Hans van Willigenburg is journalist, schrijver, dichter, ghostwriter en podcastmaker van De Nieuwe Contrabas (over literatuur) en Vrij Europa (over de EU). Zijn bekendste roman is Houden van Trump (2020).
Gaan journalisten nog ‘de straat op’? Of, zo u wilt, ‘de werkelijkheid in’? In een vorig leven gaf ik aspirant-journalisten wel eens de opdracht een ochtendje hun laptop de laptop te laten en zomaar, notitieblokje in de aanslag, met voorbijgangers in gesprek te gaan. Om er daarna een sfeerverslag over te schrijven....
De laatste tijd verwisselt bijna elke week een bejaarde popster het tijdelijke met het eeuwige. Zo zichtbaar, drukdoend en veelal sexy als deze sterren in hun hoogtijdagen waren, hele voetbalstadions vol kwijlende fans in vervoering brengend, zo geruisloos en banaal is doorgaans het berichtje waarmee ze er nu druppelsgewijs tussenuit knijpen; en...
Symbolischer dan het vuurwerkverbod zul je een overheidsmaatregel niet snel krijgen. Na jaren op 1 januari getrakteerd te zijn op treurige reportages over amputaties, straatrellen en aangevallen ambulancemedewerkers in de bekende televisiejournaals, inclusief sip kijkende medici en lokale gezagsdragers, snakte niet de grote meerderheid van de bevolking naar een rustiger jaarwisseling –...
De Franse schrijver Michel Houellebecq heeft een sardonisch oog voor de eenzaamheid en de geestelijke wanhoop van de westerse mens. In een van zijn romans schrijft hij, vermoedelijk begeleid door enig gegrinnik, dat de hoofdpersoon, een op zichzelf wonende man, op weekbasis niet meer zegt dan een paar keer ‘nee’. En dat...
Boekhouden is maar boekhouden. Een berekening van wat er per tijdvak aan geld in- en uitgaat. Onlangs verscheen een aan de Erasmus Universiteit gelieerd artikel dat betoogde dat de NS weliswaar boekhoudkundig verlies maakt (recent nog 141 miljoen euro), maar een veelvoud daarvan aan ‘maatschappelijke winst’ (1,33 miljard euro). Dat laatste getal...
Naar het meningenplatform X wordt tegenwoordig achteloos verwezen als een ‘open riool’. Sterker, onder een bepaalde klasse van sociale media-gebruikers is ‘open riool’ zeggen of noteren (ook als kenschets van de hele breedte van sociale media) een statusverhogende formulering. Het is een indirecte manier om jezelf te feliciteren met je eigen beschaving...
Kan een land zich beroepen op het hebben van een ‘ziel’? En is het achterhaald dat je als inwoner van een land bepaalde nationale gebruiken of cultuurverschijnselen niet zomaar, zonder slag of stoot, weggegeven wilt zien worden? Nog los van de vraag of je hierop met ‘ja’ of ‘nee’ reageert, kunnen we...
Pas op voor journalisten die zeggen zich verantwoordelijk te voelen voor de samenleving. En voor de omgangsvormen die vervolgens gebezigd worden. Journalist en podcastmaker Roderick Veelo schreef alweer een poosje terug een indringend boek – ‘De schijn regeert’ – over de glijdende schaal op redacties, die het de afgelopen decennia belangrijker zijn...
Ooit, nog niet zo heel lang geleden, draaide het merendeel van de literaire romans om helden of heldinnen die het op welke manier dan ook tegen de wereld opnamen, er in ieder geval hun eigen weg in zochten en door de schrijver in kwestie van een boeiende levensloop en/of karakter werden voorzien.
Als je de verleiding niet voelt jezelf op een avondje lachen-op-bestelling te trakteren, zou je zomaar kunnen vergeten dat er in dit land nog cabaretiers rondlopen. De dagen dat deze beroepsgroep, naast het scoren van lachsalvo’s, een initiërend karakter had, ofwel, met nieuwe, taboedoorbrekende ideeën of conferences ook de tongen van niet-theater-publiek...
