Theodor Holman: ‘Ik heb eigenlijk wel zin in oorlog’

Lang geleden wilde hij ‘de satirische versie van Jean-Paul Sartre’ worden. Dat is niet gelukt, maar wel werd THEODOR HOLMAN schrijver, columnist, scenarist en televisie- en radiomaker. Onlangs verscheen zijn nieuwe roman De trip van Ferdinand Hania, waarin de hoofdpersoon buitenlandredacteur is bij een Amsterdams dagblad dat sprekend lijkt op Het Parool. Laat dat nou tevens de krant zijn waar Holman – uitgesproken pro-Israël en anti-Hamas – vorig jaar aan de dijk werd gezet als columnist.

‘Ik moest een nieuw evenwicht vinden’, zegt Holman in videogesprek met Roelof Bouwman voor WWTV (ook te beluisteren als podcast). ‘Het was een klap en ik lijd er nog steeds onder.’

Amsterdam Oud-Zuid, de jaren zeventig, Indische ouders met een oorlogstrauma, moeizame relaties met het andere geslacht, de journalistiek: De trip van Ferdinand Hania is een tragikomisch boek waarin veel thema’s en obsessies uit het werk van Holman samenkomen.

‘Persoonlijkheid en techniek genereert literaire kwaliteit,’ luidt zijn credo. Ondertussen is de Nederlandse literatuur de afgelopen jaren een nicheproduct geworden waarvoor – anders dan in de hoogtijdagen van W.F. Hermans, Gerard Reve en Harry Mulisch – nog maar weinig publieke belangstelling bestaat. ‘Er verschijnen tegenwoordig klimaatromans,’ verzucht Holman. ‘Op zinsniveau vaak niet eens zo slecht. Alleen: mij boeit het niet.’

Niet alleen bij Het Parool, maar ook bij de Volkskrant, NRC en Trouw zijn de stemmen van tegendraadse columnisten nagenoeg verstomd. Het is, vindt Holman, een serieus genre dat niet is bedoeld voor grappenmakerij. ‘Als columnist kun je op een literaire manier je opinie naar voren brengen. Al die cabaretiers die columns gaan schrijven – steeds weer is het niks.’

Holman geeft het eerlijk toe: hij is somber gestemd. ‘Het debat heeft geen zin meer, de argumenten zijn gewisseld en daar wordt domweg niet naar geluisterd. Je voelt je daardoor onmondig en alleen. En als je dan ook nog gecanceld wordt… Ik heb eigenlijk wel zin in oorlog. Dat is onethisch en gaat tegen de moraal in, maar soms moet dat.’

Gelukkig is er bij Holman ook altijd weer relativering. ‘Nee, ik ben geen leuke jongeman meer. Maar als ik te veel uit mijn nek lul, moet je het zeggen hoor.’

Wynia’s Week is er altijd, het hele jaar door, ook met video’s en podcasts. Net als de nieuwsbrieven en artikelen van Wynia’s Week zijn die ook vrij toegankelijk, mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u al mee? Hartelijk dank!