De feministes van Némésis stellen de gevaren van massa-immigratie voor westerse vrouwen aan de kaak

In Parijs verliep de viering van Internationale Vrouwendag op 8 maart ordelijk, maar ook wat saai, zonder de provocaties van het rechts-feministische collectief Némésis. De racistisch geachte leuzen, vermommingen in boerka’s en schermutselingen met linkse zusters waren de afgelopen jaren tot nieuwswaardige tradities uitgegroeid. Ditmaal echter had de organisatie de politie dringend en met succes verzocht om Némésis de toegang te ontzeggen.

Het doodschoppen van een beveiliger van de rechtse dames bij een demonstratie in Lyon, vorige maand, had daar alles mee te maken. Jongeren geleerd aan Frankrijks grootste linkse partij, La France Insoumise (LFI), gelden als verdachten en zitten vast.

De wonden van de lynchpartij liggen nog open. Extreemrechts zint op wraak voor de dood van de als een martelaar vereerde beveiliger en rechtse militant Quentin Deranque, dus zou de delegatie van Némésis op Vrouwendag een stunt te zijner ere kunnen uithalen. ‘Deze fémonationalisten misbruiken het feminisme voor reactionaire en racistische doeleinden’, aldus een in de materie gespecialiseerde Franse journaliste.

Elegant en gekleed in stralend wit

En zo vierden een paar honderd ultrarechtse vrouwen op 8 maart hun dag in het chique zestiende arrondissement in het westen van Parijs, terwijl tienduizenden seksegenoten van andere politieke gezindten door de straten trokken van het volksere oostelijk deel. Met daarbij de onvermijdelijke activistes tegen racisme, zionisme, seksisme en andere kwalijke zaken die de rechtse zusters elders in de stad onbesproken lieten. Daar richtte de woede zich op niet-westerse immigratie en de islam als dodelijke bedreigingen van blanke ‘Europese’ vrouwen. Némésis-voorzitter Alice Cordier leidde de hommage aan ‘Quentin’, staand naast Marion Maréchal, een kleindochter van Jean-Marie Le Pen met ambities om in zijn voetsporen te treden.

Némésis, genoemd naar de godin van wraak en vergelding uit de Griekse mythologie, telt volgens kenners van het extreemrechtse wereldje hooguit driehonderd leden. Bij hun ‘happenings’, zeggen ze zelf, zijn meestal zo’n tien militanten betrokken. Hun stunts doen denken aan die van de beweging Femen, waarover we nog maar weinig vernemen, maar de Françaises houden altijd de kleren aan.

Conservatieve Franse media, en dat zijn er veel, koesteren Alice Cordier, een nom de guerre voor de 28-jarige die eigenlijk Alice Kerviel heet. Ze is met al die welwillende aandacht uitgegroeid tot een redelijk bekende Française. Cordier is van jongs af aan betrokken bij ultrarechtse clubs als de royalistische Action Française en rechts-folkloristische splintergroepen die het Rassemblement National van Marine Le Pen en Jordan Bardella te gematigd achten. Bardella kan volgens alle peilingen in 2027 de presidentsverkiezingen winnen.

Infiltratie van feministische demonstraties

Sinds de oprichting in 2019 raakten leden van Némésis steeds meer bedreven in rechtse agit-prop, zoals het meelopen in demonstraties tegen racisme en daar opeens spandoeken ontvouwen met leuzen als ‘violeurs étrangers dehors’, buitenlandse verkrachters het land uit. Ze beschouwen linkse feministen als collaboratrices met de islam, omdat ze geen bezwaar maken tegen hoofddoeken. (Hierbij gaan de gedachten terug naar Ciska Dresselhuys, die al in 2001 op de redactie van het feministische blad Opzij geen hoofddoeken accepteerde).

Militantes van Némésis mogen zich graag hullen in wat moet doorgaan voor hidjabs, nikabs of boerka’s waarmee ze feministische demonstraties infiltreren. Als ze ongemoeid worden gelaten, beschouwen ze dat als instemming van linkse feministen met de onderdrukking van islamitische vrouwen.

Eerbetoon aan blanke slachtoffers van niet-westerse immigratie

Hun stunts vereisen moed, want meer dan eens reageren de voorwerpen van hun spot gewelddadig. Zoals tijdens een betoging tegen extreemrechts in 2024 op de Place de la République in Parijs, toen infiltrantes foto’s omhoog hielden van linkse LFI-politici die worden beticht van vrouwenmishandeling of van goedkeuring van het terrorisme van Hamas.

De dames maken veel werk van eerbetonen aan, volgens hen, blanke slachtoffers van de niet-westerse immigratie. Zoals de 19-jarige studente Philippine Le Noir de Carlan die in 2024 in het Bois de Boulogne werd vermoord door een eerder wegens verkrachting veroordeelde Marokkaan, en de 12-jarige Lola Daviet, twee jaar eerder slachtoffer van een illegale Algerijnse immigrante. Beide daders hadden gerechtelijke bevelen genegeerd om Frankrijk te verlaten. Némésis acht daarom de Franse staat medeverantwoordelijk voor het gruwelijk lot van Lola en Philippine.

Het doet denken aan de moord op de 17-jarige Nederlandse ‘Lisa’ door een Afrikaanse asielzoeker, vorig jaar zomer. Waarna in linkse kringen elk verband met immigratie gold als onbetamelijk. Zo was Femke Halsema verontwaardigd dat mensen Lisa’s lot durfden linken aan de toelating van haar moordenaar tot Nederland op basis van een gelogen asielverhaal, zoals later zou blijken. Het AZC aan de Holterbergweg in Amsterdam-Duivendrecht, uitvalsbasis voor zijn nachtelijke jachten op vrouwen, bleef gewoon open. Niet immigratie, maar onvoldoende straatverlichting was opeens het probleem.

Frankrijk, het land van Némésis, neemt het volk niet op die manier in de maling. Na de moord op Lola Daviet in Parijs, waarop een siddering van afschuw door het land waarde, zei president Emmanuel Macron dat ‘minstens de helft’ van de misdaden in de hoofdstad wordt gepleegd door ‘buitenlanders zonder verblijfsvergunning of die wachten op regularisering’. Begin vorig jaar meldde de hoogste politiefunctionaris van de regio Parijs aan Le Figaro dat buitenlanders in de hoofdstad verantwoordelijk zijn voor één op de twee inbraken, één op de twee gewelddadige berovingen, veertig procent van de gevallen van seksueel geweld en bijna alle gevallen van zakkenrollerij.

Wat hen bindt

De dames van Némésis, dankzij wie vrouwen niet langer een onderdanige rol spelen in zeer rechtse kringen, hebben dus zeker een punt. ‘Het aan de kaak stellen van de gevaarlijke gevolgen van massa-immigratie voor westerse vrouwen’, is volgens de statuten hun belangrijkste doelstelling. Over andere zaken – recht op abortus, gelijke lonen, discriminatie op de werkvloer – hoor je ze niet of nauwelijks.

Consensus op die punten is dan ook lastig, want onder Némésis-aanhangers vind je zowel vrome katholieken als ‘tradwives’ en neo-fascistisch angehauchte aanhangers van een nieuwe orde. Beter is het dan je te concentreren op wat allen bindt: de afkeer van de islam, niet-blanke immigranten én van de partij LFI, die de onmiddellijke ontbinding van Némésis heeft geëist.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!