Stop eindelijk eens met die obsessie met Amerika

Het blijft een bizar verschijnsel, dat gebeurtenissen in de VS soms veel meer ophef veroorzaken in Nederland dan vergelijkbare zaken in eigen land. Toen George Floyd in mei 2020 werd gedood door een stommeling van een politieagent in Minneapolis die minuten lang een knie op Floyds hals zette, ontplofte Nederland zowat van verontwaardiging.

Op de redactie van de progressieve website De Correspondent hebben alle journalisten in een kring hand in hand gezeten om George Floyd te gedenken en daaruit kracht te putten voor hun strijd tegen het systemisch racisme, ook in Nederland.

Midden in de corona-lockdown stroomde de Dam vol met demonstranten, met de zegen van burgemeester Halsema: de ‘anderhalve meter’ hoefde die dag niet, ‘gezien het belang van het onderwerp’. Diezelfde Halsema zou een half jaar later keer op keer de handhaving van die ‘anderhalve meter’ door de ME laten afdwingen met waterkanonnen, honden en knuppels tegen vreedzame corona-demonstranten.

Nekklem

Vijf jaar eerder, in juni 2015, had Nederland zijn eigen ‘George Floyd’ al gehad, namelijk Mitch Henriques, een Arubaanse man die door vijf politieagenten bij een arrestatie werd gewurgd tot de dood erop volgde. Dat gebeurde midden in een mensenmenigte op een popfestival in Den Haag. Tientallen mensen hebben dat gezien, er zijn video’s van, ook van hoe die agenten het lijk van Henriques als een zak aardappelen het politiebusje insleuren, waarna ze achteraf met het verhaal kwamen dat een springlevende Henriques op weg naar het politiebureau plotseling onwel geworden was.

Een van die agenten had Henriques in een nekklem genomen en die minutenlang aangehouden. Ik heb die nekklem ook geleerd (en zelfs in de praktijk, op straat dus, een enkele keer toegepast), want iedereen die op jiu-jitsu of Krav Maga gaat, leert dat. En die leert meteen ook, dat je zo’n nekklem maar een paar seconden lang mag aanzetten, omdat langer levensgevaarlijk is. Dat die agent in Den Haag dat niet wist, of negeerde omdat hij compleet over de rooie was, is op z’n minst ontoelaatbare incompetentie.

Dat was allemaal op tv en op social media, en wat gebeurde er toen in Nederland? Bijna niets. Er waren wel even rellen in de Schilderswijk, maar deugend Nederland had blijkbaar andere zaken aan het hoofd. Vier van die vijf agenten zijn uiteindelijk door de rechter volledig vrijgesproken, terwijl de dader een fopstrafje van zes maanden voorwaardelijk kreeg, en zelfs politieagent mocht blijven. Derek Chauvin, de ontoelaatbaar incompetente agent in Minneapolis, kreeg 22 jaar cel.   

Iran en Minneapolis

Nu zien we iets vergelijkbaars. In Iran zijn al twee weken lang volksprotesten gaande tegen het ayatollah-regime, waarbij de oproerpolitie met scherp op demonstranten schiet en er al tientallen vermoord heeft. Tot enige opwinding bij deugend Nederland heeft dat niet geleid. De Volkskrant produceerde dit juweeltje om het geweld van de oproerpolitie te beschrijven: ‘het regime gaat de confrontatie met de eigen burgers niet volledig uit de weg’.

Maar afgelopen week was er, opnieuw in Minneapolis, een agent van de immigratiedienst (ICE) die in een reflex schoot op een auto die op hem in leek te rijden na een poging tot aanhouding. De bestuurster kwam daardoor om. Kijk, dát is belangrijk voor deugend Nederland. X en politiek links koken over van verontwaardiging over Trumps bloedhonden die het vuur openen op onschuldige actievoerders. Menige twitteraar eist dat men over deze kwestie alleen nog de enige juiste mening ventileert, anders volgt subiet een block. Dus ik zeg maar niks over dit tragische twijfelgeval.

Tweeslachtig

De houding van links ten opzichte van de VS is altijd al op het gestoorde af tweeslachtig geweest. Enerzijds is men geobsedeerd door alles wat in dat land gebeurt op het terrein van politiek, cultuur en rechtsstaat, alsof Nederland een provincie is van gidsland VS, waar hetzelfde een of twee jaar later onvermijdelijk ook zal gebeuren, maar dan nog erger. Als abortus lastiger wordt gemaakt in een van de staten in het diepe zuiden van de VS, gaan alle alarmbellen af voor abortus in Nederland. Als Trump kritiek uit op een rechter in de VS, staat de rechtstaat hier ook meteen op de rand van de afgrond.   

Anderzijds wordt er hallucinant met twee maten gemeten om de VS moreel te veroordelen. Eén zwarte arrestant die door politiegeweld om het leven komt – waarna deze agent prompt wordt gearresteerd en tot een zware straf veroordeeld – is voor deuglinks het bewijs dat de VS nog steeds een door en door racistische maatschappij is. Nieuw beleid om een deel van de miljoenen illegale immigranten nu eindelijk daadwerkelijk het land uit te zetten, bewijst dat de VS een xenofobe nazi-staat geworden is.

Ideaal of schoft

Overal elders in de wereld gebeuren zulke zaken ook, op veel grotere schaal, zonder enige mogelijkheid om naar de rechter te stappen, en zonder enige aandacht op westerse social media. Als Pakistan zonder omhaal een miljoen Afghanen over de grens zet, krijgt een bericht daarover op X iets van vijf reposts.

Als de politie in Nigeria bij een protest tegen de regering tientallen demonstranten doodschiet, is dat nu eenmaal hoe ze daar hun zaakjes regelen, afgemeten aan de verontwaardiging in het Westen.

Maar als Trump actie onderneemt tegen een wettelijk aangeklaagde maffia-baas en drugshandelaar die na gestolen verkiezingen poseerde als president van Venezuela – en die van Biden al een prijs op zijn hoofd kreeg – staat volgens links de internationale rechtsorde op instorten. De relatie van links tot de VS heeft veel van een borderline-stoornis: óf de VS is hun obsessieve liefde en perfecte ideaal, óf het is de grootste schoft van allemaal, en tussen die twee extremen schiet het op en neer; een redelijke middenweg is er niet.

Nog steeds grootste donor

Trump gaat nu ook de VS terugtrekken uit tientallen internationale hulporganisaties, waaronder allerlei afdelingen van de Verenigde Naties. Uiteraard is de VS meteen weer de grote slechterik en internationale egoïst in de ogen van links.

Want links wil niet horen, dat de VS dan nog steeds de grootste donor van de VN zullen zijn. Ze betalen nu zo’n 14 miljard dollar per jaar, zes keer zo veel als China, dertig keer zoveel als het schatrijke Saoedie-Arabië, en ongeveer honderd keer zo veel als India. Terwijl China en India beide kernmachten zijn die samen bijna net zo veel (gecorrigeerd voor lokale koopkracht) uitgeven aan defensie als de VS.

Het strengere uitzettingsbeleid maakt de VS in de ogen van links tot een xenofobe paria; want die willen niet weten, dat de VS de afgelopen decennia meer legale immigranten heeft binnengelaten dan enig ander land ter wereld, deze eeuw al 25 miljoen.        

De VS is ook de grootste altruïst van de planeet, gemeten naar ontwikkelingshulp: 776 miljard dollar sinds de eeuwwisseling, en de trend is stijgend. Ook tijdens de eerste termijn van Trump ging ‘gewoon’ 137 miljard dollar naar ontwikkelingshulp.

Alleen maar groter

Wie wil stoppen met deze obsessie van de VS voortdurend moreel de maat te nemen, houde deze one-liner van een Amerikaan in gedachten: ‘We zijn niet slechter, we zijn alleen maar groter’.       

Verder snap ik al die mensen niet die zo lyrisch zijn over dat land – mits Trump eerst weg is, natuurlijk. Ik ben een aantal keren in de VS geweest, zowel voor werk als voor vakantie, en dat was interessant, maar been there, done that, ik hoef er van mezelf niet meer heen. Beste mensen, je kunt ook nog deugen als je je niet druk maakt over foute politieagenten in Minneapolis.

Wynia’s Week verschijnt 156 keer per jaar en wordt volledig mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee, ook in het nieuwe jaar? Doneren kan zo. Hartelijk dank!