Bart Jan Spruyt is historicus, publicist en docent aan het Hersteld Hervormd Seminarie (Vrije Universiteit, Amsterdam). Hij is auteur van onder meer Lof van het conservatisme (2003).
Verontwaardiging is op zijn plaats, maar verbazing niet: de keuze van het CDA om in een centrum-links minderheidskabinet zitting te nemen, is de vrucht van een decennialange ontwikkeling. Maar het is wel een breuk met het ideaal waartoe de christendemocratie op aarde was.
We hebben van de week naar een kansloze couppoging tegen PVV-leider Geert Wilders zitten kijken, die resulteerde in een nieuwe afsplitsing op rechts die echt het verschil niet gaat maken. Wilders is inmiddels over de eerste schrik heen en zal zijn persoonlijke project gewoon kunnen voortzetten.
Het CDA kiest voor een minderheidskabinet dat vooral over links naar meerderheden moet gaan zoeken. Ooit waren de christendemocraten anti-paars, maar onder Henri Bontenbal onderscheidt de partij zich nauwelijks nog van D66. Het CDA heeft daarmee zichzelf en de rechtse kiezer verraden.
Er worden plannen gesmeed om de PVV een interne structuur op te leggen en daarmee, op grond van oneigenlijke argumenten, het voortbestaan van de PVV onmogelijk te maken. Dat is een heel slecht idee. En wie de democratie wil beschermen, kan zich beter op andere zaken richten.
Een links kabinet dat de zorgen van gewone mensen negeert en de bestaande scheidslijnen in de samenleving in stand houdt of zelfs versterkt. Dat zou de uitkomst kunnen zijn van een politieke periode die toch al zeer teleurstellend is verlopen. Een nieuwe coalitie moet op z’n minst de bestaande scheidslijnen doorbreken, met...
Sinds deze week dreigt op termijn het einde van de liberale rechtsstaat. En dat komt door de VVD, die ons staatsrecht wil verbouwen door artikel 1 van de Grondwet principieel boven de klassieke grondrechten te plaatsen.
De kloof in de samenleving is dieper dan ooit, de problemen zijn complexer dan ooit en de oplossingen zowel duurder als inefficiënter dan ooit. In die situatie wordt de weg geplaveid voor een kabinet links van het midden terwijl de bevolking voor een kabinet rechts van het midden heeft gestemd.
Een verbijsterend proces voltrekt zich dezer dagen voor onze ogen. Kiezers hebben op 29 oktober gekozen, maar wat er uiteindelijk in een regeerakkoord terechtkomt wordt bepaald door schimmige gesprekken met lobbyisten, ambtenaren en andere belanghebbenden. Doet onze stem er eigenlijk wel toe?
Terwijl we dreigen te capituleren voor migratie en links activisme, gaan CDA en D66 praten over een conceptregeerakkoord. Te vrezen valt dat er in dat akkoord weinig, te weinig, te lezen zal zijn over het voorkomen van de ultieme capitulatie.
Een centrumrechtse coalitie ligt niet alleen het meest voor de hand, maar is ook hogelijk geboden. Alleen zo’n coalitie kan de breuk helen die ons land verscheurt in een progressief en een conservatief kamp. Om de breuk voorzichtig te helen, moeten beide kampen in grootmoedigheid tot elkaar komen.
