Bescherm mens en milieu met nieuwe kerncentrales, bestaande kolencentrales, gas van de Noordzee en een maximum snelheid van 100 km per uur

De Engelse energiespecialist Kathryn Porter maakt gehakt van het beleid van Ed Miliband, minister van energietransitie voor het Verenigd Koninkrijk. Porter is natuurkundige en bijzonder lid van de uitvoerende raad van de All-Party Parliamentary Group for Energy Studies (PGES). Deze groep adviseert alle Engelse volksvertegenwoordigers van alle partijen sinds 1980 over alle aspecten van energie. Porter voert onweerlegbare feiten en argumenten aan die zelfs fervente aanhangers van de huidige energietransitie aan het twijfelen brengen.

Kathryn Porter laat zien dat het streven naar CO₂-neutraliteit in 2050 niet alleen onhaalbaar is, maar ook meer schade voor mens en milieu veroorzaakt dan het tegengaat. Zij geeft aan dat er niet eens een gedegen analyse bestaat van de voor- en nadelen van de huidige energietransitie, en van alternatief beleid voor aanpassing aan in plaats van preventie van klimaatverandering. De stelling dat klimaatverandering slecht is en dat we dat moeten en kunnen tegenhouden wordt door links en rechts kritiekloos als dogma aanvaard. De wereldwijde natuurschade die het volgen van dit dogma veroorzaakt wordt systematisch genegeerd, ook in Nederland.

Collectieve hallucinatie

Porter illustreert deze collectieve hallucinatie met de Canadese ambities inzake windenergie en elektrificatie. Het op één na grootste land ter wereld wil het nationale energiesysteem baseren op veel meer windenergie en een trans-Canadees elektriciteitsnet. Daarvoor zijn enorme hoeveelheden koper nodig. Tegelijkertijd wordt Canada’s enige grote koperraffinage- en -recyclingbedrijf in Quebec bedreigd door sluiting vanwege strengere milieuregels. Het Canadese energiebeleid vereist dus grote hoeveelheden koper die te vervuilend zijn om in eigen land te produceren.

Het gezonde verstand vertelt ons dat Canada beter een energiebeleid kan gaan voeren waar minder koper voor nodig is. Dat gebeurt echter niet, net zomin als in Europa en Nederland. Regeringen van links tot rechts blijven het huidige beleid van toenemende elektrificatie met variabele wind- en zonnestroom dogmatisch volgen. De ontstellende milieuvervuiling en ontbossing en het menselijk leed die geïmporteerd koper, lithium, kobalt, nikkel en een dozijn andere transitiemetalen elders in de wereld veroorzaken zijn kennelijk geen probleem, concludeert Porter. ‘Uit het oog, uit het hart.’ Zij sabelt deze kortzichtige politiek neer door te benadrukken dat vervuilde bodem en water in andere landen slechter zijn voor mens en milieu dan CO₂-uitstoot in eigen land. Regeringen verzuimen om duurzaamheid holistisch te benaderen, aldus Porter.

Dit alles komt niet van een roepende langs de zijlijn. Dit komt van een afgestudeerde natuurkundige en energiespecialist met een prominente positie in het centrum van de Engelse politiek. Het is des te opmerkelijker dat dit de actualiteit in het Verenigd Koninkrijk is, een hoogontwikkeld West-Europees land dat niet gebonden is aan Brusselse boetes en bureaucratie. Het kabinet-Starmer volhardt geheel vrijwillig en eigenhandig in een energietransitie die natuur, burgers en bedrijven ernstig schaadt zonder aantoonbaar voordeel voor klimaat en milieu.

De feiten en argumenten die Porter aanhaalt zijn inhoudelijk door iedereen te verifiëren. Energietransitieminister Ed Miliband zal nooit kunnen beweren dat hij de desastreuze gevolgen van zijn energiebeleid niet had kunnen voorzien. Hij wordt daar in het hier en nu deskundig en van nabij voor gewaarschuwd. Het zou wijs zijn als hij die waarschuwing omarmt, en serieuze gesprekken gaat voeren met Kathryn Porter en andere kritische energiespecialisten in politiek en samenleving.

Zuid-Korea bouwt binnen tien jaar grote kerncentrale voor 5 miljard euro

Sterke leiders omringen zich met critici, zwakke leiders omringen zich met jaknikkers. Dat geldt evenzeer voor onze Nederlandse bewindslieden. Premier Rob Jetten en energieminister Stientje van Veldhoven doen er verstandig aan om onderbouwde kritiek op hun falende energie- en klimaatbeleid te verwelkomen, met als doel om het effectiever en goedkoper te maken. Zij kunnen kennis nemen van de wereldwijde negatieve gevolgen en extreem hoge kosten van de huidige energietransitie. Zij kunnen net als Miliband nooit zeggen dat ze dat niet wisten.

Onze bewindslieden en volksvertegenwoordigers zouden in Zuid-Korea kunnen vernemen hoe je binnen tien jaar een veilige moderne kerncentrale van 1400 megawatt bouwt voor 5 miljard euro. Zo’n centrale heet APR1400, en is drie keer zo groot als kerncentrale Borssele. Zuid-Korea heeft dit in de afgelopen tien jaar meerdere malen gerealiseerd, in eigen land en in de Verenigde Arabische Emiraten. Die kerncentrales veroorzaken honderden malen minder schade aan mens en milieu dan windmolens, zonnepanelen, waterstoffabrieken en kopermijnen.

Twee parallelle energiewaarheden

Ze veroorzaken ook honderden malen minder CO₂-uitstoot in de hele keten van realisatie en exploitatie, mede omdat kerncentrales zoals die in het Zeeuwse Borssele en het Belgische Doel meer dan vijftig jaar meegaan. De APR1400 is gebaseerd op de bewezen technologie van Borssele en Doel, met de nieuwste inzichten in veiligheid en efficiëntie. Het lang blijven gebruiken van bestaande spullen is het meest duurzame dat we kunnen doen. In dat verband komen windmolens met slechts 20-25 jaar levensduur er slecht van af. Dit zijn simpele basisprincipes waar onze machthebbers niet van lijken te leren.

Het is alsof er twee parallelle energiewaarheden zijn ontstaan, die van de natuurwetenschappelijke inhoud en die van het politieke dogma. De wereld van de inhoud bonst op de deur van het politieke dogma, maar vindt geen gehoor. Het dogma houdt vol dat klimaatverandering slecht is en bestreden moet en kan worden met windmolens, zonnepanelen en elektrificatie. Twijfels over de invloed van antropogene CO₂-uitstoot en kritiek op de aanpak om die te reduceren worden niet binnengelaten, zelfs niet van gespecialiseerde parlementaire adviseurs zoals Kathryn Porter en Nobelprijswinnaars zoals John Clauser.

Parallelle waarheden kunnen een tijd lang voortbestaan zonder elkaar te kruisen, maar botsen uiteindelijk altijd. In het verleden heeft dat tot talloze excuses van ministers en staatshoofden geleid, voor fouten die niet zijzelf maar hun voorgangers hebben gemaakt. Vandaag de dag maken onze Nederlandse en Europese machthebbers fouten die ze niet hoeven te maken, als ze met moed en wijsheid hun klimaatdogma’s ter discussie stellen en aandachtig gaan luisteren naar natuurwetenschappelijk onderbouwde argumenten over energie. Als ze dat niet doen, voorzie ik ergens in de komende vijf tot tien jaar parlementaire enquêtes over de huidige energietransitie die de hele westerse wereld op zijn grondvesten zullen doen schudden.

Energie is als eerste levensbehoefte voor mens en maatschappij geen zaak van politieke dogma’s, net zomin als gezond voedsel en schoon drinkwater. Iedereen heeft het elke dag nodig, betrouwbaar en betaalbaar. Dat zou ononderhandelbaar moeten zijn, maar in tegenstelling tot voedsel en water gooit de huidige energietransitie de betaalbaarheid en betrouwbaarheid van energie te grabbel. Veel burgers en bedrijven kampen met torenhoge brandstofprijzen, oplopende gasrekeningen, toenemende netcongestie en jarenlange wachtlijsten. Het kabinet moet echt stoppen met natuurvernietigende klimaatmaatregelen zoals windmolens en houtverbranding.

Stop met windmolens en houtverbranding

Het kabinet moet in plaats daarvan gaan doorpakken met energieopties die het milieu veel minder schaden, en maatschappelijk en economisch aanzienlijke voordelen bieden: Nieuwe kerncentrales die in 2035 operationeel worden, gasboringen in de Noordzee die onze energieonafhankelijkheid bevorderen, een verlengde levensduur van bestaande kolencentrales die onze energie betrouwbaar en betaalbaar houdt, en een maximum snelheid van 100 kilometer per uur met strenge handhaving overal en altijd. ‘Het kan wel’, zegt premier Jetten. Dit is het moment om te midden van een geopolitieke energiecrisis te laten zien dat hij dat echt meent.

Wynia’s Week brengt broodnodige, onafhankelijke berichtgeving: drie keer per week, 156 keer per jaar, met artikelen en columns, video’s en podcasts. Onze donateurs maken dat mogelijk. Doet u (weer) mee? Hartelijk dank!