De islamisering van Nederland speelt zich voor een deel af voor onze ogen. In de Randstad, maar ook steeds vaker daarbuiten, is de oprukkende islam duidelijk zichtbaar in het straatbeeld. De vraag is niet zozeer of de islam de dominante godsdienst in Nederland wordt, maar wanneer.

Islamisten maken ten volle gebruik van alle vrijheden die de bestuurlijke elite hun biedt. Nederland staat in kringen van  fundamentalistische moslims bekend als een naïef land. Of zoals Franse imams het zeiden: ‘Nederland is een pakje boter waar je doorheen snijdt.’

De kiezer versus het establishment

In tegenstelling tot het establishment maakt het merendeel van de Nederlanders zich zorgen over die toenemende invloed van de islam. Uit recent onderzoek van Maurice de Hond blijkt dat 63 procent van de Nederlanders vindt dat de islam niet bij de Nederlandse samenleving past. Niet alleen aanhangers van rechts-conservatieve partijen hebben zorgen, ook het merendeel van de kiezers van bijvoorbeeld de Partij voor de Dieren (58 procent) en de SP (57 procent) is van mening dat de islam en de Nederlandse waarden onverenigbaar zijn.

Met de stelling ‘Nederland moet geen vluchtelingen meer opnemen uit islamitische landen’ is 53 procent het eens, tegenover 39 oneens. En 52 procent van de respondenten is ‘bang dat Nederlanders een minderheid in eigen land gaan worden’.

De scepticus zou kunnen tegenwerpen dat het onderzoek is gedaan in opdracht van de PVV. Dat klopt, maar dat is nog geen reden om te twijfelen aan de uitkomst. Een vergelijkbaar Duits onderzoek laat nagenoeg dezelfde cijfers zien. Ook uit de uitslagen van Tweede Kamerverkiezingen kun je afleiden dat veel kiezers kritisch zijn over islamisering en massa-immigratie.

Raar is het niet dat de Nederlandse burgers in meerderheid afwijzend staan tegenover de islam. Immers, de kernwaarden van deze godsdienst staan lijnrecht tegenover de westerse liberale waarden. De islam is tegen democratie, tegen de vrijheid van meningsuiting, tegen de vrijheid van godsdienst, tegen scheiding van kerk en staat en dus vóór een theocratie. Verder heeft de religie weinig op met de vrijheid van minderheden zoals vrouwen, homo’s, afvalligen en anders- of ongelovigen.

De islam is een totalitaire ideologie in een religieus jasje en staat haaks op de waarden die zijn bevochten tijdens bijvoorbeeld de Verlichting en in de jaren zestig. Politici die zeggen dat het wel meevalt met het verschil in normen en waarden, zouden eigenlijk eens met een keppeltje op (of hand in hand met iemand van hetzelfde geslacht) door Amsterdam Nieuw-West, Rotterdam-Zuid, de Haagse Schilderswijk of de Utrechtse wijk Overvecht moeten lopen.

Demografische ontwikkeling

De demografische ontwikkelingen stellen ook niet gerust. Steeds meer wijken en steden worden de komende decennia in meerderheid islamitisch. Op dit moment wonen er ruim één miljoen moslims in Nederland. Over 25 jaar, in 2050, is dat naar verwachting drie à vier miljoen, blijkt uit een berekening van sociaal-demograaf Jan Latten. Ter illustratie: dat aantal is ongeveer even groot als het totale aantal mensen dat op dit moment in de vijftien grootste steden van het land woont. Of evenveel als de inwoners van de provincies Groningen, Friesland, Drenthe, Flevoland, Limburg en Zeeland bij elkaar.

Moslims krijgen gemiddeld meer kinderen, ook op jongere leeftijd. Tel daarbij op dat immigranten uit islamitische landen oververtegenwoordigd zijn en het beeld is duidelijk: moslims maken een groot deel uit van de bevolkingsgroei. Islamisten, onder wie predikers in West-Europa, steken niet onder stoel of banken dat demografie het belangrijkste middel is bij het bereiken van het kalifaat, oftewel een wereldwijde islamitische samenleving. Of zoals de Turkse president Recep Erdoğan het zegt: ‘De baarmoeder is het grootste wapen in de verspreiding van de islam in Europa.’

In Nederland zijn meer dan 500 moskeeën en dat aantal groeit nog steeds. Ankara runt de meeste Turkse moskeeën in ons land en de Marokkaanse overheid houdt onder meer grip via de grootste Marokkaanse moskeekoepel. Lokale overheden helpen graag een handje mee: gemeenten subsidiëren moskeeën en verlenen regelmatig bouwvergunningen voor culturele centra die nadien moskeeën blijken te zijn.

De steeds vaker en luider klinkende gebedsoproep, de zogenoemde azaan, wekt irritatie op bij seculiere, ongelovige en autochtone omwonenden. SGP en JA21 willen dat er een einde komt aan versterkte oproepen tot gebed bij moskeeën en dienden in april een initiatiefwetsvoorstel in. Volgens typisch Hollands poldergebruik komt er eerst een onderzoek, dan een inventarisatie en pas dan wordt gekeken naar ‘betere regels’. Minister Judith Uitermark van Binnenlandse Zaken (NSC) wist er alvast fijntjes op te wijzen dat de vrijheid van godsdienst en levensovertuiging ‘een belangrijk grondrecht’ is.

Hoofddoek, nikab en boerka

Op straat wordt het aandeel moslima’s dat een hoofddoek en gezichtsluier draagt steeds groter. Ook de nikab (waarbij slechts de ogen zichtbaar zijn) of boerka (waarbij het gehele lichaam bedekt is, inclusief de ogen) zijn steeds vaker waarneembaar. Dat geldt allang niet meer alleen voor wijken als Amsterdam Nieuw-West of Rotterdam-Zuid.

Ook dragen meisjes op steeds jongere leeftijd traditionele kleding. Terwijl in een land als Iran het hoofddoekje geldt als symbool van vrouwenonderdrukking, denkt de Nederlandse overheid daar anders over. In campagnes ontbreekt zelden de lachende moslima van begin twintig met hoofddoek, die symbool zou moeten staan voor de geslaagde multiculturele samenleving.

Partijen als GroenLinks-PvdA en D66 willen ons doen geloven dat de hoofdoek staat voor vrijheid, namelijk de ‘vrijheid van de vrouw om zich te kleden hoe zij wil’. De aanhoudende druk op de politiek om hoofddoekjes bij de politie en boa’s toe te staan, ondanks een herhaaldelijk pleidooi voor uniformiteit door de opeenvolgende ministers van Justitie, is een ander voorbeeld van een poging om de samenleving verder te islamiseren.

Het onvermogen om de islam op de eigen merites te beoordelen, wordt versterkt door de afkeer van de PVV van Geert Wilders. Van een noemenswaardig maatschappelijk debat is geen sprake. De discussie over de wenselijkheid van een invloedrijke islam is doorspekt met taboes en partijpolitieke belangen.

Daarnaast verschuilt het establishment zich gretig achter regels, wetten en verdragen, om zo de blik maar niet te hoeven richten op het grotere plaatje. Goed voorbeeld hiervan is Piet Hein Donner, die in 2006 als minister van Justitie de rode loper uitrolde voor de politieke islam. Donner zie in een interview: ‘Voor mij staat vast: als twee derde van alle Nederlanders morgen de sharia zou willen invoeren, dan moet die mogelijkheid toch bestaan? Zo iets kun je wettelijk toch niet tegenhouden? Het zou ook een schande zijn om te zeggen: dat mag niet!’

Als we voorzichtig iets verder naar de toekomst kijken, naar pak ‘m beet het eind van de eeuw, kan het zomaar zijn dat de moslimpopulatie een meerderheid uitmaakt in Nederland. Voorbeelden van goed functionerende democratische landen met een grote moslimpopulatie zijn er niet. Er is geen enkele reden om te verwachten dat Nederland de uitzondering op die regel wordt. Voor islamisten is de democratie hoogstens een middel om macht te verkrijgen. Een middel dat vroeg of laat zal worden ingeruild voor een staatsbestel dat in landen met veel moslims gangbaar is: de islamitische theocratie.

Steeds strenger in de leer

Lange tijd werd gedacht dat tweede en derde generatie islamitische immigranten een stuk minder orthodox zouden zijn dan hun ouders. Van deze ontwikkeling is echter geen sprake, niet in Nederland en ook niet wereldwijd. Uitzonderingen zijn de Golfstaten en Saoedi-Arabië, die sinds enkele jaren richting een minder strenge islam bewegen, maar zij komen dan ook van ver. In West-Europa zien we eerder een beweging richting orthodoxie.

Het percentage kinderen dat binnen de eigen orthodoxe islamitische zuil opgroeit, stijgt. Kinderen uit islamitische milieus groeien veelal op in wijken met veel geloofsgenoten. Ze gaan vaker naar scholen en sportclubs waar ook veel islamitische kinderen rondlopen. Voor jongeren geldt: het geloof is vaak belangrijk voor hun identiteit. Ze gebruiken datingsites zoals Muzz en sociale media zoals Cestmocro die speciaal gericht zijn op moslims en niet-westerse allochtonen.

Met een groeiend aantal moslims en een steeds groter wordende orthodoxie mag het geen wonder heten dat de segregatie toeneemt. Segregatie werkt weer orthodoxie in de hand en zo is er sprake van een zichzelf versterkend effect. De spreiding van allochtonen, ooit een sociaaldemocratisch stokpaardje, is praktisch onmogelijk te realiseren met dusdanig hoge aantallen mensen die behoren tot dezelfde culturele of religieuze groep.

Existentiële vraagstukken

‘Islamisten kunnen hier gebruik maken van de vrijheden, die zij uiteindelijk willen vernietigen’, zei Ayaan Hirsi Ali tijdens haar recente bezoek aan Nederland. Haar uitspraak borduurt voort op de tolerantie-paradox van Karl Popper. De in 1994 overleden Oostenrijks-Britse filosoof stelde dat een samenleving die onbegrensd tolerant is uiteindelijk haar tolerante karakter zal kwijtraken onder invloed van de intoleranten.

Dit zijn allang geen filosofische vraagstukken meer, maar veel eerder existentiële. Hoe om te gaan met gelovigen die zich, zoals hun religie voorschrijft, verheven voelen boven de normen en waarden die hier al vele decennia of eeuwen gelden? En hoe wapenen we ons tegen een religie die in de kern niets moet hebben van onze samenleving? Alleen als de bestuurlijke elite bereid is een serieus antwoord te formuleren op deze vragen, bestaat de kans dat onze kleinkinderen in vrijheid opgroeien.

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Alles staat op het spel als de islamisering van Nederland niet wordt gestopt verscheen eerst op Wynia's Week.

Zoals eveneens gebruikelijk in Nederlandse kwaliteitsmedia aarzelen de Franse om ook maar iets te publiceren wat kan worden uitgelegd als belastend voor ‘minderheden’. Zo wijdde NRC op 3 mei een hele pagina aan de rellen in Scheveningen zonder één woord over de etnische achtergronden van veel relschoppers. Op de begeleidende foto staan alleen blanke agenten en een ondernemer wiens ijswinkel was bezocht door gewelddadige jongeren, veelal afkomstig uit de diversiteit.

In het Franse dorp Crépol werd in de vroege uren van zondag 23 november 2023 de 16-jarige Thomas Perotto doodgestoken tijdens het jaarlijkse Winterbal. Pas dezer dagen verscheen in Frankrijk een boek van twee onderzoeksjournalisten en een romancière, Une Nuit en France, uitgeven bij Grasset. Het drietal uit daarin ernstige twijfels aan de overtuiging in rechtse kringen dat de tragedie in Crépol het gevolg is van ‘anti-blank racisme’. 

Racistische boerenpummels

Want de veertien nog steeds niet berechte verdachten zijn afkomstig uit een verpauperde en voornamelijk door Algerijnse immigranten en hun nazaten bewoonde buurt uit het naburige stadje Romans-sur-Isère. Valence is de dichtstbijzijnde stad van enige omvang.

De rechtse burgemeester van Romans, Marie-Hélène Thoraval, heeft de schrijvers de mantel uitgeveegd omdat ze de ongeveer zeshonderd inwoners van Crépol, vijftien kilometer verderop, zouden hebben afgeschilderd als racistische boerenpummels. De wijk in Romans waaruit de verdachten afkomstig zijn, telt ‘generatie op generatie van delinquenten’, volgens de niet echt ‘verbindende’ burgemeester.

Het kwam haar op bedreigingen met onthoofding te staan, waarna haar hoofd als voetbal zou dienen. Twee mannen zijn hiervoor onlangs tot gevangenisstraffen veroordeeld.

Maar ook de drie auteurs van Une Nuit en France kregen te maken met bedreigingen. Een van hen, Jean-Michel Décugis, betichtte rechtse media als de populaire tv-omroep CNews van een haatcampagne die mensen op gevaarlijke gedachten zou brengen.

Tijdens die gruwelijke avond in november waren honderden jongeren in Crépol samengekomen voor het jaarlijks Winterbal. Onder hen bevonden zich leden van de lokale rugbyclub RC Romans-Péage, zoals de gedrongen, stevig gebouwde en veelbelovende speler Thomas Perotto, die over enkele dagen zeventien zou worden. Kort na middernacht kwamen bij de feestzaal jongens in auto’s aangereden uit Romans-sur-Isère. Ze vroegen of eisten toelating tot het feest. Sommigen mochten naar binnen en vielen op door irritant gedrag tegen meisjes.

Toen meer auto’s uit Romans bij de feestzaal in Crépol arriveerden, weigerden veiligheidsmensen hun de toegang. Buiten de zaal ontstond een dreigende sfeer, sommige rugbyspelers, onder wie Thomas, liepen op de ‘Arabische’ jongens af met het verzoek op te hoepelen. Er klonken nare, racistische kreten tegen Arabieren, hebben de schrijvers vastgesteld; indringers zouden op hun beurt hebben geroepen dat ze ‘blanken’ kwamen afmaken.

Strijd tegen autochtone Fransen

De vlam sloeg pas in de pan toen een rugbyspeler  een Algerijns-Franse jongeman aan de lange haren trok en hem uitmaakte voor ‘chiquita’. Toen bleek dat sommige indringers messen bij zich droegen. Thomas werd in het hart geraakt en stierf even later in de ambulance naar het ziekenhuis, drie andere blanken, onder wie een ordebewaarder, raakten door messteken ernstig gewond.

De onwelkome bezoekers ontkwamen in auto’s terug naar Romans-sur-Isère, waar sommige familieleden hen hielpen te vluchten naar Toulouse, waar ze werden aangehouden.

Toen Frankrijk die zondagochtend in november ontwaakte, vermeldden de nieuwsberichten kort een vechtpartij met tragische afloop tijdens een feest in een dorp waarvan weinigen het bestaan vermoedden. Niet ongebruikelijk op een met drank en drugs overgoten zaterdagavond. Maar weldra kregen de gebeurtenissen in Crépol, gelegen in het departement Drôme en niet in het departement Isère zoals het boek vermeldt, een belangrijke plaats in Frankrijks cultuuroorlog rond immigratie en racisme. De arme Thomas, een achternaam was al snel niet meer nodig,  gold in rechtse kringen als een martelaar, een slachtoffer in de strijd die migranten en hun nazaten zouden voeren tegen autochtone Fransen.

De media betrokken hun stellingen. Pascal Praud, de sterpresentator van CNews, snikte toen hij rechtstreeks verslag deed van een eerbetoon aan Thomas. In een soort gedicht in proza eerde hij de jongen als het beste dat Frankrijks jeugd te bieden heeft, een beoefenaar bovendien van rugby, in rechtse kringen geëerd als een nobele sport voor voornamelijk blanke mensen, in tegenstelling tot het poenige en met geweld omgeven profvoetbal vol Arabische en Afrikaanse spelers.

Marine Le Pen sprak van een ‘razzia’ door jongens uit Romans. Voor linksige media als de krant Le Monde en de Franse publieke omroep was dat het sein om te waarschuwen dat ‘extreem rechts’ het drama politiek uitbuit. Daar zit iets in. Maar daarmee bagatelliseert links het verdriet van Crépol én de problemen waarmee de niet-westerse immigratie Frankrijk heeft opgezadeld.

De schrijvers van Une Nuit en France ontkennen niet dat zoiets als ‘haat tegen Frankrijk en blanken’ bestaat onder migranten en hun nazaten, zei een van hen in het weekblad Le Point. Maar het was volgens hen niet de hoofdoorzaak van de tragedie in Crépol. Ze lijken als de dood voor ‘rechts’ te worden versleten, net als de kwaliteitsmedia die aanvankelijk het etnische aspect verzwegen. Alternatieve media, die ook in Nederland lak hebben aan wat de gevestigde concurrentie onbetamelijk acht, meldden al snel de Arabische identiteit van de verdachten. 

Geen greintje spijt

Alle veertien, in leeftijd variërend van 16 tot 23 jaar, waren al eerder in aanraking geweest met politie en justitie. Uit afgeluisterde gesprekken blijkt dat zij geen greintje spijt hebben over hun gedrag die nacht. De auteurs, op hun beurt, schrijven neerbuigend over de ‘ontvangst als een rockster’ van de ultra-rechtse politicus Eric Zemmour in Crépol en de electorale successen in de regio van Marine Le Pens partij na de tragedie. Ze lijken begrip te tonen voor de argumenten waarom verdachten met messen naar een feest gingen; die hadden ze  immers altijd bij zich om brokken hasj te versnijden…

Nog steeds is onduidelijk wie Thomas heeft doodgestoken en zijn maten heeft verwond. Alle verdachten ontkennen, geen enkel mes is teruggevonden, getuigen van de steekpartijen spreken elkaar tegen.

De hele miserabele affaire toont aan dat ook in kleine Franse provinciesteden sprake is van gettovorming waarvan de gevaarlijke gevolgen zich uitbreiden tot het omringende platteland. En heeft in linkse en gematigde kringen het taboe doorbroken op het gebruik van het begrip ‘anti-blank racisme’. ‘Natuurlijk bestaat het,’ concludeerde onlangs de leider van de Communistische Partij, Eric Roussel. Zelfs de woordvoerster van de Franse regering, Sophie Primas, zei ‘geen bezwaar te zien’ in het gebruik van de term die gelieerd blijft aan de tragische gebeurtenissen op een dorpsfeest diep in de Franse provincie.

Wynia’s Week verschijnt drie keer per week, 156 keer per jaar, met even onafhankelijke als broodnodige artikelen en columns, video’s en podcasts. U maakt dat samen met de andere donateurs mogelijk. Doet u weer mee? Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Anderhalf jaar na de moord op een dorpsjongen uit Crépol is de term ‘anti-blank racisme’ voor niemand in Frankrijk nog taboe verscheen eerst op Wynia's Week.

Toen de Nederlands-Turkse Lale Gül in 2021 haar literaire debuut Ik ga leven uitbracht, ontplofte haar bestaan. In dat boek – dat maar liefst 400.000 keer over de toonbank ging – schetste ze een hallucinant beeld van het leven in een Amsterdamse achterstandswijk. Ze moest prompt halsoverkop de ouderlijke woning ontvluchten.

Haar nieuwe boek begint waar het vorige eindigde: ’s nachts moederziel alleen en op pantoffels in de straten van Amsterdam, met nog maar enkele minuten belkrediet én het nummer van burgemeester Femke Halsema op zak.

Na lezing van ‘Ik ben vrij’ blijft er één verpletterende vaststelling hangen: na al die decennia is er geen greintje vooruitgang merkbaar in de ‘vernederlandsing’ van de grote Turkse gemeenschap in Nederland. De integratie is totaal mislukt?

Lale Gül: ‘Absoluut, niet voor niets heeft Geert Wilders bij de laatste verkiezingen een monsterscore behaald. Toch is het hele idee onzin, als zou dit nu bewijzen dat de gemiddelde Nederlander niets moet weten van migranten. Ik spreek uit ervaring, en eerlijk gezegd heb ik zelden of nooit met rauw racisme te maken gehad. Nederlanders zijn het eenvoudigweg zat dat er continu migranten blijven binnenkomen die niet moeten of willen integreren. Mochten ze die bereidheid wél tonen, dan hadden er veel minder mensen op de PVV van Wilders gestemd, daar ben ik rotsvast van overtuigd.

‘De Nederlandse overheid draagt hierin zelf ook een verpletterende verantwoordelijkheid. Al die migranten – die sowieso al met een grote sociale achterstand kampten – werden jarenlang samen gestopt in bepaalde wijken, er werd gedoogd dat ze naar koranscholen gingen en dat de voertaal in die wijken gewoon Turks of Arabisch was. Waardoor de kinderen die hier geboren werden enkel in contact kwamen met de meest conservatieve versie van de islam en op hun beurt volledig geïndoctrineerd werden. Daar is tot vandaag ook totaal geen controle op, terwijl er in die koranscholen toch tal van dingen onderwezen worden die volledig haaks staan op de Nederlandse rechtsstaat. Het eerste wat je in de moskee leert is bijvoorbeeld dat wij moslims de vrijheid van meningsuiting helemaal niet hoeven te respecteren. Of dat homo’s ziek zijn, en dat de gelijkheid van man en vrouw een westerse uitvinding is.’

We weten dat al minstens vijftien jaar, en dan kom je dus automatisch uit bij de lakse houding van heel veel blanke, zogenaamd progressieve intellectuelen, die u in dit boek opnieuw heel hard te kijk zet. Opmerkelijk genoeg tonen zij tot vandaag allerminst schuldbesef en lijken ze ook niet meteen van plan hun zienswijze aan te passen.

‘Ook in mijn ogen is dat totaal onbegrijpelijk. Decennialang hebben die zogenaamd progressieve partijen de macht van de christelijke zuil steen voor steen afgebroken en mensen geëmancipeerd. Schrijvers, kunstenaars en filmmakers maken al jarenlang grappen over het christelijke geloof, of dreven er zelfs ronduit de spot mee. Opmerkelijk genoeg uitten ze nooit kritiek op de islam, laat staan dat ze de wantoestanden zouden aanklagen. Moslima’s die door hun broers in elkaar worden geslagen omdat ze hun hoofddoek afnemen, meisjes die geen relatie mogen hebben voor het huwelijk, jongens die onder geen beding mogen laten blijken dat ze homo zijn, noem maar op.

‘Wanneer ik dat nu wél aanklaag in mijn boeken, reageert die linkse intellectuele elite alsof ze water ziet branden. Of ik dan niet weet dat er ook moslima’s zijn die er vrijwillig voor kiezen om een hoofddoek te dragen. Zo zullen er ongetwijfeld ook wel een aantal te vinden zijn, maar uit eigen ervaring weet ik dat het een zéér kleine minderheid is.

‘Intussen heeft onderzoek aangetoond dat heel veel moslims in Nederland gewoon niet stemmen. Gaan ze toch naar de stembus, dan stemmen ze vooral op een partij zoals Denk, die voornamelijk een islamitische agenda heeft. Niet op traditioneel links dus. Mijn verklaring is dat de progressieve intellectuelen heel erg bang zijn om kritiek te geven op migrantengemeenschappen omdat die een andere huidskleur en cultuur hebben. Dan is blijkbaar enkel kritiekloos respect op zijn plaats.’

Heeft u, vanuit uw persoonlijke ervaring binnen die gemeenschap, het gevoel dat de moslimgemeenschap in West-Europa daar dankbaar misbruik van maakt?

‘Dat lijkt me wel. Zij hebben heel goed begrepen dat er vanuit linkse hoek quasi nooit kritiek komt, enkel van rechts. Maar die kritiek kan dan gemakshalve snel als racisme of islamofobie worden weggezet. Zelfs kritiek van mezelf op de islam, of van andere mensen met een moslimachtergrond zoals Ayaan Hirsi Ali of Assita Kanko, wordt al meteen in dat vakje gestopt. Discussie klaar, voilà.’

Ook in dit tweede boek zet u de islam opnieuw weg als een zeer bekrompen godsdienst die is blijven hangen in middeleeuwse concepten en denkpatronen. Is voor u een moderne en verlichte islam mogelijk?

‘Ik vraag me altijd af waarom mensen geloven dat zo’n moderne, verlichte variant van de islam hier vanzelf wortel zou schieten. De meeste moslims leven in het westen in een volledig parallelle samenleving, ze leven niet samen met de Nederlanders. Ze hebben eigen scholen, eigen slagerijen, hun eigen moskee, hun eigen weekeindscholen, ja zelfs hun eigen meubelzaken. Je hoeft in bepaalde buurten niet eens meer Nederlands te leren, en naarmate de moslimgemeenschap verder aangroeit, zal ook de segregatie verder toenemen. Kijk naar Groot-Brittannië, waar moslims nu zelfs al hun eigen rechtbanken hebben, of restaurants waar mannen en vrouwen gescheiden moeten zitten.

‘Voor de moslimmannen is het overigens ook helemaal niet in hun voordeel om te emanciperen: zij blijven vrolijk de lakens uitdelen volgens de traditionele cultuurpatronen en plukken tegelijk ook de vruchten van de westerse maatschappij waarin ze leven. Niemand straft hen als ze zondig leven, het zijn immers de vrouwen die verantwoordelijk zijn voor de eer van de familie.

‘Voor alle duidelijkheid: ik heb niets tegen conservatieve waarden. Ik heb wél een groot probleem met gemeenschappen die vrouwen beletten om het leven te leiden dat zij graag willen leiden. Vrouwen moeten ten allen tijde het recht hebben om met hun eigen lichaam te doen wat zij graag willen. Maar daarvoor moet er binnen die conservatieve moslimgemeenschap eerst een andersdenkende voorhoede ontstaan, en ik weet intussen uit eigen ervaring wat je lot is wanneer je als vrouw opstaat. Dan volgen er bedreigingen, of erger. Niet enkel in moslimlanden maar dus net zo goed in West-Europa.’

Islamkritiek is de voorbije jaren niet enkel bijzonder riskant geworden, er groeit ook almaar meer een discours dat er grenzen zijn aan het recht om mensen te beledigen of te bekritiseren, ook al houden ze er ronduit achterlijke of gevaarlijke ideeën op na. Spelen we de islamisten daarmee in de kaart, of is het net een verdienstelijke poging om niet verder te polariseren?

‘Ik vind dat discours regelrechte onzin. Decennialang heeft links vrolijk alle mogelijke heilige huisjes gesloopt. Maar nu is uitgerekend die progressieve elite plots van mening dat we de islam niet mogen bekritiseren, en dat we vooral respect moeten hebben voor andere culturen of gemeenschappen. On-be-grij-pe-lijk.’

Niet alleen in Nederland maar ook in de rest van West-Europa hebben radicaal-rechtse partijen de wind in de zeilen, en doorgaans hebben zij hun scherpe kritiek op de islam gemeen. Begrijpt u dat boze Belgen, Nederlanders of Fransen op zulke partijen stemmen? En zal dat ook iets veranderen?

‘Ik begrijp zeker dat mensen hier op die partijen stemmen. Ook in Turkije zien we overigens gelijkaardige sentimenten. Sinds de oorlog zijn daar miljoenen Syriërs neergestreken – toch mensen met een zeer vergelijkbare religieuze en culturele achtergrond – maar ook de Turken hebben het nu volledig gehad met die ongecontroleerde instroom. Vanuit het idee dat ze hun eigen land stilaan niet meer herkennen.

‘Moslims importeren hier de normen en waarden van hun landen van herkomst, en de verschillen met de Nederlandse cultuur zijn gigantisch. Nederlanders vinden vrijheid van meningsuiting of gelijkheid tussen man en vrouw belangrijk, de meeste moslims hechten daar weinig of geen belang aan. Dus ja, de populariteit van radicaal-rechts is begrijpelijk, maar ik betwijfel of dat stemgedrag ook iets oplost. Wanneer ik het programma van de PVV lees, zie ik immers helemaal geen aanzet tot constructieve oplossingen. Moslims zomaar terugsturen, zal niet lukken. Je kan de migratie vanuit moslimlanden voortaan wel sterk aan banden proberen te leggen, daar geloof ik zelf ook in, maar we zullen vooral aan de slag moeten met al die migranten die hier al wonen.

‘Stop de financiering van islamitische scholen, verbied hoofddoeken bij de politie of in andere overheidsfuncties, noem maar op. Moslims kunnen maar heel moeilijk om met andere meningen, en dreigen dan al snel met geweld. Ze hebben nooit geleerd hun geloof op een seculiere wijze te beleven, en eisen ook almaar meer publieke ruimte op. Dat is echt problematisch, en dat zouden jullie ook moeten beseffen en beperken. Maar zoiets vraagt veel politieke moed.’

U schrijft ergens in uw boek dat u er zelfs mee gestopt bent om aangifte te doen van de honderden bedreigingen die u krijgt. Hoe bang bent u vandaag nog als u op straat komt, en is het plan om Nederland te verlaten intussen volledig van de baan?

‘Na mijn eerste boek heb ik een tijdlang in een streng beveiligd safehouse gewoond. Wanneer ik ergens kom, is er ook altijd flink wat beveiliging. Ik woon in een heel blanke buurt waar ik me behoorlijk veilig voel, maar ga haast nooit meer naar grote steden met een stevige moslimaanwezigheid, zoals Amsterdam, Rotterdam of Den Haag. Ik zeg ook heel vaak nee op allerlei uitnodigingen, omdat ik de bedreigingen beu ben, maar met dit nieuwe boek zullen die opnieuw crescendo gaan, vrees ik.’

Vrijheid betekent niet automatisch blijheid, schrijft u, het is vooral een zeer lastig pad. Als u vandaag de balans opmaakt, was het dat dan toch allemaal waard?

‘Ik vraag me dat zelf ook heel vaak af. Maar wat moet ik doen, naar Spanje verhuizen waar ik de taal niet spreek en niemand ken, zal ik daar gelukkig van worden? Daar staat tegenover dat ik in Nederland natuurlijk ook een hoge prijs betaal: ik begeef me nooit op straat zonder zonnebril en pet, bestel al mijn boodschappen online…

‘Twee jaar geleden begon iemand in een boekenwinkel in Hilversum mijn boek in stukken te snijden, waarna hij het winkelpersoneel bedreigde omdat mijn boek daar verkocht werd. Ik heb dus alle redenen om me hier niet meer veilig te voelen en uit Nederland te vertrekken, en als ik ooit een gezin wil stichten, dan zal dat wellicht niet in Nederland kunnen.’

Dit interview van Filip Michiels met Lale Gül verscheen op 19 mei op Doorbraak.be.

Wynia’s Week is er het hele jaar door, twee keer per week. De donateurs maken dat mogelijk. Bent u ook supporter van Wynia’s Week? Doneren kan HIER Hartelijk dank!

Het bericht Lale Gül: ‘Als ik misstanden in de moslimgemeenschap aanklaag, reageert de elite alsof ze water zien branden’ verscheen eerst op Wynia's Week.

Fransen vermoedden meteen een poging tot misleiding bij het nieuws dat de negen verdachten van de moord op de 16-jarige Thomas Perotto in het zuidelijke plaatsje Crépol ‘Fransen’ waren. Mensen die in een land een misdaad begaan, zijn in de regel burgers van dat land. Zo niet, dan verdient dat een vermelding. Maar de geoefende nieuwsconsument wist: deze verdachten hebben een Frans paspoort, maar zijn van Noord-Afrikaanse afkomst. De autoriteiten en sommige media vrezen echter ook in Frankrijk dat eerlijke berichtgeving tot ‘stigmatisering’ leidt.

Natuurlijk mislukte de poging tot misleiding over het drama in Crépol; Valence is de grootste stad in de regio. Sociale media onthulden de voornamen van de negen. Er was geen enkele Jacques of Martin bij, maar wel een Chaïd en een Yasir. ‘Als ze Patrick of Roger hadden geheten, zou dat niet zijn verzwegen,’ aldus een anonieme politieagent.

De verdachten zijn ook niet minderjarig, wat als reden was aangevoerd om hun identiteit af te schermen, maar in meerderheid tussen de 18 en 22 jaar. Het drama op het dorpsfeest in Crépol is aangezwollen tot een verbeten cultuurstrijd rond immigratie, ‘echte’ en ‘papieren’ Fransen, identiteit, stad en platteland.

De verdachten wisten aanvankelijk te ontkomen 

De feiten, voor zover nu bekend. Op 18 november bezochten jongeren van Crépol een dorpsfeest. Onder de honderden aanwezigen bevond zich Thomas Perotto, een begenadigd rugbyspeler. Zijn hele club was er, maar het feest trok laat op de avond ook jongeren uit de nabije grotere plaats Romans-sur-Isère. Een aantal van hen mocht niet naar binnen en er ontstond een nare dreigende sfeer. Volgens negen getuigen riepen enkelen van de weggestuurde jongens dat ze ‘blanken’ of  ‘Fransen’ gingen afmaken. Waarop het tot vechtpartijen kwam waarbij Thomas het leven liet.

Volgens een andere trokken rugbyspelers een jonge Noord-Afrikaan aan zijn lange haren en uitmaakten hem uit voor ‘mietje’. Waarop een knokpartij volgde. Vaststaat dat minstens één jongen anderen aanviel met een mes. Ook sommigen van zijn maten hadden volgens getuigen messen bij zich. Thomas stierf in de ambulance naar een ziekenhuis, drie van zijn vrienden raakten door messteken gewond.

De verdachten wisten aanvankelijk in de nacht te ontkomen. Sommigen werden even later bij hun ouders gearresteerd, anderen in een auto in Toulouse, vanwaar ze naar Spanje wilden doorrijden om daar de boot nemen naar Marokko. 

Onder hen bevond zich de belangrijkste verdachte, de 20-jarige Chaïd A., eerder veroordeeld wegens heling en overtreding van het verbod een mes bij zich te dragen. Alle betrokkenen ontkennen schuld. Volgens de burgemeester van Romans-sur-Isère zijn hun ouders ‘delinquenten’ en eisen familieleden van de slachtoffers dat justitie het ‘racistisch karakter’ van de agressie laat meewegen. Anti-blank racisme, wel te verstaan.

Toen de eerste berichten vanuit dit afgelegen gebied doorsijpelden naar de rest van Frankrijk, namen rechts en links hun posities in. Het rechterkamp, doorgaans beter geïnformeerd wegens goede banden met politie en justitie, gaat ervan uit dat jongens uit Romans-sur-Isère vooral naar Crépol waren gekomen om rotzooi te trappen. Waarom ga je anders met messen naar een feest dat al bijna voorbij is?

De Franse variant van Groen/Links, veel radicaler en dogmatischer dan bij ons, gaat uit van een ander soort racisme. De verdachten zouden slachtoffer zijn van het deurbeleid dat geen ‘Arabieren’ toeliet. Dat sommigen messen bij zich hadden, past dan weer niet in het beeld van de jongens als slachtoffers. Linkse politici en journalisten vermoeden een uit de hand gelopen ruzie op een dorpsfeest, tragisch, zeker, maar ook banaal.

Voor rechts werd Thomas een martelaar

In dit soort zaken blijken de eerste indrukken later vaak vals en bijt ieder zich vast in zijn eigen gelijk. Extreemrechtse jongeren trokken kort na Thomas’ dood met honkbalknuppels, zwaar vuurwerk en boksbeugels de wijk van Romans-sur-Isère in waar sommige verdachten wonen. Ze schreeuwden anti-Arabische leuzen voordat ze door de politie werden verdreven. Een linkse politicus zag hierin een ‘ratonnade’, een term uit de Algerijnse oorlog (1954-1962) toen extremistische Fransen jacht maakten op Arabieren, aangeduid met de scheldnaam ratons, ratjes.

In Crépol was het er waardiger aan toegegaan tijdens de ‘witte mars’ ter ere van Thomas. De arme knul heeft voor nationalistisch rechts inmiddels de status van martelaar: een echte Franse, blanke, sportieve jongen uit een vredig dorp dat steeds meer last kreeg van het racaille, het gajes, uit het nabije Romans-sur-Isère met zijn stadsproblemen als armoedige immigrantenwijken waaruit enkelen van Thomas’ beweerde belagers afkomstig zijn.

Een rugbyspeler bovendien, een sport met een pure reputatie, innig vergroeid met het echte landelijke Frankrijk. Het rechtse blad Valeurs Actuelles wijdde er een speciaal nummer aan tijdens de wereldkampioenschappen rugby deze zomer, waarbij die sport gunstig werd vergeleken met het door poen, vulgariteit, supportersgeweld en schorriemorrie uit de banlieues bezoedelde voetbal.

Er zijn twee Frankrijken

Het Frankrijk van Thomas staat hier tegenover het Frankrijk van Nahel Merzouk, de beginnende crimineel van Noord-Afrikaanse origine die eind juni werd doodgeschoten door een politieman in de Parijse voorstad Nanterre. De 17-jarige Nahel had geen rijbewijs en negeerde in zijn Mercedes een stopverbod, waarna de agent hem doodschoot. Dat was het sein tot een gewelddadig oproer dat zich over heel Frankrijk uitbreidde, tijdens een op een burgeroorlog lijkende orgie van geweld, plundering en brandstichting.

De grootste partij van links Frankrijk, La France Insoumise (LFI), koos de kant van de relschoppers en weigerde hun geweld te veroordelen. Nu krijgt LFI het verwijt dat het minder geeft om Thomas dan om Nahel. Linkse politici eisten dat het parlement een minuut stilte in acht zou nemen voor Nahel. Dat gebeurde al twee dagen na zijn dood. De fractie van Marine Le Pens radicaal-rechtse partij Rassemblement National had de vergaderzaal ijlings verlaten. Na de moord in Crépol vond rechts dat het parlement ook eer moest bewijzen aan Thomas. Dat gebeurde pas tien dagen na zijn dood.

De door links verfoeide journalist Pascal Praud deed diep ontroerd verslag van de rouw om Thomas in Crépol: ‘Thomas bestuurde geen auto zonder rijbewijs, hij reed niet door toen een agent hem zei te stoppen, hij was geen bekende van de politie, hij stierf tijdens een feest in zijn dorp, in Crépol was geen sprake van enig oproer, van rellende meutes of van zwaar vuurwerk tegen agenten.’

Niet eerder viel in Frankrijk zo vaak de term burgeroorlog, of werd er bedekt naar verwezen, als na de dood van Thomas Perotto. Macrons woordvoerder Olivier Véran kwam, volgens rechts schandelijk laat, naar Crépol. Hij sprak er over het gevaar van een basculement, kantelpunt, in de samenleving.

Onuitgesproken bleef: naar een moment waarop Fransen en allochtonen elkaar naar het leven staan. Razendsnel verbood minister van Binnenlandse Zaken Gérald Darmanin drie extreemrechtse clubjes, waaronder die van de jongens die in  Romans-sur-Isère hadden meegedaan aan de ‘strafexpeditie’. Daarbij was overigens de enige bestrafte een rechtse jongen die door buurtbewoners uit zijn auto werd gesleurd, mishandeld  en naakt achtergelaten. Enkelen van zijn maten kregen via een snelrechtprocedure tot acht maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf.

Overal zijn dit weekeinde bijeenkomsten verboden van radicaal rechtse groepen onder het mom van eerbetonen aan Thomas. Minister Gérald Darmanin van Binnenlandse Zaken, met een scheut Algerijns bloed in de aderen, wil een nakend ultra-rechts oproer razendsnel de kop indrukken.

Marine Le Pen houdt zich op de vlakte

Voor de uiterst rechtse politicus Eric Zemmour is het drama rond Thomas het zoveelste bewijs dat Frankrijk een door immigratie veroorzaakte ‘beschavingsoorlog’ doormaakt. De ideologisch minder bevlogen Marine Le Pen houdt zich op de vlakte. Zij is sinds het oproer na de dood van Nahel uitgegroeid tot op afstand de grootste kanshebber om de presidentsverkiezingen van 2027 te winnen.

René ter Steege is journalist, schrijver en vertaler. Begin december verschijnt van zijn hand de Nederlandse vertaling van ‘Les derniers jours de Samuel Paty’ – De laatste dagen van Samuel Paty – een minitieuze, thriller-achtige reconstructie van de terroristische moord op een Franse leraar. Dit boek verschijnt bij Uitgeverij Blauwburgwal www.blauwburgwal.nl

Wynia’s Week is onafhankelijk, ongebonden en broodnodig. De donateurs maken Wynia’s Week mogelijk. Doet u mee? Dat kan op verschillende manieren, kijk HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Thomas versus Nahel: de cultuurstrijd in Frankrijk dreigt uit de hand te lopen verscheen eerst op Wynia's Week.

Het minderhedenbeleid bestond uit afspraken met voormannen van allochtone ‘zelforganisaties’ en verder lieten politici de ‘migranten’ graag in hun eigen Turkse, Marokkaanse of Surinaamse maatschappelijke enclaves blijven. Politiek en ook de media waren in het Nederland van vóór Pim Fortuyn zonder het te beseffen al erg ‘woke’.

Tegenspraak ongewenst

Wie politiek een stem gaf aan de brede onvrede onder Nederlandse kiezers wachtte verkettering. De SP kreeg in 1983 bagger over zich heen na publicatie van de kritische beschouwing ‘Gastarbeid en Kapitaal’. De ultrarechtse Centrum Partij van Hans Janmaat gold in kringen die er toe deden als een heropleving van het nationaalsocialisme. En in 1998 kwam het tot een partijverbod voor de – toen al zieltogende – extreemrechtse CP86.

Reactief beleid

De Nederlandse politiek besefte – van onder haar morele uithangbord – in de jaren 90 al dat immigratie van buiten Europa onder kiezers niet heel populair was. Zo sleutelde staatssecretaris Job Cohen van de PvdA in de hoogtijdagen van de Paarse kabinetten (1994-2002) al wat beperkingen in het toelatingsbeleid voor asielzoekers. Tegelijk kreeg de immigratie-kritische VVD-leider Frits Bolkestein vanaf links het verwijt dat hij ‘Bosnische vluchtelingen op transport wilde stellen’.

Debat onmogelijk

Daadwerkelijk enthousiasme voor de multiculturele samenleving beperkte zich tot wat beoefenaars van marginale academische stromingen als cultuurrelativisme en antikolonialisme (onder wie antropologe Gloria Wekker) en tot de gesubsidieerde ‘zelforganisaties’ van allochtonen, die nauwe banden aanknoopten met partijen als PvdA en GroenLinks.

De politiek én de opiniërende klasse probeerden nadelige effecten van immigratie uit zicht te houden met morele geboden en luchtspiegelingen over culturele verrijking. Het maakte weinig enthousiasme los onder Nederlanders maar beperkte wel sterk de debatruimte en dempte tegengeluiden in politiek en media tot fluistertoon.

Keerpunt

De zinsbegoocheling spatte vlak na de eeuwwisseling uiteen met de politieke opkomst en ondergang (via een politieke moord) van oud-Elsevier columnist Pim Fortuyn. De centrumrechtse onderstroom –Nederland is nooit een in meerderheid links land geweest – kwam meer naar de politieke oppervlakte met de kabinetten Balkenende (2002-2010).

Die beleden lippendienst aan migratiebeperking, integratie en het gevaar van islamitisch extremisme. Maar veel bleef ook hetzelfde: immigratie van binnen én buiten de EU zette zich voort. Gemeenten en universiteiten hesen islamologen als Tariq Ramadan op het podium in het kader van ‘bruggen bouwen’ met de moslimwereld.

Nieuwe leer van Diversiteit en Inclusie

De theorie van de multiculturele samenleving stelde dat culturen in alle opzichten gelijkwaardig zijn. Hedendaagse ‘woke’ actiegroeperingen als Kick Out Zwarte Piet, Black Lives Matter Nederland en BIJ1 van Sylvana Simons gaan een stap verder en propageren dat ‘witheid’ slecht is, dat witte mensen besmet zijn met foute gedachten en boete moeten doen.

‘Woke’ komt neer op de gecombineerde denkbeelden van de Amerikaanse Black Panthers uit de jaren ’70 en het Nederlands Palestina Komitee uit de jaren ’80, beleden in 21^ste eeuwse half-Engelse kretologie. En zo dient anno 2023 de (in de jaren ’80 en ’90 uitgedachte) quasi-wetenschap van Gloria Wekker over ‘witte schuld’ opeens als handleiding voor de nieuwe leer van Diversiteit & Inclusiviteit.

Witte bazen, gekleurde subsidieontvangers

‘Woke’-activisme presenteert zich als ‘de stem van de rechtelozen’ maar floreert juist omdat het geld en aandacht krijgt van ministeries, van gemeenteraden en van met publiek geld betaalde emancipatieclubs en kennisorganisaties, waar (oud-)politici van PvdA, GroenLinks en D66 de dienst uitmaken.  

De nieuwe Omroep ZWART van Akwasi is simpelweg een nieuwe verschijningsvorm van de gesubsidieerde allochtone ‘zelforganisaties’ uit de jaren ’80 en ’90. Uiteraard is het nog steeds niet de bedoeling dat individuele ‘mensen van kleur’ voor zichzelf nadenken, kritische journalistiek gaan bedrijven of anders gaan stemmen dan van hogerhand gewenst.

Verklikkers

In de jaren ’80 en ’90 waren PvdA-politici als Ed van Tijn samen met de Anne Frank Stichting druk met de jacht op dissidente geluiden rond het multiculturele ideaal. Rond de ‘woke’-ideologie van diversiteit & inclusiviteit die nu overal de publieke sector binnendringt zit de schrik er ook goed in. Klachten van ‘gekwetsten’ kunnen immers leiden tot uitstoting van ‘daders’ of tot een mediastorm. Via meldpunten, racismecoördinatoren van PvdA-huize en diversiteitsofficieren begint al een systeem van opinie- en gedragscontrole te ontstaan.  

Verbod op kritiek

Anno 2023 is zo de oude wensdroom uit de jaren tachtig van het Nederlands Centrum Buitenlanders om kritiek op de islam of op ‘mensen van kleur’ te bestraffen aan het uitkomen. Hun voorman Mohamed Rabbae riep eind jaren ’80 op het boek De Duivelsverzen van Salman Rushdie te verbieden.

Woke actieclubjes als KOZP, Zwart Manifest en Black Archives dromen – vaak via actief moreel beraad met het College voor de Rechten van de Mens – van het verbieden van woorden en uitdrukkingen en het ‘opschonen’ van boeken, toneelstukken en films.

Jodenvervolgingen als ijkpunt vervangen door de Trans-Atlantische slavernij

In de tijd van de multiculturele samenleving waren de Tweede Wereldoorlog en de Jodenvervolgingen het ijkpunt voor alles. Vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog dienden niet zelden als politiek wapen tegen ongewenste oppositie over immigratie en integratie.

De Trans-Atlantische slavernij begint deze functie van moreel ijkpunt over te nemen nu Rutte-4 op instigatie van D66 en GroenLinks een herdenkingsindustrie opzet over slavernij en koloniale wandaden van ‘wit’ Nederland. Herdenkingen en museumtentoonstellingen over de slavernij zijn daarbij podia om de juiste gedachten en opvattingen te verspreiden en hebben veel weg van bijeenkomsten voor de nieuwe diversiteitsideologie.

Verzet en helden

Per decreet is ook het beeld van de Tweede Wereldoorlog aangepast: ‘Witte’ oorlogshelden zijn door directrice van het Verzetsmuseum Liesbeth van der Horst afgeschaft, Nederlandse verzetsstrijders én SS-ers zijn evenzovele moreel ambigue mensen.

De ‘witte’ Nederlanders kunnen hun historische collectieve schuld daarentegen niet ontlopen en moeten – als het tenminste aan BIJ1 ligt – de Caribische historische figuren Boni en Tula als helden gaan vereren om hun verzet tegen ‘witte’ slavenhouders. Ook hier volop continuïteit: bestuurders van het Verzetsmuseum wilden in de jaren ’90 de problemen van ‘illegalen’ in Nederland al gelijk stellen aan het lot van Joodse onderduikers in ’40-’45.

Mensenrechten ondergeschikt aan ‘eigen kring’

De multiculturele opvatting dat ‘wij’ niet mogen oordelen over misstanden in ‘eigen kring’ als eerwraak, dwanghuwelijken en meisjesbesnijdenis is anno 2023 nog springlevend. Een Nederlandse rechtsbank oordeelde na expertconsultatie met arabist Maurits Berger – wiens leerstoel is gefinancierd vanuit Oman – dat de prediker van de Haagse As-Soenah moskee meisjesbesnijdenis mocht ‘bespreken’ (lees: aanbevelen).

Inperking van de denkvrijheid van de kiezer

‘Woke’ en de leer van diversiteit & inclusiviteit gaan vrijwel altijd hand-in-hand met gedachten en opvattingen – over onderwijs, cultuur, Europese Unie, stikstof en klimaat – die de gevestigde politieke partijen en de opiniërende klasse wenselijk vinden. Net zoals van de Nederlandse burger in het decennium vóór Fortuyn impliciet werd verwacht het ‘Paarse’ gedachtengoed te eerbiedigen.

Tekenend was dat de lijstverbinding PvdA-GroenLinks hun beoogde leider in de Eerste Kamer Paul Rosenmöller naar voren schoof bij een debat bij WNL-op-Zondag op 25 februari. Rosenmöller stak een lofzang af op grootschalige immigratie en waarschuwde voor extreemrechts. Het leek weer 2002.

(Valse) hoop op restauratie van het pre-Fortuyn tijdperk

Het ‘woke’ diversiteitsoffensief is een nieuwe zinsbegoocheling die, net als in het pre-Fortuyn tijdperk, vastlopend beleid rond immigratie en minderheden moet maskeren. In tijden van historisch laag vertrouwen in de Haagse politiek kan de diversiteitsobsessie een tweede, ditmaal waarschijnlijk veel onaangenamere, ‘Fortuyn-revolutie’ gaan baren.

Coen de Jong beschrijft in WOKELAND hoe een radicaal groepje activisten met behulp van politici van GroenLinks en D66 vat kreeg op Nederland: op de geschiedenis, op de folklore, op de politiek, op de media. Het boek is uitgegeven door Uitgeverij Blauwburgwal en kost 22,50 (geen verzendkosten). ‘Wokeland’ is overal te koop, zoals in de winkel van Wynia’s Week.

Wynia’s Week zorgt twee keer per week voor verrassend nieuws en verrijkende inzichten. De donateurs maken dat mogelijk. Van harte welkom! Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Woke: de onaanraakbare ‘multiculturele samenleving’ terug van weggeweest verscheen eerst op Wynia's Week.

Ook deze kwestie heeft zich volgens de tijdgeest ontwikkeld. Er ging een woke saus overheen. De nieuwste generatie maatschappijcritici ziet overal discriminatie, dus ook in het bestaan van schrijfregels. Het zou zelfs neokoloniaal zijn. 

Mensen en groepen ongelijk behandelen?

Even het geheugen opfrissen. Een tijdje terug woedde er een debat. De aanleiding was een opiniestuk van Hilde Roothart in de Volkskrant (20 april 2021). Foutloos taalgebruik ‘kan worden gezien als homogeen, Noord-Europees, wit, mannelijk en elitair,’ schreef deze masterstudent ‘crossover-creativity’. Eisen dat leerlingen correct spellen achtte zij discriminerend. Zihni Özdil kwam met een bijtende tegenstuk. De emancipatie van allochtone leerlingen wordt juist bemoeilijk als voor hen de lat naar beneden gaat.

Waarom deze weggezakte polemiek terughalen? Het lijkt misschien een oude koe uit de sloot, maar dat is ze niet. De onderliggende denktrant – maak standaarden afhankelijk van bevolkingsgroepen – toont zich ook op andere manieren. Recent bereikte ze de MeToo-discussie. 

Sinds enkele jaren komen de machtigen niet meer weg met grensoverschrijdend gedrag. Eerst belandde seksueel wangedrag onder het vergrootglas, inmiddels kan horkerigheid in brede zin niet langer door de beugel. Schreeuwen tegen ondergeschikten, hen vernederen met rotopmerkingen, flauwe grappen maken, het kan niet meer, merkten achtereenvolgens uitgever Mai Spijkers en vooral DWDD-presentator Matthijs van Nieuwkerk.

Maar dan. De nieuwe opvattingen blijken niet altijd te gelden. Soms moeten we de regels minder streng hanteren. Onlangs werd Kaouthar Darmoni ontslagen wegens grensoverschrijdend gedrag. Dat de directeur van Atria, het kennisinstituut voor emancipatie en vrouwengeschiedenis, de wekelijkse vergadering begon met buikdansen, was nog wel het minst twijfelachtig. Ook kuste ze collega’s op het achterhoofd zou ze haar borsten en billen tegen medewerkers hebben gedrukt.

Een no-brainer, zou je zeggen. In het tijdsgewricht van de sociale veiligheid bestaan voor deze misdragingen immers geen excuses meer. Het lag anders, bleek even later. Marli Huijer, emeritus-hoogleraar filosofie en oud-Denker des Vaderlands, vroeg zich in Trouw (3 januari 2023) af of we de Tunesische Darmoni wel op dezelfde manier mogen beoordelen als mannelijke bullies.

De mythe van de nobele wilde

De parallel met de spellingsdiscussie wordt duidelijk. Iemand komt van elders en maatschappelijke conventies verliezen hun vanzelfsprekendheid. Sommige groepen verdienen een speciale behandeling. Niet als ze uit België of Duitsland komen; pas als ze uit verre contreien komen.

Eerder schreef ik op deze plek over het ontzag onder klimaatactivisten en milieubeschermers. Hoog geven ze op van inheemse volkeren, ze zouden zelfs als voorbeeld kunnen dienen. Anders dan wij zouden zij niet in de ban zijn van het schadelijke consumentisme.

In theorie dan, er blijkt weinig reden om hen op een voetstuk te plaatsen. De nobele wilde – gehuld in een traditioneel kralenvest, getooid met een kleurig hoofddeksel – bestaat vooral in onze hoofden. Een status aparte slaat daarom nergens op.

Toch blijft het exotische zijn bedwelmende werking houden. Nogmaals Huijer over het wangedrag binnen Atria: ‘Als mijn mannelijke baas dat had gedaan, had ik subiet de ‘grensoverschrijdend gedrag’-kaart getrokken. Maar nu het om een vrouw gaat, en met een migratieachtergrond, aarzel ik. Is hier wel hetzelfde aan de hand?’

Het stereotype van de sensuele exoot

In de loop van haar bijdrage waarschuwt Huijer voor oriëntalisme. Ze zag de media zich hieraan schuldig maken. Zo plaatste de Volkskrant (30 december 2022) Darmoni’s sensualiteit tegenover de westerse rationaliteit en afstandelijkheid. Een onvergeeflijk stereotype. Het eerste althans, de westerse obsessie met rationaliteit kun je straffeloos stereotyperen.

Ondanks haar waarschuwing stapt Huijer in dezelfde valkuil. Voor de Atria-directeur voert ze verzachtende omstandigheden aan. Zo lijkt het althans, want de filosofe komt er niet helemaal uit. Haar stuk verzandt in algemeenheden. We moeten oog hebben voor de ‘ingewikkelde mix aan mechanismen die tussen vrouwen en tussen culturen kunnen spelen’. Ook is het ‘verleidelijk om bij conflicten de meest sensuele van het stel de schuld te geven. Maar dat is niet altijd terecht.’

Schuldig? Excentriek!

Het tweede bedrijf volgde snel. Informaticus Jan Bergstra (UvA) en filosoof Marcus Düwell kwamen met een vervolgstuk. Zij maakten expliciet wat eerder nog vaag bleef. Hun redenering: de strenge Raad van Toezicht van Atria had beter moeten weten. ‘Een korte blik op de website van mevrouw Darmoni maakt duidelijk hoe zij werkt en hoe zij is. Daar hoort lichamelijkheid bij.’

Zo verschuift de schuldvraag. Niet de handtastelijke directeur is het probleem, maar de lakse toezichthouders. Deze zouden hebben verzuimd zich te verdiepen in de achtergrond van het Atria-personeel, waardoor er misverstanden rezen. In de toekomst moet dat beter, vinden de auteurs. Ze bepleiten een gedragscode voor het multiculturele personeelsbestand. ‘Met ruimte voor excentrieke mensen, voor mensen met zeer uiteenlopende culturele achtergronden.’

Etnojustitie

Het klinkt begripvol tegenover de ontslagene, die ook maar een slachtoffer is van de benepen samenleving, nauwelijks in staat om met excentriciteit om te gaan. Wie het voorstel op zich laat inwerken, ziet iets anders. De goedbedoelde oproep is een geval van meten met twee maten.

Niet alleen is dat onrechtvaardig, omdat het klassenjustitie in de hand werkt. Preciezer: etnojustitie – beoordeling op basis van afkomst. Ook om een andere reden kunnen we ons ontzag voor het exotisch beter temperen. De aanname is dat sommige groepen niet aan de heersende eisen kunnen voldoen. Kennelijk is dat voor hen te veel gevraagd. Uit deze benadering spreekt eerder dedain dan compassie. Goedbedoeld is in de praktijk bevoogdend. Of iets minder welwillend: neokoloniaal.

Filosoof en publicist Sebastien Valkenberg publiceert over 21^ste eeuwse cultuurgeschiedenis in Wynia’s Week.

De donateurs vormen het fundament van Wynia’s Week. U maakt het mogelijk dat ons online magazine 104 keer per jaar verschijnt. Doneren kan op verschillende manieren, kijk HIER. Alvast hartelijk dank!    

Het bericht De verering van het exotische leidt tot etnojustitie verscheen eerst op Wynia's Week.

In 2002 verscheen mijn artikel Politiek correct denken. Een reconstructie achteraf  in Socialisme & Democratie. Er kwamen veel instemmende reacties op. Mijn stelling was dat het politiek correcte denken in Nederland heeft geleid tot een blinde vlek, namelijk de veronderstelling dat er een breed draagvlak bestaat voor de multiculturele samenleving.

Daarbij baseerde ik mij op een beroemd boek, Sociology.  Adisinvitation (1992) van de socioloog Peter L Berger, die meende dat sociologen onvoldoende oog hebben gehad voor de opkomst van het fundamentalisme, de religieuze revival in de VS en de ineenstorting van het Sovjetimperium.

Besloten conferenties

Berger noemde in zijn sociologisch testament een viertal symptomen die aan deze blinde vlek ten grondslag hebben gelegen:  parochialisme, trivialiteit, rationalisme en ideologie. Hij waarschuwt ook voor de kritiekloze omarming van nieuwe afgoden, die zich aan het eind van de jaren tachtig al aandienden, zoals het feminisme, het multiculturalisme en het postmodernisme. Zijn Disinvitation vormde voor mij aanleiding eens kritisch te kijken naar de rol van de Nederlandse intellectuele voorhoede in het debat over de multiculturele samenleving.

Als eerste symptoom noemde ik het parochialisme van de intellectuelen. In de jaren tachtig en negentig werd de (openbare) discussie over belangrijke maatschappelijke problemen gevoerd door technocratisch ingestelde ambtenaren en geselecteerde intellectuelen op besloten conferenties, al dan niet aangestuurd door goedbetaalde consultants van ingehuurde adviesbureaus.

In linkse, idealistische kringen –  op de opiniepagina’s van NRC Handelsblad en de Volkskrant, in discussieplatforms en in vaktijdschriften – werd het debat bovendien beheerst door het dominante sociologische en juridische denken vanuit mensenrechtelijke principes, met blinde vlekken voor de omvang en de ernst van het betreffende maatschappelijk probleem.

Afwijkende geluiden werden in dit circuit niet getolereerd, en er werd sterk op de persoon gespeeld. ‘Als u het vol vindt, moet u naar de psychiater, want dat gevoel van volheid heeft niets te maken met bevolkingsgroei, maar met uw eigen ziekelijke geest,’ zo luidde de geruststellende boodschap van onze nationale omroep naar aanleiding van de zestienmiljoenste inwoner in Nederland. Inmiddels telt Nederland 18 miljoen inwoners.         

Hautain

Als tweede symptoom noemde ik het triviale gelijk van de gewone man. Als gevolg van het wetenschappelijk parochialisme sluiten wetenschappers zich af voor wat er leeft en borrelt in grote delen van de samenleving.                          

Wat mij keer op keer opviel was dat in het sterk gejuridiseerde debat over migratie en asiel het geluid van de gewone, Nederlandse burger node wordt gemist. Dat vond ik opmerkelijk. Immers, al in het begin van de jaren negentig werd op basis van opinieonderzoek vastgesteld dat een zeer grote meerderheid van de Nederlandse bevolking voorstander was van een restrictiever toelatingsbeleid. En uit een meer recent onderzoek in 2002 bleek dat driekwart van de Nederlandse bevolking vond dat de instroom van asielzoekers beperkt moest blijven.   

Politiek correcte deskundigen                                                       

De politiek correcte mening van deskundigen kwam naar mijn mening niet overeen met de heersende politieke opvattingen over migratie en vreemdelingenbeleid. De directe lasten van de legale en illegale migratie kwamen voornamelijk neer op de gewone burger in de oude wijken. In deze wijken, maar daar niet alleen, werd Nederland wél als ‘hinderlijk vol’ ervaren.

 Zo nu en dan kwamen de grieven over de onevenredige lasten van de opvang van asielzoekers aan de oppervlakte, zoals bij ‘het Kollumer oproer’ in 2002, waarbij woedende demonstranten eieren gooiden naar de burgemeester en wethouders als protest tegen een nieuwe opvang voor asielzoekers. De verschrikkelijke moord op Marianne Vaatstra in 1999 en de verdenking, vanwege de aard van de verwondingen, dat een asielzoeker de dader zou zijn, speelde daarbij ook een rol.

Daarnaast was sprake van veel overlast en winkeldiefstallen, gepleegd door asielzoekers. Het ‘Kollumer oproer’, met zijn spontane en collectieve actie tegen nieuwe asielcentra, had zijn ook zijn weerslag op het nationale debat over asielzoekerscentra. Er gaapte naar mijn mening een diepe kloof tussen ‘politiek Den Haag’ en de ‘rest van het land’.

Nederland zou racistisch zijn                   

Hoe was dit mogelijk? De verklaring die ik toen gaf was dat de intellectuelen en politici zich koesterden in een nogal hautaine en paternalistische houding. Zij waren er ook van overtuigd het beter te weten dan ‘gewone’ mensen, want die zouden beschikken over onvoldoende of eenzijdige kennis. Afwijkende geluiden werden door de maatschappelijke elite nauwelijks serieus genomen.

De Hollandse neiging om te zwelgen in het eigen onvermogen werd juist gevoed door de wetenschappelijke stroming van het ‘antiracisme’, in Nederland aangevoerd door de toenmalige Britse hoogleraar van West-Indische komaf C.P. Mullard en zijn Nederlandse prima donna Philomena Essed, die meenden dat de Nederlandse samenleving tot op het bot was geïnfecteerd door vormen van alledaags racisme.

Tussen de spreekbuizen van de eerste golf antiracisten en de vele actiegroepen rond minderheden bestond een gemeenschappelijk superbelang. Dat was de haat tegen de Centrumpartij van Hans Janmaat, hét bewijs dat Nederlanders racisten zijn. Het politiek correcte deel van Nederland, met de koningin van de talkshow Sonja Barend als toonbeeld, verontschuldigde zich al bij voorbaat als kolonialist, de blanke onderdrukker.

Fortuyn en Van Gogh

Degene die dit taboe heeft doorbroken is de in 2002 vermoorde politicus Pim Fortuyn. Door hem kwamen het immigratievraagstuk, de verhouding tussen kerk en staat, het gevaar van de politieke islam, de toenemende onveiligheid in de samenleving en de schaduwkanten van de multiculturele samenleving op de politieke agenda.

In het blad Migrantenstudies noemden mijn toenmalige universitaire collega’s Pim Fortuyn ‘een wetenschappelijk curiosum’. Natuurlijk verlaagden ze er zich niet toe kennis te nemen van zijn islamkritiek. Ook de rechtsfilosoof en islamcriticus Paul Cliteur verklaarde pas achteraf kennis te hebben genomen van de boeken van Pim Fortuyn.

In 2005 volgde de brute moord op Theo van Gogh. In de media werden de problemen vooral toegeschreven aan een kleine groep fanatici. Steeds was het verwijt van racisme of de beschuldiging van het verschaffen van legitimiteit aan ‘extreemrechts’ het breekijzer om de mond van de blanke criticus of wetenschappelijk onderzoeker te snoeren.                                                  

Onderzoekers afhankelijk van de overheid

Als derde symptoom noemde ik de invloed van ideologie. Daarbij verwees ik naar het door elkaar lopen van wetenschappelijk onderzoek en ideologische stellingnamen. In het algemeen stelt de wetenschap zich bloot aan empirische toetsing en onderlinge confrontatie, maar bij ideologieën heeft men een volstrekt vertrouwen in de geldigheid van ideeën en minder oog voor de concrete werkelijkheid.

In een recensie van enkele publicaties op het terrein van etnische minderheden merkte de publicist Paul Scheffer het volgende op: ‘Veel universitair onderzoek richt zich op het beleid, de overheden betalen op hun beurt tal van onderzoeksprojecten. De beleidsvoorstellen en de onderzoeksagenda zijn veelal verstrengeld, zodat de mogelijkheden tot intellectuele onafhankelijkheid worden beperkt.’

Dit geldt zeker voor onderzoekers die verbonden zijn aan universitaire onderzoeksinstellingen die voor een belangrijk deel afhankelijk zijn van overheidsopdrachten. De onafhankelijkheid van universitaire onderzoekers kan wel eens in het gedrang komen door een te grote afhankelijkheid van opdrachten van de overheid, meendeScheffer.                                         

Wat doen de migranten zelf?

De nadruk lag vooral op het doorbreken van de ‘fictie van tijdelijkheid’ van het verblijf van migranten, het tegengaan van discriminatie en gelijke behandeling, het opheffen van achterstanden en de maatschappelijke emancipatie van de nieuwe immigrantengroepen. Meer dan twintig jaar was sprake van doelgroepen en doelgroepenbeleid. Zelden is gekeken naar de wijze waarop de verschillende populaties van migranten zelf initiatieven hebben ontplooid en zelfstandige pogingen hebben ondernomen om een redelijke positie in de Nederlandse samenleving te verwerven.

Een dergelijke benadering zou echter als niet-politiek-correct kunnen worden gezien, aangezien dan de aandacht te zeer zou worden gericht op het mogelijke ‘falen’ van de groepen. Immers, nooit mocht de cultuur van de onderzochte groep als mogelijke medeveroorzaker worden gezien van de achterstanden.

Deze eenzijdige blik van onderzoekers en beleidsambtenaren had tegelijkertijd tot gevolg dat positieve bijdragen van migrantengemeenschappen aan het oog werden onttrokken. Er was sprake van een relatief gesloten circuit, waarbij onderzoekers, bewindslieden en beleidsambtenaren min of meer dezelfde doelstellingen formuleren.

In het dagblad Trouw (4 januari 2003) noemde de socioloog J.J.A. van Doorn dit fenomeen ‘de corrumperende consensus van het minderhedenonderzoek’. In de onderzoekswereld was sprake van inteelt, waarbij de onaangename feiten van migratie steeds buiten beschouwing worden gelaten. 

De islam

Vaagheid maakt de waarheid troebel en dof.  Zo gold lange tijd als dominant credo op het terrein van etnische minderheden: ‘Integratie met behoud van eigen taal en cultuur’. Dat beleid heeft ertoe geleid dat immigranten en autochtone Nederlanders op afstand van elkaar bleven. Segregatie. Volgens sommige critici was het credo een contradictio in terminis.          

Verstrengeling van onderzoek en beleid hadonder meer tot gevolg dat het onderzoek niet meer automatisch wordt uitgevoerd door de beste onderzoekers, dat theoretisch onderzoek niet wordt gesubsidieerd en dat andersoortig onderzoek niet of moeilijk van de grond komt.

Onderzoekers die niet-politiek-correcte issues aan de orde wilden stellen, kwamenniet of nauwelijks in aanmerking voor overheidsopdrachten. ‘Wie betaalt, bepaalt,’ zo luidt een ongeschreven beleidsregel. Onderzoek moet in de eerste plaats ten dienste staan van reeds geformuleerde beleidsdoelstellingen.

Als vierde symptoom noemde ik de religie als machtsfactor. Wetenschappers hadden naar mijn mening een blinde vlek voor het belang en de betekenis van traditie en religie bij urgente maatschappelijke kwesties. Intellectuelen zouden het proces van ontkerkelijking en secularisering zelf pas achter de rug hebben, zodat ze bevooroordeeld staan ten opzichte van de kracht van religie, als bindingsmechanisme maar ook als splijtzwam.

De islam is de snelst groeiende wereldgodsdienst en de tolerantie voor andersoortige opvattingen is in bepaalde door moslims gedomineerde landen en in bepaalde delen van de islamitische gemeenschappen in eigen land ver te zoeken. Tegelijkertijd voelen moslims zich wereldwijd solidair met elkaar, hetgeen nog eens duidelijk werd naar aanleiding van de conflicten in het Midden-Oosten en in ons eigen land.

Niet gestelde vragen

In 2002 stelde ik dat het debat over  de multiculturele samenleving gedomineerd werd door de ideologie van de politieke correctheid. Inmiddels is deze ideologie weer op zijn retour, zo niet in het defensief, maar zijn beoefenaren hebben zich genesteld in gevestigde academische en politieke posities.

In Nederland heeft de dominantie van minderhedendeskundigen, het parochialisme onder intellectuelen, de nauwe band tussen beleid en universitair onderzoek en de daarmee gepaard gaande politieke correctheid een verlammend effect gehad op de openbare discussie over het feit dat de komst van grote groepen immigranten naar Nederland de samenleving – zeker in de vier grote steden – definitief heeft veranderd.                 

Ook vroeg ik aandacht voor de niet gestelde vragen. Als gevolg van politieke correctheid en een door een kosmopolitische bril gevormde mindset hebben intellectuelen – en ik sloot mijzelf niet uit – niet altijd de juiste vragen durven stellen. Een conflictloze multiculturele samenleving is ondenkbaar, merkte Han Entzinger op in zijn oratie Voorbij de multiculturele samenleving (2002).

Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2002 kwam Leefbaar Rotterdam, met Pim Fortuyn als lijsttrekker, in één klap van niets op 17 zetels. In zijn oratie, twee dagen na de verkiezingen, noemde Entzinger de uitslag  met een sneer naar Leefbaar Rotterdam ‘onfortuinlijk’. Kennelijk was het hem ook ontgaan dat een groot aantal allochtonen op Fortuyn had gestemd. Entzinger meende dat de migratie van asielzoekers en vluchtelingen beheersbaar zou zijn, maar in de daaropvolgende jaren werden zijn beweringen keer op keer door de feiten gelogenstraft. 

Toch bleven naar mijn mening de kosmopolieten het antwoord schuldig op problemen als Marokkaanse zwembadterreur, de hinderlijke criminaliteit van Marokkaanse en Antilliaanse jongens, culturele verschillen als mogelijke verklaring voor werkloosheid, de problematiek van illegalen, segregatie op scholen, de problemen tussen de gevestigde en nieuwe bewoners in de oude wijken en de reactionaire, weinig emanciperende krachten binnen de islam.

De kosmopolieten hadden ook geen oog voor de kleine dagelijkse realiteit, de mini-contacten tussen de gewone burgers.  In een reflectie op de publieke moraal ‘Wilt u zitten’ liet een oudere blanke vrouw aan NRC-journalist Frits Abrahams weten dat het juist allochtone  jongeren waren die altijd voor haar opstonden in een volle bus of tram.

Wokisme

Tegelijkertijd had men nauwelijks oog gehad voor migrantengemeenschappen, zoals de Indische gemeenschap, de Hongaarse politieke vluchtelingen, de Ghanese of de Russische gemeenschap, die min of meer geruisloos geïntegreerd zijn in de Nederlandse samenleving.

Ook vroeg ik mij af hoe het komt dat de meeste migranten in de VS, het immigratieland bij uitstek, Amerikaan willen worden, terwijl de meeste migranten in Nederland – ook al zijn ze genaturaliseerd tot Nederlander – Turk, Marokkaan of Surinamer willen blijven. Een toenemend aantal hoogopgeleide jonge migranten noemt zich bij voorbeeld in de eerste plaats moslim, daarna Marokkaan of Turk en in de laatste plaats Nederlander.               

Mijn verwachting dat de ideologie op haar retour zou zijn, blijkt niet juist. Naar mijn mening is het politiek correcte denken, maar nu onder de vlag van het wokisme, nog steeds en volop aanwezig. In een volgend artikel zal ik ingaan op het feit dat ‘het wokisme’ het debat over de toekomst van onze samenleving in de weg staat.

Hans Werdmölder is antropoloog en criminoloog. Hij publiceert regelmatig in Wynia’s Week over criminaliteit en criminaliteitsbeleid.

Wynia’s Week verschijnt twee keer per week, 104 keer per jaar. De donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Hoe politieke correctheid het multiculturele debat verlamde verscheen eerst op Wynia's Week.

Als het politie-onderzoek dit bevestigt, moet Amsterdam zich extra beraden op de wenselijkheid Nederlandse jongeren het samenwonen met niet-westerse leeftijdgenoten op te dringen. Een andere aanpak lijkt inderdaad in de maak, maar daar was wel een brand voor nodig die het echec bevestigde van een gevaarlijke proef met jonge mensen.

Aanwijzingen voor gevaar

‘Het was niet de eerste keer dat hij (de verdachte, RtS) voor problemen zorgde, laatst gooide hij zijn meubels op straat’, aldus een 23-jarige studente die, met een beker koffie in de ene hand, een knuffel in de andere, de smeulende overblijfselen van haar gebouw bekeek. De man had duidelijk psychische problemen, opperde ze. Een eveneens gedupeerde jonge Syriër op het terrein herinnerde boos en bedroefd aan de talloze malen dat de verdachte na berispingen door de politie naar zijn woning terugkeerde. ‘Het was afwachten tot het een keer zou misgaan.’

Al ruim voor de brand waren er dus aanwijzingen dat het door het linkse gemeentebestuur actief gesteunde huisvestingsplan gevaarlijk was. Scheldpartijen midden in de nacht, knokpartijen, uitschelden van homo’s, stalking van jonge vrouwen, meisjes die seksueel agressief werden bejegend, inbraken, de nachtelijke aanwezigheid van mensen die er niets te zoeken hadden, het ‘kraken’ van appartementjes, drugshandel, het begon tot de routine te behoren in Riekerhaven en, later, in een complex in de Watergraafsmeer aan de andere kant van de stad, in Amsterdam-Oost.

Bang in het donker alleen thuis te komen

Uit verklaringen van klagers, vooral jonge vrouwen, aan onder meer Het Parool en de lokale omroep AT5, blijkt dat bijna uitsluitend jonge ‘statushouders’ zich hier schuldig aan maakten. Extra pijnlijk voor degenen die het beste met hen voorhebben en zich met idealisme op het project hadden gestort. Vaak merkten ze dat Arabieren en Afrikanen niet echt geïnteresseerd waren in hun lessen over de Nederlandse taal en cultuur, maar hen vooral op lompe en agressieve wijze trachtten te versieren.

‘In plaats van contact met ze te zoeken, had dat gedrag op mij een averechts effect, ik keerde me steeds meer van ze af, was bang ’s avonds in het donker alleen thuis te komen’, vertelde de studente Juul de Nijs aan AT5. Vooral Eritrese jonge mannen boezemden haar walging in, ook al omdat de zeer weinige vrouwen in die gemeenschap werden geacht te zwijgen. Het Nederlandse emancipatie-ideaal was hier, in Amsterdam-Oost, waar Juul woonde, duidelijk niet aangeslagen.

Juul de Nijs is lang niet de enige vrouw die liever terugging naar haar ouders ‘in de provincie’ dan nog langer te dienen als proefkonijn in een multicultureel experiment in de hoofdstad.

Enthousiaste jongeren uit alle windstreken

Het project begon in 2016 in Riekerhaven in Nieuw-West, waar de recente grote brand er dezer dagen ook het einde van inluidde. Bij de opening zong een lokale politicus de lof van een initiatief dat alleen winnaars zou kennen. Zo stelde de lage huur van 300 euro jongeren in staat een onderkomen te vinden dat elders in de stad onbetaalbaar was. Bovendien konden Nederlanders hun buitenlandse leeftijdgenoten, allen gelegaliseerde vluchtelingen, hun weg helpen vinden in de maatschappij. De Nederlanders moesten, om in aanmerking te komen voor een woning, blijk geven van een pro-actieve houding en per week enkele uren besteden aan de begeleiding van hun buitenlandse medebewoners.

Foto’s uit die dagen tonen enthousiaste jongeren uit alle windstreken die opgetogen hun intrek nemen in de zojuist opgeleverde onderkomens, die van de initiatiefnemers geen containerwoningen mogen heten, een woord dat ten onrechte het beeld oproept van scheepscontainers. ‘Building a future together,’ heette het destijds ronkend op de website van Startblok Riekerhaven.

Wangedrag

Daar en in de later te openen vestigingen moesten evenveel Nederlanders als buitenlanders komen te wonen, om het negatief beladen begrip ‘minderheid’ uit te bannen. De verblijfsduur is maximaal vijf jaar. In sommige vestigingen, zoals in Riekerhaven en de Watergraafsmeer, wonen honderden jongeren, in kleinere eenheden een veertigtal. In totaal waren er, tot de brand, zo’n 1300 jongeren in vijftien wooncomplexen gehuisvest. Dat hielp om de schaarste aan huisvesting voor deze groep tegen te gaan, en jonge ‘statushouders’ uit de overvolle asielcentra te halen.

Maar met de toename van het aantal vestigingen zwollen de geruchten aan over wangedrag van sommige buitenlanders, met als gevolg een onveilige sfeer in vooral de grootste complexen. De gemeente en woningcorporaties bezwoeren keer op keer dat de veiligheid van de bewoners topprioriteit had, dat de met het toezicht belaste jongeren extra ondersteuning kregen en dat de ergste ordeverstoorders zouden worden verwijderd.

Begrip

Verdachten van seksueel ongepast gedrag, of zelfs delicten, zouden worden overgedragen aan de politie, zoals de jongeman die was beticht van maar liefst zes ernstige gevallen van agressie in dezelfde wooneenheid. De autoriteiten spraken verhullend over ‘sociale onveiligheid’, in plaats van de schuldigen aan te wijzen.

Amsterdam vroeg zelfs om een zeker begrip voor de a-sociale elementen, die vaak afkomstig zouden zijn uit oorlogsgebieden waaraan ze een trauma hadden overgehouden. Als dat hun gedrag verklaart, zouden ze niet moeten worden ondergebracht in een idealistisch project. Amsterdam en de woningcorporaties werpen tegen dat niet zij, maar het COA bepaalt welke jongeren in aanmerking komen voor deze vorm van huisvesting.

Ook het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers (COA) heeft dus iets uit te leggen, evenals de brandweer. Want hoe kon het brandje in de studio in Riekerhaven zo snel overslaan naar de rest van het complex, waar bewoners zeiden geen brandalarm te hebben gehoord? Eén van de zes woonblokken brandde geheel af, het blok ernaast raakte zo ernstig beschadigd dat het onbewoonbaar is verklaard.

Aanpassingen

De brand, de mogelijke oorzaak en het lot van de jongeren schokte Amsterdam zodanig, dat het de naïeve en gevaarlijke integratieplannen snel gaat ‘aanpassen’. Weldra zullen aanzienlijk minder alleenstaande buitenlandse jonge mannen de locaties bevolken. Dat die maatregel Nederlandse jonge vrouwen moet beschermen, zei de gemeente, gespecialiseerd in verbloemend taalgebruik, er natuurlijk niet bij.

Ook worden in de nabije toekomst minder vluchtelingen van dezelfde nationaliteit in hetzelfde complex ondergebracht. Zulks om clanvorming en intimidatie van buitenstaanders te voorkomen. Althans, zo interpreteren we het pleidooi van een ambtenaar, eind november, voor een ‘gemêleerde samenstelling’ van de bewoners. Bovendien moeten Nederlanders in alle wooneenheden straks veruit de grootste groep vormen. Een deskundige bepleit in Het Parool maar liefst een driekwart meerderheid. De aanvankelijk opgelegde getalsmatige gelijkheid pakte immers rampzalig uit.

Journalist en vertaler René ter Steege was lang redacteur van Het Parool en schreef onder meer een biografie van Marine le Pen.

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de donateurs. Mogen we u noteren? Dat kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Alleen brand kon naïef multicultureel woonexperiment stoppen verscheen eerst op Wynia's Week.

Er sijpelen voortdurend gewenste staatsdenkbeelden naar buiten. Er is weliswaar geen handboek gewenste en ongewenste denkbeelden. We moeten het doen met richtlijnen, lesbrieven, voorschriften – zowel van de Rijksoverheid als van allerlei particuliere instanties met soms verregaande bevoegdheden.

Ollongren en Van Engelshoven

In dit artikel gaan we af op twee van dergelijke instanties: de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD) en de LKCA, de Stichting Landelijk Kennisinstituut Cultuureducatie en Amateurkunst. De AIVD valt onder de verantwoordelijkheid van minister Kajsa Ollongren (D66) van Binnenlandse Zaken. De LKCA wordt volledig in stand gehouden met geld van minister Ingrid van Engelshoven (D66) van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap.

Eerst de AIVD. De geheime dienst treedt ieder jaar naar buiten met een jaarverslag, waarin de stand van zaken van de nationale veiligheid centraal staat. Deze keer viel onder het hoofd ‘nationale dreigingen’ de nadruk op ‘rechts-extremisme’ nogal op, ook in relatie met weerstand tegen de Corona-maatregelen van de overheid. De AIVD waarschuwde voor ‘alt-rightgedachtengoed’ beschreven als een ‘mengelmoes’ met onder meer ‘conservatief-christelijke denkbeelden’.

Dat laatste trok de aandacht van het Reformatorisch Dagblad, zeg maar het huisblad van de SGP. Die krant vroeg AIVD-baas Erik Akerboom om een toelichting. Akerboom stelde dat hij graag de wrevel wilde wegnemen die over het gewraakte zinnetje onder SGP-jongeren was gewekt. Hij stelde dat ‘enkele honderden rechts-extremisten er een mengelmoes van ideeën op nahouden, zoals fascistische, racistische en soms conservatief-christelijke denkbeelden. Die mix is zorgelijk en kan een voedingsbodem zijn voor geweld.’

Tot dan toe was er weinig aan de hand. De feitelijke constatering van de AIVD-directeur klinkt aannemelijk. Maar toen kwam de vraag: ‘Welke conservatief-christelijke denkbeelden heeft u op het oog?’

Akerboom: ‘Klassieke opvattingen over man-vrouwverhoudingen, waarbij vader het familiehoofd is en het inkomen vergaart en moeder zorgt voor het huishouden en de kinderen. (…) Verder hechten conservatieve christenen aan het in stand houden van christelijke feestdagen.’ Hij stelt dat ‘deze conservatief-christelijke denkbeelden leven onder diverse rechts-extremisten’. ‘Ze willen als het ware terug naar de jaren vijftig.’

Kostwinnersgezin

Dat is een opvallende stellingname. De AIVD-directeur diskwalificeert bepaalde opvattingen – als ‘conservatief-christelijk’ betiteld – door ze in verband te brengen met lieden die een bedreiging voor de staatsveiligheid (kunnen) vormen. Hij noemt in dat verband met name het koesteren van het kostwinnersgezin, het willen behouden van de (huidige) christelijke feestdagen en ‘terug naar de jaren vijftig’ als denkbeelden die niet op prijs worden gesteld, of althans in verband worden gebracht met potentieel gewelddadig rechts-extremisme.

Dat is nogal wat, dat de geheime dienst, oog en oor van de staat, namens de regering denkbeelden als deze in de gaten houdt. Ten eerste omdat je je kunt afvragen wat er extreem is aan de genoemde ideeën. Ten tweede omdat het in een democratische rechtsstaat toch niet de bedoeling is dat de geheime politie tevens denkbeeldenpolitie is.

Welnu. Het kostwinnersgezin zoals Akerboom dat als ongewenst schetst was tot enkele decennia de standaard in Nederland en werd door de overheid ook in stand gehouden, bevorderd en fiscaal gesubsidieerd, zoals met de honend omschreven ‘aanrechtsubsidie’. In de beleving van heel veel Nederlanders – en absoluut niet alleen bij SGP-stemmers – bestaat dat kostwinnersgezin nog steeds, zoals duidelijk wordt uit de statistieken van de niet- of slechts parttime buitenshuis werkende vrouw. Dat mag de overheid – anders dan tot voor kort – wel onwenselijk vinden, maar de overheid gaat niet over denkbeelden, en al helemaal niet als ze aantoonbaar ongevaarlijk zijn.

Feestdagen

Dan de feestdagen. Uit de mond van de AIVD-baas zou begrepen kunnen worden, dat het niet pluis is als je van mening bent dat de huidige ‘christelijke feestdagen’ moeten blijven. Maar dat is toch absurd? We hebben in Nederland wettelijk vastgelegd dat bepaalde dagen in het hele land een vrije dag zijn en de baas van de geheime dienst vindt het kwestieus (of erger) als je van mening bent dat dat zo moet blijven? Dat is werkelijk de omkering van alle waarden, zou je zeggen.

Sec genomen hebben we trouwens helemaal geen christelijke feestdagen in Nederland. We kennen nationale feestdagen, waarvan een aantal (mede) een christelijke oorsprong hebben en waarvan de een meer en de ander minder ook daadwerkelijk in christelijke kring wordt gevierd.

Het is des te gekker dat die feestdagen (ook de ‘christelijke’) officieel helemaal niet ter discussie staan, of het moest al zijn dat premier Mark Rutte er naar eigen zeggen voorstander van zou zijn dat 5 mei ieder jaar een vrije dag zou moeten zijn. Maar zelfs daarvoor is geen enkel wetsvoorstel bekend.

Veranderingsvirus

Vermoedelijk is Erik Akerboom aangestoken door een veranderingsvirus rond de feestdagen, dat sinds een kwart eeuw zo nu en dan de kop opsteekt. Er zijn mensen die zich ergeren aan de zichtbare resten van Nederland als christelijke natie en die bij voorkeur die resten zo snel mogelijk zouden willen opruimen.

Er zijn ook mensen – deels dezelfde – die moslims en eventueel andere religieuze minderheden zo snel mogelijk, gevraagd en ongevraagd, nationale feestdagen cadeau willen doen. Anders gezegd: het is antichristelijk sentiment of multiculturele doordraverij, maar niets dat via de band uitgangspunt voor de baas van de AIVD zou moeten zijn. Zoals er ook geen staatsdoctrine is of zou moeten zijn, die hunkeren naar de tijd voorafgaand aan de turbulente Sixties als dubieus voorstelt.

Dat Erik Akerboom – een voorzichtig man, doorgaans – zijn uitlatingen in het Reformatorisch Dagblad deed zoals hij ze deed kan er op wijzen dat de denkbeelden die hij ten beste gaf zo vanzelfsprekend zijn in zijn kringen – de top van de Rijksoverheid – dat hij het niets eens ervaart als opgelegd staatsdenken van een soort dat strijdig is met de vaak als ‘pluriform’ betitelde democratische rechtsstaat.

Bestuurscultuur?

Er zijn tal van signalen dat de politieke bestuurscultuur er pakweg sinds de eeuwwisseling niet transparanter, democratischer en opener op zijn geworden. Het Haagse circuit maakt zich daar al vele weken druk over, maar loopt ondertussen om de hete brij heen.

Neem nou de snelle transformatie van het denken en spreken in de culturele sfeer: allemaal activistisch aangejaagd, maar steevast gefiatteerd door de top van ministeries, al dan niet door de minister in persoon. Misschien is het geen toeval dat bewindslieden van D66 in dat verband veel opduiken. Kajsa Ollongren is een erkend promotor en sponsor van politiek correcte denkbeelden. Maar als er één minister is die de kroon spant is het minister Ingrid van Engelshoven van Onderwijs (en cultuur).

De minister maakte geen indruk

Van Engelshoven zal vermoedelijk niet terugkeren. Op haar hoofdtaak (onderwijs) heeft ze geen enkele indruk gemaakt. Ze had dan ook haar handen vol aan diversiteit en inclusiviteit, begrippen die in de Verenigde Staten al veel maatschappelijke frictie hebben veroorzaakt, wat Nederlandse musea en universiteiten en ook de overheid zelf er niet van weerhoudt om het hele circus ook hier binnen te willen halen.

Van Engelshoven herschreef al de Nederlandse geschiedenis (er moesten meer zwarte bladzijden in de Canon, vooral uit de koloniale tijd en de slavernij), ze juichte toen BIJ1-activiste Gloria Wekker van haar een feministische staatsprijs kreeg en ze dringt overheden en bedrijven een ‘Diversiteitsbarometer’ op, waarvoor de overheid een niet-westerse personeelsadministratie gaat bijhouden.

Code-beleid

Van Engelshoven stimuleerde ook eerder ingezet beleid, waarbij musea en andere instellingen het risico lopen hun geld kwijt te raken als ze niet divers, inclusief en wat dies meer zij zijn. De geschiedenis moet vooral slavernijgeschiedenis zijn, kunst moet van vrouwen zijn en liever nog van lesbische transgenders van niet-westerse origine. Zo worden de subsidies vastgesteld onder Van Engelshoven.

Dat alles wordt bijgehouden door het bovengemelde LKCA, dat allerlei ‘codes’ introduceert, die het vrije denken, handelen en spreken inperken. Alles wat ‘wit’, Nederlands, christelijk, man en/of hetero is heeft het zwaar te verduren en alles dat ‘zwart’ en ‘queer’ of wat dan ook is krijgt vrij baan. De ‘Code Diversiteit & Inclusie’ wordt overal gevreesd en gevolgd, op straffe van einde subsidie door Van Engelshoven.

De nieuwste loot aan deze treurige stam heet ‘Waarden Voor Een Nieuwe Taal’, waarin nu ook de taal in door Van Engelshoven gesubsidieerde instellingen wordt voorgeschreven. Het door Van Engelshoven betaalde LKCA liet die nieuwe taalvoorschriften opstellen door Mounir Samuel, die als Nederlands-Egyptische, christelijke en voorheen lesbische vrouw – maar nu man, of althans ‘transgender’ – bij uitstek in aanmerking kwam voor deze klus.

Korte samenvatting: Nederland verandert, wen er maar aan, en we gaan ook anders praten, want het Nederlands heeft onvoldoende woorden voor de nieuwe tijd. Zo wordt het Nederlands verrijkt, is het idee (met woorden als ‘othering’ en ‘whitewashing’ – en al die andere, vaak onbegrijpelijke Amerikaans-Engelse begrippen uit de wereld van de identity politics).

Nieuwe en verboden woorden

Omdat het Nederlands niet gewend was aan ‘genderqueer’ en ‘genderfluïde’ moet een nieuwe taal worden ontwikkeld, zo schrijft de nieuwste code (‘waarden’, genoemd) voor. De geschiedenis moet worden herschreven met ‘LHBTIQ+verhalen en perspectieven’. Maar ‘LHBTIQ’ers’ mogen niet meer zo genoemd worden (huh?) maar worden nu ‘LHBTIQ-personen’.

Nog een paar: ‘Reageer niet zo spastisch’ mag niet meer, ‘blinde vlekken’ niet, evenmin als ‘Oost-Indisch doof’. Een ‘begeleider’ wordt een ‘ondersteuner’. ‘Migrantencrisis’, ‘Vluchtelingencrisis’ en ‘Migratieproblematiek’ – het mag allemaal niet meer (want die problemen bestaan niet volgens de nieuwe leer, slechts xenofobie door autochtonen – ‘de oorspronkelijke bevolking’ – zijn een probleem). Allochtoon, bicultureel, nieuwkomer, nieuwe Nederlander: alle voorgaande politiek correcte begrippen worden nu juist afgekeurd. Want we zijn allemaal Nederlanders, en anders ‘ongedocumenteerd’.

Zwarte bladzijden mogen ook niet meer

De Nederlandse taal, geschiedenis, wetenschap en cultuur worden zo onder verantwoordelijkheid van Ingrid van Engelshoven mishandeld en misbruikt voor een radicaal nieuwe, onwetenschappelijke denktrant, die slechts onder minuscule minderheden leeft, maar aan heel Nederland wordt opgelegd.

Enige lichtpuntje: in de lijst van nieuwe verboden woorden wordt veel ‘zwart’ verboden, zoals ook ‘zwarte bladzij in de geschiedenis’. Laat Ingrid van Engelshoven nou bij uitstek een liefhebber zijn van zwarte bladzijden – in de Nederlandse geschiedenis, welteverstaan.

Wynia’s Week blijft aandacht besteden aan hinderlijk, opdringerig overheidsbeleid. Steunt u deze onafhankelijke journalistiek? Graag! Doneren kunt u HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Onder deze D66-ministers dicteert de overheid wat u moet denken en wat u moet zeggen verscheen eerst op Wynia's Week.

Toen, in februari 2017, paarde het staatshoofd zijn economische liberalisme nog aan een nadrukkelijk zonnige kijk op immigratie. Nieuwkomers hebben voor de vergrijzende, vermoeide Europese naties louter voordelen. Over de culturele eigenaardigheden die voor spanningen zorgen, hoorde je hem eigenlijk nooit.

Maar de president is van zijn multiculturele geloof gevallen. Wie cynisch is, zou denken dat hij hier vooral politieke redenen voor heeft. Want de kans is groot dat Macron straks, als er weer presidentsverkiezingen zijn in 2022, in de tweede, beslissende ronde staat. Goed mogelijk ook dat Marine Le Pen in die finale opnieuw zijn tegenstander is. Of wie weet wordt het een andere populistische kandidaat. Hoe dan ook, linkse kiezers verleiden heeft in deze omstandigheden weinig zin. Die stemmen toch wel op hem. Het loont veel meer om veel aandacht te geven aan de rechterflank.

1300 probleemwijken

Waarschijnlijk heeft Macron, eenmaal in het Élysée, ook gezien dat de problemen groter zijn dan hij dacht. Frankrijk telt ongeveer 1300 wijken of zones die eerst Zones Urbaines Sensibles (ZUS) werden genoemd en die nu te boek staan als ‘prioriteitswijken’, Quartiers Prioritaires (QP). In veel van die buurten – waar ongeveer vijf miljoen mensen wonen – is het islamisme een duidelijk zichtbare, dominante factor geworden.

Er wordt daarom steeds vaker gesproken van ‘territoires perdus de la république’, de gebieden die verloren gingen voor de republiek. Ook personen van wie je het niet zou verwachten gebruiken die uitdrukking. Macron’s voorganger Hollande bijvoorbeeld liet zich in een achter-de-schermen-boek van de journalisten Fabrice LHomme en Gérard Davet ontvallen erg pessimistisch te zijn. Volgens hem staan les quartiers zelfs op het punt om zich de facto af te scheiden van de rest van het land.

In februari dit jaar kondigde Macron op bezoek in achterstandswijk in Mulhouse maatregelen aan om het ‘islamistische separatisme’ te bestrijden. Dat was opmerkelijk, ongekend eigenlijk. Maar niet lang na dit bezoek kwam de lockdown en had iedereen andere dingen aan zijn hoofd. Vrijdag pakte Macron het thema weer op. Toevallig net in de week dat het ook grote proces van de aanslagen van 2015 is begonnen.

In het Panthéon

Dat deed Macron tijdens een ceremonie in het Panthéon, de voormalige kerk in Parijs waar alle grote zonen en – en steeds meer dochters – van de natie een erebegraafplaats hebben. Rousseau ligt er, Voltaire, Victor Hugo, Marie Curie, Jean Moulin, Simone Veil. Officieel was het de bedoeling om stil te staan bij de geboorte van de Derde Republiek – het begin van het moderne Frankrijk eigenlijk – op 4 september 1870. Maar Macron greep de gelegenheid aan om duidelijk te maken dat er wel degelijk een Franse cultuur bestaat. Wie Frans is, zo zei hij om te beginnen, accepteert dat zijn religie kan worden bespot.

Frans zijn, betekent de vrijheid liefhebben, zo formuleerde Macron het letterlijk. ‘De vrijheid garandeert dat je kunt geloven en niet geloven. Het is een vrijheid die niet los valt te zien van de vrijheid van meningsuiting die zich uitstrekt tot het recht op blasfemie.’ Aangekomen bij de tweede pijler van het devies van de republiek, gelijkheid, benadrukte Macron dat mannen en vrouwen gelijkwaardig zijn.

‘We blijven van standbeelden af’

Met andere woorden, wie hier anders over denkt, is niet Frans. Of niet echt. Hij of zij kan misschien Franse identiteitspapieren hebben, maar dat is niet voldoende. Een natie is een ’geestelijk principe’ volgens de negentiende-eeuwse historicus Ernest Renan. Het kan alleen bestaan als burgers het verleden koesteren en de bereidheid hebben samen verder te gaan om de erfenis door te geven.

Volgens Macron zal er in Frankrijk nooit plaats zijn voor degenen die, vaak in naam van een God, de regels van een groep aan de meerderheid willen opleggen. ‘De republiek is één en ondeelbaar en zal geen enkel separatistisch avontuur toelaten.’ Voor een gehoor van vers genationaliseerde burgers zei Macron dat de Franse geschiedenis een bloc is. Dat wil zeggen: Alles hoort er bij, de hoogte- en de dieptepunten. ‘Daarom blijft de Republiek van standbeelden af. Je kunt niet voor een deel van Frankrijk kiezen, je kiest voor Frankrijk.’

Dat hoge woord is er dus uit. Het is niets minder dan een officiële erkenning van het feit dat multiculturalisme ongewenst is en zelfs bestreden moet worden. Macron lijkt het ideaal van assimilatie – dat in het laatste kwart van de vorige eeuw werd vervangen door integratie – tot leven te willen wekken.

Republikeins Handvest

Nu is het afwachten wat dit allemaal concreet gaat betekenen, of deze manoeuvre – die zich ook richt tegen geweldscriminaliteit en de aanvallen op gezagsdragers – meer is dan een sterk staaltje communicatie.

Deze herfst zal een wetsontwerp het licht zien dat in teken staat respect en burgerschap. Verenigingen op culturele – maar in feite religieuze grondslag – die subsidie ontvangen, zullen een ‘Republikeins Handvest’ moeten tekenen. Zondigen zij tegen de principes van dit document, dan stopt de subsidie.

Het is afwachten wat precies in het handvest is opgenomen. Maar gezien de speech in het Panthéon kan nu niemand nog om de gewetensvrijheid (de vrijheid om te geloven wat je wil) en de gelijkheid tussen mannen en vrouwen heen.

Volgens het Rassemblement National, de partij van de familie Le Pen, zullen salafisten het niet echt benauwd krijgen van een handvest. En

waarschijnlijk staat islamitische huiswerkclubs in de banlieue – in feite koranscholen – niets in de weg om in dat geval aan te kloppen bij sponsors in Qatar, Turkije of Saoedi-Arabië.

Maar, zou je kunnen zeggen, het punt is in dan ieder geval gemaakt. Van ontkenning is geen sprake meer.

Het bericht Macron begraaft het multiculturalisme verscheen eerst op Wynia's Week.