Menno Tamminga is economisch columnist van Wynia’s Week. Hij is opgeleid als macro econoom en was eerder redacteur en columnist van Het Financieele Dagblad en van NRC Handelsblad.
Winst is geen vies woord. Integendeel. De belasting op de winsten van Nederlandse ondernemingen is een bonus voor de schatkist. Voor sociale uitkeringen, gezondheidszorg, leraren voor de klas en het onderhoud van wegen en bruggen.
Niet lullen, maar vullen.
Vreemde ogen dwingen.
Help, een crisis. Wat nu?
A bigger bang for a buck. Een krachtiger knal voor hetzelfde geld. Dat was het motto waarmee de Amerikaanse minister van Defensie Charles Wilson in 1954 op aangeven van president Dwight Eisenhower snoeide in de defensiebegroting. Ja, snoeide.
Nederland krijgt per 2028 een vermogensbelasting die nergens anders in de westerse wereld bestaat. En dat is in de rest van de wereld niet onopgemerkt gebleven. Nederland is de risee bij internationale beleggingsadviseurs, durfinvesteerders, wereldwijde cryptobeleggers en Elon Musk.
Krimpflatie. Kent u dat woord?
Laat de rijken de crisis betalen. Kent u die nog?
Het was te mooi om waar te zijn. Maar lang duurde het niet. Toen werd de fiscale fictie ingehaald door de werkelijkheid. De rechter maakte er een eind aan. Of toch niet…?
Je hebt politici die zweren bij een citaat van Giuseppe Tomasi di Lampedusa in De Tijgerkat: ‘Als we willen dat alles blijft zoals het is, moet alles anders worden.’ De ‘Aan de slag’-coalitie van D66-leider Jetten kiest iets anders. Om veel te veranderen, moet veel hetzelfde blijven.
