietalkie-aanslagen, als onderdeel daarvan, zijn in alle opzichten uniek. Ze vergden vele jaren van voorbereiding en intelligence, en de explosies waren specifiek gericht op Hezbollah-strijders met als gevolg dat burgerslachtoffers (vrijwel) zijn voorkomen.

Zeer recent maakte legerwoordvoerder Hagari bekend dat, ver voordat de recente grondoperaties in het zuiden van Libanon van start gingen, het leger al een paar dagen na 7 oktober vorig jaar was gestart met uiteindelijk zo’n 70 geheime missies in Libanon, waarbij tal van stellingen, tunnels, bunkers en wapenopslagplaatsen, soms vlak bij de grens, zijn vernield. Hiermee werd een invasie in het noorden van Israël voorkomen.

Ondergrondse volkswoede

Volgens een schatting van de IDF stonden er na 7 oktober zo’n 2400 terroristen van de Radwan-unit en circa 500 strijders van de Islamitische Jihad klaar om Israël binnen te vallen. Een voorraad onlangs gevonden landkaarten toont aan dat het doel was om Galilea in het noorden te bestormen en om er, net zoals Hamas in het zuiden, flink op los te moorden en gijzelaars te verkrijgen.

Terwijl velen in het Westen pleiten voor een wapenstilstand met Hezbollah/Libanon, zijn er in Israël weinig mensen te vinden die daarvoor voelen. Toen Netanyahu, op weg naar de Algemene Vergadering van de VN, de Amerikanen liet weten er wel wat in te zien, ontstak er een soort ondergrondse volkswoede. 60.000 mensen uit het noorden die al vrijwel een jaar lang vluchteling in eigen land zijn en dan Hezbollah de kans geven zich te hergroeperen en herbewapenen? Een gotspe.

Nog voor zijn vliegtuig geland was, keerde hij op zijn schreden terug en het licht voor de aanslag op het hoofdkwartier van Hezbollah in Beirut ging op groen.

Netanyahu’s speech voor de VN maakte voor vriend en vijand in eigen land veel goed. ‘Israël zal Hezbollah blijven aanvallen tot de vluchtelingen uit het noorden weer veilig naar huis kunnen.’ Zijn speech was nog niet ten einde of Nasrallah en een aanzienlijk deel van de Hezbollah-top verhuisden naar een andere wereld. In delen van Syrië en Irak, waar Hezbollah in het verleden verschrikkelijk tekeer is gegaan, vierden soennitische moslims (mannen) op straat de succesvolle Israëlische aanslag door baklava en snoepjes uit te delen. Niet uit liefde voor de Israëli’s, maar vanuit een diepe haat voor Hezbollah.

Praten kan Netanyahu als geen ander. Allereerst benadrukte hij dat Israël de oorlog niet heeft gezocht. Nu niet en nooit. Het was Hamas die op 7 oktober op barbaarse wijze begon, Hezbollah volgde een dag later, Iran was al jaren eerder achter de schermen begonnen de boel op te stoken en financieren, en op een gegeven moment gingen de Houthi’s uit Jemen en terroristen op de Westoever ook meedoen.

Hamas is vrijwel verslagen

Wat Hezbollah betreft stelde Netanyahu dat ze hun eigen volk in gevaar hebben gebracht ‘door raketten in elke keuken, elke garage te plaatsen’. De merendeels sjiitische bewoners van het zuiden van Libanon konden van Hezbollah geld krijgen om hun huizen te verbouwen of in te richten voor de opslag van raketten en bovendien krijgen ze daarvoor een maandelijkse toelage. Het geld kwam en komt uit Iran.

Wat Gaza betreft stelde Netanyahu dat Israël de oorlog daar nu aan het winnen is. Eind vorige week bevestigde de IDF dat Hamas in vrijwel geheel Gaza verslagen is en nu in feite niet meer is dan een guerrilla. Daarom de strijd staken? ‘Als we niet doorgaan,’ aldus een legerwoordvoerder, ‘komt er waarschijnlijk geen enkele gegijzelde nog levend terug.’

Verder met Abraham-akkoorden

Tegelijkertijd beijvert het leger zich om te voorkomen dat Hamas de humanitaire hulpgoederen steelt en voor exorbitante prijzen aan de burgerbevolking verkoopt. Het blijft niet bij stelen alleen. Zo vermoordden drie gemaskerde Hamas-terroristen vorige week Islam Hijazi, een moeder van twee jonge kinderen en directeur van een Palestijnse gezondheidszorgorganisatie, omdat ze weigerde donaties aan haar organisatie af te staan. Ze stopten haar auto en vuurden zo’n 90 kogels op haar af. Vrijheidsstrijders?

In zijn VN-speech maakte Netanyahu nog eens duidelijk dat het ‘ondenkbaar’ en ‘ridicuul’ is te denken dat Hamas nog een rol kan spelen in het naoorlogse Gaza. Zonder deze keer een tweestatenoplossing geheel van tafel te vegen, gaf hij Mahmoud Abbas, president van de Palestijnse Autoriteit, wel een (terechte) veeg uit de pan. ‘Hij weigert nog steeds het bloedbad van 7 oktober te veroordelen en betaalt nog steeds honderden miljoenen aan Palestijnse terroristen die Israëli’s en Amerikanen hebben vermoord.’

Nog afgelopen dinsdag wisten Palestijnse terroristen van de Westoever in Jaffa zes Israëli’s in een lightrail en op straat met een gestolen machinegeweer te vermoorden. Perspectief is er, wat Netanyahu betreft, alleen door verder te gaan op de weg van de Abraham-akkoorden met als eerste stap vrede met (het soennitische) Saoedi-Arabië. Wellicht dat er met een door de Saoedi’s geleide vredesmacht ooit enige rust in het Midden-Oosten kan komen.

Guterres en Borrell niet meer welkom

Van de Verenigde Naties verwacht vrijwel niemand in Israël nog enig heil. Zo hield de UNRWA jarenlang de ogen gesloten voor de wapenopslag in en tunnels onder de eigen scholen en gezondheidscentra in Gaza. De mede door de Europese Unie gefinancierde en door UNRWA uitgegeven schoolboeken verheerlijken de jihad. UNRWA had en heeft bovendien de nodige Hamasterroristen op de loonlijst staan. De onlangs in Libanon gedode Fatah Sharif was niet alleen een senior medewerker van de UNRWA, maar ook een commandant van Hamas en voorzitter van de vakbond voor leraren in Gaza.

VN-secretaris-generaal António Guterres heeft vrijwel vanaf dag 1 van de oorlog opgeroepen tot een wapenstilstand in Gaza en daarmee impliciet tot een nieuwe moordpartij op Israëli’s. Op 1 oktober veroordeelde hij de ‘verbreding van het conflict in het Midden-Oosten’ zonder Iran te noemen en tot op heden heeft hij de gruwelen van 7 oktober niet veroordeeld. Hij is hier al geruime tijd persona non grata en, evenals EU-chef Borrell, ook letterlijk niet meer welkom.

Niet verbazend dat Israël de VN niet meer serieus neemt

Dan is er ook sinds jaar en dag de UNIFIL-missie in Libanon die moet toezien op de naleving van resolutie 1701, maar niet veel meer gepresteerd heeft dan bij weekenduitstapjes wat geld in de horeca van Tel Aviv te pompen.

Tot slot is er nog het Internationaal Strafhof, waarvan de aanklager wil dat er arrestatiebevelen worden afgekondigd voor Netanyahu en defensieminister Gallant voor oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Mag een land zich niet verdedigen tegen (barbaarse) aanvallen van buiten? Al met al mag het niet verbazen dat Israël de VN niet meer serieus kan nemen.

Ook na de hevige maar kortdurende aanval van Iran gaan de raket- en droneaanvallen door Hezbollah onverminderd door. Israël zal op zijn beurt doorgaan met bombarderen en selectieve infiltraties totdat de uit het noorden gevluchte Israëli’s weer veilig naar huis kunnen onder het motto: dat is de enige taal die de terroristen begrijpen. Het zal helaas dus nog wel duren en ook de nodige levens van Israëlische soldaten kosten. Deze week sneuvelden er al negen.

De stemming in het land is bedrukt en gelaten. De Rosh HaSjanah-tafels waren in veel families leger dan gewoonlijk. In onze familie dienen er inmiddels alweer drie neven, een nicht, een vriendje van en een zwager als reservist. Sjanah tovah.

Ik heb de voorgaande punt nog niet gezet of er klinken drie harde knallen gevolgd door drie rookpluimen boven zee en even later de sirene. Indachtig de foto van een gisteren naast het huis van mijn schoonzuster gevallen brokstuk, ren ik naar een beschutte hoek van ons huis. Ik hoor gelukkig niets vallen.

Herdenkingen

Op 7 oktober zal het begin van de oorlog herdacht worden. Allereerst door de vele families bij de graven van de vermoorde festivalgangers en gegijzelden, en de gesneuvelde burgers en soldaten. Door de situatie in het noorden is de onenigheid tussen de regering en families van de gegijzelden over het hoe en wat van een nationale herdenking gelukkig naar de achtergrond verdwenen.

Vooralsnog staat onder meer een groot concert in het Ha Yarkon-park in Tel Aviv gepland. Vanwege ‘de situatie’ zal het worden gestreamd en zonder publiek plaatsvinden. Bij ons in het dorp gaan we de stream in het amfitheater bekijken.

Willem Dercksen (1951) heeft in het verleden van alles en nog wat gedaan. Tropische roots en een Israëlische partner brachten hem naar Israël waar hij de trotse vader van twee kinderen is en de kost verdient met redactioneel werk.

Wynia’s Week verschijnt nu drie keer per week! De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Israël, 7 oktober, een jaar oorlog verscheen eerst op Wynia's Week.