Bart Jan Spruyt is historicus, publicist en docent aan het Hersteld Hervormd Seminarie (Vrije Universiteit, Amsterdam). Hij is auteur van onder meer Lof van het conservatisme (2003).
Forum voor Democratie lijkt in toenemende mate hét alternatief voor de falende populistische concurrentie. Dat alternatief is een misverstand (zo leert een lezing van de Joods-Amerikaanse filosoof Leo Strauss), en de verlammende tegenstelling in de Nederlandse politiek wordt pas doorbroken als zich een fatsoenlijke conservatieve partij aandient.
De verkiezingen gingen over de Spreidingswet, maar de macht zit nog in de ontkennende fase. Door zich regelrecht tegen de eigen bevolking op te stellen, bouwen Jetten c.s. een explosieve spanning in de samenleving op. De verkiezingen van afgelopen woensdag waren een referendum over een bestuurscultuur waarbij een overheid zich tegen de...
In de discussie over de oorlog in Iran botsen twee wereldbeelden: het naïeve en het realistische. De onnozelen beroepen zich op een misinterpretatie van het internationale recht, dat onderdrukten niet aan hun recht en hun vrijheid helpt.
Rechts is versplinterd in zeven fracties met samen een derde van de 150 Kamerzetels. Het ontbreekt aan een goed verhaal en aan goed leiderschap. Kan Mona Keijzer deze groepen in een sociaal-conservatieve beweging bij elkaar brengen en tot een machtsfactor van belang vormen?
Experimenteren met de veiligheid van de eigen bevolking, door ze met een fooi uit te kopen (Lochem) of door jongeren in gevaar te brengen en klachten in meligheid weg te lachen (Stek Oost, Amsterdam): politici komen er tot nu toe mee weg. Op naar de gemeenteraadsverkiezingen!
Het kabinet-Jetten kan de plannen om een kiesdrempel in te voeren inmiddels schrappen. Maar dat is niet het einde van de discussie. De versplintering en de gebrekkige democratische mandaten blijven. Zou een districtenstelsel soelaas kunnen bieden?
Het kabinet-Jetten-I staat in de steigers en moet het intermezzo van het kabinet-Schoof doen vergeten door de oude verhoudingen te herstellen. De nieuwe coalitie en de gemaakte keuzes zijn vooral een ontkenning van de maatschappelijke en culturele werkelijkheid.
Verontwaardiging is op zijn plaats, maar verbazing niet: de keuze van het CDA om in een centrum-links minderheidskabinet zitting te nemen, is de vrucht van een decennialange ontwikkeling. Maar het is wel een breuk met het ideaal waartoe de christendemocratie op aarde was.
We hebben van de week naar een kansloze couppoging tegen PVV-leider Geert Wilders zitten kijken, die resulteerde in een nieuwe afsplitsing op rechts die echt het verschil niet gaat maken. Wilders is inmiddels over de eerste schrik heen en zal zijn persoonlijke project gewoon kunnen voortzetten.
Het CDA kiest voor een minderheidskabinet dat vooral over links naar meerderheden moet gaan zoeken. Ooit waren de christendemocraten anti-paars, maar onder Henri Bontenbal onderscheidt de partij zich nauwelijks nog van D66. Het CDA heeft daarmee zichzelf en de rechtse kiezer verraden.
