Het is een passage uit de bekende c’est ça-tirade van Pim Fortuyn in de Hilversumse bovenwoning van zijn spindocter Kay van de Linde. Zoals wel vaker legde Fortuyn de vinger op de zere plek: jongemannen met een islamitische achtergrond zorgen voor een aanzienlijk deel van de criminaliteit, die bovendien zelden is gericht op de eigen islamitische broeders en zusters.

Een praktische en een religieuze reden

Waarom beroven islamitische jongemannen nooit islamitische bejaarden? Waarom zijn islamitische vrouwen zelden of nooit doelwit van zedendelicten?

Dat heeft allereerst een praktische reden. Als je in Amsterdam als 17-jarige Marokkaan een oude vrouw uit je eigen gemeenschap berooft, is de kans vrij groot dat je herkend wordt. Deze 17-jarige heeft vermoedelijk meer vrees voor bestraffing in eigen kring dan door de Nederlandse rechterlijke macht.

De hoofdreden is echter religieus van aard. De islam is een expansieve godsdienst die voorschrijft dat niet-moslims minderwaardig zijn en een legitiem doelwit vormen bij de verovering van de publieke ruimte, ofwel de ‘ongelovige’ samenleving. Dat uitgangspunt leeft niet alleen onder streng gelovige moslims; vrijwel de gehele islamitische cultuur in West-Europa is ermee doordrenkt.

Uitdagend en agressief

Timon Dias, psychiater en GeenStijl-redacteur, schreef enkele opiniestukken over islamitische straatterreur, die hij de ‘gangsterislam’ noemt. Hij geeft de volgende definitie: ‘(drugs)criminaliteit, straatovervallen, aanrandingen en verkrachtingen, rellen, vandalisme en brandstichtingen gericht tegen niet-moslims, de niet-islamitische samenleving en niet-islamitisch gezag zoals politie en hulpverleners.’ Om daar aan toe te voegen: ‘Criminelen met een islamitische achtergrond gedragen zich wellicht allesbehalve vroom, maar niettemin zien ze zichzelf als onderdeel van de wereldwijde islamitische gemeenschap. Ze zijn vaak schaamteloos in hun minachting voor autoriteiten, maar als zij een autoriteit wel respecteren, dan is deze religieus van aard: een imam of islamitische organisatie.’ 

Als je bedenkt dat het aantal moslims in Nederland groeit en de gemeenschap ook nog eens orthodoxer wordt, kan je je voorstellen dat ook het criminele gedrag van islamitische jongemannen op straat steeds frequenter en extremer wordt. Bijna elke Nederlander kent het typische gedrag van deze mannen, dat je het beste als uitdagend en agressief kan omschrijven. ‘Ze zijn constant met hun omgeving bezig’, zegt Dias. ‘Ik kan hun gedrag niet meer los zien van hun religieuze achtergrond.’

Timon Dias: ‘Als een situatie escaleert hoeven deze jongeren maar een belletje te plegen en er staan opeens 15, 20 man om hen heen. En ze weten: autochtone slachtoffers worden niet op dezelfde wijze gedragen door de gemeenschap. Nederlanders willen vertrouwen op de zwaardmacht. Maar wat als het gezag de bevolking niet meer kan beschermen?’

Hoe ontwrichtend en ondermijnend hun criminele activiteiten ook mogen zijn, schrijft Dias in zijn grotendeels nog actuele stuk uit 2014, ‘islamitische criminelen zullen zich nooit minachtend over de islam uitlaten of de “islamitische zaak” tegenwerken’. Hij wijst erop dat ‘de culturele uitdrukkingen van criminele en straatjongeren met een islamitische achtergrond doortrokken zijn van islamitische thema’s en symbolen’.

Criminele Syriërs

De term ‘gangsterislam’ is bedacht door Ibrahim Wijbenga. Het voormalige CDA-raadslid in Eindhoven en ontvanger van meerdere jihadistische doodsbedreigingen werd bijgevallen door Edwin Bakker, hoogleraar terrorisme en contraterrorisme, die het net als Wijbenga waarschijnlijk achtte dat terugkerende Syrië-gangers hier in plaats van aanslagen overvallen zullen plegen om de jihad te financieren. Ook deze dynamiek werkt de verdere vervlechting van criminaliteit en religie in de hand. Islamitische straatterreur – ofwel de gangsterislam – en de islamitische preken op vrijdag in de moskee kunnen dus gezien worden als twee kanten van dezelfde medaille.

Deze dagen is de discussie over de Syrië-gangers grotendeels verlegd naar de Syrische jongemannen die te jong zijn om namens IS te hebben gevochten en sinds 2014 in grote getale naar Nederland zijn gekomen. Medio 2026 wonen er ongeveer 200.000 Syriërs in Nederland, ruim 1 procent van de totale Nederlandse bevolking. Een groep bovendien die door gezinshereniging en aanhoudende hoge immigratiecijfers snel doorgroeit. ‘Professionals in de asielketen’ waarschuwen in Trouw dat deze jongeren voor veel criminaliteit zorgen: ‘De Syrische jongeren die nu komen, zijn niet zozeer direct op de vlucht voor oorlog maar zoeken vooral een beter leven. Ze zijn onthecht van hun thuissituatie en van elk systeem van regels. Ze vertonen ingewikkelder gedrag dan Syrische jongeren die rond 2015 asiel aanvroegen.’

Hier staat in nette bewoording dat er veel criminele Syriërs naar ons land komen die niet vluchten voor oorlog en die maar weinig in de weg wordt gelegd hier hun criminele praktijken te ontplooien.

Minachting voor het gezag

Het zijn dus niet alleen tweede en derde generatie-Marokkanen en -Turken die de gangsterislam vertegenwoordigen, ook nieuwe groepen als Irakezen, Afghanen en dus Syriërs. Onlangs kwam daar nog een nieuwe groep bij: asielzoekers ‘met onbekende herkomst’, zoals ze in de immigratiestatistieken worden omschreven. In de praktijk gaat het hier in veel gevallen om Palestijnen. Ook van deze groep is gemiddeld gesproken geen al te positieve bijdrage aan de Nederlandse maatschappij te verwachten, zoals eerder Deens onderzoek heeft laten zien. Voor veel Joden in Nederland zal in tijden van oplaaiend antisemitisme de massale instroom van mensen uit Gaza, de Westbank en Syrische Palestijnen in de eerste helft van 2026 als niets minder dan verraad door de eigen overheid worden gezien: Palestijnen krijgen de Jodenhaat met de paplepel ingegoten.

Beroepscriminelen beschouwen de labiele, jonge Syriërs als makkelijke prooi om te ronselen voor criminele praktijken. Ook een ander mogelijk toekomstbeeld doemt op: dat van gevechten tussen verschillende islamitische groepen. Nu al bestrijden groepen islamitische Syriërs – van verschillende clans – elkaar in Nederlandse stadscentra, op fatbikes rondrijdend met pistolen en messen op zak. Je kan je voorstellen dat in de toekomst bijvoorbeeld Marokkaanse en Syrische gangs strijden om territorium of simpelweg omdat ze elkaar niet aanstaan. Strikt genomen kunnen we dan niet meer van gangsterislam spreken, de slachtoffers zijn dan immers moslims. Maar ook dit beeld is een mogelijk voortvloeisel van de minachting voor het gezag dat breed in die kringen leeft. In Zweden, een land dat qua immigratie een dik decennium op ons voorloopt, is straatterreur in de grote steden al aan de orde van de dag.

De jongste cijfers uit Denemarken bevestigen het beeld van een zeer problematische groep jonge Syriërs. In de verkrachtingscijfers van het Deens Statistiekbureau zien we dat Syriërs 16 keer vaker veroordeeld worden voor verkrachting dan Denen. Alleen bij Somaliërs is dit vaker: 20 keer. Andere islamitische landen staan ook hoog in deze statistiek: Irakezen 9 en Afghanen 11 keer vaker. Vergelijkbaar onderzoek in Nederland van Jan van de Beek op basis van CBS-cijfers toont soortgelijke cijfers: Somaliërs zijn 20 keer vaker dan autochtone Nederlanders veroordeeld voor verkrachting, Afghanen 11 keer, Irakezen acht keer en Syriërs ruim 4 keer.

Het beeld dat massale islamitische immigratie een gevaar oplevert voor vrouwen, wordt nog eens bevestigd door de stijging van de aangiften van verkrachting in verschillende Europese landen sinds het jaar 2000. Dat blijkt uit nationale politiedata en cijfers van Eurostat. Het aantal aangiften van verkrachting in Engeland en Wales steeg van 8.593 (2000) naar 68.109 gevallen (2023, +692 %), in Duitsland tot 39.029 (+380 %) en in Frankrijk tot 42.400 (+465 %). In Polen, een land met nagenoeg geen immigratie van buiten Europa, daalde daarentegen het aantal van 2.399 naar 1.127 (–53 %).

Islamisten en criminele moslims

Dias ziet, naast het feit dat ze zich als moslim identificeren, drie belangrijke overeenkomsten tussen orthodoxe moslims of ‘islamisten’ en criminele moslims: ‘Ten eerste koesteren zij subversieve intenties jegens de maatschappijen waarin zij wonen. Islamisten hebben een historisch geworteld en gedetailleerd geloofssysteem dat hun voorschrijft niet in gastsamenlevingen te integreren, en deze zo mogelijk middels zending te bekeren. Islamitische criminele jongeren voelen een meer diffuse, areligieuze en onhistorische antipathie jegens hun samenlevingen.

Ten tweede verheerlijken beide groepen geweld. Islamisten verheerlijken religieus gemotiveerd geweld, terwijl islamitische criminele jongeren gang- en criminaliteit-gerelateerd geweld verheerlijken. Toch is het niet ongewoon dat islamitische straatjongeren ook religieus gemotiveerd geweld, meestal gericht tegen de VS, Israël of sjiieten, verheerlijken. Ten derde hebben beide groepen een zeer sterke neiging tot het minachten of haten van Joden.’

Ondermijning van gastsamenleving

Volgens Dias is deze synthese tussen criminaliteit, straatleven en de islam een ‘uniek Europees probleem’, met de toevoeging – 12 jaar na publicatie – dat ook andere westerse landen die hoge populaties moslims kennen zoals Canada en Australië er inmiddels last van hebben. Hij schrijft dat het opvallend is dat ‘islamisten’ of orthodoxe moslims ‘zelden of nooit islamitische jongeren aanspreken op of veroordelen om hun subversieve gedrag, ook als hun criminaliteit niet dient ter financiering van de jihad’. Vanuit islamitisch oogpunt is dit logisch, want ‘terwijl islamisten hun gastsamenlevingen op hun religieus geïnspireerde manier ondermijnen, doen criminelen en straatjongeren met een islamitische achtergrond het op hun eigen areligieuze en ‘aardse’ manier door intimidatie van wijkbewoners, overvallen en drugshandel etc’.

Hoewel er ongetwijfeld ook de nodige ergernis zal zijn onder veel normale Marokkanen in Nederland over het gedrag van het straattuig, hoor je ook hen deze onvrede niet publiekelijk uiten. Mogelijk speelt angst hier ook een rol en het verschil tussen een Berberse en islamitische eercultuur enerzijds en de protestantse, Nederlandse schaamtecultuur anderzijds.

De kans dat het opiniestuk van Dias uit 2014 vandaag de dag ook in de Volkskrant geplaatst zou worden, lijkt miniem. Met het groter worden van de problemen rondom de gangsterislam, belandt de discussie door politiekcorrecte media en instituties steeds vaker in de taboesfeer. In links-academische kringen en bijvoorbeeld ook de rechterlijke macht, is nog steeds de heersende gedachte dat crimineel gedrag door islamitische jongeren vooral te verklaren is uit economische achterstand en discriminatie. In de ogen van deze cultuurrelativisten zijn alle culturen immers gelijk en dus kan de religieuze achtergrond nooit reden zijn voor crimineel gedrag.

Waarom mensen uit andere culturen en met dezelfde economische achtergrond niet even hoog zijn vertegenwoordigd in de criminaliteitscijfers, daarop hebben deze geleerden geen antwoord. De vraag is ook: waarom veroorzaken Hindoes in Nederland nooit rellen, waarom belagen Chinezen nooit massaal vrouwen? En waarom zijn bijvoorbeeld Jezidi’s, ook vaak afkomstig uit Syrië, of Iraniërs die gevlucht zijn voor het islamistische regime veel minder vaak betrokken bij misdaden dan hun islamitische landgenoten?

Naïef

Het is waar: niet alle criminaliteit wordt door mannen met een islamitische achtergrond gepleegd. In ons land zijn bijvoorbeeld ook Antillianen sterk oververtegenwoordigd in de misdaadcijfers. Maar andersom is het wel waar: elke nationaliteit waarvan de inwoners overwegend moslim zijn, is sterk oververtegenwoordigd in de misdaadcijfers.

Ook vaak gehoord: de nogal naïeve bewering dat er geen probleem is omdat de criminaliteit helemaal niet toeneemt in Nederland. Volgens oud-politiecommissaris Sander Schaepman klopt dat niet, zo zei hij bij PowNed: ‘Als jij geen aangifte doet, dan is dat volgens de statistieken niet gebeurd.’ Volgens Schaepman wordt daarmee een deel van de werkelijkheid structureel gemist, zeker als het gaat om geweld en intimidatie onder jongeren.

Hij stelt bovendien: ‘Er is heel veel geweld door vooral Marokkaanse jongens.’ Schaepman vindt dat in analyses alles benoemd moet kunnen worden. ‘In een analyse is alles relevant, dus ook kleur en etniciteit.’

‘Er gebeurt veel waarvan geen aangifte wordt gedaan’

Volgens Schaepman zijn bepaalde vormen van islamitische beleving niet verenigbaar met westerse vrijheden. ‘Ik denk dat het totaal niet compatibel is met de West-Europese samenleving.’ Hij waarschuwt dat het inperken van vrijheden al zichtbaar is in sommige wijken en dat het gebrek aan intern tegengeluid hem stoort. ‘Waarom zou ik mij moeten uitspreken over het gedrag van anderen’, hoor je dan. Voor hem begint alles met erkenning van het probleem.

Naar aanleiding van de rellen aan Nederlandse en Belgische kustplaatsen, waarbij met name Marokkaanse jongeren geweld gebruiken, dagjesmensen en horecapersoneel intimideren en agenten bedreigen zegt Schaepman: ‘Wij weten uit verschillende bronnen dat er heel veel gebeurt waar geen melding of aangifte van wordt gedaan. Dat is vooral met deze doelgroep nog vele malen hoger.’

De kans dat de islamitische straatterreur vanzelf stopt is nihil. Veel waarschijnlijker is dat er de komende decennia sprake is van een exponentiële groei van de gangsterislam. In 2050 zal naar schatting de Nederlandse populatie uit 3 à 4 miljoen moslims bestaan, onder wie relatief veel jongeren. Op dit moment zijn dat ongeveer 1 miljoen tot 1,2 miljoen moslims, volgens het CBS zo’n 6 procent van de Nederlandse bevolking.

Volgens de Canadese evolutionair gedragswetenschapper Gad Saad kan je behoorlijk goed voorspellen wat er gebeurt als de moslimbevolking een bepaald percentage van een samenleving bereikt. Voor 6 tot 10 procent zegt hij dat er – mede als gevolg van toenemende criminaliteit – no-go zones ontstaan, zoals nu al het geval is in Groot-Brittannië en Frankrijk. In die no-go zones klinkt de roep om de sharia, islamitische wetgeving, steeds luider. Er gelden vooral de wetten van de straat; criminelen zijn er de baas en de politie komt er niet meer.

‘Suïcidale empathie’

Je zou denken dat de Nederlandse overheid zich volop aan het voorbereiden is op deze vrijwel onafwendbare demografische toekomst en de gevolgen. Straatterreur met een sterk islamitische signatuur vraagt om een aanpak die niet lijkt op de huidige. Maar niets is minder waar: onze politici doen alsof onze samenleving niet aan de vooravond staat van grote maatschappelijke veranderingen. Zo komen nog steeds elke week 1000 Syriërs, Palestijnen en andere islamitische jongemannen – waarvan vermoedelijk slechts een klein percentage daadwerkelijk vlucht voor oorlog –ons land binnen zonder dat ze een noemenswaardige screening krijgen om te kijken of het terroristen zijn.

Volgens Saad ligt het probleem bij de houding van het Westen, die hij ‘suïcidale empathie’ noemt. Als het om de islam gaat stelt het westerse establishment mededogen, begrip en empathie boven logica en langetermijngevolgen. Slachtofferschap is heilig verklaard en hard straffen wordt gezien als onrechtvaardig. Volgens Saad is het Westen met deze houding gedoemd om zichzelf op te heffen.

Timon Dias is het eens met deze analyse. ‘Het probleem is psychologisch. Deze generatie politici is niet serieus. Zij gaan dit probleem niet oplossen.’

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Islamitische straatterreur wordt ernstiger en zichtbaarder en de politiek is niet in staat er iets aan te doen verscheen eerst op Wynia's Week.

Het spektakel begon in het pastorale Engeland van Shakespeare, met levende dieren en cricketspelers. Met zeven rokende schoorstenen werd vervolgens de industriële revolutie uitgebeeld. Na een minuut stilte voor de gevallen uit twee wereldoorlogen was het de beurt aan de beweging voor vrouwenkiesrecht en de komst van de eerste migranten uit het voormalige Empire. Zeshonderd dansers en 320 ziekenhuisbedden vol kinderen symboliseerden de National Health Service: ‘het instituut dat de natie bijeen houdt’.

En toen moesten James Bond en koningin Elizabeth nog uit de lucht vallen. J.K. Rowling las voor uit Peter Pan, The Beatles kwamen voorbij, samen met de Sex Pistols, David Bowie en de Eurythmics. David Beckham scheurde in een speedboot over de Theems met de olympische toorts. Rowan Atkinson dreef intussen in het stadion de spot met het London Symphony Orchestra en dirigent Simon Rattle.

Cool Brittannia zat goed in z’n vel, was de boodschap – en Londen was opnieuw het stralende middelpunt van de wereld.

Roofkapitaal

Onderzoeksjournalist Patrick Radden Keefe schetst in London Falling een veel minder flatteus beeld van de wereldstad. Fout geld regeert, de onder- en bovenwereld zijn naadloos met elkaar verbonden en de autoriteiten halen hun schouders op. Keefe, die schrijft voor The New Yorker, maakte naam met Het pijnstillerimperium, een meeslepend verslag over de makers van OxyContin die in de VS een verslavingsepidemie ontketenden.

Keefe erkent dat Londen de laatste decennia enorm is opgeknapt. Met de komst van het containervervoer over zee was het gedaan met de eeuwenlange toppositie van de havenstad. De Theems bleek onbevaarbaar voor de gigantische schepen en de oevers van de rivier boden met verlaten pakhuizen en verroeste hijskranen de desolate aanblik van vergane glorie.

Maar de opknapbeurt die de Olympiade zijn glans had gegeven was in hoge mate het werk van het roofkapitaal dat vanaf de jaren tachtig onbelemmerd de stad in stroomde. Amerikaanse durfinvesteerders, Aziatische miljardairs en Russische oligarchen werden met open armen binnengehaald. Ze werden vrijgesteld van het betalen van belasting – een praktijk die pas tot gefronste wenkbrauwen leidde toen in 2022 bleek dat de steenrijke vrouw van premier Rishi Sunak nooit belasting had betaald.

De invasie van de ruige, niets ontziende en maar al te vaak criminele investeerders zorgde intussen voor complete gedaanteverwisseling van het verwaarloosde Londen, maar ook voor werk aan honderdduizenden advocaten, notarissen, projectontwikkelaars, bankiers, horecaondernemers en andere dienstverleners.

Bij gewelddadige afrekeningen in het internationale misdaadcircuit keken justitie en politie het liefst de andere kant op. Keefe wijst op de aanslagen op een hele reeks Russische oligarchen door vermoedelijk de lange arm van Vladimir Poetin. Een constante was dat verdachte sterfgevallen steevast werden weggewoven als zelfmoord of als een noodlottig ongeval. Omdat de politie door jarenlange bezuinigingen zwaar onderbemand is, was de weg van de minste weerstand de modus operandi geworden.

Perfecte illustratie

Ook de ouders van de 19-jarige Zac Brettler kregen te maken met de lakse manier waarop de London Metropolitan Police omging met de fatale val van hun zoon. Zac stortte van de vijfde verdieping van Riverwalk, een luxe appartementencomplex aan de Theems, in de rivier. De Met sloot al gauw het dossier bij gebrek aan aanwijzingen voor een misdaad.

De ouders van Zac konden moeilijk geloven dat hun zoon zelfmoord had gepleegd of als gevolg van een overdosis van het balkon in de rivier was gesprongen. Bij toeval kwamen ze in contact met Keefe. Hij besloot de mysterieuze dood van Zac te onderzoeken. Al gauw kwam de journalist erachter dat de hele zaak een perfecte illustratie was van de verloedering van Londen door de cultuur van het snelle, foute geld.

Om 2.23 uur op 29 november 2019 registreerde een bewakingscamera aan de overkant van de Theems beweging op het smalle balkon van het helverlichte appartement Unit 504 van Riverwalk. Een jongeman liep heen en weer en sprong dan vanaf het midden de diepte in. Vijf uur later werd zijn lichaam, met verschillende verwondingen, op een drooggevallen plek in de rivier gevonden.

Zac Brettler had de avond en nacht doorgebracht bij Verinder Sharma, de bewoner van het appartement waar Zac gratis mocht verblijven. Sharma was een drugshandelaar en fungeerde daarnaast als deurwaarder bij het innen van schulden in de onderwereld. Het verhitten van messen was een favoriet middel van Sharma om schuldenaren angst aan te jagen.

Er was nog een derde man in het appartement: Akbar Shamji. Hij handelde in crypto’s en onroerend goed en woonde in Mayfair, een van de duurste wijken van Londen. Op het moment van de val was Shamji even naar buiten, bleek uit camerabeelden. Zo kon hij volhouden onschuldig te zijn.

Ondoordringbaar web

Keefe ontdekte dat Shamji een heel spoor van mislukte zakendeals, faillissementen en schuldeisers achter zich aan had. Maar met behulp van handige advocaten en bankiers had hij een ondoordringbaar web van ondernemingen opgetuigd, waardoor hij buiten schot bleef en zijn rijkeluisleven kon voortzetten.

Shamji onthulde dat Zac Brettler een dubbelleven had geleid. Op zijn middelbare school Mill Hill was Zac onder de indruk geraakt van het glamoureuze, patserige bestaan van zijn klasgenoten: kinderen van de nieuwe superrijken. Zo wilde hij ook leven. Als fantast, maar ook als volleerd acteur, mat Zac zich een nieuwe identiteit aan als Zac Ismailov, zoon van een Russische oligarch en erfgenaam van 200 miljoen pond.

Hoewel zijn ouders, werkzaam in het bankwezen en de financiële journalistiek, het gedrag van hun fabulerende zoon af en toe vreemd vonden, waren ze verbijsterd door deze onthulling van Shamji. Voor Keefe was het aanleiding om te vermoeden dat Sharma en Shamji samen een motief hadden om achter het vermogen van hun jonge vriend Zac aan te gaan.

Patrick Radden Keefe presenteert zijn onderzoek naar de achtergronden van de dood van Zac Brettler als een (waargebeurde) whodunnit. Dat leest lekker weg. Tegelijkertijd wordt duidelijk dat Londen de schone schijn van de Olympiade niet langer kan ophouden.

Patrick Radden Keefe: London Falling. Een mysterieuze dood in een corrupte stad en een familie op zoek naar de waarheid. Nieuw Amsterdam, 397 pagina’s, € 29,99.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht De mysterieuze dood van een tiener bewijst: onder- en bovenwereld zijn in Londen naadloos met elkaar verbonden verscheen eerst op Wynia's Week.

Het doodschoppen van een beveiliger van de rechtse dames bij een demonstratie in Lyon, vorige maand, had daar alles mee te maken. Jongeren geleerd aan Frankrijks grootste linkse partij, La France Insoumise (LFI), gelden als verdachten en zitten vast.

De wonden van de lynchpartij liggen nog open. Extreemrechts zint op wraak voor de dood van de als een martelaar vereerde beveiliger en rechtse militant Quentin Deranque, dus zou de delegatie van Némésis op Vrouwendag een stunt te zijner ere kunnen uithalen. ‘Deze fémonationalisten misbruiken het feminisme voor reactionaire en racistische doeleinden’, aldus een in de materie gespecialiseerde Franse journaliste.

Elegant en gekleed in stralend wit

En zo vierden een paar honderd ultrarechtse vrouwen op 8 maart hun dag in het chique zestiende arrondissement in het westen van Parijs, terwijl tienduizenden seksegenoten van andere politieke gezindten door de straten trokken van het volksere oostelijk deel. Met daarbij de onvermijdelijke activistes tegen racisme, zionisme, seksisme en andere kwalijke zaken die de rechtse zusters elders in de stad onbesproken lieten. Daar richtte de woede zich op niet-westerse immigratie en de islam als dodelijke bedreigingen van blanke ‘Europese’ vrouwen. Némésis-voorzitter Alice Cordier leidde de hommage aan ‘Quentin’, staand naast Marion Maréchal, een kleindochter van Jean-Marie Le Pen met ambities om in zijn voetsporen te treden.

Némésis, genoemd naar de godin van wraak en vergelding uit de Griekse mythologie, telt volgens kenners van het extreemrechtse wereldje hooguit driehonderd leden. Bij hun ‘happenings’, zeggen ze zelf, zijn meestal zo’n tien militanten betrokken. Hun stunts doen denken aan die van de beweging Femen, waarover we nog maar weinig vernemen, maar de Françaises houden altijd de kleren aan.

Conservatieve Franse media, en dat zijn er veel, koesteren Alice Cordier, een nom de guerre voor de 28-jarige die eigenlijk Alice Kerviel heet. Ze is met al die welwillende aandacht uitgegroeid tot een redelijk bekende Française. Cordier is van jongs af aan betrokken bij ultrarechtse clubs als de royalistische Action Française en rechts-folkloristische splintergroepen die het Rassemblement National van Marine Le Pen en Jordan Bardella te gematigd achten. Bardella kan volgens alle peilingen in 2027 de presidentsverkiezingen winnen.

Infiltratie van feministische demonstraties

Sinds de oprichting in 2019 raakten leden van Némésis steeds meer bedreven in rechtse agit-prop, zoals het meelopen in demonstraties tegen racisme en daar opeens spandoeken ontvouwen met leuzen als ‘violeurs étrangers dehors’, buitenlandse verkrachters het land uit. Ze beschouwen linkse feministen als collaboratrices met de islam, omdat ze geen bezwaar maken tegen hoofddoeken. (Hierbij gaan de gedachten terug naar Ciska Dresselhuys, die al in 2001 op de redactie van het feministische blad Opzij geen hoofddoeken accepteerde).

Militantes van Némésis mogen zich graag hullen in wat moet doorgaan voor hidjabs, nikabs of boerka’s waarmee ze feministische demonstraties infiltreren. Als ze ongemoeid worden gelaten, beschouwen ze dat als instemming van linkse feministen met de onderdrukking van islamitische vrouwen.

Eerbetoon aan blanke slachtoffers van niet-westerse immigratie

Hun stunts vereisen moed, want meer dan eens reageren de voorwerpen van hun spot gewelddadig. Zoals tijdens een betoging tegen extreemrechts in 2024 op de Place de la République in Parijs, toen infiltrantes foto’s omhoog hielden van linkse LFI-politici die worden beticht van vrouwenmishandeling of van goedkeuring van het terrorisme van Hamas.

De dames maken veel werk van eerbetonen aan, volgens hen, blanke slachtoffers van de niet-westerse immigratie. Zoals de 19-jarige studente Philippine Le Noir de Carlan die in 2024 in het Bois de Boulogne werd vermoord door een eerder wegens verkrachting veroordeelde Marokkaan, en de 12-jarige Lola Daviet, twee jaar eerder slachtoffer van een illegale Algerijnse immigrante. Beide daders hadden gerechtelijke bevelen genegeerd om Frankrijk te verlaten. Némésis acht daarom de Franse staat medeverantwoordelijk voor het gruwelijk lot van Lola en Philippine.

Het doet denken aan de moord op de 17-jarige Nederlandse ‘Lisa’ door een Afrikaanse asielzoeker, vorig jaar zomer. Waarna in linkse kringen elk verband met immigratie gold als onbetamelijk. Zo was Femke Halsema verontwaardigd dat mensen Lisa’s lot durfden linken aan de toelating van haar moordenaar tot Nederland op basis van een gelogen asielverhaal, zoals later zou blijken. Het AZC aan de Holterbergweg in Amsterdam-Duivendrecht, uitvalsbasis voor zijn nachtelijke jachten op vrouwen, bleef gewoon open. Niet immigratie, maar onvoldoende straatverlichting was opeens het probleem.

Frankrijk, het land van Némésis, neemt het volk niet op die manier in de maling. Na de moord op Lola Daviet in Parijs, waarop een siddering van afschuw door het land waarde, zei president Emmanuel Macron dat ‘minstens de helft’ van de misdaden in de hoofdstad wordt gepleegd door ‘buitenlanders zonder verblijfsvergunning of die wachten op regularisering’. Begin vorig jaar meldde de hoogste politiefunctionaris van de regio Parijs aan Le Figaro dat buitenlanders in de hoofdstad verantwoordelijk zijn voor één op de twee inbraken, één op de twee gewelddadige berovingen, veertig procent van de gevallen van seksueel geweld en bijna alle gevallen van zakkenrollerij.

Wat hen bindt

De dames van Némésis, dankzij wie vrouwen niet langer een onderdanige rol spelen in zeer rechtse kringen, hebben dus zeker een punt. ‘Het aan de kaak stellen van de gevaarlijke gevolgen van massa-immigratie voor westerse vrouwen’, is volgens de statuten hun belangrijkste doelstelling. Over andere zaken – recht op abortus, gelijke lonen, discriminatie op de werkvloer – hoor je ze niet of nauwelijks.

Consensus op die punten is dan ook lastig, want onder Némésis-aanhangers vind je zowel vrome katholieken als ‘tradwives’ en neo-fascistisch angehauchte aanhangers van een nieuwe orde. Beter is het dan je te concentreren op wat allen bindt: de afkeer van de islam, niet-blanke immigranten én van de partij LFI, die de onmiddellijke ontbinding van Némésis heeft geëist.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank! 

Het bericht De feministes van Némésis stellen de gevaren van massa-immigratie voor westerse vrouwen aan de kaak verscheen eerst op Wynia's Week.

De recente ophef rond datalekken en hacks bij commerciële bedrijven, zoals het incident bij telecomprovider Odido, laat zien hoe groot de maatschappelijke onrust kan zijn wanneer persoonsgegevens op straat belanden. Terecht: niemand wil dat zijn gegevens rondzwerven.

Zulke incidenten zijn, hoe vervelend ook, meestal herstelbaar. Accounts kunnen worden geblokkeerd, wachtwoorden gewijzigd en contracten worden aangepast. De impact kan groot zijn voor individuele slachtoffers, maar zelden ontwrichtend voor de samenleving als geheel. Bij een digitale kernidentiteit ligt dat echter fundamenteel anders: dan raakt een incident niet een losse dienst, maar de toegangspoort zelf.

In de Europese plannen voor een digitale identiteit, de EU Digital Identity Wallet (EUDI), onderdeel van de eIDAS 2.0‑verordening, gaat het niet om een gewone database of een los account, maar om een digitale kernidentiteit: een infrastructuurlaag waarop toegang tot tal van maatschappelijke systemen wordt gebaseerd. En juist dat maakt het risico van een beveiligingsinbreuk van een geheel andere orde.

100 procent veilig bestaat niet

Dit is geen mening, maar een basisprincipe uit de informatica en cybersecurity. Elk systeem dat bestaat, gebruikt wordt en verbonden is met andere systemen heeft een aanvalsvlak. Een systeem is alleen volledig veilig als het niet wordt gebruikt, niet bekend is en volledig is losgekoppeld (air‑gapped). En zulke systemen bestaan alleen in militaire kluizen of laboratoria, niet in een digitale samenleving.

Cybersecurity gaat daarom nooit over absolute veiligheid, maar over risicomanagement. En daarbij geldt een eenvoudige regel: hoe groter de mogelijke schade, hoe kleiner het risico dat je kunt accepteren.

Bij een digitale kernidentiteit gaat het niet om een losse applicatie, maar om een sleutel tot verschillende domeinen van de samenleving. Denk aan financiële dienstverlening, overheidsvoorzieningen, identificatie in de zorg en juridische en administratieve processen.

Een beveiligingsinbreuk van zo’n systeem betekent dus niet alleen een datalek. Het raakt het vertrouwen in de infrastructuur waarop economie, zorg en rechtsstaat functioneren. Daarmee ontstaat een nieuw type kwetsbaarheid: als de identiteitslaag wankelt, wankelen opeens meerdere vitale sectoren tegelijk.

Juist daarom vormt zo’n infrastructuur een aantrekkelijk doelwit voor statelijke actoren. Waar cybercriminelen doorgaans uit zijn op financieel gewin, richten staten zich eerder op strategische ontwrichting: het verstoren van vertrouwen in systemen die essentieel zijn voor het functioneren van een samenleving.

In het publieke debat wordt cybersecurity vaak teruggebracht tot het beeld van hackers die van buitenaf een systeem binnendringen. In werkelijkheid is dat slechts één van de mogelijke aanvalsvectoren, en lang niet altijd de meest effectieve. Veel succesvolle aanvallen op kritieke infrastructuur verlopen via andere routes: infiltratie van organisaties die systemen bouwen of beheren, compromittering van leveranciers in de softwareketen, manipulatie van updates of het langdurig positioneren van insiders met toegang tot gevoelige systemen.

Juist statelijke actoren maken gebruik van dergelijke methoden. Zij opereren vaak over langere tijd, met geduld en strategische doelstellingen. In plaats van snel financieel gewin na te jagen, proberen zij posities te verwerven binnen organisaties met kernsystemen die later, indien nodig, kunnen worden gemanipuleerd of verstoord. Bij een digitale kernidentiteit, die toegang kan geven tot grote delen van de maatschappelijke infrastructuur, maakt dat soort langdurige infiltratie het risico fundamenteel anders dan bij gewone datalekken of cybercriminaliteit.

De mythe van decentralisatie

Een veelgehoord argument is dat de digitale EU‑identiteit ‘gedecentraliseerd’ en ‘user‑centric’ zou zijn. In technische zin is dat deels waar: de wallet‑app op de telefoon van de gebruiker kan bepaalde gegevens lokaal opslaan. Maar dat zegt weinig over de onderliggende architectuur. Zulke systemen blijven afhankelijk van centrale of semi‑centrale bronnen, registers, trusted lists en identiteitsproviders, waar identiteitsgegevens en attributen worden uitgegeven, gevalideerd en bijgewerkt. Wallets moeten met deze systemen synchroniseren om betrouwbaar te blijven.

Met andere woorden: ergens in de infrastructuur bestaat altijd een plek waar de referentiegegevens worden beheerd, waar uiteindelijk ‘de waarheid’ staat waarop alle wallets vertrouwen. Juist die vertrouwenslaag vormt het strategische doelwit voor aanvallers.

Wanneer een digitale kernidentiteit op grote schaal wordt gemanipuleerd of gecompromitteerd, is het doel van een aanval waarschijnlijk niet het leegroven van individuele bankrekeningen. De impact ligt eerder in het ontwrichten van vertrouwen in maatschappelijke systemen. Enkele realistische scenario’s illustreren dat.

Scenario 1: Na manipulatie van identiteitsattributen slaan compliance‑ en fraudedetectiesystemen bij banken massaal op tilt. Grote groepen burgers en bedrijven krijgen tijdelijk geen toegang tot rekeningen of betalingsverkeer, omdat de betrouwbaarheid van de identiteitslaag niet meer kan worden vastgesteld. Pinnen bij de supermarkt, salarisbetalingen en internationale transacties lopen vast of worden preventief geblokkeerd. Het gevolg is onmiddellijke economische frictie en verlies van vertrouwen in het financiële stelsel.

Scenario 2: Aanvallers manipuleren de koppelingen waarmee zorgverleners identiteiten verifiëren voor toegang tot medische dossiers. Ziekenhuizen en apotheken schakelen noodprocedures in omdat niet langer duidelijk is wie toegang mag hebben tot welke gegevens. Herhaalrecepten, verwijzingen en medicatiecontroles worden trager en foutgevoeliger, terwijl personeel meer tijd kwijt is aan administratieve checks. De zorg valt niet stil, maar wordt trager, foutgevoeliger en administratief zwaar belast.

Scenario 3: Door manipulatie van status‑ en autorisatiegegevens raken juridische en administratieve processen verstoord. Burgers kunnen tijdelijk geen toegang krijgen tot bepaalde overheidsdiensten of procedures, terwijl controlesystemen niet langer zeker weten welke identiteitsstatus betrouwbaar is. Dat kan betekenen dat iemand geen paspoort kan aanvragen, geen bezwaar kan indienen of geen recht op een uitkering kan laten vaststellen. Zelfs beperkte manipulatie kan zo institutionele onzekerheid veroorzaken.

Meer dan een technisch probleem

Deze voorbeelden illustreren een belangrijk punt: dergelijke aanvallen zijn niet primair gericht op financieel gewin, maar op het ondermijnen van vertrouwen in de digitale infrastructuur waarop economie, zorg en rechtsstaat steunen. In moderne samenlevingen draait macht niet alleen om geld of grondgebied, maar ook om controle over systemen van vertrouwen. Wie de digitale identiteit kan manipuleren, kan in principe bepalen wie toegang heeft tot geld, zorg, diensten en rechten. De vraag wie de identiteitslaag beheert en kan ingrijpen bij verstoringen, is daarmee geen puur technische vraag meer, maar een vraag over machtsverdeling en publieke legitimiteit.

Uiteindelijk gaat het hier dus niet alleen om technologie, maar om vertrouwen. Een samenleving waarin burgers niet meer zeker weten of hun digitale identiteit nog klopt, is een samenleving waarin economische transacties, zorgverlening en rechtsbescherming zelf onzeker worden.

Natuurlijk zijn er maatregelen denkbaar om risico’s te verkleinen zoals segmentatie, minimale koppeling tussen domeinen, sterke offline‑fallbacks, maar de Europese digital‑identity‑richting stuurt juist op brede inzetbaarheid en hergebruik van identiteitsattributen over sectoren heen en dat vergroot de potentiële impact als er toch iets misgaat.

De ongemakkelijke vraag

De vraag die daarom gesteld moet worden is niet alleen of we zo’n systeem technisch kunnen bouwen. De vraag is of het verstandig is om een digitale infrastructuur te creëren waarvan de onvermijdelijke faalmodi zo’n brede maatschappelijke impact kunnen hebben. Politiek en samenleving moeten expliciet afwegen hoeveel concentratie van digitale macht acceptabel is, en welke noodremmen dan nodig zijn, vóórdat de infrastructuur onomkeerbaar is uitgerold. Niet alles wat technisch mogelijk is, is maatschappelijk verstandig om te bouwen.

*Eric Zaat is onafhankelijk strategisch adviseur op het gebied van informatievoorziening, IT‑architectuur en governance.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Doneren kan zo. Hartelijk dank! 

Het bericht Niet alles wat technisch mogelijk is, is maatschappelijk verstandig. Dat geldt ook voor de digitale EU-identiteit verscheen eerst op Wynia's Week.

Vaak hoor je dat de criminaliteit in Nederland al jarenlang afneemt. Op 27 december van het afgelopen jaar nog publiceerde De Telegraaf een optimistisch stemmend artikel. De boodschap: het gaat wél goed. Naar eigen zeggen stak De Telegraaf hier de hand ‘in eigen boezem’: ‘Wie het nieuws volgt, zou denken dat ons land steeds onveiliger wordt. Terwijl dat niet het geval is. Hebben we u dan voorgelogen? Zeker niet.’

De Telegraaf schrijft dat Nederland door de jaren heen veiliger is geworden: ‘de geregistreerde criminaliteit is de afgelopen jaren sterk gedaald, vanaf 2010 met 32 procent. Bij bepaalde categorieën is de afname zelfs spectaculair.’ Volgens de krant worden van diefstal en inbraak met geweld vanaf 2010 ruim 60 procent minder aangiften geregistreerd. Bij openlijke geweldpleging is de daling 50 procent en bij gewone diefstal en inbraak ruim 46 procent. Overvallen zijn gedaald met 62 procent. Volgens De Telegraaf zou deze daling in criminaliteit ‘geen wonder’ zijn, maar te danken aan burgers en bedrijven die ‘zelf het heft in hand hebben genomen’.

Geregistreerde en werkelijke criminaliteit

Wat De Telegraaf en anderen die stellen dat Nederland steeds veiliger wordt, niet beseffen, is dat niet de werkelijke, maar de geregistreerde criminaliteit is afgenomen. Het CBS definieert geregistreerde criminaliteit als ‘misdrijven, door de politie vastgelegd in een proces-verbaal van aangifte of in een ambtshalve opgemaakt proces-verbaal’. Kortom: misdrijven die de politie heeft geregistreerd naar aanleiding van een aangifte of misdrijven die de politie door een eigen proces-verbaal heeft geregistreerd (zoals het geval is bij rijden onder invloed).

De registratie van misdrijven zegt echter niets over criminaliteit in het algemeen. Ook op de website van rechtspraak.nl wordt dat erkend: ‘Dat de geregistreerde criminaliteit daalt, wil niet per se zeggen dat er ook minder criminaliteit is.’

Politiebureaus minder toegankelijk

Dat de geregistreerde criminaliteit afneemt, komt niet doordat mensen zich in twintig jaar tijd plotseling heel netjes aan de wet zijn gaan houden. Het komt voor een belangrijk deel door het beleid van de politie. De politie heeft het doen van aangifte moeilijker gemaakt, ontmoedigt actief het doen van aangifte en stelt de aangegeven misdrijven voor als minder ernstig dan ze zijn..

Aangifte doen is tegenwoordig moeilijker dan vroeger. Ten eerste doordat het aantal politieposten en -bureaus is afgenomen. Uit een uitgebreid onderzoek van De Groene Amsterdammer uit 2019 blijkt dat tussen 2014 en 2019 bijna de helft van de politiebureaus in het land is gesloten. Van de overgebleven helft is tussen 2019 en 2024 nog eens ongeveer een kwart gesloten, blijkt uit cijfers die EenVandaag heeft opgevraagd bij de Nationale Politie in 2024. Alleen al in de eenheid Oost-Nederland sloten tussen 2014 en 2019 71 van de 105 bureaus.

Daarnaast zijn de overgebleven politiepanden minder toegankelijk dan voorheen. De panden zijn minder lang en minder vaak open (veel locaties die vroeger 24 uur per etmaal open waren hebben nu beperkte openingstijden), en verplichten vaker tot het maken van een (online-) afspraak. Maar ook zijn er politiebureaus die moeilijk bereikbaar zijn voor mensen, omdat ze in of rondom een industrieterrein staan.

Het doen van online-aangifte wordt ook bemoeilijkt door de verplichting van een DigiD- en sms-controle. Deze werd verplicht in 2017. Dat jaar werden ongeveer 40 duizend minder aangiften gedaan dan voorheen. Ook dat blijkt uit het onderzoek van De Groene Amsterdammer.

‘Platlullen’

Ook komt het voor dat de politie mensen ontmoedigt om aangifte te doen van een strafbaar feit (‘platlullen’ in politiejargon). Dit blijkt uit een enquête die Platform Investico in 2019 hield onder ruim 1.500 leden van de Nederlandse Politiebond (NPB). Op de vraag of men had meegemaakt dat in zijn of haar werkomgeving burgers werden ontmoedigd om aangifte te doen, reageerde bijna 60 procent bevestigend. Zowel de agent zelf als collega’s ontmoedigen het doen van aangifte wel eens. Dit gebeurt vooral bij strafbare feiten als vernieling, bedreiging en cybercriminaliteit.

Strafbare feiten ‘downgraden’

Zelfs als wel aangifte wordt gedaan, betekent dat niet dat het strafbare feit als zodanig wordt geregistreerd. Zo is het niet ongebruikelijk dat de politie een delict veel lichter registreert dan het is. ‘Downgraden’ noemen ze het wel. Zo wordt vooral zogeheten ‘high impact crime’ (gewelddadige vermogenscriminaliteit, zoals straatroof, woninginbraak en overval) zo onschuldig mogelijk geregistreerd om zodoende de criminaliteitscijfers gunstig te laten lijken.

Woninginbraak wordt bijvoorbeeld geregistreerd als ‘vernieling’, inbraak in een vakantiehuis krijgt het stempel ‘inbraak in recreatiewoning’. Of erger: diefstal of vernieling worden ‘baldadigheid’, ‘overlast’ of ‘verstoring openbare orde’, waarmee ze buiten de geregistreerde criminaliteit vallen, omdat dat geen misdrijven, maar slechts overtredingen zijn. Uit de Investico-enquête blijkt ook dat ruim 35 procent van de agenten het ermee eens is dat er wordt geprobeerd om de ‘high impact crime’ minder ernstig te laten lijken. Slechts 20 procent is het daarmee oneens.

Agenten menen niet dat criminaliteit daalt

Toch hebben agenten bedenkingen bij de stelling dat de criminaliteit afneemt. In de Investico-enquête (2019) werd onder meer de volgende vraag gesteld: ‘Het aantal geregistreerde misdrijven daalde de afgelopen vijf jaar met bijna 30 procent. We zijn benieuwd of deze cijfers overeenkomen met uw persoonlijke ervaring. Welke ontwikkeling ziet u in de criminaliteit in Nederland de afgelopen vijf jaar?’ Bijna 55 procent van de agenten gaf aan juist te menen dat er een stijging is in de criminaliteit in Nederland in de afgelopen vijf jaar. Slechts 15 procent meende een daling te zien.

Ook werd in de enquête gevraagd in hoeverre de criminaliteitscijfers van de politie een weergave zijn van de werkelijke criminaliteit. Van de respondenten antwoordde 80 procent dat de criminaliteitscijfers een (heel) slechte weergave zijn van de werkelijke criminaliteit in Nederland.

Overlastgevers

Terwijl Nederland volgens de cijfers veiliger wordt, duiken er vormen van criminaliteit op die niet of nauwelijks in de criminaliteitscijfers terugkomen. Zo is in dezelfde tijd dat de geregistreerde misdrijven zo verbazingwekkend hard zijn gedaald, de overlast sterk toegenomen. Dat blijkt uit cijfers van het Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid (CCV). Tussen 2012 en 2023 nam overlast toe met ongeveer 50 procent – van 1.668 naar 2.486 incidenten per 100.000 inwoners.

In ongeveer dezelfde tijd is ook het aantal meldingen van ‘verwarde personen’ gestegen. In 2014 werden 59.598 meldingen gedaan van overlast door verwarde personen. In 2024 was dat aantal gestegen naar 149.937.

Volgens het Nederlands Jeugdinstituut is bovendien het aantal meldingen van overlast door jeugd sterk toegenomen. Vooral in sterk verstedelijkte gemeenten is het aantal problematische jeugdgroepen het hoogst.

Nederland niet zo veilig als velen denken

Veel mensen denken dat Nederland met de jaren steeds veiliger wordt. Er wordt dan gewezen op de geregistreerde criminaliteit. Zo wordt compleet voorbijgegaan aan de realiteit. Cijfers blijken manipuleerbaar, en de politie speelt daar al lange tijd een grote rol in. Aangifte doen wordt systematisch moeilijker gemaakt, misdrijven worden gebagatelliseerd of gereduceerd tot overtredingen waardoor ze niet onder de geregistrrerde criminaliteit vallen.

Intussen menen politieagenten dat de geregistreerde criminaliteit geen betrouwbare afspiegeling is van de werkelijk gepleegde criminaliteit en dat die laatste de afgelopen jaren juist is toegenomen.

Naschrift – Wynia’s Week heeft de politie om commentaar gevraagd. We hebben gevraagd wat de redenen waren voor het sluiten van zoveel politiepanden, hoe de aangiftebereidheid zich de laatste jaren heeft ontwikkeld of er nu nog steeds veel aangiften niet worden gedaan vanwege de DigiD- en sms-controle en of het klopt dat de politie ook nu nog bepaalde misdrijven anders registreert met het doel om de geregistreerde criminaliteit laag te laten lijken. De reactie van de politie was dat deze ‘vragen te algemeen en uiteenlopend zijn’ om te beantwoorden.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!

Het bericht Om Nederland veilig te laten lijken worden criminaliteitscijfers kunstmatig laag gehouden verscheen eerst op Wynia's Week.

Miljoenen dollars aan nep-kinderdagverblijven

In de Verenigde Staten is massale fraude door Somalische migranten aan het licht gekomen. Uit een video van burgerjournalist Nick Shirley bleek dat de staat Minnesota miljoenen dollars subsidie gaf aan niet-bestaande, althans niet-werkzame kinderdagverblijven. In zijn 42 minuten durende video ging hij langs tal van kinderdagverblijven die van de door Democraat Tim Walz gerunde staat miljoenen dollars aan subsidie opstrijken via het Child Care Assistance Program (CCAP).

Het bleek echter dat er (vrijwel) geen kinderen werden opgevangen. Op hetzelfde adres stonden meerdere kinderdagverblijven ingeschreven, ramen en deuren waren compleet afgeplakt en vervoersbusjes stonden al maandenlang op dezelfde plek geparkeerd. Eén verblijf bevatte zelfs een amateuristische spelfout op de gevel van het pand – ‘Quality learing center’. Al met al zou er minstens 9 miljard dollar belastinggeld frauduleus zijn geïnd, waarvan een groot deel door Somali-gerunde kinderdagverblijven.

Hoewel het Witte Huis Shirleys werk prees en een grootschalig onderzoek naar fraude aankondigde, reageerde gouverneur Tim Walz (voormalig running-mate van Kamala Harris) allesbehalve vrolijk op de bevindingen in de video. Walz verklaarde eind december vorig jaar dat het onderzoek naar Somalische Amerikanen gemotiveerd zou zijn door ‘white supremacy’. Sinds de start van het onderzoek, dat wordt uitgevoerd door de federale opsporingsdienst (ICE), zijn er veel rellen geweest, waarbij de lokale bevolking in opstand kwam tegen ICE-agenten. Walz, medeverantwoordelijk voor de miljardenfraude, liet begin januari weten zich niet meer kandidaat te stellen voor de volgende gouverneursverkiezingen later dit jaar.

Somaliërs frauderen ook in Zweden op grote schaal

De Verenigde Staten zijn niet het enige land waar grootschalige fraude door Somaliërs aan het licht is gekomen. In Zweden ontstond kortgeleden soortgelijke ophef nadat uit onderzoek van de Zweedse krant Expressen bleek dat in een paar jaar tijd ruim 90 miljoen euro belastinggeld – ook bedoeld voor kleuterscholen en kinderopvang – via een Somalisch netwerk was weggesluisd. Via verdachte connecties met de Moslimbroederschap streken islamitische Somaliërs jarenlang miljoenen euro’s aan subsidies op, die grotendeels in het buitenland werden besteed.

Een bekende verdachte van dit islamitisch-Somalisch netwerk is voormalig parlementslid Abdirizak Waberi, die ruim 12 miljoen Zweedse kronen (1,2 miljoen euro) pompte in seksclubs in Thailand, luxehotels en zijn eigen islamitische partij in Somalië. Andere verdachten zijn een aantal salafistische imams die het geld doorloodsten naar islamitisch-extremistische groeperingen in Somalië en Malta. Een groot aantal sleutelfiguren zijn Zweden intussen ontvlucht, en lieten een breed spoor achter van onbetaalde belastingschulden.

Politieke correctheid

Ook in Zweden werden de schandalen door de politiek lang genegeerd. Onderzoeksjournalist Isabelle Eriksson, die zelf een onderzoek deed naar fraude van Somaliërs, verklaarde dat net als in de VS de dominante linkse partijen ‘een oogje dichtknepen’ voor deze problemen, ‘omdat ze afhankelijk zijn van de loyaliteit en de stemmen van deze migrantengroepen’.

In Zweedse media werden deze schandalen weggezet als losse misdrijven zonder onderling verband, waardoor de meeste verdachten vrijuit gingen. Dat terwijl een rapport van de Oostenrijkse Dokumentationsstelle in 2021 al aangaf dat de Moslimbroederschap sterke wortels had in Zweden, dankzij de riante Zweedse subsidies voor organisaties die de belangen van minderheidsgroepen behartigen en de ‘hoge mate van politieke correctheid’ in Zweden.

Somalische fraude en kindersmokkel in Nederland

Het is niet voor het eerst dat Somalische migrantengroepen schuldig worden bevonden aan grootschalige fraude. In 2003 publiceerde de Verenigde Naties  een rapport over kindersmokkel door Somaliërs in Europa. De VN noemde dit een ‘wijdverbreide economische strategie in Somalië’. Het speelde ook in Nederland. Jarenlang werden Somalische weeskinderen door mensensmokkelaars naar Nederland gebracht om kinderbijslag te incasseren. Eenmaal te oud voor kinderbijslag of te lastig, werden de kinderen naar Somalië teruggebracht en ingeruild voor nieuwe, jongere kinderen. Ook  haalden Somaliërs verre familieleden of kinderen van vrienden naar Nederland in het kader van gezinshereniging om zo veel mogelijk kinderbijslag te innen.

Verder werd er flink gesjoemeld met paspoorten. Somalische vrouwen deelden paspoorten met elkaar om Nederland binnen te komen, en een goede controle daarop bleek in de praktijk niet mogelijk: doordat de vrouwen met grote hoofddoeken op de foto stonden was controle op de identiteit onmogelijk. Al met al werden miljoenen euro’s verduisterd.

Rechter: onderzoek naar Somaliërs is rassendiscriminatie

Dat alles kwam uiteindelijk boven water, waarna Mark Rutte in zijn tijd als staatssecretaris van Sociale Zaken in 2003 verschillende gemeenten adviseerde om Somalische burgers te controleren op bijstandsfraude. Dat werd hem niet in dank afgenomen door de rechter: de rechtbank Haarlem oordeelde in 2007 dat Rutte als staatssecretaris heeft aangezet tot rassendiscriminatie door specifiek te vragen of gemeenten Somalische inwoners wilden controleren op bijstandsfraude. Onderzoek uitsluitend gericht op personen van Somalische afkomst is in strijd met artikel 1 van de Grondwet.

Later vertrokken veel Somaliërs vanuit Nederland naar Engeland, en lieten schulden achter bij Nederlandse bedrijven en banken. Veel Somaliërs lieten zich ook niet uitschrijven, waardoor ze zowel in Nederland als in Engeland kinderbijslag ontvingen.

Sinds de uitspraak van de Haarlemse rechtbank horen we niets meer over wangedrag van Somaliërs. Het is immers strijdig met de Grondwet om vanuit de overheid een onderzoek te verrichten naar specifieke groepen mensen, tenzij er dusdanig ‘objectieve en redelijke gronden’ voor worden aangevoerd dat de discriminatie is toegestaan. Daar is echter vrijwel nooit sprake van.

Een hoge prijs

De enorme fraudezaak in de Verenigde Staten zet het criminaliteits- en discriminatiedebat flink op scherp. Wie het aandurft specifieke groepen mensen te controleren op fraude zet in het politiek correcte klimaat vooral zijn eigen positie en reputatie op het spel. Door de politieke correctheid is het spreken over (bijvoorbeeld) Somalisch wangedrag taboe, zoals we hebben gezien in Nederland, Zweden en op dit moment in de VS. En daarvoor wordt een hoge prijs betaald:  miljoenen, zelfs miljarden aan belastinggeld.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Niet mogen spreken over Somalisch wangedrag is een duur taboe verscheen eerst op Wynia's Week.

Kort na de moord op Lisa, in de nacht van 19 op 20 augustus, kwam een landelijke actie tegen femicide op gang, onder het motto ‘De nacht is ook van ons’. De moord zou vooral hebben aangetoond dat in Nederland een ‘mannenprobleem’ speelt. In veel voetbalstadions dook tegelijkertijd de Nederlandse vlag op als teken van medeleven met de nabestaanden van Lisa, maar ook als protest tegen het Nederlandse asielbeleid.  

Identiteit nog altijd niet vastgesteld

Inmiddels is de nacht allesbehalve ‘opgeëist’, dreigt de nationale driekleur een controversieel ‘rechts’ symbool te worden en is het muisstil over het politieonderzoek. Wat is de precieze identiteit van de verdachte? Hoe sterk zijn de aanwijzingen dat hij Lisa heeft vermoord en wat is er bekend over zijn motief? Hoe zit het met het mes en de telefoon die werden gevonden in het water bij een COA-locatie in Amsterdam, waar de verdachte verbleef? Wat is inmiddels bekend over zijn betrokkenheid bij twee andere ‘incidenten’, eveneens in augustus, te weten een ernstig zedenmisdrijf op de Weesperzijde in Amsterdam en een poging tot seksueel geweld op dezelfde locatie? En: wie treedt op als de advocaat van de verdachte?

Wynia’s Week vroeg het na bij het Openbaar Ministerie en kreeg te horen dat de identiteit van de verdachte nog altijd niet met honderd procent zekerheid is vastgesteld. ‘Hij heeft zelf verklaard wie hij is, maar omdat hij niet in het bezit is van papieren is zijn verklaring op dit moment niet te verifiëren.’ Verschillende landen, waaronder Nigeria, zijn door het OM gevraagd om nadere informatie over de verdachte.  

Het staat volgens het OM inmiddels vast dat de verdachte verbleef in een opvanglocatie van het COA in Amsterdam. Over het mes en de telefoon is geen nieuws. ‘Mogelijk dat de officier er tijdens de pro- formazitting van 25 november iets over kan melden.’

Pro-formazittingen zijn zoals bekend nooit inhoudelijk. Er zal op 25 november alleen worden gekeken in hoeverre het onderzoek compleet is en wanneer de inhoudelijke behandeling kan plaatsvinden. Wellicht wordt ook verlenging van de voorlopige hechtenis besproken.

‘Niks te melden’

Op verzoek van de betrokkene wil het OM niets zeggen over de advocaat van de verdachte. ‘We begrijpen dat er ook op sociale media veel aandacht voor deze zaak is. Maar het onderzoek loopt nog en op dit moment is over de voortgang daarvan richting de media niks te melden. Dat is gebruikelijk in dit soort grote onderzoeken.’

Het klopt dat de behandeling van moordzaken in Nederland vaak veel tijd vergt en ook dat het OM – vooral met het oog op bescherming van de persoonlijke levenssfeer, zoals dat heet – altijd voorzichtig is met het delen van informatie over de identiteit van moordverdachten, zelfs na een onherroepelijke veroordeling. 

Wat we wél weten

Toch heeft de stilte rondom de moord op Lisa wel degelijk iets ongemakkelijks. Probeert het OM wellicht stiekem dingen ‘over de verkiezingen heen te tillen’ zodat ‘verkeerde’ partijen er op 29 oktober geen electoraal garen bij kunnen spinnen? ‘Wat doet de afkomst en identiteit van de verdachte ertoe?’ liet een woordvoerder van het OM kort na de moord weten. Dat was geen quote die veel vertrouwen wekte.

Asielmigranten wordt door mensensmokkelaars dikwijls geadviseerd om paspoorten of andere identiteitsbewijzen weg te gooien. In Nederland is dat geen enkel bezwaar om toch toegelaten te worden tot de asielketen en een opvanglocatie toegewezen te krijgen waar je vervolgens vrijelijk in en uit mag lopen. De gruwelijke moord op Lisa laat zien wat daar de gevolgen van kunnen zijn. Dat is – ondanks de radiostilte van het OM – wat we wél weten. En het is kwalijk genoeg.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Waarom horen we niets meer over de moord op Lisa uit Abcoude? verscheen eerst op Wynia's Week.

Crack is een derivaat van cocaïne dat wordt gemaakt door coke op te lossen in ammoniak. Alle rotzooi waarmee straatcoke is versneden, lost op en een kristalletje pure coke komt bovendrijven. Dit wordt uiteindelijk in een glazen pijpje gerookt. De verbranding geeft een knisperend geluid, vandaar de naam crack. In tegenstelling tot cocaïne, dat in ‘grampakjes’ (in de praktijk 0,7 gram versneden spul) van 50 euro wordt verkocht, is crack beschikbaar in kleine gebruikersporties van 5 euro, een marketingstrategie speciaal gericht op arme paupers.

Dure verslaving

Het massagebruik van crack door de onderklasse is relatief recent in de Lage Landen. Amerika echter zag eind jaren 80 en jaren 90 al een crackepidemie die vooral in de zwarte gemeenschap een desastreuze uitwerking had. Ik woonde in die tijd vijf maanden in een ondergrondse kolonie van daklozen in Manhattan, een antropologisch onderzoeksproject dat resulteerde in mijn boek Tunnel People. Van de vijftig tunnelmensen gebruikte de overgrote meerderheid crack, evenals vrijwel alle daklozen die in de buurt, de sjieke Upper West Side, foerageerden. Mijn gids in de tunnel was Bernard Isaacs, een rasta van in de veertig die zichzelf als ‘recreatief crackroker’ omschreef. Hij was in feite de enige die zijn gebruik redelijk onder controle had: overdag raapte hij blikken als kostwinning, na een dag hard werken rookte hij graag voor het slapen gaan een pijpje of twee. De andere daklozen in de tunnel verloren alle controle en gleden snel af.

De high van crack is enorm intens maar met tien minuten extreem kort. Dan volgt een dip en een sterk verlangen naar een volgende portie. Gebruikers noemen dit thirst. Zware crackrokers gebruiken soms wel tientallen porties op een dag en zijn de hele dag bezig met geld te vinden om deze dure verslaving te bekostigen. Of ze dealen natuurlijk zelf waardoor crackgebruik als een olievlek uitspreidt. Voor mijn onderzoek voor de stad Antwerpen sprak ik een cokedealer die op een gegeven moment tien gram coke per dag zat te freebasen – een deftige term voor crack roken. Dit kom neer op een kleine honderd porties.

Wat kunnen we verwachten als Amsterdam verslaafde paria’s als laboratoriumratten gaat inzetten in een onzalig experiment om gratis crack uit te delen? Allereerst zal het nieuws als een lopend vuurtje rondgaan op straat en zullen binnen een paar weken tientallen, misschien wel honderden gebruikers uit alle delen van het land toestromen. Ook internationaal. Brussel heeft als een grote populatie van verslaafden, evenals Frankfurt en Parijs. Het Oosterpark zal Crack Central van Europa worden.

De prangende vraag is: hoeveel porties crack geven we aan een gebruiker? Vijf? Tien? Natuurlijk wordt met het uitgespaarde geld nog meer crack gekocht. Een crackverslaving is in tegenstelling tot een heroïnehabit een ‘rupsje nooit genoeg’. In de zeldzame gevallen dat de gebruiker aan deze porties genoeg heeft, verkoopt hij natuurlijk de rest. Om daar misschien ander spul voor te kopen. Een Brabantse verslaafde vertelde me dat de combinatie flakka – crack onder de naam double trouble – in het Zuiden erg populair is. Criminaliteit zal stijgen, want de drempel voor diefstal daalt bij mensen onder invloed: de dopaminerush van crack maakt overmoedig. Alle crackconsumenten die ik sprak zeiden dat ze alleen onder invloed op het dievenpad gaan. Als bijverschijnsel worden gebruikers agressief en opgefokt, zowel tijdens als na gebruik. Geweld zal exponentieel toenemen en buurtbewoners zullen straks ’s nachts niet meer de straat op durven. In deze sfeer van straffeloosheid zien straatbendes natuurlijk nieuwe kansen.

Ethische vragen

En hoe komen we trouwens aan de cocaïne om er crack van te maken? Gaan we zaken doen met de Mocromaffia of narcoterroristische kartels uit Mexico die we daarmee legitimiteit verschaffen? Of gaan we cocabladeren importeren uit Bolivia en gaan we de Nederlandsche Cocaïne Fabriek weer opstarten die tijdens de Eerste Wereldoorlog het witte marcheerpoeder zowel aan Duitse als geallieerde militairen leverde?

En hoe valt het ethisch te rijmen om een extreem toxische drug aan een onderklasse te verstrekken? Regelmatig cocaïnegebruik heeft al een funeste uitwerking op het zenuwstelsel en kweekt een klasse van narcistische megalomane kapsoneslijers – google maar op ‘Narcist Personality Disorder’ en ‘Cocain’. Crack is nog schadelijker en afgezien van de sociaal ontwrichtende werking, veroorzaakt het psychoses, hallucinaties en uiteindelijk onomkeerbare hersenbeschadigingen bij de gebruiker. Gaat een beschaafde maatschappij zo met haar verschoppelingen om, of is dit in feite een cynische vorm van palliatieve zorg voor een afgeschreven onderklasse? Want wat is het beoogde eindstation voor de gebruiker? En hoe zal het buitenland naar ons kijken? Zullen die dat experiment in dank afnemen?

Arresteer de dealers

Ik heb de afgelopen jaren onderzoek gedaan naar de fentanylepidemie aan de westkust van Amerika, van Vancouver tot Tijuana. Overal bleek dat een tolerante, permissieve houding het drugsprobleem alleen maar verergerde. In de meeste steden – van San Diego en San Francisco tot Seattle – maakt deze zogenaamde harm reduction approach momenteel plaats voor een meer repressieve houding, waar de rechten van overlastontvangende bewoners uiteindelijk meer prioriteit krijgen dan die van overlastgevende gebruikers.

In het geval van het Oosterpark is het allemaal niet zo moeilijk. Arresteer de dealers en geef ze zware straffen voor het verkopen van toxische substanties. In San Diego worden dealers die een dodelijke overdosis fentanyl verkopen met doodslag aangeklaagd. Geef overlastgevende en criminele gebruikers de keus tussen verplicht afkicken of de gevangenis – waar ze uiteindelijk ook afkicken. En stuur mensen die hier illegaal verblijven terug naar waar ze vandaan komen. Geef de bereidwilligen een toekomstperspectief.

Deze aanpak heeft aan de Amerikaanse westkust zowel het aantal drugsdoden als criminaliteit aanzienlijk doen dalen. Wordt er niet snel en daadkrachtig ingegrepen, dan wordt het Oosterparkprobleem snel een onbeheersbare en permanente crisis.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Wil Amsterdam gratis crack als oplossing voor overlast? Dan wordt de stad het Crack Central van Europa verscheen eerst op Wynia's Week.

Catastrofale ideeën

In dat boek beschrijf ik de levenswijze van een aanzienlijk deel van de Britse samenleving die mij onverenigbaar leek met welke vorm van menselijk welzijn dan ook. Ik zocht de wortels van deze levenswijze niet in vermeende onrechtvaardigheden of in economische krachten die even onpersoonlijk op mensen inwerken als het weer, maar in de levensfilosofie of in ieder geval in de ideeën die zij koesteren. Ik beweerde dat die ideeën niet spontaan opkomen in de hoofden van de mensen die er de ergste gevolgen van ondervinden, maar dat ze via de intelligentsia tot hen zijn gekomen.

De gevolgen van deze ideeën zijn juist zo catastrofaal, omdat die mensen relatief arm en kwetsbaar zijn. Hoewel de teloorgang van het gezinsleven altijd ongelukkig is, geldt dit in het bijzonder voor mensen met beperkte financiële middelen. Bij hen veroorzaakt ze honderden pathologieën.

Eigenlijk hield ik niet van het woord ‘Underclass’ in de titel van het boek, omdat het zoiets impliceerde als Marx’ Lumpenproletariat en leek te wijzen op een sociale laag die duidelijk is afgescheiden van de rest van de samenleving, waarin alles uitstekend in orde is. Als dit zo was geweest, dan was dat erg triest geweest voor de leden van de vermeende onderklasse. De rest van de samenleving zou dan de humanitaire plicht hebben hen te helpen, maar ze zouden geen fundamentele morele, economische of andere betekenis hebben gehad voor de 90 procent die niet tot de onderklasse behoort. Uiteindelijk is er geen enkele samenleving die geen laag ongelukkigen kent, mensen zonder hoop.  

Huizen zonder vaders

Maar veel kenmerken en houdingen van de vermeende onderklasse leken mij in omgekeerde richting naar boven toe door te sijpelen in de samenleving. Dat proces kun je mooi aan het werk zien in het instituut van het huwelijk. Het huwelijk als norm werd eerst ondermijnd door intellectuelen, die voortdurend fiscale en juridische hervormingen op filosofische gronden propageerden. Daardoor werd het huwelijk eerst in de lagere klassen van de samenleving vernietigd, tot hun grote ongeluk, en vervolgens op de hogere treden van de sociale ladder.

Meer dan de helft van de kinderen wordt nu buiten het huwelijk geboren, en aan het einde van hun jeugd hebben meer kinderen in Groot-Brittannië televisies en andere schermen in hun slaapkamer dan vaders die thuis wonen. Ik denk niet dat het helemaal toevallig is dat de kindertijd nu met meer angst lijkt te zijn beladen dan ooit tevoren, iets wat alle psychologische diensten ter wereld niet kunnen wegnemen.

Natuurlijk bestond er aanzienlijke hypocrisie in het traditionele gezinssysteem, maar er zijn ergere dingen dan hypocrisie (hoewel niet in de ogen van utopische intellectuelen). La Rochefoucauld zei dat hypocrisie het eerbetoon is dat de ondeugd brengt aan de deugd. En daar mag aan toegevoegd worden dat hypocrisie in ieder geval het verschil tussen deugd en ondeugd erkent.

Welke vader bedoelt u?

Ik kan niet beweren dat mijn conclusies op enigerlei wijze wetenschappelijk waren. De noodzakelijke controlegroepen ontbraken. Maar voor het bestaan ​​van verschijnselen zijn die ook niet nodig. En al zou mijn groep niet a-select zijn, klein was ze zeker niet. Ik leerde de levens kennen van tussen de 10.000 en 15.000 mensen die suïcidaal gedrag hadden vertoond, en in mijn tijd als gevangenisarts en psychiater moet ik honderden, zo niet duizenden gedetineerden hebben ontmoet en gesproken.

Ik kon mijn ervaringen niet gemakkelijk vergeten (ik herinner me dat mijn moeder me ooit zei dat ik er te veel door beïnvloed werd). Hoe kon ik bijvoorbeeld het 16-jarige meisje vergeten dat, toen haar gevraagd werd hoe het met haar vader ging, vroeg: ‘Bedoelt u mijn huidige vader?’

Serieel stiefvaderschap was een veelvoorkomend verschijnsel, bijna altijd ellendig voor het kind. Aangezien stiefvaders veel vaker kinderen fysiek of seksueel mishandelen dan biologische vaders, was het nauwelijks verrassend dat dergelijk misbruik veel voorkwam.

Ook echtelijk geweld kwam schokkend vaak voor. Jaloezie is misschien wel de krachtigste oorzaak van huiselijk geweld, en waar seksuele vrijheid wordt gewenst in combinatie met het verlangen naar het exclusieve seksuele bezit van iemand anders, is jaloezie onvermijdelijk. Omdat de meeste mensen ervan uitgaan dat andere mensen net als zijzelf zijn, gaan promiscue mensen ervan uit dat de persoon die ze exclusief willen bezitten constant wordt belaagd door rivalen. Overigens kwamen jaloezie en geweld ook onder vrouwen vaak voor en, zo vermoedde ik, in toenemende mate.

Frivool druggebruik

Wie oud genoeg is, zal zich de tijd herinneren dat het gebruik van illegale drugs werd gezien als een triomf van de persoonlijke vrijheid over de saaie burgerlijke zelfbeheersing. Jongeren werden uitgenodigd om om te turnen en uit te droppen. Het leek een beetje op Marie Antoinette die herderinnetje speelde: het waren de bevoorrechte kinderen van de burgerij die zich konden uitleven (niet dat er ook onder hen geen echte slachtoffers vielen) zonder daardoor hun status als verwende kinderen van de welvaart te verliezen. Wie de verwoesting heeft gezien die drugs in de lagere regionen van de samenleving aanrichtten, kan alleen maar walging voelen over deze frivoliteit.

Veranderingen in de pedagogische theorie en praktijk hebben iedereen schade berokkend, behalve de welgestelden of bevoorrechten die hun kinderen hebben kunnen beschermen tegen de gevolgen van dergelijke veranderingen. Als je marxist was, zou je denken dat de Franse en Britse onderwijssystemen zijn ontworpen om sociale kloven te behouden of zelfs te vergroten – allemaal in naam van de gelijkheid.

Criminelen praatten als criminologen

Veel criminologen hebben beweerd dat het strafrecht vooral de rijken ten goede komt, en dat criminaliteit een soort wilde gerechtigheid of restitutie is, een informeel systeem van sociale zekerheid voor de armen, terwijl het in feite juist een extra belasting voor hen is. Als het waar is dat criminelen vaker uit de lagere klassen komen, geldt dat ook voor hun slachtoffers; en aangezien het aantal slachtoffers vele malen groter is dan het aantal daders, is het nalaten om criminaliteit te voorkomen of te bestrijden ook vandaag de dag een teken van onverschilligheid van de staat ten opzichte van de armere burgers.

Intellectuele modes zijn doorgedrongen tot degenen die het meest  kwetsbaar zijn voor de schadelijke gevolgen ervan. Criminelen met wie ik sprak, praatten vaak als criminologen of psychologen en kwamen met obscure verklaringen voor hun eigen gedrag, tenminste wanneer ze dachten dat ze daar hun voordeel mee konden doen.

Verslaafden presenteerden zich graag als slachtoffer van een neurologische aandoening zoals de ziekte van Parkinson of multiple sclerose, en hierin werden ze aangemoedigd door verpleegkundigen en artsen. De wens van mensen om aan hun verantwoordelijkheid te ontsnappen is waarschijnlijk universeel (wie heeft dat nooit geprobeerd?), maar wordt op krachtige en schadelijke wijze versterkt door zowel intellectuelen als overheden.

De vraag rijst natuurlijk of de situatie tegenwoordig beter of slechter is dan vijfentwintig jaar geleden. Hierop kan ik geen eenduidig ​​antwoord geven. Ik ben in 2005 met pensioen gegaan, afgezien van wat medisch-juridisch werk, en sindsdien heb ik weinig contact gehad met de wereld die ik in mijn boek beschreef. In Engeland en Wales is het aantal sterfgevallen door drugsgebruik tussen 2010 en 2023 meer dan verdubbeld. Daarentegen is het aantal geregistreerde woninginbraken tussen 2000 en 2024 met bijna 40 procent gedaald – hoewel de officiële statistieken zo corrupt zijn dat de vreugde hierover getemperd moet worden door een zekere scepsis. Hoe dan ook, de criminaliteit zou nog veel verder kunnen dalen voordat iemand die een andere tijd heeft meegemaakt, het gevoel heeft dat hij in een even veilige samenleving leeft als vroeger.

Een sfeer van broosheid, woede en kwetsbaarheid

Sommige criminologen beweren al langer dat de angst voor criminaliteit reëler is dan de kans om slachtoffer te worden van criminaliteit. De overdreven angst van mensen voor criminaliteit en wanorde wordt door academici vaak gekarakteriseerd als een soort hysterie, maar zodra je bent overvallen, aangevallen, getuige bent geweest van een geweldsmisdrijf of ook maar in een situatie hebt verkeerd waarin zo’n misdrijf waarschijnlijk zou plaatsvinden, neemt je vertrouwen in de goede orde van de samenleving af. Algemene, lichte wanorde wekt angst op: er kan elk moment van alles gebeuren.

In Groot-Brittannië bijvoorbeeld is het vaak moeilijk om onderscheid te maken tussen het geluid van jongeren die zich vermaken en een ruzie die in geweld eindigt. Gisteren nog had ik in Frankrijk een soortgelijke ervaring, en toen ik geschreeuw hoorde en geduw en getrek zag, en een klap kreeg, voelde ik dat ik me moest haasten om in veiligheid te komen. Er hangt tegenwoordig een sfeer van broosheid, woede en kwetsbaarheid in de lucht, in elk geval in Groot-Brittannië en Frankrijk.

Vertaling: Chris Rutenfrans

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht 25 jaar ‘Leven aan de Onderkant’: Er hangt tegenwoordig een sfeer van broosheid, woede en kwetsbaarheid in de lucht verscheen eerst op Wynia's Week.

De echte goochelaar bleek Halsema zelf, want om aan te tonen dat autochtonen het leeuwendeel van alle zedenmisdrijven plegen, had ze in haar grafiek iedereen met een Nederlands paspoort, maar met herkomst uit Somalië, Afghanistan en andere veelplegerslanden, op één hoop geveegd met de autochtonen.   

Migratie-expert Jan van de Beek moest er weer aan te pas komen om de relevante cijfers zonder valse framing neer te zetten.

Het is dus gewoon een feit dat niet-autochtonen zwaar oververtegenwoordigd zijn bij zedendelicten, en zelfs in absolute aantallen de meerderheid van zulke delicten plegen. Niettemin is het enige acceptabele verhaal in woke-kring nog steeds dat ‘mannen’ het probleem zijn, alle mannen. Allemaal potentiële verkrachters, die dus allemaal kritisch naar hun eigen toxische mentaliteit en gedrag moeten kijken.

Dat is alleen al hoogst merkwaardig omdat zelfs onder Somaliërs – kampioen veelplegers met hun twintigvoudige oververtegenwoordiging  – 99 procent van de mannen géén zedendelinquent is; ernstige zedendelicten als verkrachting zijn gelukkig heel zeldzaam in Nederland.

Ander beeld

Ziehier de cijfers van het CBS over hoe vaak dit voorkomt:

Deze cijfers geven een iets ander beeld dan de grafiek van Van de Beek, omdat de meetperiode en de precieze definities verschillen. Maar hou in ieder geval in gedachten dat het totaal aantal (verdachten van) zedenmisdrijven enige duizenden is, terwijl er circa 7 miljoen mannen ouder dan 18 in Nederland zijn.

In die discussie op sociale media werd ook een recent onderzoek van het NSCR (Nederlands Studiecentrum voor Criminaliteit en Rechtshandhaving) opgevoerd, dat zou aantonen dat elk jaar ‘minstens’ 20.000 Nederlandse mannen op vakantie in het buitenland kinderen seksueel misbruiken (TSK plegen, Transnationaal Seksueel Kindermisbruik).

Omdat ze niet allemaal elk jaar op vakantie gaan naar de Filipijnen of Marokko, zouden hier in totaal ruim 150.000 TSK-daders rondlopen, met andere woorden: 1 op de 45 mannen is een kindersekstoerist.

Gezien het cliché-beeld van de TSK-dader – een enge blanke man van middelbare leeftijd – was de implicatie duidelijk: autochtone mannen moeten hun mond houden over de oververtegenwoordiging van etnische minderheden bij zedendelicten in eigen land, want moet je eens kijken hoeveel van jullie smeerlappen er zijn die zich in het buitenland aan kinderen vergrijpen.

Dit zijn inderdaad opzienbarende cijfers: dit betekent namelijk, dat alle Nederlandse mannen gezamenlijk ongeveer tachtig keer vaker kindermisbruik in het buitenland plegen dan zedendelicten in Nederland (inclusief kindermisbruik).

Deze cijfers komen uit een ‘representatieve’ steekproef van bijna 10.000 mannen die een online-enquete invulden. 214 van de 9384 respondenten gaven aan dat ze ooit in het buitenland seks met een minderjarige hadden, waarvan tweederde dat in de afgelopen vijf jaar nog gedaan had. Door simpele extrapolatie naar de totale mannelijke bevolking van Nederland komt het NSCR uit op die 20.000 per jaar en in totaal 150.000.  

Commercieel bureau

Die steekproef werd aangeleverd door een commercieel bureau dat internetpanels met respondenten heeft, die om de haverklap worden gerecruteerd om online-enquêtes in te vullen, voor een kleine beloning. Het bureau weigerde om cijfers over de non-respons te geven.

De onderzoekers hebben geen enkele garantie, of mogelijkheid om te checken, of die steekproef representatief was. Sterker nog, de gegevens waar ze wel over beschikken, geven de nekslag aan die vermeende representativiteit.

De respondenten werd namelijk ook gevraagd of ze bij de politie geregistreerd stonden als verdachte voor een eerder zedendelict, en 6,3 procent (594 respondenten) zei dat dit het geval was. Dat is gigantisch hoog: kijk nog even terug naar de cijfers van het CBS: daar zijn slechts 2950 mannen verdachte van een zedendelict, minder dan 0,05 procent van in totaal 7 miljoen mannen.

Er kan best enige speelruimte in die cijfers zitten, afhankelijk van leeftijdsgrenzen en de definitie van ‘seksueel delict’, maar het is zonneklaar dat deze steekproef niet representatief voor de hele mannelijke bevolking kan zijn. Immers, als we dezelfde extrapolatie toepassen als de onderzoekers, is de implicatie dat in Nederland circa 450.000 door de politie geregistreerde verdachten van een zedendelict moeten rondlopen (ik heb de onderzoekers aangeschreven over die 6,3 procent en wat dat betekent voor de representativiteit van hun steekproef, maar nog geen reactie gekregen).       

Vreemd is ook welke bestemmingslanden door de daders in deze steekproef wel en niet genoemd worden. De Filipijnen, waar dit een berucht probleem is, wordt inderdaad vrij vaak genoemd, maar Noorwegen net zo vaak! Ik wil eventueel geloven dat ieder jaar 360 Nederlanders naar de Filipijnen afreizen die aldaar dader van TSK worden, maar naar Noorwegen? Daarentegen wordt een vergelijkbaar land als Zweden nul keer genoemd.    

Cambodja niet genoemd

Nog vreemder is dat ook Cambodja niet wordt genoemd door de respondenten, terwijl kinderprostitutie daar straffeloos mag worden uitgevent. De laatste keer dat ik in dat land was, een jaar of vijf geleden, liepen jochies van tien daar de terrassen vol toeristen langs en probeerden bij je op schoot te kruipen. Bordelen in het centrum van Phnom Penh, vlak naast mijn keurige toeristenhotel, hadden meisjes van zo te zien 13 of 14 jaar oud buiten zitten om klanten te lokken. Dat is in een van de meeste genoemde bestemmingslanden, Thailand, ondenkbaar. Ik ga niet beweren dat dit soort kindermisbruik in Thailand niet voorkomt, maar als je er niet naar op zoek gaat, kom je het nooit tegen.

Seks met minderjarigen is uiteraard strafbaar in Thailand, al ligt de grens daar (onder voorwaarden) bij 15 jaar. Buitenlanders die zich hieraan schuldig maken, worden met enige regelmaat gearresteerd en tot lange gevangenisstraffen veroordeeld. Omdat hier een beetje anders wordt gedacht over het sacrosancte recht op privacy van misdadigers, staat zo iemand dan met foto en volledige naam in Engelstalige Thaise nieuwsmedia, en een enkele keer is dat dus een Nederlander. Maar als echt jaar in jaar uit bijna zeshonderd Nederlanders (2,9 procent van 20.000) naar Thailand afreizen en daar kinderen seksueel misbruiken, verwacht je toch dat er meer dan een per jaar tegen de lamp loopt.

Is het überhaupt geloofwaardig dat mensen die zulke enquêtes invullen werkelijk gepleegde misdrijven bekennen waar jarenlange gevangenisstraf en tbs op staat? En echte daders weten dat zulke misdrijven in Nederland vervolgd zullen worden, ook als ze in het buitenland gepleegd zijn. Natuurlijk bezweren het bedrijf en de onderzoekers dat alle gegevens anoniem verwerkt zullen worden. Als u een zware misdaad op uw kerfstok had, zou u dan daarop vertrouwen om een paar euro of een cadeautje te verdienen? 

De meest plausibele conclusie over die steekproef is dat bijna tienduizend verveelde mannen – of een heleboel aliassen van veel minder mannen – die als bijverdienste online-enquetes invullen, grotendeels onzin-antwoorden in hebben zitten vullen. De check waarmee het onderzoeksbureau dat wil uitfilteren is pathetisch: enquêtes die te snel – dus verondersteld niet serieus – ingevuld waren, werden niet aangeleverd aan de onderzoekers.

Maar ze willen niet zeggen hoeveel respondenten daardoor afvielen. De onderzoekers zelf hadden ook nog een check of de respondenten wel serieus waren: dat was namelijk de laatste vraag van de enquête, of ze die wel serieus ingevuld hadden. Ruim driehonderd respondenten waren zo eerlijk om ‘nee’ te antwoorden, en die vielen ook af. Misschien hadden de onderzoekers dit moeten dubbelchecken, door alle respondenten te vragen of ze de laatste vraag eerlijk ingevuld hebben (enzovoort, enzovoort).   

In de beklaagdenbank

Uit zo’n steekproef valt geen betrouwbare schatting te maken hoeveel TSK-daders er werkelijk zijn, maar dat het er veel minder dan 150.000 zijn staat wel vast. Dergelijk onderzoek is vooral handig om de Nederlandse man weer eens collectief in de beklaagdenbank te zetten: stiekeme smeerlappen zijn het, die massaal kinderen misbruiken op vakantie.   

De boodschap is uiteraard níet dat TSK en kindermisbruik in eigen land geen ernstig probleem is dat niet bestreden zou moeten worden. Echte daders behoren langdurig opgeborgen te worden, de onverbeterlijken levenslang. Maar het NSCR beoogt met dit rapport daderkarakteristieken te identificeren, en risicofactoren voor recidive, zodat daders effectiever opgespoord kunnen worden. Beleid dat wordt gebaseerd op zulk flutonderzoek, wat zou daar nu mis mee kunnen gaan? En toch is dit nu de geaccepteerde wijsheid bij het meest gezaghebbende overheidsinstituut op dit gebied. 

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Zijn Nederlandse mannen écht stiekeme smeerlappen die massaal kinderen misbruiken op vakantie? verscheen eerst op Wynia's Week.