Almaar voortgaande islamisering en immigratie maken heel Nederland tot een veiligheidsrisicogebied

Wijlen mijn oom Jan, een zorgvuldig vorser, wist de geschiedenis van mijn familie te traceren tot het jaar 1544, toen hertog Ulrich van Württemberg een ‘turkensteuer’ invoerde; een aparte belasting om de Turken tegen te houden. Uit de boekhouding daarvan blijkt dat een voorouder van mij die belasting betaalde.

Is dat geld nuttig besteed? In 1529 wist Wenen een eerste Turkse belegering te weerstaan. In 1683 stond een veel groter Turks leger (politiek gesteund door Frankrijk) voor de poorten van de stad, maar dat werd verjaagd door de mannen van de Poolse koning Jan III Sobieski die aanvielen zoals de ruiters van Rohan deden bij het beleg van Minas Tirith in In De Ban van de Ring.

Inmiddels hebben veel Nederlanders de Turkse nationaliteit – of de Marokkaanse – en wonen er volgens het CBS ongeveer een miljoen moslims in Nederland. Ik ken van hen enkele heel aardige.

Provocaties en intimidaties

Maar de afgelopen maand moest ik aan mijn voorvaderen denken toen ik op een mooie dag met mijn vrouw naar Zandvoort wilde fietsen voor een etentje bij ons favoriete restaurant. Daar was het ‘onrustig’ hoorde ik op het nieuws. Zandvoort bleek uitgeroepen tot ‘veiligheidsrisicogebied’ omdat de politie grote groepen ‘jongeren’ zag ‘die niet aanspreekbaar waren op hun gedrag en die zich in hoge mate provocerend en intimiderend gedroegen’. De restauranteigenaar begreep goed waarom wij de reservering afzegden.

Diezelfde dag zag ik beelden uit Den Haag. Daar paradeerden duizenden mannen en vrouwen in zwarte gewaden door de straten waar ik ben opgegroeid. Dat doen ze ieder jaar als onderdeel van de viering van Ashura, waar sjiieten de dood van Imam Hussein herdenken, een kleinzoon van Mohammed.

Omdat bij de grondwetherziening van 1983 het processieverbod is opgeheven, geeft de gemeente Den Haag steeds toestemming voor deze godsdienstuiting in de openbare ruimte. Er vinden geen ongeregeldheden plaats, maar ik vind zulke godsdienstige uitingen op de openbare weg net zo intimiderend als de Oranje Marsen in Belfast, waarmee protestanten daar katholieken traditioneel laten zien wie de baas is.

Daarom moet ik de laatste tijd niet alleen denken aan de belasting betaald door mijn voorouders, maar ook aan Marco Polo. Die reisde in het jaar 1271 naar het even tevoren door de Mongolen van Koeblai Khan veroverde China. Onderweg kwam hij in de grote Perzische stad Tabriz, nu in het noordwesten van Iran. De Tabrizi’s, een Turks volk, zijn ‘aanbidders van Mahomet’ volgens Marco Polo..

Hij beschrijft hen als volgt: ‘De Saracenen van Tabriz zijn gemeen en achterbaks. De wet die hun profeet Mahomet hen heeft gegeven bepaalt dat alle kwaad dat ze iemand anders berokkenen geen zonde is als het gaat om iemand die niet hun wet volgt. En dat ze, als ze sterven of gewond raken door toedoen van Christenen, martelaars worden. Om deze reden zouden ze veel kwaad doen als de regering (van de Mongolen – pf) er niet was. Alle andere Saracenen in de wereld handelen op basis van hetzelfde principe. Als ze op sterven liggen dan komt hun priester en vraagt of ze geloven dat Mahomet de ware boodschapper van God was; als ze dan “ja” antwoorden, vertelt hij hen dat ze gered zijn. Dat is waarom de Tartaren en veel andere volkeren zich bekeren tot hun wet, omdat ze dan heel veel ruimte krijgen om te zondigen aangezien volgens hun wet geen enkele zonde verboden is.’

Is er iets mis met de islam?

Het door de Mongolen veroverde Perzië bestond toentertijd uit acht koninkrijken. ‘Onder de inwoners van deze koninkrijken zijn er vele die wreed en bloeddorstig zijn. Ze zijn elkaar de hele tijd aan het afslachten en als ze de regering (de Mongolen – pf) niet zo zouden vrezen, zouden ze grote wandaden begaan tegen reizende handelaren (..) Zelfs ondanks alles wat de regering doet, zijn deze boeven er niet van af te brengen regelmatig overvallen te plegen. Tenzij de kooplieden goed bewapend zijn en uitgerust met bogen, zullen ze hen meedogenloos lastig vallen en doden. En ik kan U verzekeren dat ze allemaal de wet van Mahomet, hun profeet, strikt naleven’, aldus koopman Marco Polo.

Ik heb in 2001, naar aanleiding van de islamitische terreuraanslag op het New Yorkse World Trade Center, in een artikel onder de kop ‘Er is iets mis met de islam’ gesteld dat we zouden moeten onderzoeken of de principes van de islam zich verdragen met de principes van de rechtsstaat. Nu, een kwart eeuw later, is zo’n onderzoek wat mij betreft niet meer nodig. De islam is tegen de moderniteit; tegen het Westen. De islamitische wet, de sharia, verdraagt zich niet met de onze. Het doel van de islam is overal de sharia in te voeren. Geweld is daarbij geen beletsel. Daar hoeven we geen hoofddoekjes om te winden.

Dat doet men daar ook niet. Toen de koning van Saoedi-Arabië in 2007 het Vaticaan bezocht gaf hij de paus als geschenk een zwaard. Een zwaard aan de paus geven is geen steek onder water, het is een bewuste intimidatie. Bijna twintig jaar later geeft de fundamentalistische president van Turkije de Westerse regeringsleiders die bij hem op bezoek komen allemaal een (niet doorgeladen) pistool. Die reageerden slechts schaapachtig op dit onverholen dreigement.

Door een roze bril

De Nederlandse regering heeft geen idee hoe om te gaan met islamisering en immigratie. Het boek Unterwanderung van de Duitse journalist Sachsha Adamek beschrijft de infiltratie van de islam bij onze oosterburen. Calvin Schukkink liet vorige week zien dat het cellentekort in Nederland geheel veroorzaakt wordt door mensen die hier niet geboren zijn: 71 procent van de gedetineerden heeft een immigratie-achtergrond, hoewel de pakkans klein is. Mede omdat als in mijn dorp een 93-jarige dame op straat wordt beroofd door drie buitenlandse types, haar kleinzoon van de politie te horen krijgt dat hij pas over 17 dagen aangifte kan doen.

Maar de voorzitter van onze ministerraad voelde zich slechts geroepen om meteen na de voetbalwedstrijd tussen Nederland en Marokko via X met ons allen zijn impressie te delen dat het geweldig was om te zien ‘hoe de overgrote meerderheid van de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap hun [sic!] verdiende winst op positieve wijze viert’. Dergelijke observaties vormen een wankele basis voor beleid. Analoog is het immers onnodig om miljarden extra aan defensie uit te geven aangezien we opgewekt kunnen constateren dat de overgrote meerderheid van de Russische bevolking niet Oekraïne binnen is gevallen.

Harde feiten

Een paar dagen na de tweet van de voorzitter van onze ministerraad meldde de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) dat Nederland doelwit blijft van ‘jihadisten’. (Dat zijn mensen van islamitische overtuiging – pf). In Duitsland is politiek terrorisme voor ongeveer 90 procent islamitisch. De rest komt van links of rechts. Geen enkele andere godsdienst inspireert tot aanslagen. Volgens de NCTV zijn in Nederland dit jaar aanslagen voorkomen dankzij aanhoudingen in een AZC te Dronten en een AZC te Vlissingen. Het dreigingsniveau blijft 4 uit 5. Dat is code oranje en hier en daar rood in termen van het weerbericht.

Falende poortwachter

Ben ik ouderwets als ik dat veel te hoog vind? Ben ik extreemrechts als ik vind dat het de primaire taak van de regering is om dat dreigingsniveau te verlagen? ABNAmro kreeg onlangs weer een boete omdat de bank zijn bij wet voorgeschreven poortwachtersrol niet naar behoren zou hebben vervuld. Dat ging om ontduiking van sancties of belastingen. Ik ben van mening dat de Nederlandse regering al dertig jaar lang zijn poortwachtersrol niet naar behoren vervult. Daar gaat het om immigratie, met name om islamitische immigratie.

Ik ben blij dat de Tweede Kamer heeft besloten zijn beraadslagingen niet te schorsen in verband met de ‘iftar’-gebruiken. Maar ik zag hoe sommige Kamerleden zo wel weer een stukje meer islamisering probeerden in te voeren. Net als via het hoofddoekje bij politie en boa’s. Ik lees ook dat het militaire regime van Niger een nieuwe strafwet aankondigt die homoseksualiteit strafbaar stelt. Net als Senegal eerder dit jaar heeft gedaan. Dat betekent dat iedere Senegalees of Nigerees die Ter Apel weet te bereiken in aanmerking komt om statushouder te worden, mits hij of zij de IND-ambtenaar – al dan niet met hulp van daartoe in te huren ‘adviseurs’ die helpen met het instuderen van verhalen – weet te overtuigen van een volgens de eigen wet strafbare seksuele voorkeur. Net als de ontelbare inwoners van de meer dan dertig Afrikaanse landen waar homoseksualiteit al langer verboden is. Heeft de regering zich hier al op voorbereid?

De echte wereld

Ik zie ook dat de Islamitische Republiek Pakistan miljoenen Afghaanse vluchtelingen heeft uitgezet naar hun eigen land. Ik zie dat in de antiracistische Republiek Zuid-Afrika woedende menigten immigranten naar buurlanden terug jagen door te dreigen ze in autobanden te verbranden. Ik zie dat onze minister van Justitie ingrijpt bij Ter Apel door twee boa’s extra in te zetten. En dat de ME in Amsterdam de opdracht krijgt niet al te hard op te treden bij rellen van Marokkaanse jongens, want – in de woorden van de commandant – ‘anders wordt het oorlog’.

Ik zie dat ons leger niet eens de moeite neemt om de honderden mannen die iedere week illegaal ons land binnendringen tegen te houden. Ik zie ook dat het moreel maatgevende deel van de nomenklatoera iedereen die het woord remigratie in de mond neemt tot fascist bestempelt maar wentelend in de eigen inconsistentie wel eist dat één groep vluchtelingen koste wat kost moet remigreren: de Palestijnen wier (over)(groot)ouders Israël in 1948 hebben verlaten.

Tot slot zie ik dat steeds meer verstandige mensen de mening raken toegedaan dat het probleem van islamitische immigratie in het Westen niet meer met vreedzame middelen is op te lossen.

De speech van de Amerikaanse vicepresident J.D. Vance in februari vorig jaar op de veiligheidsconferentie in München, veroorzaakte enige ophef. ‘Van alle problemen die de landen hier aanwezig hebben, is volgens mij geen enkel meer urgent dan massa-immigratie. [..] Dat probleem is niet vanzelf ontstaan. Het is een resultaat van beslissingen die politici in alle landen de afgelopen decade hebben genomen’, zei hij.

Die hoorden hem aan, klaagden over zijn toonzetting en gingen over tot de orde van de dag. ‘Migratie is een lastig dossier geweest’, zei VVD-minister Thierry Aartsen vorige week. Wie immigratie een ‘dossier’ noemt (en verhullend de term ‘migratie’ gebruikt) heeft geen benul van wat er aan de hand is.

Een historisch voorbeeld

Dat brengt mij terug bij Marco Polo. Die was in Peking toen daar een opstand uitbrak tegen de door de Mongolen aangestelde islamitische gouverneur Ahmad die een schrikbewind voerde. Iedere aantrekkelijke vrouw die hij zag eiste hij op. De leider van de opstand had zo zijn moeder, zijn vrouw en zijn dochter verloren. De gouverneur werd gedood maar de opstand werd met harde hand neergeslagen.

Vervolgens onderzocht Koeblai Khan wat de oorzaken waren geweest. Toen hij daar achter kwam liet hij het lijk van Ahmad opgraven en aan de honden voeren en zeven van zijn zoons levend villen. ‘En toen hij zich de vervloekte doctrine van de Saracenen herinnerde, volgens welke iedere zonde is toegestaan als een wettige daad, zelfs het doden van een ieder die niet van hun geloof is, en omdat de verwerpelijke Ahmad en zijn zonen zich er niet eens van bewust waren dat ze enige zonde hadden begaan, verwierp hij deze doctrine volledig en verklaarde hem tot een gruwel. Hij riep de Saracenen bijeen en verbood hen uitdrukkelijke vele dingen te doen, die hun wet van hen vereist. In het bijzonder beval hij hen hun vrouwen te zoeken volgens de wet van de Mongolen en niet de kelen van dieren door te snijden, zoals ze gewoon zijn om hun vlees te mogen eten, maar hun buiken over te snijden.’

Marco Polo beschreef de Mongoolse aanpak van het probleem in de 13^de eeuw. China hanteert momenteel nog soortgelijke methoden. Waarschijnlijk kan ook een moderne rechtstaat in de 21^ste eeuw de orde bewaren. Maar dan moet wel bij wet worden vastgesteld welke immigranten in dit land niet welkom zijn en welke godsdiensten in deze rechtsstaat niet worden geaccepteerd. Hoe langer we daarmee wachten, des te draconischer de uiteindelijk te nemen maatregelen zullen worden.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!